Μασάει η κατσίκα ταραμά; Μασάμε εμείς το παραμύθι.

Κυρίες και Κύριοι. Έχω να δώσω δυο εικόνες, ένα ερώτημα και μία παράκληση.

Η Ελλάδα, με εγωιστές και διχασμένους πολιτικούς, πολεμάει απέναντι σε αδίστακτους πολιτικούς και τεχνοκράτες.

Το Σινάφι των ευρωπαίων πολιτικών, των τεχνοκρατών και τραπεζών, είναι ενωμένο σαν μια γροθιά.

Γιατί, οι Έλληνες πολιτικοί έχουν την πολυτέλεια να είναι διχασμένοι, δεν υπάρχει λόγος συνεννόησης τώρα που η Χώρα κινδυνεύει;

Βέβαια, δεν γίνεται σε κάθε κόμμα και παράταξη, να μην υπάρχουν πατριώτες. Θερμά παρακαλούμε, όσοι έχουν χέρια καθαρά, να βγουν μπροστά με λόγο σθεναρό. Διψά ο Λαός, θέλει πολύ να βρει ηγέτες καθαρούς να ακολουθήσει.

Επίλογος:

Φίλες και Φίλοι, δεν είναι ανάγκη να συμφωνούμε όλοι μας, πρέπει όμως να έχουμε σαν στόχο το καλό της Ελλάδας, πιο πάνω από το οικονομικό καλό. Εάν χάσουμε την ‘Πατρίδα’ τι να τα κάνουμε τα χρήματα;

Καλημέρα – Καλημέρα.

Μπορείς να ψηφίσεις ότι θέλεις; Βεβαίως.

Το τίμημα το σκέφτηκες; Τουλάχιστον το συζήτησα.

Συναίσθημα; ή Λογική; Αυτό που εξασφαλίζει τουλάχιστον τα παιδιά μας.

Γνωρίζεις; ή Νομίζεις; Με υποθέσεις δεν μπορώ να πορευτώ, βεβαίως και γνωρίζω, σε περιπέτειες άλλες δεν μπορώ. Τον φόβο μου τον έχω ξεπεράσει.

Εθνικά; ή Οικονομικά; Εθνικά βεβαίως, με μιά πατρίδα δυνατή, μπορώ και πάλι τον οικονομικό μου πλούτο να αποκτήσω.

Παρελθόν, Παρόν; ή Μέλλον; Στο παρελθόν, προδόθηκα οικτρά και το παρόν δεν το αντέχω. Θέλω να είμαι δυνατός και με συμμάχους ισχυρούς να πορευτώ, σε ένα αβέβαιο μέλλον.

ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΝ. Ο ΛΑΟΣ ΟΡΙΖΕΙ.

από το 1974, πολλά λάθη έκανε ο Λαός,

και όλα τα έκανε με δημοκρατικές διαδικασίες.

Ένα λάθος παραπάνω, άραγε τι θα στοιχίζει;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ εγώ κρατώ τον ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ.

τέρμα στην κριτική …
το αποτέλεσμα μετρά, όχι τα λόγια …

Φίλες και Φίλοι.

Θέλετε να συμμορφώστε την πατρίδα;
την οικογένεια, την ομάδα;
την παρέα, την πόλη σας;
το κόμμα σας;
τους συναδέλφους σας, τους συνεταίρους σας;
την εκκλησία σας, τους γείτονες σας;
και τους συγγενείς σας; Αυτό γίνεται μόνο με συμμετοχή.
Το γράψιμο και τα συνθήματα δε φθάνουν.
Θέλει νοιάξιμο, σχεδιασμό και αγώνα.

Φίλες και Φίλοι.
Τον Νου μας,
τώρα που έρχεται μια κάποια λύση,
ψυχραιμία.

Κυνηγώντας την επιτυχία
ή αν ‘θέλεις’, χρήματα,
χάνεις χρόνο και ξοδεύεις,
για να είσαι πάντα εντάξει,
με τα ρούχα της δουλειάς.

Παρουσιάσεις και ταξίδια,
εκδηλώσεις και ταβέρνες,
σπίτι παίρνεις εργασία
για να είσαι συνεπής.

Δίνεις χρόνο για το χρήμα
και ξεχνάς τον θησαυρό σου,
το δικό σου το παιδί.

Στη δική σου απουσία,
το παιδί σου θέλει αγάπη,
κι εσύ συχνά την κλέβεις,
το εγώ σου να ταΐσεις
ή πολλά να αποκτήσεις.

Κι έτσι χάνεις το παιδί σου,
θα το βρει η αλητεία,
ψέματα να του προσφέρει
και μια κάλπικη αγάπη.

Κάποιοι το γελούν για ‘ουσίες’,
‘κόμματα’ ή ‘αναρχία’
και στο τέλος-τέλος,
μια ‘κάποια’ εξουσία.

Φίλες, Φίλοι μου πρόσεξε,
τα παιδιά του καθενός
είναι ένας θησαυρός.
Λίγη προσοχή ζητούν
κι αγάπη μια σταγόνα,
μα σαν έλθει ο καιρός,
της χαράς θα έχετε τόκους,
σαν μερίδιο προσοχής
και την όμορφη αγκαλιά τους,
να πορεύεστε μαζί.

Εάν οι απανταχού Έλληνες, κάνουν το πατριωτικό τους καθήκον … και όχι το οικονομικό τους τακίμι, θα είχαμε Κυβερνήσεις λουλούδια.

Εάν ρωτήσετε χίλιους Έλληνες, ποιός φταίει για τις Κυβερνήσεις που έχουμε, κανείς δεν θα παραδεχθεί το δικό του μερίδιο ευθύνης.

Οι Έλληνες βάλανε την Ελλάδα κάτω από το πορτοφόλι τους. Αντί να αγωνισθούν με σθένος να αλλάξουν τις πολιτικές των κομμάτων τους, αλλάξανε στρατόπεδα. Πήγανε στα ‘εύκολα‘; Ποιός γνωρίζει; Μάλλον πήγανε στα ‘βολικά’ με τσαμπουκά.

Πάντα οι Λαοί Ψηφίζουν, και ορίζουν τους πολιτικούς που θα τους εκπροσωπήσουν. Κατ’ αυτήν την έννοια, έχουμε την καλύτερη συγκυβέρνηση στη σωστή ‘ώρα’.
Να περιμένουμε λοιπόν το αποτέλεσμα και να το κρίνουμε. Αξιοπρεπή συμφωνία, σημαίνει, σωστή κυβέρνηση, άρα και η επιλογή μας είναι πράγματι η καλύτερη. Πάντως η κάθε κυβέρνηση εκλέγεται για τέσσερα χρόνια. Υπομονή λοιπόν, πολύ πιθανόν σε τέσσερα χρόνια, να είμαστε πολύ καλύτερα.

Λύση; Λαϊκή συσπείρωση. Δυναμική ενημέρωση. Στρατηγικό σχεδιασμό. Μεθοδικό αγώνα. Συνέπεια.

Πάλι διχασμένοι οι Έλληνες.

Προσοχή. Διαισθάνομαι έναν νέο γύρο ‘φτιαγμένων’ ειδήσεων. Σε λίγο θα αρχίσει και πάλι η 5η φάλαγγα των κομματικών στρατών.

Γράφω αυτό το σημείωμα για να μοιραστώ την ιδέα, ότι δεν έχει κανείς δικαίωμα να ρίχνει την μπάλα στην κερκίδα. Στο ερώτημα, ποιος φταίει, πάντα δείχνουμε τους άλλους.

Αναρωτιέμαι, έως πότε θα ‘ξοδευόμαστε’ σε άγονες κουβέντες κατά των άλλων, έτσι για να γράφουμε κάτι.

Προσπαθώ να καταλάβω, γιατί δεν μπορούμε όλοι μαζί, να πάμε απέναντι στους θεσμούς;
Γιατί δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τον τρόπο που θα έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα, με το λιγότερο κόστος και όχι χωρίς κόστος.

Θα ήθελα να γνωρίζω τον λόγο για τον οποίο δεν μπορούμε, με όλες μας τις δυνάμεις, να δημιουργήσουμε μια εύρωστη και ανεξάρτητη Ελλάδα. Με θυσίες αλλά και με αντίκρισμα στο μέλλον των παιδιών μας;

Γιατί μετά την περιβόητη συμφωνία, θα πρέπει αντί για μία εκκίνηση προς την ανάπτυξη, θα πρέπει να πάμε σε δίκες για το χατίρι της ομάδας Ελλήνων- Ζόμπι.

Δυστυχώς, οι νεοέλληνες, δεν γνωρίζουμε τι σημαίνει, Συνύπαρξη, Αλληλεγγύη, Συνεργασία και Φιλαδέλφεια!

Αγωνιζόμαστε, και καλά, υπέρ δικαιωμάτων των μεταναστών και δεν αντέχουμε την διαφορά γνώμης με τους γείτονες, συγγενείς και συναδέλφους. Τι σημαίνει τελικά, η λέξη Υποκρισία;