Προτεραιότητα στις Μητέρες, με κατανόηση και σεβασμό προς στην απόφαση τους να βοηθήσουν τον Θεό σ’ αυτήν την δύσκολη συγκυρία για την Ελληνική Κοινωνία. Λίγα ζευγάρια αποφασίζουν για να φέρουν ψυχές στον Κόσμο. Τα βλαστάρια τους πρέπει να τρέφονται σωστά και όχι καταναλωτικά, ώστε να είναι υγιή και προστατευμένα. Νομίζουμε, δεν είμαστε ειδικοί.
Ο γιος μου θηλάζει για παραπάνω από δύο χρόνια, θέλοντας να πιστεύω ότι είμαστε κοντά στον αποθηλασμό. Στο παρόν κείμενο θα μεταφέρω την εμπειρία μου -και μόνο αυτή- και θα αναφερθώ στα πλεονεκτήματα, στις δυσκολίες και στους μύθους του θηλασμού.
Πρώτα, όμως, μια διευκρίνιση: Υπάρχει ο «ρατσισμός του θηλασμού» και ο «ρατσισμός του μη θηλασμού». Τελευταία, μάλιστα, έχω διαπιστώσει ότι ανθίζει ο δεύτερος. Και κάπου εκεί φορτώνουμε τις μαμάδες τύψεις, ενοχές, ανασφάλειες, φοβίες… ‘Ό,τι δεν χρειάζονται… Κοινώς κάνουμε τα πάντα για να μην καταφέρουν να θηλάσουν. Πάγια θέση μου, λοιπόν, είναι ότι ο θηλασμός είναι ένα ταξίδι για δυο. Μια μέλλουσα μαμά έχει υποχρέωση να ενημερωθεί για το θηλασμό και ίσως να τον δοκιμάσει. Από εκεί και πέρα εκείνη θα αποφασίσει ποιον δρόμο πρέπει και μπορεί να ακολουθήσει…
Ω! Έλληνες, τι θέλει επιτέλους, για να κατανοήσουμε, ότι οφείλουμε να διαβάσουμε εκ νέου την Ιστορία μας, ώστε να μπολιαστούμε με πάθος υπεράσπισης της Πατρίδας και του Ελληνικού Μέλλοντος, κυρίως των παιδιών μας;
Μια Ανάσα, μια Πατρίδα, ζήτω η Ελευθερία. Η Ελλάδα θέλει Αγώνα, κι έτοιμους Αγωνιστές.
Ο Λόγος πρέπει να είναι, και είναι, το όπλο των Ελλήνων. Βεβαίως, ό Διχασμός είναι το σαράκι των Ελλήνων.
Φίλοι. Δεν ανησυχώ για αυτά που συμβαίνουν, τα υφίσταμαι. Δεν ανησυχώ καν’ για μένα, έχω Θεό να ακουμπήσω. Ανησυχώ για τα νιάτα που δεν έχουν αντοχές και δεν γνωρίζουν τον Θεό για να ακουμπήσουν. Ανησυχώ για την Πατρίδα και για την ανέξοδη εξουσία, τα «πεισματάρικα παιδιά» που παριστάνουν τους ηγέτες.
Δεν ασχολούμαστε με ότι έχουμε κατακτήσει και ενδιαφερόμαστε, τι πρέπει να απεμπολήσουμε και πως, ώστε να αφομοιωθούμε καλύτερα από την λογική των «επίδοξων» κατακτητών, ποια να είναι, η φύση και θέση της Ελλάδας στην παγκόσμια Ιστορία. Σκέψεις που γίνονται έτσι ώστε να τιθασεύσουν το ατίθασο «άτι» την Ελλάδα και τους Έλληνες. Σχεδιάζουν να μας περάσουν, από Ιστορία των Νικητών, στην ιστορία των Ηττημένων. Λαός χωρίς όραμα, είναι εκ προοιμίου ηττημένος λαός.
Αποφασίζω να Ζήσω. Βλέπω την Ζωή Αλλιώς. Τον Θάνατο θα τον Νικήσω. Σήμερα Πορεία ΑλλάΖω. Την Μιζέρια αφήνω πίσω. Τον Κόσμο θα Αλλάξω. Γίνεται, Θέλω και Μπορώ.
«Αρχή Ανόδου»
Ιωάννης ο Φίλος – Μιχαηλίδης Θεσσαλονίκη 2020 Φεβρουάριος
Βλέπω στην Τηλεόραση και στα ραδιόφωνα ακούω, μας θέλουνε στρατόπεδα, αριστερούς και δεξιούς και άλλες παρατάξεις, αντί να δουν όλοι μαζί, το χάλι στην Ελλάδα.
Άντι όλοι οι πολιτικοί, να έρθουν να βάλλουν πλάτη, να συμφωνήσουν μέτρα δυνατά, να βάλουν μια τάξη, να εργαστούμε όλοι μαζί, για δυνατή Ελλάδα. Αυτοί για άλλα μεριμνούν, θέλουν να διαφεντεύουν.
Κάποιοι από τους πολιτικούς, δεν έχουν μυαλό σταγόνα, δεν σκέφτονται για το καλό, συνεδριάζουν για τις καρέκλες.
Εδώ ο κόσμος χάνεται και στην Βουλή, τα λόγια τ’ ανερμάτιστα, τα λόγια χωρίς ουσία.
