Φίλες και Φίλοι.
Τον Νου μας,
τώρα που έρχεται μια κάποια λύση,
ψυχραιμία.

Κυνηγώντας την επιτυχία
ή αν ‘θέλεις’, χρήματα,
χάνεις χρόνο και ξοδεύεις,
για να είσαι πάντα εντάξει,
με τα ρούχα της δουλειάς.

Παρουσιάσεις και ταξίδια,
εκδηλώσεις και ταβέρνες,
σπίτι παίρνεις εργασία
για να είσαι συνεπής.

Δίνεις χρόνο για το χρήμα
και ξεχνάς τον θησαυρό σου,
το δικό σου το παιδί.

Στη δική σου απουσία,
το παιδί σου θέλει αγάπη,
κι εσύ συχνά την κλέβεις,
το εγώ σου να ταΐσεις
ή πολλά να αποκτήσεις.

Κι έτσι χάνεις το παιδί σου,
θα το βρει η αλητεία,
ψέματα να του προσφέρει
και μια κάλπικη αγάπη.

Κάποιοι το γελούν για ‘ουσίες’,
‘κόμματα’ ή ‘αναρχία’
και στο τέλος-τέλος,
μια ‘κάποια’ εξουσία.

Φίλες, Φίλοι μου πρόσεξε,
τα παιδιά του καθενός
είναι ένας θησαυρός.
Λίγη προσοχή ζητούν
κι αγάπη μια σταγόνα,
μα σαν έλθει ο καιρός,
της χαράς θα έχετε τόκους,
σαν μερίδιο προσοχής
και την όμορφη αγκαλιά τους,
να πορεύεστε μαζί.

Εάν οι απανταχού Έλληνες, κάνουν το πατριωτικό τους καθήκον … και όχι το οικονομικό τους τακίμι, θα είχαμε Κυβερνήσεις λουλούδια.

Εάν ρωτήσετε χίλιους Έλληνες, ποιός φταίει για τις Κυβερνήσεις που έχουμε, κανείς δεν θα παραδεχθεί το δικό του μερίδιο ευθύνης.

Οι Έλληνες βάλανε την Ελλάδα κάτω από το πορτοφόλι τους. Αντί να αγωνισθούν με σθένος να αλλάξουν τις πολιτικές των κομμάτων τους, αλλάξανε στρατόπεδα. Πήγανε στα ‘εύκολα‘; Ποιός γνωρίζει; Μάλλον πήγανε στα ‘βολικά’ με τσαμπουκά.

Πάντα οι Λαοί Ψηφίζουν, και ορίζουν τους πολιτικούς που θα τους εκπροσωπήσουν. Κατ’ αυτήν την έννοια, έχουμε την καλύτερη συγκυβέρνηση στη σωστή ‘ώρα’.
Να περιμένουμε λοιπόν το αποτέλεσμα και να το κρίνουμε. Αξιοπρεπή συμφωνία, σημαίνει, σωστή κυβέρνηση, άρα και η επιλογή μας είναι πράγματι η καλύτερη. Πάντως η κάθε κυβέρνηση εκλέγεται για τέσσερα χρόνια. Υπομονή λοιπόν, πολύ πιθανόν σε τέσσερα χρόνια, να είμαστε πολύ καλύτερα.

Λύση; Λαϊκή συσπείρωση. Δυναμική ενημέρωση. Στρατηγικό σχεδιασμό. Μεθοδικό αγώνα. Συνέπεια.

Πάλι διχασμένοι οι Έλληνες.

Προσοχή. Διαισθάνομαι έναν νέο γύρο ‘φτιαγμένων’ ειδήσεων. Σε λίγο θα αρχίσει και πάλι η 5η φάλαγγα των κομματικών στρατών.

Γράφω αυτό το σημείωμα για να μοιραστώ την ιδέα, ότι δεν έχει κανείς δικαίωμα να ρίχνει την μπάλα στην κερκίδα. Στο ερώτημα, ποιος φταίει, πάντα δείχνουμε τους άλλους.

Αναρωτιέμαι, έως πότε θα ‘ξοδευόμαστε’ σε άγονες κουβέντες κατά των άλλων, έτσι για να γράφουμε κάτι.

Προσπαθώ να καταλάβω, γιατί δεν μπορούμε όλοι μαζί, να πάμε απέναντι στους θεσμούς;
Γιατί δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τον τρόπο που θα έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα, με το λιγότερο κόστος και όχι χωρίς κόστος.

Θα ήθελα να γνωρίζω τον λόγο για τον οποίο δεν μπορούμε, με όλες μας τις δυνάμεις, να δημιουργήσουμε μια εύρωστη και ανεξάρτητη Ελλάδα. Με θυσίες αλλά και με αντίκρισμα στο μέλλον των παιδιών μας;

Γιατί μετά την περιβόητη συμφωνία, θα πρέπει αντί για μία εκκίνηση προς την ανάπτυξη, θα πρέπει να πάμε σε δίκες για το χατίρι της ομάδας Ελλήνων- Ζόμπι.

Δυστυχώς, οι νεοέλληνες, δεν γνωρίζουμε τι σημαίνει, Συνύπαρξη, Αλληλεγγύη, Συνεργασία και Φιλαδέλφεια!

Αγωνιζόμαστε, και καλά, υπέρ δικαιωμάτων των μεταναστών και δεν αντέχουμε την διαφορά γνώμης με τους γείτονες, συγγενείς και συναδέλφους. Τι σημαίνει τελικά, η λέξη Υποκρισία;

Καημός; Ελπίδα; Ανοχή; Οργή;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, Φίλες και Φίλοι,
κυβερνά με ένα Πι.
Αυτό που έχουν, όσοι για λόγους υγείας δεν μπορούν να περπατήσουν αυτόνομα.
Ο Καημός του Ελληνικού Λαού,
ο οποίος απογοητευμένος από τα αποτελέσματα της κρίσης,
οδήγησε τους ψηφοφόρους, στην κάλπη με Ελπίδα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ανέχεται ο Λαός
τη συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ.
και τη δυστοκία στις διαπραγματεύσεις, άλλωστε δεν έχει και εναλλακτική λύση.

Προσοχή όμως
στον σύνδεσμο των στηριγμάτων του Πι
Ευρωπαϊκή Πορεία και
Νομισματική Ένωση.

Η Οργή του Λαού, θα είναι και Άδικη.