Όλα τα άρθρα του/της Culture

Το Χρονικό

Πρεμιέρα Ταινιών Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012

The Muppets


Υπόθεση : Βρισκόμενοι για μίνι διακοπές στο Λος Άντζελες, ο Γουόλτερ, ο μεγαλύτερος fan των Muppets στον κόσμο, ο αγαπημένος του αδελφός Γκάρι και η κοπέλα του Μαίρη, πληροφορούνται πως ο μεγιστάνας του πετρελαίου Τεξ Ρίτσμαν σκοπεύει να κατεδαφίσει το περίφημο Muppet Theater, με σκοπό να στήσει στη θέση του μια πετρελαιοπηγή! Ευθύς αμέσως, οι τρεις τους αποφασίζουν να προσεγγίσουν τον Κέρμιτ τον βάτραχο στην έπαυλή του και με τη βοήθειά του να αναζητήσουν τους παλιούς φίλους και συνεργάτες του, πείθοντάς τους να προχωρήσουν στην επανασύνδεση του δημοφιλέστατου θιάσου τους. Σκοπός τους να διοργανώσουν τον μεγαλύτερο τηλεμαραθώνιο στην ιστορία των Muppets, με τη ελπίδα να συγκεντρώσουν τα $10 εκατομμύρια που απαιτούνται, ώστε το θέατρό τους να παραμείνει στη θέση του. Ωστόσο, ο Τεξ Ρίτσμαν δεν σκοπεύει να καταθέσει έτσι εύκολα τα όπλα, καθότι ποτέ του δε χώνεψε τα “άνοστα” αστεία των Muppets…

Δείτε το τρέιλερ ΕΔΩ
Άδικος Κόσμος 

Υπόθεση : Ο Σωτήρης είναι προανακριτής της Αστυνομίας. Μια μέρα αποφασίζει να γίνει δίκαιος. Θα αθωώνει όλους αυτούς που έπεσαν στο έγκλημα επειδή δεν είχαν “στον ήλιο μοίρα”. Στην προσπάθειά του να σώσει έναν ακόμα αθώο, σκοτώνει από λάθος έναν άνθρωπο. Η Δώρα είναι η μοναδική μάρτυρας στο έγκλημα. Η Δώρα είναι ο άνθρωπος του οποίου τη βοήθεια χρειάζεται ο Σωτήρης. Και ενώ δεν της περισσεύει η συμπόνια, ο Σωτήρης την νιώθει σαν τον μοναδικό του σύμμαχο. Η “άδικη” Δώρα θα σώσει τον “δίκαιο” Σωτήρη; Και ο έρωτας; Τι κάνουμε τώρα με τον έρωτα;

Δείτε το τρέιλερ ΕΔΩ

Ο Θεός Της Σφαγής

Υπόθεση : Ένας καυγάς ανάμεσα σε δύο παιδιά περίπου έντεκα χρονών, σε μια συνοικιακή παιδική χαρά. Πρησμένα χείλη, σπασμένα δόντια… οι γονείς του “θύματος” καλούν τους γονείς του “θύτη” στο σπίτι τους, για να τα βρουν. Τα ευγενικά πειράγματα δίνουν τη θέση τους σε κοφτερά υπονοούμενα, καθώς έρχονται στην επιφάνεια οι γελοίες αντιφάσεις και οι τραγελαφικές προκαταλήψεις των τεσσάρων γονιών. Κανένας από αυτούς δεν θα μπορέσει να ξεφύγει…

Δείτε το τρέιλερ ΕΔΩ
Το Χρονικό 

Υπόθεση :  Τρεις φίλοι και συμμαθητές του γυμνασίου κάνουν μια απίστευτη ανακάλυψη που θα τους οδηγήσει να αναπτύξουν υπερφυσικές δυνάμεις. Καθώς όμως μαθαίνουν σταδιακά να ελέγχουν τις καινούργιες τους ικανότητες, οι ζωές τους αρχίσουν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο και οι ίδιοι να κυριεύονται από τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού τους.

Δείτε το τρέιλερ ΕΔΩ
Πηγή : kinimatografoi.gr

διάσωση

Θεσσαλονίκη: Κραυγή αγωνίας για 80.000 μέτρα φίλμ

Οι εκκλήσεις του 86χρονου κινηματογραφιστή για τη διάσωση του αρχείου του, φαίνεται για πρώτη φορά να πιάνουν τόπο
Επί δέκα χρόνια απευθύνεται σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς στην ελληνική επικράτεια προκειμένου να πετύχει την διάσωση του κινηματογραφικού του αρχείου. Ως σήμερα δεν είχε πάρει καμία απάντηση. Η πρόσφατη μείωση των συντάξεων και το τέλος ακινήτων που καλείται να πληρώσει για τον χώρο που φυλάσσει το αρχείο του έφεραν τον 86χρονο κ. Νίκο Μπιλιλή, έναν από τους ιστορικότερους κινηματογραφιστές επικαίρων της χώρας μας, να σκέφτεται να παρατήσει οριστικά την προσπάθειά του. 

«Μέσα στο αρχείο υπάρχουν ιστορικά ντοκουμέντα από την νεότερη ιστορία της πόλης και όλης της χώρας.Όπως η επίσκεψη του προέδρου Ντε Γκωλ το 1963 στη Θεσσαλονίκη, ο σεισμός της Μεγαλόπολης το 1965, το δημοψήφισμα της Χούντας το 1973 ή ακόμα και ιστορικές κινηματογραφικές στιγμές, όπως μια ανατύπωση κάποιας εκ των πρώτων κινηματογραφικών προβολών των αδερφών Λυμιέρ» λέει στο «Βήμα». Συνολικά το υλικό με ιστορικά κινηματογραφημένα στιγμιότυπα που καλύπτουν την νεότερη ιστορία της Ελλάδας, από το 1911 έως το 1990, ξεπερνά τα 80.000 μέτρα φιλμ. «Σε αυτά πρέπει να προστεθούν χιλιάδες ελληνικές και ξένες ταινίες, φωτογραφίες από την αθλητική ιστορία της πόλης και άλλα πολλά».

Πριν από λίγες μέρες ο κ. Μπιλιλής έστειλε ανοικτή επιστολή προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κοινοποιώντας την κατάστασή του, καθώς και τον κίνδυνο τον οποίο διατρέχει το αρχείο του. Από ό,τι φαίνεται, για πρώτη φορά μετά από τόσες προσπάθειες, κάποιοι εμφανίστηκαν πρόθυμοι να τον ακούσουν. «Την Τετάρτη είχα συνάντηση με τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου της Θεσσαλονίκης. Συζητήσαμε την προοπτική το αρχείο να μεταφερθεί στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Δεν πήρα καμία συγκεκριμένη δέσμευση, όμως τουλάχιστον για πρώτη φορά κάποιος δέχτηκε να με συναντήσει και φάνηκε να ενδιαφέρεται για το θέμα» τονίζει.
Όπως λέει στο «Βήμα» στόχος του από όλη αυτή την ιστορία δεν είναι να βγάλει χρήματα. «Το αρχείο αυτή τη στιγμή σαπίζει. Εμένα η σύνταξη μου είναι πολύ χαμηλή, για τον αποθηκευτικό χώρο πρέπει να πληρώσω το τέλος ακινήτων που αγγίζει τα 600 ευρώ. Δύο πράγματα ζητάω μόνο. Πρώτον, την διάσωση του αρχείου σε κατάλληλο χώρο όπου να μπορεί να προστατευτεί από την υγρασία. Υπολογίζω ότι απαιτείται χώρος περίπου 400 τ.μ. Και δεύτερον, την άμεση αξιοποίηση του. Δε θέλω το αρχείο να πάει από μία αποθήκη σε μια άλλη. Το μόνο που ζητάω είναι την απόδοση των πνευματικών δικαιωμάτων από το υλικό»αναφέρει στο Βήμα.
Πριν ο δήμος της Θεσσαλονίκης δείξει καταρχήν ενδιαφέρον για την αξιοποίηση του κινηματογραφικού υλικού ο κ. Μπιλιλής είχε φτάσει σε τέτοια απελπισία που είχε αποφασίσει να κάνει κάτι που ως τώρα αρνιόνταν πεισματικά. «Ο στόχος μου ήταν το αρχείο να μείνει εντός Ελλάδας. Όμως είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο απογοήτευσης που πλέον σκεφτόμουν να απευθυνθώ στο εξωτερικό».
Σαν κινηματογραφιστής σταμάτησε να εργάζεται από το 2000. Όμως ακόμα και σήμερα δηλώνει έτοιμος να πάρει την κινηματογραφική κάμερα στον ώμο και να τραβήξει πλάνα, «αρκεί να υπάρχει κάποιο σημαντικό γεγονός.
Ας ελπίσουμε ότι η περίοδος ισχνών αγελάδων -σε όλα τα επίπεδα- που διανύουμε να μην αποτρέψει τη διάσωση ενός κομματιού της κινηματογραφικής μας ιστορίας.

Πηγή : tovima.gr
Χωρίς κατηγορία

Αυτοκτόνησε ο Don Cornelius του Soul Train

Ακόμα ένα πλήγμα για τον κόσμο της τζάζ

O Ντον Κορνίλιους ο δημιουργός του μεγάλου αμερικάνικού τηλεοπτικού show Soul Train αποφάσισε να τερματίσει την ζωή του σήμερα στο Χόλιγουντ.
Το σπίτι του βρισκόταν στο γνωστό Mulholland Drive και η αστυνομία έκρινε ότι πρόκειται για αυτοκτονία.
Πρώτος σχολίασε τον θάνατο του ο για πολλά χρόνια συνεργάτης του Quincy Jones που είπε ότι “είναι θλιμμένος και σοκαρισμένος” για τον χαμό αυτού του γίγαντα της μουσικής.
Το soul Train ξεκίνησε στο Σικάγο και μετά μεταδιδόταν σε όλες τις ηνωμένες Πολιτείες ως το 2006. Οι θεατές γνώρισαν καλλιτέχνες όπως οι Aretha Franklin, Marvin Gaye και Barry White και γνώρισαν τα είδη της R&B, soul και hip-hop και άλλα.

Πηγή : protothema.gr
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ο θρίαμβος της Κλέλιας του Γκλουκ σε πρώτη παγκόσμια αναβίωση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η συναρπαστική όπερα σε τρεις πράξεις του Κριστόφ Βίλιμπαλντ φον Γκλουκ σε πρώτη παγκόσμια αναβίωση 250 χρόνια μετά την πρεμιέρα της θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Τρίτη 14 και την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012 στις 20.00 το βράδυ.
Μια διεθνής συμπαραγωγή που ξεκινά από το Μέγαρο Μουσικής τη διαδρομή της σε ευρωπαϊκές σκηνές, και στο Covent Garden (Linbury Studio).
Η όπερα Ο Θρίαμβος της Κλέλιας, είναι τολμηρή και απαιτητική για την εποχή της, γραμμένη για τα εγκαίνια του Τεάτρο Κομουνάλε της Μπολόνια, εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε μετά από λίγες παραστάσεις, το 1763. Διακόσια πενήντα χρόνια αργότερα αναβιώνει με μια εντυπωσιακή παραγωγή στο Μέγαρο Μουσικής στο πλαίσιο του Κύκλου Μετατροπίες.
Μια προκλητική παράσταση του 21ου αιώνα συναντάει την υπέροχη μουσική του 18ου, με δυο δυναμικές υπογραφές, που υπόσχονται ένα θέαμα με φρεσκάδα και έμπνευση: του Νάιτζελ Λάουρι στη σκηνοθεσία και του αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου στη διεύθυνση της Καμεράτα, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής, με όργανα εποχής.
Την καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής έχει ο Giuseppe Sigismonti de Risio. Το σκηνικό είναι του Νάιτζελ Λάουρι, τα κοστούμια και η υλοποίηση της σκηνογραφίας του Πάρι Μέξη, οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου και η μουσική προετοιμασία της Μάτας Κατσούλη και του Μάρκελλου Χρυσικόπουλου.

Η συναρπαστική όπερα σε τρεις πράξεις του Γκλουκ, σε λιμπρέτο του Πιέτρο Μεταστάζιο, είναι συμπαραγωγή της «Et in Arcadia ego» και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και παρουσιάζεται στην Αθήνα με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο του προγράμματος Πολιτισμός και σε συνεργασία με την «Tuttiall’ Opera – TAO» και την The City of London Sinfonia. Θα συνεχίσει τη διαδρομή της στο Linbury Studio του Covent Garden, τον Ιούνιο του 2012 και σε άλλες ευρωπαϊκές σκηνές με μια εξαιρετική διανομή από Έλληνες και ξένους τραγουδιστές με ειδίκευση στη μουσική του 18ου αιώνα. Το έργο παρουσιάζεται μέσα από μια νέα κριτική έκδοση από το χειρόγραφο της Μπολόνια, που έγινε ειδικά για τις ανάγκες αυτής της παραγωγής.
Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η γαλλίδα σοπράνο Ελέν Λεκόρ (Hélène LeCorre), τον Οράτιο η μέτζο σοπράνο Μαίρη Ελεν Νέζη, την Λαρίσσα η τουρκάλα σοπράνο Μπουρτσού Ουγιάρ(Burcu Uyar), τον Ταρκίνιο η μέτζο σοπράνο Ειρήνη Καράγιαννη, τον Πορσίννα ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας και τον Μάννιο η Άρτεμις Μπόγρη (μέτζο).
Ο Θρίαμβος της Κλέλιας, μια πολεμική περιπέτεια εμπνευσμένη από τις θρυλικές σελίδες της Ρωμαϊκής ιστορίας, τα έχει όλα: τη μυθική τέχνη των καστράτι, την χωρίς όρια δεξιοτεχνία του μπελ κάντο, το δράμα του μπαρόκ, τις καινοτομίες του στυλ γκαλάντε. Ο Γκλουκ, για τα λαμπερά εγκαίνια του Τεάτρο Κομουνάλε συνεργάζεται με τον Πιέτρο Μεταστάζιο, έναν από τους σημαντικότερους λιμπρετίστες/ποιητές όλων των εποχών, γράφει μια απαιτητική μουσική, μουσική για δεξιοτέχνες σολίστες και οδηγεί τους πρωταγωνιστές του στα όρια της φωνητικής και της δραματικής τους αντοχής.
Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής έκανε την πρώτη παγκόσμια ηχογράφηση του έργου το καλοκαίρι του 2011, σε μουσική διεύθυνση Giuseppe Sigismondi de Risio για τη γερμανική εταιρία MDG. Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει διεθνώς τον Μάρτιο του 2012 ενώ θα διατίθεται τις ημέρες των παραστάσεων του Μεγάρου.
Συναρπαστικός και ποιητικός ο Νάιτζελ Λάουρι, προκλητικός σκηνοθέτης, με μεγάλη εμπειρία σε σύγχρονες και τολμηρές παραγωγές στα σπουδαιότερα θέατρα της Ευρώπης, προτείνει μια ιδιαίτερα συναισθηματική και εντυπωσιακή ανάγνωση του έργου και με μια αισθητική που δημιουργεί τα αναλογικά πρότυπα της εποχής μας για να το κατανοήσουμε: ίντριγκα, διπλωματία, διαφθορά δια της ιδεολογίας, φανατισμός χωρίς ηθική.
Ιδανική συνάντηση του Λάουρι με τον βραβευμένο με ECHO KLASSIC Γιώργο Πέτρου, έναν εξαιρετικά ευαίσθητο μουσικό με ειδίκευση στο ρεπερτόριο αυτής της εποχής, με τη συμμετοχή της διεθνώς πλέον καταξιωμένης Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής.
Η περίσταση: Το Τεάτρο Κομουνάλε της Μπολόνια ήθελε μια εντυπωσιακή πρεμιέρα. Ο ιμπρεσάριός του αναζήτησε τον Γκλουκ που είχε ήδη γράψει 30 όπερες, ήταν διάσημος στις σκηνές της Ευρώπης και είχε αρχίσει να μεταμορφώνει την όπερα προσθέτοντας όλο και περισσότερα δραματικά στοιχεία. Ο Γκλουκ παρόλο ότι δεν είχε στενούς δεσμούς με την Μπολόνια δέχτηκε, αλλά προτιμούσε να χρησιμοποιήσει άλλα λιμπρέτα του Μεταστάζιο, πρότεινε την Ολυμπιάδα, αλλά το θέατρο επέμενε στον Θρίαμβο της Κλέλιας. Είχε θεαματικές σκηνές που θα έδειχναν τις τεχνικές υπεροχές του θεάτρου και πρωτότυπο κείμενο που θα δήλωνε ότι η νέα σκηνή καινοτομεί.
Η πλοκή: Η Ρωμαία ευγενής Κλέλια αιχμαλωτίζεται από τον Ετρούσκο βασιλιά Πορσίννα, ο οποίος πολιορκεί τη Ρώμη. Ο Ταρκίνιος, Ρωμαίος αξιωματικός, πολεμάει στο πλευρό του Πορσίννα, με την ελπίδα ότι θα κερδίσει το θρόνο της Ρώμης και την αγάπη της Κλέλιας. Με δόλο και μηχανορραφίες, εξαπατά τον Ρωμαίο στρατιωτικό Οράτιο, αγαπημένο της Κλέλιας και προκαλεί τη μοιραία αναμέτρηση: Ετρούσκοι και Ρωμαίοι συγκρούονται πάνω στη γέφυρα του Τίβερη. Η Κλέλια με το κουράγιο και τις υψηλές αρχές της θα σώσει την πόλη της και ο Γκλουκ θα υπογράψει έναν ύμνο στον γυναικείο ηρωισμό και το θρίαμβο της αγάπης.
Η παράσταση: 14 Μαΐου 1763. Η όπερα είχε επιτυχία, αλλά δεν ήταν θρίαμβος. Το πιο ανήσυχο κοινό ανταποκρίθηκε σε κάποια κομμάτια, εκτίμησε το νέο μουσικό ιδίωμα, την πλούσια και εκλεπτυσμένη ενορχήστρωση, αλλά το συντηρητικό κοινό ήθελε πιο συμβατικά θεάματα. Τα κοστούμια ήταν του Αντόνιο Γκάλι ντα Μπιμπιένα, του αρχιτέκτονα που είχε σχεδιάσει και το θέατρο και είχε γίνει στόχος φθόνου των άλλων αρχιτεκτόνων της πόλης, που είχαν οργανωθεί για να δυσφημίσουν την όπερα. Η Κλέλια παρουσιάστηκε αρκετές φορές εκείνη την περίοδο με το θέατρο πάντα γεμάτο. Ο Γκλουκ επέβλεψε τις πρόβες των τριών πρώτων παραστάσεων, όπως προέβλεπε το συμβόλαιο και έφυγε από την πόλη.
Η συνέχεια: Η Κλέλια εγκαταλείφθηκε μετά τις παραστάσεις της Μπολόνια. Οι σκηνοθετικές της απαιτήσεις, οι φωνητικές της δυσκολίες, το γεγονός ότι θεωρήθηκε ένα έργο γραμμένο για μια περίσταση, την καταδίκασαν στην αφάνεια. Το 1904 ανακαλύφθηκε ένα χειρόγραφο αντίγραφο της παρτιτούρας της σε ένα αυστριακό μοναστήρι, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία και κατέληξε στα αρχεία του Ωδείου του Βρυξελλών. Από εκεί το ανέσυρε το 1963 ο Τζανπιέτρο Τιντόρι και θέλησε να το δημοσιεύσει για τα 200 χρόνια του Τεάτρο Κομουνάλε. Ατύχησε. Το χειρόγραφο δημοσιεύτηκε τελικά το 2008 από τον εκδοτικό οίκο Baerenreiter, στα άπαντα του Γκλουκ.
Η σύνθεση: Ο Γκλουκ (1714-1787) έντυσε με μουσική ένα δράμα του Μεταστάζιο (1698-1782) και έφτιαξε μια όπερα που στον πυρήνα της είναι η φωνή, φωνή δεξιοτεχνών, που τραγουδούν μια ποικιλία από άριες που εντυπωσιάζουν. Ο χαρακτήρας της Κλέλιας είναι σύνθετος και πολυδιάστατος, άλλοτε ηρωική, άλλοτε φοβισμένη, άλλοτε κυκλοθυμική και άλλοτε σιωπηλή, του δίνει τη δυνατότητα να συνθέσει έναν μουσικό διάλογο αποχρώσεων και όπως σε όλες σχεδόν τις 35 όπερές του, έτσι και σε αυτήν, μιλάει στο κοινό για την ευθύνη, για τις προσωπικές και ηθικές μεταμορφώσεις του ανθρώπου μέσα από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Έζησε και ο ίδιος σε εποχή πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας, η αμερικανική και η γαλλική επανάσταση, οι ναπολεόντειοι πόλεμοι επηρέασαν τη γραφή του και άλλαξαν δραματικά την όπερα.
Στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους
 
 Πηγή : culturenow.gr
Χωρίς κατηγορία

ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ : Η σήραγγα «έδειξε» ναό

Είναι του 10ου αιώνα, ο πρώτος αυτής της εποχής που βρέθηκε στην περιοχή και ήρθε «στο φως» έπειτα από έργα στον Κίσαβο

Ενας ναός της μεσοβυζαντινής περιόδου, ο μοναδικός που εντοπίστηκε στην περιοχή, με μεταγενέστερης χρονολόγησης νεκροταφείο, ανασκάπτεται στην κοιλάδα των Τεμπών, στο πλαίσιο των εργασιών για τη διάνοιξη των σηράγγων στον Κίσαβο. Τα πρώτα στοιχεία για τον βυζαντινό ναό παρουσίασε σε εκδήλωση του σωματείου για το περιβάλλον «Δρυάς», που έγινε στη Λάρισα, η αρχαιολόγος, αναπληρώτρια προϊσταμένη της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Σταυρούλα Σδρόλια.
«Βρέθηκαν ίχνη από δύο κτιστές τράπεζες ιερού βήματος, τόσο στην κεντρική κόγχη όσο και στη νότια, δείγμα ότι υπήρχε τελευταία διαμορφωμένο παρεκκλήσιο», είπε η κ. Σδρόλια στο «Εθνος» και συμπλήρωσε: «η βόρεια στοά σώζεται σε χαμηλότερο επίπεδο και παρουσιάζει ίχνη παλιότερης φάσης σε σχέση με εκείνη του υπόλοιπου κτιρίου».
Ο ναός χρονολογείται στον 10ο και 11ο αιώνα και δεν αποκλείεται να καταστράφηκε από φωτιά κατά την περίοδο της κατάκτησης των φράγκων το 1024. Ανήκει στον τύπο του δρομικού ναού με περίστωο, διαστάσεων 12Χ11,60 μέτρα, που φέρει στα ανατολικά 3 ημικυκλικές κόγχες. Στον περιβάλλοντα χώρο του ναού βρέθηκε νεκροταφείο και ανασκάφτηκαν πολλοί τάφοι, αρκετοί από τους οποίους είναι επιμελημένης κατασκευής, που δείχνει ότι το κοιμητήριο είχε οργάνωση και διάρκεια.
«Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί 50 τάφοι, ενώ η ανασκαφή συνεχίζεται και τόσο οι πολλαπλές ταφές όσο και η συχνή παρουσία μικρών παιδιών μπορούν να αποδοθούν σε επιδημία ή άλλη καταστροφή», ανέφερε η κ. Σδρόλια.Από τα λιγοστά ευρήματα των τάφων, φαίνεται ότι χρονολογούνται στον 12ο αι., ενώ ο ναός μπορεί να τοποθετηθεί στην αμέσως προγενέστερη περίοδο.
Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν πως η έλλειψη κεραμικών και άλλων ευρημάτων στον ναό δυσκολεύουν στη χρονολόγηση του και εκτιμούν ότι θα έχουν ασφαλή συμπεράσματα όταν ολοκληρωθεί η ανασκαφή και προχωρήσει η μελέτη του υλικού. «Το σημαντικό είναι πως αποτελεί τον πρώτο ναό αυτής της εποχής που εντοπίστηκε στην περιοχή των Τεμπών, και είναι δελεαστική η υπόθεση της σύνδεσής του με την επισκοπή του Λυκοστομίου (Τέμπη), που αναφέρεται στις βυζαντινές πηγές από τον 10ο αιώνα και δεν έχει ταυτιστεί μέχρι σήμερα, ενώ είναι γνωστό ότι μεταφέρεται αργότερα ?μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα- στον Πλαταμώνα», δήλωσε η κ. Σδρόλια.
Ο ναός βρίσκεται στα ανατολικά του μεγάλου και σπουδαίου βυζαντινού πανδοχείου και σε απόσταση μόλις 15 μέτρων από αυτό. Το πανδοχείο είναι ένα μεγάλο, ορθογώνιο οικοδόμημα, μήκους 27 μέτρων και πλάτους 7 μέτρων, με τοίχους πλάτους 1 μέτρου, κτισμένο στη θέση ρωμαϊκού σταθμού. Η κατασκευή του πανδοχείου τοποθετείται στην εποχή του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842), και μάλιστα κάτω από το συγκρότημα εντοπίστηκαν ίχνη ελληνιστικής κατοίκησης και τμήμα νεκροταφείου.
Το χάνι, έκτασης 500 τ.μ., πρόσφερε ανάσα ξεκούρασης, καλό φαγητό και κρασί στους ταξιδιώτες που περπατούσαν σχεδόν 3 ώρες με τα πόδια μέσα στην κοιλάδα, για να φτάσουν στη Λάρισα ή στη Βόρεια Ελλάδα.
Πηγή : ethnos.gr

Χωρίς κατηγορία

14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Οι πρώτες εικόνες

Σημαντικά ντοκιμαντέρ σκηνοθετών όπως οι Βέρνερ Χέρτζογκ, Τζαφάρ Παναχί και Πατρίσιο Γκουσμάν θα προβληθούν από τις από τις 9 έως τις 18 Μαρτίου.
Με μια υποψηφιότητα για τα προσεχή Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, αποκαλυπτικές μαρτυρίες και ένα θέμα που κυριαρχεί ακόμη στην επικαιρότητα των αμερικανικών ΜΜΕ, το ντοκιμαντέρ «Paradise Lost 3: Purgatory» των Τζο Μπέρλιντζερ και Μπρους Σινόφσκι, ολοκληρώνει την τριλογία που ξεκίνησε το 1996 με το «Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hill» και συνεχίστηκε το 2000 με το «Paradise Lost: Revelations».

Το φιλμ ρίχνει φως στους αποτρόπαιους φόνους τριών παιδιών στο Ουέστ Μέμφις του Aρκάνσας σε μια υπόθεση, που έγινε γνωστή ως «West Memphis Three» και πήρε τεράστιες διαστάσεις στα ΜΜΕ, κυρίως εξαιτίας του πρώτου ντοκιμαντέρ των δημιουργών: αποτέλεσμα ήταν η επανεξέταση του θέματος, με νέα στοιχεία (βασισμένα σε DNA). Σχεδόν 16 χρόνια αργότερα, η εμμονή για την φανέρωση της αλήθειας και η ακτιβιστική διάθεση των σκηνοθετών, καταγράφθηκε στο «Paradise Lost 3: Purgatory» με ένα απροσδόκητο (για τα δεδομένα του δικαστικού συστήματος) φινάλε: Οι τρεις νεαροί που είχαν κατηγορηθεί για τις δολοφονίες αποφυλακίστηκαν στο τέλος του 2011 λόγω έλλειψης στοιχείων και ζουν ελεύθεροι.

Το «Paradise Lost 3: Purgatory» δεν είναι το μόνο ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στο αμερικανικό δικαστικό σύστημα καθώς ακόμα μια υπόθεση δολοφονίας που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, βρίσκεται στην καρδιά του «Into the Abyss: A Tale of Death, a Tale of Life» που σκηνοθέτησε ο διακεκριμένος γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ. Ο φακός του παρακολουθεί την ιστορία του 28χρονου Μάικλ Πέρι που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή και του συνεργού του Τζέισον Μπερκέτ που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης. Σε αυτή την περίπτωση όμως, ο Χέρτζογκ δεν αμφισβητεί την ενοχή των κατηγορούμενων. Επικεντρώνεται στον αντίκτυπο της υπόθεσης στα συγγενικά πρόσωπα τόσο των δολοφονημένων, όσο και των καταδικασθέντων.
Ορμώμενος από το προσωπικό ενδιαφέρον του για την αστρονομία, ο χιλιανός σκηνοθέτης Πατρίσιο Γκουσμάν με το «Nostalgia for the light» υπέγραψε ένα ασυνήθιστο πολιτικό σχόλιο για την καταπιεσμένη υπό το καθεστώς Πινοσέτ, Χιλή. Αστρονόμοι, αρχαιολόγοι, αλλά και συγγενείς των «εξαφανισμένων» θυμάτων της δικτατορίας, εξερευνούν το παρελθόν, ο καθένας από τη δική του σκοπιά και με φόντο την έρημο της Ατακάμα,
Τέσσερις αντίποδες της Γης (Αργεντινή – Κίνα, Χιλή – Ρωσία, ΗΠΑ – Αφρική, Ισπανία -Νέα Ζηλανδία) καθηλώνουν το θεατή με όλες τις «ηχηρές» αντιθέσεις και ομοιότητές τους στο «Vivan Las Antipodas!» του πολυβραβευμένου δημιουργού Βίκτορ Κοσακόφσκι και τέλος ένα εκ των έσω μανιφέστο ενάντια στο απολυταρχικό ιρανικό καθεστώς, έτσι όπως το βιώνει για ένα 24ωρο από την καθημερινότητά του ο Τζαφάρ Παναχί, διακηρύσσει η ταινία This is not a film: εν αναμονή της ετυμηγορίας για την έφεσή του, εγκλωβισμένος σε κατ’ οίκον περιορισμό, ο Παναχί γίνεται πρωταγωνιστής μπροστά στην κάμερα του ομότεχνού του Μοχτάμπα Μιρταχμάσμπ αλλά και συν-σκηνοθέτης, μέσω του iPhone του, σε μια θαρραλέα πράξη διαμαρτυρίας, αφιερωμένη στους ιρανούς κινηματογραφιστές.

Να σημειωθεί ότι οι ταινίες χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση – Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013.

Πηγή : tovima.gr
Χωρίς κατηγορία

ΒΙΒΛΙΟ : Φρίντα Κάλο. Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας: Λίντε Ζάλμπερ

Η βιογραφία της σπουδαίας και διάσημης ζωγράφου Φρίντα Κάλο γραμμένη απο την Λίντε Ζαλμπερ με τίτλο Φρίντα Κάλο – Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας, κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Μελάνι.
«Δεν είμαι άρρωστη. Είμαι σπασμένη. Αλλά είμαι ευτυχισμένη όσο μπορώ να ζωγραφίζω»
«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα». Έτσι χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της  Φρίντα Κάλο. Ο χαρακτηρισμός ωστόσο θα μπορούσε να αναφέρεται στην ίδια τη ζωγράφο με τα φανταχτερά, πολύχρωμα μεξικάνικα φορέματά της πάνω από ένα σώμα σακατεμένο, γεμάτο πόνο, αλλά και άγρια λαχτάρα για τη ζωή. ‘Αλλοι την χαρακτήρισαν «Αγία της γυναικείας τέχνης». ‘Αλλοι γνωρίζουν κυρίως τη θυελλώδη ερωτική της ζωή, το πάθος της για τον έρωτα της ζωής της, τον Μεξικανό ζωγράφο Ντιέγο Ριβέρα, τον οποίο παντρεύτηκε δύο φορές, αλλά και τους πολλούς εραστές της, άντρες και  γυναίκες, ανάμεσα στους οποίους και ο εξόριστος τότε στο Μεξικό Λέον Τρότσκι. Κυρίως όμως, η Φρίντα Κάλο είναι μια από τις σπουδαιότερες ζωγράφους του 20ού αιώνα, η πρώτη ίσως, που τόλμησε να παραβιάσει τους ανδρικούς κανόνες που όριζαν ως τότε την τέχνη και μία από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής της που κατάφερε να ζήσει με τόση ελευθερία και ένταση ξεπερνώντας τον πόνο και την ασθένεια και αποκαλύπτοντας απόλυτα τον εαυτό της μέσα από το έργο της.
Ούτε ο Ντεραίν, ούτε εσύ, ούτε εγώ, κανένας μας δε μπορεί να φτιάξει ένα κεφάλι όπως το φτιάχνει η Φρίντα.
Πάμπλο Πικάσο
Η τέχνη της σίγουρα δεν είναι η τέλεια μέθοδος να ανακαλύψει κανείς τον εαυτό του και, ασχέτως εξωτερικής εμφάνισης να τον κάνει ωραιότερο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Ένα πλησίασμα στον εαυτό μας, σε αυτό που μπορεί να γίνει, στο «όχι ακόμα» – τίποτα δε θεωρείται τελειωτικό, όλο κάτι προστίθεται – μια αναζήτηση της φόρμας η οποία, όταν βρεθεί, ανταποκρίνεται στην αισθητική του Γιέιτς: «όλα μεταμορφώνονται, αλλάζουν τελείως. Προκύπτει μια φρικτή ομορφιά.»
Κάρλος Φουέντες, Εικονογραφημένο ημερολόγιο, 1995
Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Η Λίντε Ζάλμπερ διδάκτωρ Ψυχολογίας και ψυχοθεραπεύτρια γεννήθηκε το 1944 στο Τυτζ της Πομερανίας και εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Ειδικότητά της η σχέση ανάμεσα στη ζωή και το έργο ενός καλλιτέχνη. Από το 1983 ζωγραφίζει. Συγγραφέας των μονογραφιών: Αναίς Νιν (1992) και Μάρλεν Ντήντριχ (2001) και της βιογραφίας Χίλιες και μία γυναίκες, η ιστορία της Αναίς Νιν. Το βιβλίο της Λου Αντρέας Σαλομέ, η βιογραφία μιας μοιραία γυναίκας, (2005)  κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.
Πηγή : culturenow.gr