Όποιοι και να είμαστε, όπου και να είμαστε, μικροί, μεγάλοι, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες μένουμε σπίτι, την ζωή μας καταθέτουμε, ως μια κατάθεση, ομόλογο Ζωής.
Για μια Υγεία αγωνιζόμαστε, και επάνω από όλα οι Ιατροί. Για μια ποιότητα ζωής αγωνιζόμαστε, νοσηλευτές, παρασκευαστές, τραυματιοφορείς. Οι ένστολοι στο καθήκον τους για πολλά εικοσιτετράωρα, σύνορα, τάξη, ασφάλεια και εξασφάλιση μια ήρεμης ζωής.
Κι εμείς Μένουμε Σπίτι, ήρεμοι, δημιουργικοί, υπομονετικοί, ας γνωριστούμε, κάπως λίγο καλύτερα, ας συγχωρήσουμε τα λάθη της ζωής. Ας ετοιμαστούμε για καλύτερη Ζωή. Μένουμε Σπίτι.
Μένουμε Σπίτι για να Μένουμε Υγιείς.
Μένουμε Σπίτι για να Μη Μεταδώσουμε την Ασθένεια μας
Μένουμε Σπίτι για να Μην Αισθάνονται μοναξιά όσοι προσπαθούν, να μας προφυλάξουν.
Είμαστε Πολλοί και Αγωνιζόμαστε για όλους υπακούοντας τους Ειδικούς για την προστασία μας.
Ευχόμαστε σε όλους καλή Υγεία, Δύναμη και Σύντομα, επιστροφή στην κανονικότητα.
Η έννοια της υπευθυνότητας έχει βαρύνουσα σημασία, όπως και η έννοια του υπεύθυνου και δημοκρατικού πολίτη, όχι μόνο στις μέρες μας, αλλά και διαχρονικά στις συζητήσεις μας για τη Δημοκρατία. Η Δημοκρατία είναι το πιο σκληρό πολίτευμα γιατί προϋποθέτει, για να λειτουργήσει, αυτές ακριβώς τις έννοιες.
Σε μια κοινωνία που συνταράσσεται διαρκώς από κλυδωνισμούς στην οικονομία, στις ανθρώπινες σχέσεις και στις αξίες, καλείται ο καθείς εξ ημών να παραμείνει ακλόνητος στα δημοκρατικά πιστεύω του, στον αυτοκαθορισμό του ατομικά και συνάμα κοινωνικά, αλλά και να προσαρμόζεται στις ανάγκες των καιρών. Τί συνεπάγεται όμως αυτό;
Προτεραιότητα στις Μητέρες, με κατανόηση και σεβασμό προς στην απόφαση τους να βοηθήσουν τον Θεό σ’ αυτήν την δύσκολη συγκυρία για την Ελληνική Κοινωνία. Λίγα ζευγάρια αποφασίζουν για να φέρουν ψυχές στον Κόσμο. Τα βλαστάρια τους πρέπει να τρέφονται σωστά και όχι καταναλωτικά, ώστε να είναι υγιή και προστατευμένα. Νομίζουμε, δεν είμαστε ειδικοί.
Ο γιος μου θηλάζει για παραπάνω από δύο χρόνια, θέλοντας να πιστεύω ότι είμαστε κοντά στον αποθηλασμό. Στο παρόν κείμενο θα μεταφέρω την εμπειρία μου -και μόνο αυτή- και θα αναφερθώ στα πλεονεκτήματα, στις δυσκολίες και στους μύθους του θηλασμού.
Πρώτα, όμως, μια διευκρίνιση: Υπάρχει ο «ρατσισμός του θηλασμού» και ο «ρατσισμός του μη θηλασμού». Τελευταία, μάλιστα, έχω διαπιστώσει ότι ανθίζει ο δεύτερος. Και κάπου εκεί φορτώνουμε τις μαμάδες τύψεις, ενοχές, ανασφάλειες, φοβίες… ‘Ό,τι δεν χρειάζονται… Κοινώς κάνουμε τα πάντα για να μην καταφέρουν να θηλάσουν. Πάγια θέση μου, λοιπόν, είναι ότι ο θηλασμός είναι ένα ταξίδι για δυο. Μια μέλλουσα μαμά έχει υποχρέωση να ενημερωθεί για το θηλασμό και ίσως να τον δοκιμάσει. Από εκεί και πέρα εκείνη θα αποφασίσει ποιον δρόμο πρέπει και μπορεί να ακολουθήσει…
Η κλινική Διαιτολόγος-Διατροφολόγος Αναστασία Κόκκαλη συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες επαγγελματίες της γενιάς της (και όχι μόνο αν ρωτάτε τη γνώμη μου) ίσως επειδή εκτός από διατροφική καθοδήγηση αναλαμβάνει να σε «προπονήσει» και στο ψυχολογικό κομμάτι της προσπάθειάς σου, θεωρώντας το αναπόσπαστο κομμάτι της εγγυημένης επιτυχίας που θα επιφέρει η συνεργασία σας.
Στο Choosehappiness την καλωσορίσαμε και της ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας τα πρώτα εκείνα δέκα βήματα που θα βοηθήσουν κάποιον να αλλάξει την κοσμοθεωρία του, κυρίως στον πυλώνα της διατροφής και της ευεξίας του. Όπως συνηθίζει να κάνει πάντα, χάρισε κι αυτήν τη φορά απλόχερα τις συμβουλές της για ένα καλύτερο αύριο.
Βουαλά!
«Ένας καινούριος … διαφορετικός τρόπος διατροφής είναι ένα από τα απαραίτητα βήματα για να αλλάξεις την ζωή σου με στόχο την βελτίωση της ποιότητας της ζωής σου. Η επιλογή της κατάλληλης τροφής, στους σωστούς συνδυασμούς και η κατανάλωση τους το σωστό χρόνο είναι τα στοιχεία εκείνα που θα συνθέσουν ένα νέο lifestyle.
Ω! Έλληνες, τι θέλει επιτέλους, για να κατανοήσουμε, ότι οφείλουμε να διαβάσουμε εκ νέου την Ιστορία μας, ώστε να μπολιαστούμε με πάθος υπεράσπισης της Πατρίδας και του Ελληνικού Μέλλοντος, κυρίως των παιδιών μας;
Μια Ανάσα, μια Πατρίδα, ζήτω η Ελευθερία. Η Ελλάδα θέλει Αγώνα, κι έτοιμους Αγωνιστές.
Ο Λόγος πρέπει να είναι, και είναι, το όπλο των Ελλήνων. Βεβαίως, ό Διχασμός είναι το σαράκι των Ελλήνων.
Φίλοι. Δεν ανησυχώ για αυτά που συμβαίνουν, τα υφίσταμαι. Δεν ανησυχώ καν’ για μένα, έχω Θεό να ακουμπήσω. Ανησυχώ για τα νιάτα που δεν έχουν αντοχές και δεν γνωρίζουν τον Θεό για να ακουμπήσουν. Ανησυχώ για την Πατρίδα και για την ανέξοδη εξουσία, τα «πεισματάρικα παιδιά» που παριστάνουν τους ηγέτες.
Δεν ασχολούμαστε με ότι έχουμε κατακτήσει και ενδιαφερόμαστε, τι πρέπει να απεμπολήσουμε και πως, ώστε να αφομοιωθούμε καλύτερα από την λογική των «επίδοξων» κατακτητών, ποια να είναι, η φύση και θέση της Ελλάδας στην παγκόσμια Ιστορία. Σκέψεις που γίνονται έτσι ώστε να τιθασεύσουν το ατίθασο «άτι» την Ελλάδα και τους Έλληνες. Σχεδιάζουν να μας περάσουν, από Ιστορία των Νικητών, στην ιστορία των Ηττημένων. Λαός χωρίς όραμα, είναι εκ προοιμίου ηττημένος λαός.
