Все записи автора В ThessnA

Без

КНИГА : История кино: Кристин Томпсон и Дэвид Бордвелл

Публикации Патаки: «История кино» из Кристин Томпсони егоДэвид Бордвелл.


 В этой книге авторы рассказывают историю кино такой, какой они ее задумали., его писали и преподавали самые важные теоретики и историки седьмого искусства.. С помощью сотен примеров и фотографий, читатель может получить полное и всестороннее представление об эволюции кино., от первых попыток проецировать движущиеся изображения с помощью кинетоскопа до блокбастеров XXI века.
Историки кино часто говорят, что существует не одна «История кино», а множество. Для некоторых это означает, что невозможно включить все жанры в одно повествование., школы, тенденции и события. Но для других, «История кино» призвана использовать разнообразие точек зрения и сочетать различные методические инструменты., интересы и цели. Настоящий том использует второй подход и предлагает читателю познать искусство кино через современные эстетические и идеологические представления..
Книга не требует специальных знаний в области эстетики и теории кино., и упоминается как в художественных, так и в документальных фильмах., в экспериментальном или авангардном кино и анимационных фильмах. Это незаменимый учебник для тех, кто посещает программы изучения кино., но также богатый источник информации для всех любителей кино..
THEКРИСТИАН ТОМПСОНявляется почетным доктором факультета искусств и коммуникаций Университета Висконсин-Мэдисон.. Он получил степень магистра киноискусства в Университете Айовы и степень доктора философии в Университете Висконсин-Мэдисон..
В ДЭВИД БОДВЭЛЛпрофессор киноведения кафедры Жака Леду факультета искусств и коммуникаций., а также заведующим кафедрой Hilldale на факультете гуманитарных наук Университета Висконсин-Мэдисон..
 источник : culturenow.gr
Без

Διεθνής σπείρα έχει ρημάξει τους πίνακες του Πικάσο

Ανάμεσα στα ερωτηματικά που εγείρει η χτεσινή κλοπή του έργου του Πικάσο στην Εθνική Πινακοθήκη, εύλογα είναι κι αυτά της ενδεχόμενης εμπλοκής των ληστών με διεθνή σπείρα που «ειδικεύεται» σε συγκεκριμένες κλοπές.

Δεδομένου ότι οι κλοπές σημαντικών έργων τέχνης έχουν αυξηθεί παγκοσμίως-όπως και η ζήτηση για συγκεκριμένους πίνακες και υπογραφές-είναι φυσικό οι υποψίες να στρέφονται στο διεθνές περιβάλλον. Αρκεί να αναφέρουμε ότι μόλις το περσινό καλοκαίρι συνελήφθη ο κλέφτης του περίφημου έργου «Κεφάλι Γυναίκας»-κατά τραγική σύμπτωση ο πίνακας που εκλάπη από την Πινακοθήκη φέρει τον τίτλο «Γυναικείο Κεφάλι»-που είχε κλαπεί από γκαλερί του Σαν Φρανσίσκο.

Σημειωτέον ότι ο δράστης ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος μετά τη σύλληψη του-κατέλαβε εγγύηση 5 εκατομμύρια δολάρια χωρίς κανείς ποτέ να αναρωτηθεί για την προέλευσή τους! Ανάλογα παράδοξη ήταν κι η προσπάθεια που έγινε να αποσυνδεθεί το όνομα του εν λόγω ληστή από διεθνή σπείρα λαθρεμπόρων έργων τέχνης.

Δυο χρόνια πριν από τη ληστεία του Σαν Φρανσίσκο είχε επίσης προηγηθεί η μεγάλη ληστεία στο Μουσείο Πικάσο, μέρα μεσημέρι, από δυο ένοπλους ληστές. Οι ληστές είχαν τότε διαφύγει με δυο σπουδαία, πανάκριβα και πολύτιμα έργα του Πικάσο υπό μάλης, тот: «Ο ζωγράφος και το μοντέλο» (1963) и «Μινώταυρος, πότης και γυναίκες» (1933) καθώς κι ένα μπλοκ με σχέδια του ισπανού ζωγράφου. Αρκεί να σημειωθεί ότι το Μουσείο Πικάσο βρίσκεται στην πολυσύχναστη περιοχή του Μαραί του Παρισιού, σε στενά και δύσβατα σοκάκια-που δεν ενδείκνυνται για τέτοιου είδους αποδράσεις.

Ωστόσο η μεγαλύτερη ληστεία έργων του Πικάσο, είχε σημειωθεί το 1993 από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Στοκχόλμης,  όπου είχαν, μεταξύ άλλων κλαπεί οκτώ (;) έργα του Πικάσο και ένα του Γάλλου κυβιστή Ζορζ Μπρακ, ценить 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν, κάποιοι άλλοι παραμένουν στα αζήτητα, όπως κι άλλοι τόσοι που φέρουν την υπογραφή του διάσημου ισπανού καλλιτέχνη. Όπως και να έχει, σε καιρούς κρίσης, το όνομα του Πικάσο παραμένει ψηλά στο διεθνές χρηματιστήριο της τέχνης, και είναι φυσικό να βρίσκεται στο επίκεντρο έμπειρων-κι όχι μόνο-ληστών έργων τέχνης.

Τα σενάρια που εξετάζει η Αστυνομία

Από την πλευρά τους, σε δύο πιθανά σενάρια έχουν καταλήξει οι αστυνομικοί της Ασφάλειας για το τι πραγματικά συνέβη χθες τα ξημερώματα στην Εθνική Πινακοθήκη. Με δεδομένο πως οι δράστες «χτύπησαν» σε μόλις επτά λεπτά, γνώριζαν λεπτομέρειες και ενδεχομένως να είχαν και πληροφόρηση εκ των έσω για τη μεγάλη δουλειά, οδηγούν αυτά στο συμπέρασμα ότι είναι επαγγελματίες διαρρήκτες που σχεδίαζαν καιρό το κόλπο.

Απόλυτα έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι το πρώτο σενάριο θέλει:

—    Οι δράστες να είναι μέλη διεθνούς κυκλώματος, «κακοποιών έργων τέχνης», οι οποίοι αφού κλέψουν τους πίνακες, τους ρίχνουν στη μαύρη αγορά. Άλλωστε σε όλο τον κόσμο και ειδικά σε Ρωσία, Κίνα και Αμερική υπάρχουν μανιώδεις συλλέκτες που θα έδιναν πολύ χρήμα για να αποκτήσουν έναν Πικάσο, ακόμα και μέσω υπόγειων διασυνδέσεων της μαύρης αγοράς.

«Ήδη έχουμε ενημερώσει τις διεθνείς αρχές ασφαλείας για το συγκεκριμένο και τα υπόλοιπα δύο που έκαναν φτερά», τονίζει στο protothema.gr αστυνομικός που ασχολείται με την υπόθεση και προσθέτει: «Μάλιστα, προσπαθούμε μέσω από πληροφοριοδότες να διαπιστώσουμε αν στις μαύρες αγορές της τέχνης υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες για τους συγκεκριμένους πίνακες».

—    Η κλοπή να έγινε κατά παραγγελία. Δηλαδή ένας συλλέκτης να έκλεισε συμφωνία με ποντικούς έναντι ενός μεγάλου ποσού για να μπουν μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη και να εξαφανίσουν τα έργα. Σε αυτή την περίπτωση, η δουλειά της Αστυνομίας είναι πιο δύσκολη, καθώς οι τρεις κλεμμένοι πίνακες και ειδικά ο μοναδικός Πικάσο που υπήρχε στην Ελλάδα δεν θα βγει στο σφυρί.

Όποιο και από τα δύο σενάρια τελικά επαληθευτεί, η δουλειά της Αστυνομίας είναι ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς οι δράστες άφησαν ελάχιστα ίχνη πίσω τους…

источник : protothema.gr
Без

Harlem Swing — Aint’ Misbehavin: Μιούζικαλ στο θέατρο Badminton

ВТеатр бадминтонаμεταμορφώνεται σεCotton Club και όλοι χορεύουν swing στην καρδιά τουΧάρλεμ! ВAin’t Misbehavin’является έναMusical σε σενάριοMurray Horwitzи Richard Maltby Jr. иμουσική Thomas Wright «Fats» Waller. Από το διάσημο τραγούδι που έγραψε ο ίδιος το 1929, после всего, πήρε το έργο και το όνομά του. Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στους African-American μουσικούς των δεκαετιών ’20 και ’30 που αποτελούσαν μέρος της λεγόμενης Αναγέννησης του Χάρλεμ (Harlem Renaissance), μια εποχή αυξανόμενης δημιουργικότητας, πολιτιστικής συνειδητοποίησης και εθνικής υπερηφάνειας.
Ήταν μια εποχή που τα θρυλικά νυχτερινά κέντρα του Μανχάταν, όπως τα Cotton Club και Savoy Ballroom,  έδιναν τον τόνο της διασκέδασης της υψηλής κοινωνίας και η Lenox Avenue, γεμάτη με πιανίστες που ξεσήκωναν την πόλη με έναν «καινούριο» ρυθμό, μάθαινε στην πόλη τα πρώτα της βήματα στο swing. Πέντε ερμηνευτές παρουσιάζουν μια θορυβώδη, «πρόστυχη» βραδιά, με χιουμοριστικά τραγούδια, μια βραδιά που κάνει τους θεατές να νιώθουν ότι έχουν κλείσει τραπέζι στο Cotton Club και μόλις έδωσαν στην γκαρνταρόμπα το καπέλο και τα γάντια τους.
ВAin’t Misbehavin’ έκανε πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου του 1978 σ` ένα μικρό καμπαρέ της Νέας Υόρκης και μέχρι τις 5 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς είχε κερδίσει διάφορα βραβεία στην κατηγορία μιούζικαλ (Tony, New York Drama Critics, Outer Critics Circle, Drama Desk Award, Obie), ενώ ο Richard Maltby Jr. (Fosse, Song and Dance, Baby, Miss Saigon) κερδίζει βραβείο Tony στην κατηγορία Καλύτερου Σκηνοθέτη και η Nell Carter βραβείο Tony για την ερμηνεία της και το αυθεντικό μουσικό άλμπουμ της παράστασης έλαβε το βραβείο Grammy. Год спустя, είχαν ήδη δημιουργηθεί πέντε θίασοι που περιόδευαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ και το Λονδίνο και το Παρίσι δεν άργησαν να παραδοθούν στη μαγεία του. Το ίδιο έκανε κι ο υπόλοιπος κόσμος και στις έξι παγκόσμιες περιοδείες που έχουν πραγματοποιηθεί ως σήμερα, ενώ πλέον φαντάζει εντελώς φυσιολογικό ότι δεν υπάρχει ημέρα που το Ain’t Misbehavin’ να μην παίζεται κάπου στον κόσμο.
Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο καμπαρέ Manhattan Theatre Club στο cast του μπορούσε κάποιος να ανακαλύψει τη νεαρή τότε τραγουδίστρια Irene Cara (χρόνια μετά θα «έλαμπε» μέσα από το σάουντρακ της επιτυχίας του Fame. Σύντομα η παραγωγή του Broadway υπό τη διεύθυνση του Maltby, σε σκηνοθεσία και χορογραφίες του Arthur Faria, ανέβηκε στις 9 Μαΐου του 1978 στο Longacre Theatre, ενώ αργότερα βρέθηκε στο Plymouth και στο Belasco συμπληρώνοντας στις 21 Φεβρουαρίου του 1982 1604 παραστάσεις. Το αρχικό καστ συμπεριλάμβανε τους Nell Carter, Andre DeShields, Armelia McQueen, Ken Page και Charlayne Woodard.
Ο Luther Henderson προσάρμοσε τη μουσική του Waller και υπήρξε επίσης ο πιανίστας της παραγωγής. Μερικοί από τους αντικαταστάτες στις μεταγενέστερες παραστάσεις ήταν οι Debbie Allen, Yvette Freeman, Adriane Lenox και Alan Weeks. Η παραγωγή του έργου στο West End στο Λονδίνο έκανε πρεμιέρα στις 22 Μαρτίου του 1979 στο Her Majesty’s Theatre, ενώ η αναβίωσή του το 1995. Μια αναβίωση στο Μπρόντγουεϊ με τον ίδιο σκηνοθέτη, τον ίδιο χορογράφο και το ίδιο καστ με την προ δεκαετίας πρώτη παραγωγή, έκανε πρεμιέρα στις 15 НОВОСТИ 1988, στο Ambassador Theatre της Νέας Υόρκης όπου παρέμεινε για 176 παραστάσεις. Το 2009 το Aint Misbehavin συμπλήρωσε τριάντα (30) χρόνια και στην επετειακή παράσταση συμμετείχαν ο νικητής του American Idol Ruben Studdard και οι διαγωνιζόμενοι Frenchie Davis και Trenyce Cobbins.
Στη συγκεκριμένη παράσταση που θα φιλοξενηθεί στο Θέατρο Badmiton πρωταγωνιστούν αστέρια της Αμερικής, όπως η Yvette Monique Clark που είχε διαπρέψει στα Hairspray, Crowns, Chicago κ.ά., η υποψήφια για βραβείο Grammy Patricia Covington, o Milton Nealy (Dreamgirls, The Full Monty, Jesus Christ Superstar, La Cage Aux Folles), η Rebecca Covington (Mamma Mia, Thoroughly Modern Millie) και το τηλεοπτικό αστέρι Wayne Pretlow (The Good Wife, Law & Order),  πλαισιωμένοι από ένα ταλαντούχο καστ τραγουδιστών και χορευτών.
Τη μουσική διεύθυνση υπογράφει οWilliam Foster McDaniel, ενώ τη σκηνοθεσία ο Richard E. Maltby, Jr. και τη χορογραφία οArthur Faria.
• Tο πρώτο μιούζικαλ του Broadway που ανέβηκε με θέμα το έργο και τη ζωή γύρω από έναν τραγουδοποιό /καλλιτέχνη, τον Thomas Wright «Fats» Waller.
• Tο πρώτο μιούζικαλ στο είδος του που κέρδισε βραβείο Tony.
• To πρώτο μιούζικαλ στο είδος του που έγινε παγκόσμια επιτυχία.
• Το πρώτο μιούζικαλ στο είδος του που κέρδισε κάθε είδους θεατρικό βραβείο της Νέας Υόρκης.
• Το πρώτο μιούζικαλ «βιογραφίας» με το οποίο συγκρίνονται όλα τα υπόλοιπα.
 источник: culturenow.gr
Без

Σαρλ Γκουνό — Φάουστ από τη Λυρική Σκηνή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Μια από τις δημοφιλέστερεςγαλλικές όπερες, η οποία βασίζεται στο πρώτο μέρος της γνωστής τραγωδίας τουΓκαίτε, παρουσιάζει η НациональныйΛυρική Σκηνήв20 Январь 2012και γιαοκτώ μόνο παραστάσεις, вКонцертный зал Афин– ΑίθουσαΑλεξάνδρα Τριάντη. Το αριστούργημα του Γαλλικού ρομαντισμού με τις διάσημες άριες, τα σπουδαία χορωδιακά και το μπαλέτο της «Βαλπούργειας νύχτας», παρουσιάζεται σε μουσική διεύθυνση Μύρωνα Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία Ρενάτο Τζανέλλα.
Πρόκειται για μια από τις αγαπημένες grands opéras του κοινού παγκοσμίως, η οποία έχει να παρουσιαστεί στην Ελλάδα από την δεκαετία του ’90. Βασίζεται στην διάσημη τραγωδία του Γκαίτε, όπου ο ηλικιωμένος επιστήμονας Φάουστ πουλά τη ψυχή του στον Μεφιστοφελή, με αντάλλαγμα τη νιότη και τον έρωτα. Στο επίκεντρο της όπερας δεν βρίσκεται τόσο ο ίδιος Φάουστ όσο η Μαργαρίτα, που μεταμορφώνεται χάρη στον έρωτα και τελικά πληρώνει σκληρά τις επιλογές της.
Την ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής διευθύνει για πρώτη φορά μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ, ο αρχιμουσικός Μύρων Μιχαηλίδης, ο οποίος έχει διευθύνει μερικές από τις σημαντικότερες συμφωνικές ορχήστρες, όπως μεταξύ άλλων, τις Συμφωνικές ορχήστρες του Βερολίνου, της Ρώμης, της Ιερουσαλήμ και του Μεξικού, τη Φιλαρμονική του Βουκουρεστίου και της Μπρατισλάβα, την Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Πράγας, καθώς και όλες τις ελληνικές ορχήστρες.
Ο σκηνοθέτης και διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ, Ρενάτο Τζανέλλαμε πολυετή θητεία στην διεύθυνση του μπαλέτου της όπερας της Βιέννης, τοποθετεί την υπόθεση σε μια παλιά άδεια αίθουσα διδασκαλίας. Там, μπροστά από μαυροπίνακες γεμάτους γνώση, ο Φάουστ μόνος, βασανίζεται από τα θεμελιώδη ερωτήματα περί ζωής, θανάτου, έρωτα, ευτυχίας. Μέσα στο θολωμένο μυαλό του συναντά τον Μεφιστοφελή, που με δέλεαρ τη Μαργαρίτα, τον πείθει να υπογράψει την συμφωνία με τον διάβολο.
Ο Τζανέλλα σημειώνει: «Η προσέγγισή μου απομακρύνεται τόσο από το υπερφυσικό όσο και από το θρησκευτικό στοιχείο και τοποθετεί τον άνθρωπο και τις αδυναμίες του στο επίκεντρο της υπόθεσης. Ο Φάουστ γίνεται πράγματι πάλι νέος ή απλά ο Μεφιστοφελής του δείχνει όσα θέλει να δει; Εγκαταλείπουν στ’ αλήθεια την αίθουσα προκειμένου να ταξιδέψουν σε άλλους τόπους και να ζήσουν τις πιο εντυπωσιακές περιπέτειες, ή μήπως δεν εγκαταλείπουν ποτέ την αίθουσα διδασκαλίας; Άραγε αυτή η αίθουσα είναι το κεφάλι του Φάουστ, γεμάτο με τόσες πληροφορίες ώστε να μην διακρίνει το πραγματικό από το φανταστικό; Η δουλειά μου κινήθηκε σε αυτή την κατεύθυνση χάρη στη βοήθεια και την καταπληκτική, μοναδική σύλληψη των Αλεσσάντρο Κάμερα (пейзаж), Κάρλα Ρικόττι(κοστούμια) και Βινίτσιο Κέλι(φωτισμοί)».
Μια πλειάδα κορυφαίων ελλήνων και ξένων ερμηνευτών συμμετέχουν στην παραγωγή. Τον ρόλο του Φάουστ θα ερμηνεύσει ο αμερικάνος τενόρος Έρικ Κάτλερ, ο οποίος έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στα μεγαλύτερα Λυρικά Θέατρα του κόσμου, όπως η Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, η Royal Opera του Λονδίνου και η Όπερα του Παρισιού, ενώ η εμφάνιση του με την Άννα Νετρέμπκο την ΜΕΤ, στους Πουριτανούς του Μπελίνι θεωρείται από τα high lights της καριέρας του.
Την Μαργαρίτα ερμηνεύει η Αλεξία Βουλγαρίδου, η κορυφαία ελληνίδα σοπράνο που πραγματοποιεί μια εξαιρετικά σημαντική καριέρα στο εξωτερικό, με εμφανίσεις σε κορυφαία θέατρα όπως η Royal Opera, η Σκάλα του Μιλάνου, και η Κρατική Όπερα του Βερολίνου, ενώ έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Ρικάρντο Μούτι, τον Ρονάλντο Βιλαζόν, τον σερ Κόλιν Ντέιβις, τον Αντρέα Μποτσέλλι, αλλά και την Ιζαμπέλ Υπέρ στην ταινία “Deux” του Werner Schroeter. Η Βουλγαρίδου έχει τραγουδήσει με τεράστια επιτυχία τον ρόλο της Μαργαρίτας στη Ρώμη, τη Βασιλεία καθώς και στο φεστιβάλ της Ραβέννα.
Τον Μεφιστοφελή ερμηνεύει ο Παάτα Μπουρτσουλάτζε, ο διάσημος Γεωργιανός μπάσος, εξαιρετικά δημοφιλής και στο κοινό της όπερας στην Ελλάδα. Ο Μπουρτσουλάτζε έχει ερμηνεύσει κορυφαίους ρόλους στην Metropolitan της Νέας Υόρκης, στην Σκάλα του Μιλάνου, στην όπερα της Βιέννης και σε πολλά άλλα θέατρα ανά τον κόσμο. Το καλοκαίρι που μας πέρασε το αθηναϊκό κοινό τον καταχειροκρότησε στον Ναμπούκο του Βέρντι, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.
Την διανομή συμπληρώνουν κορυφαίοι έλληνες μονωδοί όπως ο Δημήτρης Πλατανιάς, ο οποίος χειροκροτήθηκε θερμά στον Χορό Μεταμφιεσμένων του Βέρντι που παρουσιάστηκε στην ΕΛΣ, τον Δεκέμβριο, ο Δημήτρης Κασιούμης, η Ειρήνη Καράγιαννη και η Ινές Ζήκου. Στην δεύτερη διανομή συναντάμε μεταξύ άλλων, την πρόσφατα βραβευμένη με το Μεγάλο Βραβείο των Ελλήνων κριτικών μουσικής Τσέλια Κοστέα, τον Ασκάρ Αμπντρατζάκοφ και πολλούς άλλους καταξιωμένους τραγουδιστές.
Την χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Νίκος Βασιλείου. Συμμετέχει το Μπαλέτο της ΕΛΣ, σε χορογραφία Ρενάτο Τζανέλλα.
Ο Φάουστ με μια ματιά
Ο συνθέτης / Ο Σαρλ Γκουνό γεννήθηκε στο Παρίσι το 1818 και πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του. Σπούδασε στο ωδείο του Παρισιού και το 1839 κέρδισε το περίφημο Βραβείο της Ρώμης για την καντάτα του Φερδινάνδος. Στην Ιταλία μελέτησε τα έργα του Παλεστρίνα και άλλες συνθέσεις εκκλησιαστικής μουσικής. Позже, χάρη στην Φάννυ και τον Φέλιξ Μέντελσον ήρθε σε επαφή με τη μουσική του Ι.Σ.Μπαχ. В 1851 συνέθεσε την πρώτη του όπερα, την Σαπφώ. В 1859 ο Φάουστ έκανε τον συνθέτη γνωστό σε όλο τον κόσμο. Ακολούθησαν η γαλλικής θεματολογίας Μιρέιγ (1864), που πρόσφατα έχει έρθει και πάλι στο προσκήνιο, και η όπερα Ρωμαίος και Ιουλιέττα (1867), βασισμένη στον Σαίξπηρ. Εκτός από λυρικά έργα ο Γκουνό συνέθεσε επίσης συμφωνίες ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με έργα θρησκευτικής μουσικής, ορατόρια, λειτουργίες, μοτέτα. Πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση το 1893.
Το έργο / Όπερα σε πέντε πράξεις, ο Φάουστ στηρίζεται σε ποιητικό κείμενο των Ζυλ Μπαρμπιέ και Μισέλ Καρρέ, οι οποίοι άντλησαν το υλικό τους από το θεατρικό έργο Φάουστ και Μαργαρίτα του Καρρέ (1850), όπως επίσης από το Α’ Μέρος του Φάουστ, του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (1808) στη γαλλική του μετάφραση από τον Ζεράρ ντε Νερβάλ (1828). Τυπικό δείγμα γαλλικής μεγαλόπρεπης όπερας -grand opéra- και η πρώτη του είδους που σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, ο Φάουστ παρέμεινε το δημοφιλέστερο λυρικό έργο μέχρι περίπου τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεκίνησε ως opéra comique με πεζούς διαλόγους και μετασχηματίστηκε σταδιακά, στη διάρκεια μίας δεκαετίας, ώστε να ταιριάξει στα γούστα του παγκόσμιου κοινού. Ο όρος opéra comique -κωμική όπερα- δεν υπαινίσσεται κωμικά στοιχεία, αλλά αφορά χαρακτηριστικά δομής και αισθητικής, ένα από τα οποία είναι οι διάλογοι πρόζας. Από τον Γκαίτε ο Φάουστ κρατά μονάχα την αφήγηση και παρακάμπτει το φιλοσοφικό υπόβαθρο: ο ηλικιωμένος επιστήμονας Φάουστ πουλά τη ψυχή του στον Μεφιστοφελή, με αντάλλαγμα τη νιότη και τον έρωτα. Στο επίκεντρο της όπερας δεν βρίσκεται τόσο ο ίδιος Φάουστ όσο η Μαργαρίτα, που μεταμορφώνεται χάρη στον έρωτα και τελικά πληρώνει σκληρά τις επιλογές της.
Πρεμιέρες / Ως κωμική όπερα, με πεζούς διαλόγους, ο Φάουστ πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λυρικό Θέατρο του Παρισιού στις 19 Марта 1859. Στη μεγαλόπρεπη εκδοχή του, με μελοποιημένους διαλόγους και μπαλέτο, δόθηκε από την παρισινή Όπερα στις 3 Марта 1869. Το έργο εγκαινίασε τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης στις 22 Октябрь 1883.
Από την Εθνική Λυρική Σκηνή, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1939/40 ως μέρος του Εθνικού –τότε Βασιλικού- Θεάτρου, ο Φάουστ πρωτοπαρουσιάστηκε στις 12 ноябрь 1959 με πρωταγωνιστές τον Νίκο Χατζηνικολάου (Φάουστ), την Ζωή Βλαχοπούλου (Μαργαρίτα) και τον Νίκο Μοσχονά (Μεφιστοφελή). Την ορχήστρα και τη χορωδία διηύθυνε ο Αντίοχος Ευαγγελάτος ενώ η σκηνοθεσία ήταν του Λέο Νεντομάνσκι.
Резюме
Α’ Πράξη / Германия, 16ος αιώνας. Στο εργαστήρι του, ο Φάουστ, ένας ηλικιωμένος επιστήμονας, συλλογίζεται ότι οι έρευνές του δεν έχουν αποδώσει τίποτε, ενώ αντίθετα, τον έκαναν να προσπεράσει τη ζωή και τον έρωτα. Επιχειρεί να αυτοκτονήσει, καταριέται την επιστήμη και την πίστη και ζητά βοήθεια από τις σκοτεινές δυνάμεις. Εμφανίζεται ο Μεφιστοφελής, που τον δελεάζει με μία εικόνα της αθώας Μαργαρίτας και του προτείνει την εξής συμφωνία: εκείνος θα υπηρετεί τον Φάουστ στη γη με αντάλλαγμα ο Φάουστ να τον υπηρετήσει στην Κόλαση. Το δηλητήριο στην κούπα του Φάουστ μετατρέπεται σε ελιξίριο νεότητας, ο γερο-επιστήμονας μεταμορφώνεται σε γοητευτικό νέο και μαζί με τον Μεφιστοφελή ξεκινά να κατακτήσει τον κόσμο.
Β’ Πράξη / Στις πύλες της πόλης σπουδαστές, στρατιώτες και χωρικοί ευθυμούν. Ο Βαλεντίνος φεύγει για τον πόλεμο με τον φίλο του Βάγκνερ και εμπιστεύεται την αδελφή του Μαργαρίτα στον νεαρό φίλο του Ζήμπελ. Ο Μεφιστοφελής κερνά το πλήθος κρασί και τραγουδά έναν ύμνο στο «χρυσό μοσχάρι». Μιλά άσχημα για την Μαργαρίτα και όταν ο Βαλεντίνος υπερασπίζεται την τιμή της, το ξίφος του σπάει στον αέρα. Ο Βαλεντίνος και η παρέα του αναγνωρίζουν τις σκοτεινές υπερφυσικές δυνάμεις και αντιτείνουν το σήμα του σταυρού. Ο Μεφιστοφελής, ο Φάουστ και οι χωρικοί χορεύουν ένα βαλς. Εμφανίζεται η Μαργαρίτα στην οποία ο Φάουστ εκφράζει τον θαυμασμό του.
Γ’ Πράξη / Ο ερωτευμένος Ζήμπελ αφήνει ένα μπουκέτο στον κήπο της Μαργαρίτας. Ο Φάουστ ζητά από τον Μεφιστοφελή να του βρει επίσης ένα δώρο κι εκείνος αφήνει στο κατώφλι της κοπέλας μία κασετίνα με κοσμήματα κι έναν καθρέπτη. Η Μαργαρίτα που αναλογίζεται τη συνάντησή της με τον Φάουστ, βλέπει τα δώρα: σε λίγα λεπτά η σεμνή κοπέλα έχει μεταμορφωθεί σε φιλάρεσκη νέα γυναίκα, που μαζί με τη γειτόνισσά της Μάρθα υποδέχονται τον Φάουστ και τον Μεφιστοφελή στον κήπο. Αφήνει τον Φάουστ μονάχα να τη φιλήσει, όμως αφού εκείνος φύγει, μόνη, στο παραθύρι της, εύχεται να επιστρέψει. Έτσι συμβαίνει πράγματι, και με τη βοήθεια του Μεφιστοφελή είναι βέβαιο ότι ο νεαρός Φάουστ θα την ξελογιάσει.
Δ’ Πράξη / Ο Φάουστ εγκατέλειψε την Μαργαρίτα έγκυο. Εκείνη γέννησε το παιδί και ζει ως απόκληρη της κοινωνίας. Προσεύχεται στην εκκλησία, όμως τη σταματούν ο Μεφιστοφελής και μία χορωδία δαιμόνων. Ολοκληρώνει την προσευχή της, όμως τρομοκρατείται όταν ο Μεφιστοφελής την καταριέται. Καθώς ο Βαλεντίνος επιστρέφει από τον πόλεμο ο Ζήμπελ τού ζητά να συγχωρήσει την αδελφή του. Καθώς ο Βαλεντίνος εισέρχεται στην κατοικία της, φτάνουν ο Φάουστ με τον Μεφιστοφελή, που αμέριμνος τραγουδά στην Μαργαρίτα μία ειρωνική σερενάτα. Ο Βαλεντίνος βγαίνει, βλέπει τους δύο, καταλαβαίνει όσα έχουν συμβεί και επιτίθεται στον Φάουστ. Ο Μεφιστοφελής παρεμβαίνει στην ξιφομαχία με αποτέλεσμα ο Φάουστ να σκοτώσει τον Βαλεντίνο, που πριν ξεψυχήσει προλαβαίνει να καταραστεί την αδελφή του.
Ε’ Πράξη / Μάγισσες έχουν περικυκλώσει τον Φάουστ και τον Μεφιστοφελή. Σε μία σπηλιά ο Φάουστ συναντά βασίλισσες και εταίρες άλλων εποχών. Ο Μεφιστοφελής του υπόσχεται τον έρωτα των σημαντικότερων και ωραιότερων γυναικών στην Ιστορία. Η οργιαστική βραδιά διαρκεί ώσπου να φέξει. Καθώς ξημερώνει ο Φάουστ βλέπει σαν όραμα τη Μαργαρίτα και την καλεί. Ο Μεφιστοφελής τον βοηθά να μπει στη φυλακή όπου κρατείται η κοπέλα αφού σκότωσε το παιδί της. Μόνο το χέρι ενός θνητού μπορεί να σώσει τη Μαργαρίτα από το πεπρωμένο της και ο Φάουστ προτίθεται να της δώσει το δικό του, όμως εκείνη έχει θέσει την πίστη της στον Θεό. Σε παραλήρημα βλέπει τα χέρια του Φάουστ βαμμένα με αίμα, τον απωθεί και λιποθυμά. Ο Μεφιστοφελής φωνάζει ότι η Μαργαρίτα κρίθηκε: Προστατεύεται λόγω της πίστης και της μεταμέλειάς της. Του αρκεί να σύρει τον Φάουστ μαζί του στην Κόλαση. Η Μαργαρίτα ανεβαίνει στους ουρανούς καθώς άγγελοι τραγουδούν ότι έχει σωθεί.
Στο πλαίσιο της κοινωνικής τιμολογιακής πολιτικής της, η ΕΛΣ έχει μειώσει τις τιμές των εισιτηρίων για την παραγωγή Φάουστ, οι οποίες πλέον διαμορφώνονται ως εξής: €22, €40, €60, €80 / παιδικό, φοιτητικό €13.
музыкальное направлениеМайрон Михаэлидис
Направление — Χορογραφία – ΚινησιολογίαΡενάτο Τζανέλλα
ПейзажΑλεσσάντρο Κάμερα
КостюмыΚάρλα Ρικόττι
ОсвещениеΒινίτσιο Κέλι
Διεύθυνση ΧορωδίαςΝίκος Βασιλείου
Распределение
Φάουστ Έρικ Κάτλερ (20,22,24,27,29/1)
Θ.Α. (21,25,28/1)
Μαργαρίτα Αλεξία Βουλγαρίδου (20,22,24,27,29/1)
Τσέλια Κοστέα (21,25,28/1)
Μεφιστοφελής Παάτα Μπουρτζουλάτζε (20,22,29/1) Τάσος Αποστόλου (21,25,28/1)
Ασκάρ Αμπντρατζάκοφ (24, 27/1)
Βαλεντίνος Δημητρής Πλατανιάς (20,22,24,27/1)
Διονύσης Σούρμπης (21,25,28,29/1)
Βάγκνερ Δημήτρης Κασιούμης (20,22,24,27,29/1)
Διονύσης Τσαντίνης (21,25,28/1)
Ζήμπελ Ειρήνη Καράγιαννη (20,24,27/1)
 Γεωργία Ηλιοπούλου (21,22,25,28,29/1)
Μάρθα Ινές Ζήκου (20,22,24,27/1)
Αγγελική Καθαρίου (21,25,28,29/1)
Συμμετέχει η Ορχήστρα, η Χορωδία και το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Информация
Расположение
Концертный зал Афин, Василиссис Софиас и Коккалис 1, Афина
Дата
Πρεμιέρα Παρασκευή 20 Январь 2011. Ημερομηνίες παραστάσεων: 20, 21, 22, 24, 25, 27, 28, 29 Январь 2012. Время начала 20.00
Стоимость билетов
€22, €40, €60, €80. Παιδικό, φοιτητικό €13
Продажа билетов
Από τα ταμεία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Бас. Σοφίας & Κόκκαλη
Δευτέρα-Παρασκευή 10 π.μ.-6 μ.μ. και Σάββατο 10 π.μ.-2 μ.μ
κατά τις ημέρες των παραστάσεων: Δευτέρα-Παρασκευή 10 являюсь.- 8.30 вечера. /
суббота 10 π.μ.-2 μ.μ. & 6 вечера.- 8.30 вечера. воскресенье 6 μ.μ.-8.30μ.μ
Ομήρου 8 ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 10 являюсь.- 4 вечера.
Τηλεφωνική Αγορά Εισιτηρίων — 210 7282333
& από τα Ταμεία τoυ ΘΕΑΤΡΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑ, Ακαδημίας 59-61, Афина
Καθημερινά 9.00–21.00. Тел.. πωλήσεις 210 3662 100, 210 3612 461, 210 3643 725, Ηλεκτρονική προπώληση: www.megaron.gr — ΟΜΑΔΙΚΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ Τηλ. 210 3711 342, ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΩΝ Τηλ. 210 3711 381
 источник : culturenow.gr
Без

Jonathan Meese: Έκθεση στη Bernier-Eliades

H γκαλερί Bernier-Eliades παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση στην Ελλάδα του Γερμανού καλλιτέχνη Jonathan Meese. Ο καλλιτέχνης θα παραβρίσκεται στα εγκαίνια, в четверг 12 Январь, 2012, 20:00-22:00

 Ο Jonathan Meese (γεν. 1970, Τόκιο) εμφανίστηκε στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή το 1998 και σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους υποστηρικτές της σύγχρονης τέχνης. Είναι γνωστός για το πολύπλευρο έργο του, που περιλαμβάνει πληθωρικούς πίνακες (που μπερδεύουν προσωπικά ιερογλυφικά και κολάζ), εγκαταστάσεις, εκστατικές περφόρμανς, γλυπτά, σχέδια και σκηνικά για θεατρικές παραστάσεις.
Στην έκθεση αυτή ο καλλιτέχνης θα παρουσιάσει μια σειρά από καινούργια γλυπτά και ζωγραφικά έργα.
O πυρήνας της δουλειάς του Meese παραμένει μια αδυσώπητη αίσθηση της ιστορίας,από την οποία ξεπροβάλλουν φιγούρες, σύμβολα και αντικείμενα που γίνονται αργότερα ένα μυθολογικό σύμπαν που συμπληρώνει το έργο του και τραβά μέσα του τον θεατή δια της βίας.
Ο Meese ξεδιπλώνει τα υλικά του σε μεγάλες επιφάνειες και πάνω σ’αυτές παραθέτει μυθολογικές φιγούρες, κολάζ, χρώματα και αποσπάσματα με έναν ισχυρό κι εκφραστικό τρόπο. Στη δουλειά του διακρίνει κανείς μία ιδιαίτερη ματιά προς τις πιο επιθετικές ή τραγικές φιγούρες της ιστορίας. Προσωπικότητες όπως ο Νέρωνας, ο Ιμχοτέπ, ο Καλιγούλας, ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, έχουν εμφανιστεί στα έργα του και μπορεί να συνυπάρχουν μαζί με αυτοπροσωπογραφίες του ίδιου του Meese, αλλά και παραπομπές από λογοτεχνικά αποσπάσματα της ιστορίας ή ιδεολογικές και πολιτικές δηλώσεις.
Τα καινούργια του ζωγραφικά έργα, είναι καρπός μιας νέας φάσης εξερεύνησης του μέσου. Οι πίνακες ξεχειλίζουν απο κολλάζ, σλόγκαν και γκραφίτι, ισορροπώντας κάπου ανάμεσα στο χιούμορ και τη βία. Ο καλλιτέχνης ενορχηστρώνει μία σύγκρουση ανάμεσα σε βερνίκια και impastos, δυναμικές πινελιές και φίνες γραμμές.
Τα γλυπτά του προκύπτουν από ένα προσωπικό μυθολογικό σύμπαν που συνδυάζει τις δυνάμεις του καλού και του κακού με αναφορές στην αρχαιότητα, την ιστορία και τη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα.
 Έργα του Jonathan Meese βρίσκονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, такие как: ΜΟΜA-Νέα Υόρκη, Centre Pompidou-Παρίσι, Louisiana Museum of Modern Art-Νέα Ζηλανδία, Συλλογή Saatchi. Έχει πάρει μέρος σε σημαντικές εκθέσεις όπως: Μπιενάλε του Βερολίνου, 1998, “Generation Z“, PS1-Νέα Υόρκη, 1999, “New Blood“, Saatchi Collection-Λονδίνο, 2004, “Dionysiac“, Centre Pompidou-Παρίσι, 2005. Toν Δεκέμβριo του 2010 το μουσείο MOCA-North Miami, φιλοξένησε μεγάλη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη.
Έχει κάνει σημαντικές περφόρμανς, μεταξύ των οποίων: ο αυτοσχεδιασμός για τον Parsifal του Βάγκνερ στο Staatsoper, Βερολίνο, 2005, και το Noël Coward is Back, στην Tate Modern, 2006.
В 2010 σχεδίασε τα σκηνικά για την παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας “Dionysus”, μια νέα όπερα του Wolfgang Rihm πάνω στον τελευταίο κύκλο ποιημάτων του Nίτσε “Dionysus-Dithyrambs”.
O Jonathan Meese ζει και εργάζεται στο Βερολίνο.
Информация
Τοποθεσία Bernier-Eliades, Επταχάλκου 11, Θησείο, Афина
Ημερομηνία Εγκαίνια Πέμπτη 12 Январь, 20:00-22:00. Продолжительность: 12 Январь - 1 Марта 2012. Часы работы: Τρ- Пт. 10:30-18:30, Σαβ 12:00-16:00
Πληροφορίες Τηλ.: 210 3413 937
источник : culturenow.gr
Без

Симфоническая музыка Микиса Теодоракиса в Концертном зале Афин

Концертный зал Афин представляет концерт симфонической музыки Микиса Теодоракиса в четверг.19 Январь 2012.
Микис Теодоракис посвятил большую часть своего творчества симфонической музыке.. Работа симфониста Теодоракиса является важным ориентиром при планировании Megaros Musikis.: три концерта этого года, которые пройдут в январе(19), на февраль(10) и в апреле(26) это только часть его полной презентации, который запланирован на следующие художественные периоды.
Первый из «симфонических» концертов великого греческого композитора включает в себя «Концерт для фортепиано с оркестром No.. 1» и «Третье соглашение» (во второй форме) для меццо-сопрано, хор и оркестр. Выдающуюся пианистку Елену Моузала будут сопровождать Национальный симфонический оркестр и хор ERT., под музыкальным руководством Владимира Симеонидиса.
Совместное производство: Организация Афинского концертного зала & ERT

Информация
Место проведения Концертный зал Афин, Христос Ламбракис Холл, Бас. София и Коккалис, Афина
Дата Четверг 19 Январь 2012 (Время начала 20:30)
Информация www.megaron.gr
Стоимость билетов €10.00 — 18,00 – 25,00 — 35,00 (Выдающаяся зона)
Специальные цены: € 6,00 (Студенты, молодежь, безработные, НЕПОЛНОЦЕННЫЙ), 8,50 (65+, много детей). Предпродажа началась

источник : culturenow.gr
Без

«Μόλις άλλαξα ζώδιο»: Αποδομώντας τα ταμπού για τον καρκίνο

Ένα κόμικ για τις σύγχρονες ασθένειες και τους καθημερινούς ανθρώπους
Η Λουσίλ Πετρίδου είναι μια σύγχρονη γυναίκα, στέλεχος μεγάλης εταιρείας. В 2009, αναγκάστηκε να αλλάξει ζώδιο. Από Δίδυμος έγινε Καρκίνος. Καρκίνος του μαστού. Του δεξιού συγκεκριμένα…

Η περιπέτεια της υγείας της είχε αίσιο τέλος. Επέστρεψε στο ζώδιο των Διδύμων μαζί με ένα σπαρταριστό κόμικ, στο οποίο περιγράφει τη διαδρομή από τη διάγνωση μέχρι τη θεραπεία. Ο αυτοσαρκασμός, τα παιχνίδια με τις λέξεις και το δολοφονικό χιούμορ της συγγραφέως αποδομούν όλα τα ταμπού γύρω από την ασθένεια του καρκίνου.

Συνοδοιπόρος και αφοπλιστικός σχολιαστής η Μπουμπού, το μικρό σκυλάκι ράτσας Pug που ζει με την ηρωίδα τα τελευταία οκτώ χρόνια στην Κυψέλη. Tα υπέροχα »χειροποίητα» σκίτσα του κόμικ υπογράφει η Πόλλυ Πούλιου.

Το «Μόλις άλλαξα ζώδιο», ένα κόμικ 80 σελίδων σε τετραχρωμία, είναι το πρώτο εκδοτικό προιόν της TREE και το πρώτο της κόκκινης σειράς κόμικ, με άξονα τις σύγχρονες ασθένειες και τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουν καθημερινοί άνθρωποι.

Την προσεχή Δευτέρα, 9 Январь, в 19:00 και στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24), οι εκδόσεις ΤREE παρουσιάζουν το βιβλίο-κόμικ της Λουσίλ Πετρίδου «Μόλις Αλλαξα Ζώδιο — Πώς νίκησα τον καρκίνο του μαστού».

Θα μιλήσουν οι: Γρηγόρης Ξεπαπαδάκης (ΜD PhD χειρουργός, διευθυντής κλινικής μαστού ΙΑΣΩ General), Στυλιανός Γιασσάς (ογκολόγος-παθολόγος), Πόλλυ Πούλιου (εικονογράφος) και η ίδια η συγγραφέας. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος της ΝΕΤ, Κώστας Αρβανίτης.

Εκδόσεις Tree, Εμμ.Μπενάκη, тел.. 210-38.37.330

источник : protothema.gr