Ο γιος μου θηλάζει για παραπάνω από δύο χρόνια, θέλοντας να πιστεύω ότι είμαστε κοντά στον αποθηλασμό. Στο παρόν κείμενο θα μεταφέρω την εμπειρία μου -και μόνο αυτή- και θα αναφερθώ στα πλεονεκτήματα, στις δυσκολίες και στους μύθους του θηλασμού.

Πρώτα, Тем не менее, μια διευκρίνιση: Υπάρχει ο «ρατσισμός του θηλασμού» και ο «ρατσισμός του μη θηλασμού». Τελευταία, фактически, έχω διαπιστώσει ότι ανθίζει ο δεύτερος. Και κάπου εκεί φορτώνουμε τις μαμάδες τύψεις, ενοχές, ανασφάλειες, φοβίες… ‘Ό,τι δεν χρειάζονται… Κοινώς κάνουμε τα πάντα για να μην καταφέρουν να θηλάσουν. Πάγια θέση μου, Хорошо, είναι ότι ο θηλασμός είναι ένα ταξίδι για δυο. Μια μέλλουσα μαμά έχει υποχρέωση να ενημερωθεί για το θηλασμό και ίσως να τον δοκιμάσει. Впредь εκείνη θα αποφασίσει ποιον δρόμο πρέπει και μπορεί να ακολουθήσει…