Архив рубрики: Без

Без

Милтос Пасхалидис в Салониках 20 & 27 Декабрь

МИЛТОС ПАСХАЛИДИС
С ним: МИРЕЛА ПАШУ
ЧЕТВЕРГ 6, 13, 20 & 27 ДЕКАБРЬ 2012
ЖИВАЯ ЧЕРНАЯ ДЫРА (ранее Агати), МАСЛА

Каждый четверг декабря Милтос Пасхалидис приезжает в Салоники и устраивает свои самые личные шоу в Лададике.. Спутник в эти вечера, Мирела Пашу.

Подойдя в опасную близость к 20 лет в дискографии, Милтос Пасчалидис находит причины для расплаты и вспоминает «несправедливые» песни со своих живых выступлений последних лет.

Мирела Пашу присоединяется к нему в этой игре памяти., с фортепиано, аккордеон и ее голос.

Самая особенная музыкальная сцена в самом сердце Салоник., он станет местом встречи друзей и воспоминаний всех этих лет., на четыре четверга, чтобы согреть холодные декабрьские ночи и вспомнить пропущенные нами песни и истории.

ИНФОРМАЦИЯ
Живая черная дыра (Ранее Торн),
Ух ты 5, Площадь Морихова Лададика
посещаемость: 21:30
Тел.. оговорки: 6949950530, 2310 510081,
Показать билет: 8€
электронный билет: HTTP://thessticket.eventbrite.com/

источник : Rocking.gr

Без

Σε ποιον ανήκει η αιγύπτια βασίλισσα Νεφερτίτη;

Εκθεση με επίκεντρο την προτομή της φιλοξενεί το Μουσείο Neues στο Βερολίνο

Θεωρείται το ισοδύναμο του αρχαίου κόσμου με τη Μόνα Λίζα της Αναγέννησης και αυτές τις μέρες συγκεντρώνει στο Βερολίνο τα βλέμματα χιλιάδων επισκεπτών, καθώς αποτελεί το κεντρικό έργο της έκθεσης στο Μουσείο Neues, που αναφέρεται στην ίδια.
Πρόκειται φυσικά για την προτομή της αιγύπτιας βασίλισσας Νεφερτίτης, που ανακαλύφθηκε ακριβώς πριν από εκατό χρόνια στα ερείπια του εργαστηρίου ενός σπουδαίου γλύπτη με το όνομα Τούθμοσις.
Αν η προτομή όμως είναι διάσημη σήμερα ανά τον κόσμο, δεν συμβαίνει το ίδιο όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αποκτήθηκε. Το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη της αποσιωπήθηκε τελείως μέσα στον χρόνο κι αυτό γιατί ήταν εβραίος, ενώ στο κενό πέφτουν εδώ και 90 χρόνια τα αιτήματα της αιγυπτιακής κυβέρνησης για την επιστροφή της.
Ούτε τον δανεισμό της μάλιστα δέχτηκε η γερμανική πλευρά, προκειμένου να εκτεθεί στη γενέτειρά της.
Οι Αιγύπτιοι κατηγορούν τους Γερμανούς, ότι τους ξεγέλασαν και την πήραν από την Αίγυπτο μειώνοντας την αξία της. Κάτι, που αν συνδυαστεί με άλλα παρόμοια περιστατικά, τα οποία συνέβαιναν τότε σε χώρες όπου δραστηριοποιούνταν ξένοι αρχαιολόγοι είναι πιθανόν να συνέβη.
Από την άλλη η Γερμανία ισχυρίζεται, ότι όλα έγιναν νομότυπα άρα δεν υπάρχει θέμα επιστροφής.
Кот’ αρχάς όμως η ιστορία: Ο γερμανός αρχαιολόγος Λούντβιχ Μπόρχαρντ ήταν αυτός που έφερε στο φως την ηλικίας 3.400 ετών αιγύπτια καλλονή – το όνομά της σημαίνει άλλωστε «Η όμορφη έφθασε» – στη θέση Τελ ελ Αμάρνα στις όχθες του Νείλου, στα ερείπια της πρωτεύουσας Ακετατόν του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (είχε εισάγει στη θρησκεία τον μονοθεϊσμό). 
Πίσω από τον αρχαιολόγο όμως βρισκόταν ένας πλούσιος χρηματοδότης, προστάτης των Τεχνών και μεγάλος φιλάνθρωπος, ο Τζέιμς Σιμόν, πρώσσος και εβραίος. Σύμφωνα με τους νόμους έτσι, που ίσχυαν τότε στην Αίγυπτο, ο Σιμόν δικαιούνταν το ήμισυ των πολύτιμων αντικειμένων, που έρχονταν στο φως από τις ανασκαφές, που γίνονταν με δικά του χρήματα.
Η Νεφερτίτη ανήκε σε αυτά, αν και αργότερα οι Αιγύπτιοι κατηγόρησαν τους Γερμανούς ότι τους ξεγέλασαν μειώνοντας την αξία της στη μοιρασιά. Κάτι, που αν συνδυαστεί με άλλα παρόμοια περιστατικά, τα οποία συνέβαιναν τότε σε χώρες όπου δραστηριοποιούνταν ξένοι αρχαιολόγοι είναι πιθανόν να συνέβη.
Σε κάθε περίπτωση όμως ο Σιμόν ήταν αυτός που έστειλε στο Βερολίνο τη Νεφερτίτη, προσφέροντας υπηρεσία στην πατρίδα του, πόσο μάλλον που μερικά χρόνια αργότερα, το1920, την παραχώρησε στα μουσεία της πόλης.
В 1925 Тем не менее, η επιχείρηση βάμβακος του Σιμόν, Simon Brothers, η οποία στον καιρό της ακμής της είχε κύκλο εργασιών ύψους 50 миллиона. μάρκων με ετήσια κέρδη 6 миллионы, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και έτσι αναγκάστηκε να την κλείσει, ενώ πούλησε την πολυτελή βίλα του και μετακόμισε σε ένα απλό διαμέρισμα.
Εως τότε όμως είχε εμπλουτίσει όλα τα μουσεία του Βερολίνου με δεκάδες άλλα αιγυπτιακά έργα τέχνης, είχε δωρίσει το ένα τέταρτο του εισοδήματός του για τις Τέχνες και είχε αναλάβει μια σειρά από φιλανθρωπικούς σκοπούς και κοινωνικά προγράμματα.
Οι χορηγίες του άρχισαν με το άνοιγμα της Εθνικής Πινακοθήκης του Βερολίνου το 1876, η οποία όμως σε αντίθεση με εκείνες των Παρισίων ή του Λονδίνου διέθετε ελάχιστα εκθέματα. Οι δωρεές του Σιμόν, στην Πινακοθήκη ειδικά, ήταν αμέτρητες (Ρέμπραντ, Μπελίνι, Μαντένια κ. ά.)
Την ίδια χρονιά η Αίγυπτος ζήτησε την επιστροφή της Νεφερτίτης αλλά οι Γερμανοί αρνήθηκαν, κάτι που εξόργισε τον Σιμόν, ο οποίος έστειλε επιστολή στο Μουσείο του Βερολίνου υπενθυμίζοντας ότι οι διευθυντές του είχαν δώσει την υπόσχεση πως θα το πράξουν, σε περίπτωση που τεθεί τέτοιο αίτημα.
Εκείνοι βεβαίως αρνήθηκαν και το θέμα προσωρινά σταμάτησε εκεί. Ο Σιμόν μάλιστα χολωμένος από την άρνηση του Βερολίνου επέστρεψε, σε ένδειξη διαμαρτυρίας την πρόσκληση που του είχε σταλεί για να παραστεί στα εγκαίνια του Μουσείου της Περγάμου, это 1930, ενώ πέθανε μόνος και πικραμένος δύο χρόνια αργότερα.
Στο μεταξύ το αίτημα της Αιγύπτου που ήταν πάντα σε ισχύ φάνηκε, это 1935, ότι θα δικαιωθεί, αφού οι Γερμανοί έδειξαν να συμφωνούν με την επιστροφή της προτομής, μόνον που τώρα επενέβη ο ίδιος ο Χίτλερ για να ματαιωθεί οριστικώς.
Νέο επίσημο αίτημα, αυτή τη φορά δανεισμού, τέθηκε το 2007 από τον πρώην γενικό διευθυντή Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου Ζαχί Χαουάς, όταν το Αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου ζήτησε την προτομή προκειμένου να εκτεθεί στα εγκαίνια του νέου μουσείου κοντά στις πυραμίδες της Γκίζας.
Και πάλι όμως το αίτημα απορρίφθηκε, χωρίς αυτό ωστόσο να σημαίνει ότι οι Αιγύπτιοι το έχουν ξεχάσει.
Από την άλλη η Γερμανία του Χίτλερ είχε φροντίσει να ξεχάσει τελείως τον Σιμόν και το όνομά του διαγράφηκε από παντού.
Κάτι που σήμερα, 80 χρόνια από τον θάνατό του, πρόκειται να αλλάξει καθώς στο Βερολίνο σχεδιάζεται ένα μόνιμο αφιέρωμα στον ξεχασμένο προστάτη του. Συγκεκριμένα μία νέα γκαλερί, που κατασκευάζεται τώρα, θα ονομαστεί James Simon Gallery.
источник : tovima.gr
Без

Ανακοινώθηκε το Βραβείο Αναγνωστών 2012

Απονέμεται στον Πασχάλη Λαμπαρδή και στο μυθιστόρημά του «Κάθετη έξοδος»

Στον Πασχάλη Λαμπαρδή και στο μυθιστόρημά του «Κάθετη έξοδος» (Патакис) απονέμεται το Βραβείο Αναγνωστών 2012, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών.
Η «Κάθετη έξοδος», το πέμπτο μυθιστόρημα του Σερραίου πεζογράφου, είναι μια ψυχολογική περιπέτεια με φόντο το σύγχρονο αστικό περιβάλλον, που εστιάζει στα συναισθήματα, στις στοχαστικές αναζητήσεις, στις υπερβάσεις του ανθρώπου εντός της καθημερινότητας, στην υπαρξιακή διαδρομή προς την αυτογνωσία.
Στη φετινή διαδικασία του Βραβείου Αναγνωστών έλαβαν μέρος συνολικά πάνω από 5.000 βιβλιόφιλοι (από αυτούς 3.396 ψήφισαν με sms και οι υπόλοιποι ήταν μέλη των 38 Λεσχών Ανάγνωσης που πρότειναν τη «βραχεία λίστα»).
Στην τελική βαθμολογία δεύτερο κατατάχθηκε το βιβλίο «Οι καιροί της μνήμης» του Θοδωρή Παπαθεοδώρου (Психогиос) και τρίτο το βιβλίο «Αννα Σικελιανού: ο έρωτας και τ’ όνειρο» των Κ. Γουργουλιάνη και Ν. K. Воскресенье (Кастаниотис).
Анемолия Исидора Зургоса ранее была удостоена награды. (2011), Как хотела жить Элени Приоволоу (2010), Имарет Янниса Калпузоса (2009), Я всему научился от тебя, но забыл одно слово Димитриса Бурандаса (2008), Мистер Эпископакис от Андреаса Мицоса (2007), Невысказанные глубокие воды Реа Галанаки (2006) и Орлеанский метод Евгении Факину (2005).
Ο διαγωνισμός για το Βραβείο Αναγνωστών διεξάγεται για όγδοη χρονιά. Διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) в сотрудничестве с ERT. Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της 10ης Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.
источник : tovima.gr
Без

КНИГА : Ογδόντα ημέρες κίτρινο – Vina Jackson

Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι η ερωτική λογοτεχνία, έπειτα από αρκετά χρόνια που βρισκόταν στον πάγο, έχει πάρει τα πάνω της.
Την αρχή έκαναν οι εκδόσεις Μεταίχμιο, επανεκδίδοντας μερικά από τα αριστουργήματα του είδους. Ακολούθησαν οι εκδόσεις Πατάκη, που με το «Πενήντα Αποχρώσεις Του Γκρι», έκαναν την επιτυχία της χρονιάς που φεύγει, για να ολοκληρώσουν τον κύκλο οι εκδόσεις Τουλίπα και η τριλογία «Crossfire».

 Και ενώ όλοι οι υπόλοιποι εκδοτικοί αναζητούν το βιβλίο εκείνο που θα μπορέσει να κάνει την διαφορά και να ξεχωρίσει, ώστε να γίνει το απόλυτο αναγνωστικό φετίχ, οι εκδόσεις Λιβάνη έρχονται με τη σειρά τους να μας παρουσιάσουν το πρώτο βιβλίο της τριλογίας «Ογδόντα Ημέρες», δημιούργημα δύο πολύ διάσημων όπως λέγεται συγγραφέων, οι οποίοι κρύβουν την ταυτότητα και τις συνδυασμένες τους προσπάθειες, πίσω από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, Vina Jackson.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την ζωή της Σάμερ Ζάχοβα ή για να είμαστε πιο ακριβείς, γύρω από την σεξουαλική της ζωή και ταυτότητα, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει, ποια πραγματικά είναι και τι είναι αυτό που αποζητά, ώστε να αισθανθεί ολοκληρωμένη. Η σχέση της με τον Ντάρεν, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που χρειάζεται και έτσι, αποφασίζει να τον αφήσει. Αυτό που δεν εγκαταλείπει όμως ποτέ, είναι το βιολί της και η μουσική που βγαίνει από αυτό, κάτι που την φέρνει στην έκταση εκείνη που θα ήθελε να την οδηγήσει και μια ερωτική σχέση. Τότε είναι που εμφανίζεται ο Ντόμινικ, ένας γοητευτικός άντρας που έχει τις δικές του εμμονές και ανάγκες, ο οποίος γοητεύεται από την Σάμερ που του γίνεται εμμονή. Όταν το βιολί της Σάμερ καταστρέφεται, ο Ντόμινικ, προσφέρεται να το αντικαταστήσει με αντάλλαγμα, ένα κονσέρτο μόνο για εκείνον, κάτι που η Σάμερ δέχεται χωρίς σκέψη. Τότε είναι που ανάμεσά τους ξεκινά ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να τους οδηγήσει αμφότερους στα άκρα καθώς, η απόλαυση και η ικανοποίηση, δεν έρχονται χωρίς κόστος στην τόσο παράξενη και ιδιόμορφη σχέση τους.

Πριν πω περισσότερα, θα πρέπει να τονίσω ότι το «Ογδόντα Ημέρες», δεν είναι ένα ανάγνωσμα για όλους. Η αισθητική και η φιλοσοφία του, παραπέμπουν σε εκείνη του Μαρκήσιου Ντε Σαντ γι’ этот, όσοι τον έχετε διαβάσει και σοκαριστήκατε από την γραφή του, καλύτερα να επιλέξετε κάτι άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους υπέρμετρα ρομαντικούς που δεν μπορούν να δεχτούν την σκοτεινή πλευρά της σεξουαλικής φύσης του ανθρώπου, δεν την κατανοούν και δεν την καταλαβαίνουν, όχι απλά γιατί δεν τους ταιριάζει αλλά, γιατί αρνούνται να δεχτούν ότι για μερικούς ανθρώπους, αυτή είναι η αλήθεια της καθημερινότητάς τους. Плохая ложь… το βιβλίο μιλάει για τον φετιχισμό και τον ορισμό της υποταγής και άσχετα από το ότι, όσον αφορά το περιγραφικό σκέλος, δεν καταφεύγει σε προκλητικές ακρότητες, είναι σε θέση να σοκάρει έναν πιο συντηρητικό αναγνώστη. Προς θεού, δεν εννοώ ότι πρέπει να είσαι χαλαρών ηθών για να σου αρέσει αλλά, όπως και να το κάνουμε, πρέπει να είσαι αυτό που λένε, open minded.

Η σχέση της Σάμερ και τον Ντόμινικ, κάθε άλλο παρά συμβατική είναι. Помимо, σκοπός των συγγραφέων δεν είναι να εξερευνήσουν τόσο τα συναισθηματικά κίνητρα κι ερεθίσματά τους αλλά, την σκοτεινή μεριά της ανθρώπινης φύσης και σεξουαλικότητας, μάρτυρας των οποίων είναι και οι ίδιοι. Και οι δυο τους, κυριεύονται από ένστικτα τα οποία είναι πάνω από αυτούς αναζητώντας μια μορφή ηδονής που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υποταγή αλλά και τον πόνο. Αλλά όσον αφορά το μεταξύ τους παιχνίδι, η σχέση τους, είναι δούνε και λαβείν, μέχρι την στιγμή τουλάχιστον που το να προκαλέσουν ο ένας τον άλλον οδηγώντας τον στα άκρα, τους κατευθύνει σταδιακά στο χείλος του γκρεμού. Όμως στο επίκεντρο βρίσκεται κατ’ εξοχήν η Σάμερ, η οποία είναι λιγότερο συνειδητοποιημένη από τον Ντόμινικ, πιο πρόθυμη να φτάσει στα άκρα, ρισκάροντας ακόμα και την ίδια την πνευματικότητά της και την ψυχική της ισορροπία. Φτάνει στα όριά της και δεν διστάζει να τα ξεπεράσει μάλιστα, στην προσπάθειά της να κατανοήσει ποια πραγματικά είναι και τελικά αναρωτιέμαι… αυτό οφείλεται στην αδυναμία της να ελέγξει τα πάθη της ή στην αστείρευτη τόλμη της που ασυνείδητα την οδηγεί στο να δοκιμάσει τα πάντα, προκειμένου να απορρίψει ότι δεν της ταιριάζει;

Κατά την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, προσπαθούσα να αποφασίσω αν τελικά, μου άρεσε ή όχι. Ολοκληρώνοντάς το κατέληξα στο συμπέρασμα πως ναι, μου άρεσε και μάλιστα ιδιαιτέρως, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Το ψυχολογικό προφίλ των κεντρικών χαρακτήρων αν και ακραίο, δεν είναι μη ρεαλιστικό, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η καθημερινότητα, είναι ίδια με τη δική τους και δεν μπορούμε να τους ακυρώνουμε. С другой, η αφήγηση γίνεται με τέτοιον τρόπο που έχουμε τη δυνατότητα, σε ένα πρωτοπρόσωπο επίπεδο αφήγησης να δούμε, τόσο την οπτική της ίδιας της Σάμερ, κατανοώντας σε βάθος τα συναισθήματά της και τους λόγους των αποφάσεών της, όσο και ένα τριτοπρόσωπο επίπεδο, που μας επιτρέπει να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα των γεγονότων, πως αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις οι περιφερειακοί χαρακτήρες, ο ίδιος ο Ντόμινικ και οι απλοί παρατηρητές, βλέποντας ουσιαστικά την ίδια κατάσταση, μέσα από διαφορετικά και πολλαπλά πρίσματα, όπως ακριβώς στην πραγματική ζωή.

Η ροή της αφήγησης είναι σταθερά ανοδική, με σημεία κορύφωσης και χαλάρωσης, εξισορροπώντας έτσι το σύνολο ώστε να διατηρεί μεν κάποια στοιχεία προκλητικότητας, χωρίς ωστόσο να αγγίζει τα όρια του πρόστυχου, προκαλώντας τα όρια του αναγνώστη, σεβόμενη προφανώς το γεγονός ότι δεν θα είναι όλοι όσοι πέσει στα χέρια τους εξίσου ανοιχτόμυαλοι. Η γραφή των συγγραφέων διακρίνεται από μια αδιαμφισβήτητη δυναμική, που συναρπάζει και σε καθηλώνει από την πρώτη, μέχρι και την τελευταία γραμμή. Η παθιασμένη με την μουσική Σάμερ και ο τρόπος που αυτή την κυριεύει και κατευθύνει τα βαθύτερα ένστικτά της, είναι τουλάχιστον γοητευτικός, όπως και ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να αναδυθεί η σκοτεινή πλευρά του καταλυτικού πάθους και της ανάγκης μερικές φορές, ορισμένων ανθρώπων, να κάνουν την ηθική, συναισθηματική και σεξουαλική υπέρβαση, προκειμένου να φτάσουν στα όρια της απόλαυσης, έστω κι αν ρισκάρουν ακροβατώντας πάνω σε μια πολύ λεπτή και ακαθόριστη διαχωριστή γραμμή. Если ничего другого, ένα μυθιστόρημα έκπληξη.

Από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

источник : culturenow.gr

Без

Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913 – Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα: Выставка в музее Бенаки

Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει στο κεντρικό κτήριο την έκθεση «Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913 – Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα». Η έκθεση θα παρουσιαστεί από τις 12 Декабрь 2012 до 10 Февраль 2013. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 10 Декабрь 2012.

Περισσότερες πληροφορίες:

H ιστορική έκθεση Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα: Βαλκανικοί Πόλεμοι, 1912-1913 αποτελείται από σπάνιες φωτογραφίες, σχετικό αρχειακό υλικό και ιστορικά κειμήλια, που αποσκοπούν στο να προβάλουν τον πόλεμο των Ελλήνων και της Ελλάδας το 1912-1913, αναδεικνύοντας κυρίως την πατριωτική προσπάθεια μαζί με την αγωνία που αυτή εμπεριείχε.

Μέσω ανέκδοτου υλικού σχετικού με τους πεσόντες εθελοντές των πολέμων 1912-1922, χαρτογραφείται η ευαίσθητη έννοια της πολεμικής προσφοράς και θυσίας. конец, ειδική ενότητα της έκθεσης παρουσιάζει την πόλη της Θεσσαλονίκης κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.

Без

Театральный "Маутаузен" с подписью Кампанелли — Теодоракис

Шокирующее время личного опыта на сцене бадминтона

Маутхаузен: Хроника личного опыта, который захватил одно из самых шокирующих событий в мировой истории, передается на сцену. Самая личная книга Джейкоба Кампанелли, Есть также шоу с четверга (6/12) оживает в театре Бадминтон.
'Это время, Для реальной истории », Указывает Стелиос Мэйнс, который вместе с Катией Сирелакис и директором шоу Themis Moumoulides, подписать сценарий. "Это не театральный текст, и сам Кампанеллис никогда не хотел менять форму. Он хотел оставить это как свидетельство, как документ, потому что только так вы можете справиться с ним. Мы поймали текст с абсолютным уважением и не меняя его. Эта удивительная река событий не переносится ». Вот почему они держались в качестве основного шаблона, Как факт-навод. 'И, в частности, любовь к герою, который не что иное, как Кампанелли, Для литовского. Заключен в тюрьму и обречен, как они, Но они также нашли место для чувств, для любви, На всю жизнь ... и это «Дни и ночи любви» Как отмечает сам Создатель, Это то, что они сохранили свое человечество ».  
Книга, напоминает Stelios Maina, 'Это начинается 5 мая, День освобождения и возврат со вспышкой во все события, которые предшествовали. Отпустил заключенных сейчас и, несмотря на их желание вернуться к жизни, понял, насколько они были связаны друг с другом, что возвращение на родину выглядело как мечтательная мечта.. И актер, который играет роль рассказчика-Кампанелли, который посещает Маутхаузена после многих лет: "Мы пытаемся представить эмоциональное внутреннее возрождение целого мира, который затем пытался раздавить. Но они не сделали этого. HS не смогли согнуть человеческое достоинство..  
Когда цены на билеты на бадминтон : 10 — 16 — 22 — 28 — 38 Европейские выступления: Четверг 6/12 как воскресенье 9/12 в 20.30, Понедельник & Вторник 10-11/12, в 19.00, Среда 12/12 в 20.00. Дополнительная суббота и воскресенье, 8 & 9/12 в 17.00
Идея шоу принадлежит Themis Moumoulides и обещанию, которое он дал дочери Кампанелли, Катерина. Микис Теодоракис не занял много времени, чтобы сказать «да» своей собственной музыке, И так все получилось. Разум "Campanellis" такая театральная, Это так проникает, что наша работа была дополнительной », Stelios Mainas стресс. "Вся работа была выполнена самим Творцом. Мы просто администраторы », - добавляет он.
Как только были объявлены первые шесть выступлений, общественность отреагировала в такой степени, что организаторы сначала добавили еще одно шоу, а затем еще два. В целом, девять выступлений будут даны бадминтон с двумя с половиной тысяч мест — к четверг 6/12 а также тетрада 12/12.
Указанный успех, по -видимому, имеет ответ на имена двух создателей: писателя и композитора. «Бренды», характеризует, как самовидент, Campanellis и Theodorakis Stelios Mainas. И он прав ....
Личность района
Джейкоб Кампанелли "Mauthausen". Музыка Густав Малхер — Mikis Теодоракису. Оркестр Милтос Логадис, Текст песни Джейкоба Кампанеллиса, Сценарий Stelios Mainas — Themis moumoulides — Катия Сперелаки, Panayiotas Kokorou Пейзаж, Кинезиология Апостолия Пападамаки. Они играют: Stelios Maina, Джордж Пирпасопулос, Арис Лембесопулос, Марианна Полихронидис, Вассилис Бисбикис, Константинос Джаннакопулос, Костас Веленцас, Анна Елена и соавт..
Песни Маутазусена в музыке Микиса Теодоракиса и текст Джейкоба Кампанелли, Рита Антонопулу интерпретирует. Оркестр направлен Милтосом Логиадисом.
источник : tovima.gr
Без

CINEMA: Ξενοδοχείο για τέρατα

Η Sony Pictures Animation και η Feelgood παρουσιάζει σε 3D το «Ξενοδοχείο για Τέρατα» που θα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες την Четверг 6 Декабрь 2012.

Монстр отель
Εκεί που τα τέρατα πάνε για να χαλαρώσουν
или
Αν είσαι Τέρας, διάβαινε!

Η Sony Pictures Animation μας ανοίγει τις πόρτες του πιο καλά κρυμμένου ξενοδοχείου όλων των εποχών, εκεί όπου οι όροι φιλοξενίας και τουρισμού έχουν αντιστραφεί και ένας κοινός θνητός είναι κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτος. «Το Ξενοδοχείο για Τέρατα» διευθύνει ο Δράκουλας, ένα αληθινό τέρας ευγενείας, ο οποίος προσπαθεί με νύχια και δόντια (είναι άλλωστε προικισμένος και στις δύο κατηγορίες) να εξασφαλίσει για τον Φρανκεστάιν, την Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, τον Λυκάνθρωπο και άλλα μυθικά τέρατα του σινεμά πολύτιμες στιγμές ηρεμίας, μακριά από το αφόρητο και επικίνδυνο ανθρώπινο είδος.

Την αστεία και πρωτότυπη αυτή ιστορία σκηνοθετεί ένα από τα πρωτοπόρα και υποσχόμενα μυαλά στον χώρο του animation, o Genndy Tartakovksy, который, όπως και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας του, αποδεικνύεται ένας αξέχαστος οικοδεσπότης.  Η ευφάνταστη σκηνοθεσία, η αξιοποίηση των χαρακτήρων μέσα από το εντυπωσιακό 3D, οι καλοδουλεμένες κωμικές λεπτομέρειες και η φροντίδα να μην χαθεί ούτε στιγμή ο ρυθμός των σπαρταριστών διαλόγων προσφέρουν εκτός από μια συναρπαστική τρισδιάστατη κωμωδία για όλη την οικογένεια, μια μοναδική εμπειρία που θα αλλάξει τη γνώμη μας για τον Δράκουλα, τους φίλους τους, αλλά και για τις δυνατότητες του animation.

Резюме
Καλώς ήλθατε στο “Ξενοδοχείο για Τέρατα”, το πολυτελές θέρετρο του Δράκουλα, όπου τα τέρατα και οι οικογένειές τους μπορούν να ξεδώσουν ελεύθερα, μακριά από την ανεπιθύμητη ανθρώπινη παρουσία.  Ο Δράκουλας έχει καλέσει για ένα Σαββατοκύριακο μερικά από τα πιο διάσημα τέρατα του κόσμου, τον Φράνκεσταϊν και τη Νύφη του, τη Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, μια οικογένεια λυκανθρώπων και πολλούς άλλους για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα 118α γενέθλια της κόρης του Μέιβις. Για τον Δράκουλα, η φιλοξενία όλων αυτών των θρυλικών τεράτων κάθε άλλο παρά πρόβλημα είναι. Еще, το ιδανικό αυτό σκηνικό κινδυνεύει να καταρρεύσει εξαιτίας της παρουσίας ενός κοινού θνητού, ο οποίος ανακαλύπτει εντελώς τυχαία το θέρετρο και ξετρελαίνεται με την Μέιβις.

источник : culturenow.gr