Οδηγώντας ξένη ή νέα μοτοσικλέτα

Σε αρκετές περιπτώσεις ίσως έχετε την ευκαιρία (ή αναγκαστείτε) να οδηγήσετε μια ξένη ή νέα μοτοσικλέτα. Στην περίπτωση αυτή, χρειάζεται να επιδείξετε αυξημένη επαγρύπνηση και προσοχή.

Το βασικότερο που πρέπει να δοκιμάσετε από τα πρώτα κιόλας μέτρα, είναι τα φρένα. Παίξτε λίγο με τις μανέτες και συγκρίνετε: είναι δυνατότερα από τα δικά σας, είναι πιο μαλακά στην αίσθηση; Τα συμπεράσματα θα σας φανούν σωτήρια όταν χρειαστεί να φρενάρετε.

Οι περιπτώσεις κατά τις οποίες έχετε την ευκαιρία ή είστε αναγκασμένοι να οδηγήσετε κάτι άλλο είναι αρκετές: όταν βγαίνετε βόλτα με κάποιο φίλο και αλλάζετε μοτοσικλέτες στα μισά της διαδρομής, όταν οδηγείτε νοικιασμένη μηχανή, όταν κάνετε test ride αλλά και όταν αγοράζετε νέο μοντέλο ή αφήνετε το δικό σας για service και παίρνετε αντικαταστάτη από το συνεργείο.

Η προσοχή που πρέπει να επιδείξετε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μεγάλη. Το νέο ή ξένο μοντέλο έχει τις δικές του ιδιοτροπίες και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη λογική ότι «δεν τρέχει τίποτα, εγώ οδηγώ μοτοσικλέτες εδώ και πολλά χρόνια». Κάθε μοντέλο είναι ξεχωριστό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Διαβάστε λοιπόν τα βασικότερα σημεία που πρέπει να προσέξετε κατά την οδήγηση μιας άγνωστης σε εσάς μοτοσικλέτας.

1. Το πρώτο που επιβάλλεται να κάνετε με το που ανεβείτε στη σέλα, είναι να προσαρμόσετε τους καθρέφτες στα μέτρα σας.

2. Πατήστε με τα δύο πόδια σταθερά στο έδαφος και κουνήστε δεξιά-αριστερά τη μοτοσικλέτα, ώστε να υπολογίσετε το βάρος της. Ειδικά αν πρόκειται για μοντέλο βαρύτερο από το δικό σας, επαναλάβετε τη διαδικασία μέχρι να το συνηθίσετε.

3. Ξεκινώντας, δώστε προσοχή στο συμπλέκτη. Σίγουρα δεν είναι ρυθμισμένος στα ίδια μέτρα με τον δικό σας. Ξεκινήστε αργά έχοντας στο νου για το σημείο που αποσυμπλέκει, ώστε να αλλάζετε γρηγορότερα σχέση.

4. Στην περίπτωση που το μοντέλο που έχετε στην κατοχή σας διαθέτει ABS και αυτό που οδηγείτε για πρώτη φορά όχι, φρενάρετε δυνατά μερικές φορές, ώστε να συνηθίσετε στο γεγονός ότι στο τέλος της διαδρομής της μανέτας, τα φρένα μπορεί να μπλοκάρουν.

5. Αν κάνετε τη μετάβαση από ένα μικρού κυβισμού δίκυκλο σε ένα μεγάλο, μην το ζορίσετε μέχρι να το συνηθίσετε. Ακόμη κι αν οδηγείτε κάποιο R1 τα τελευταία χρόνια, αναγκαστήκατε να οδηγήσετε παπί για μερικές ημέρες και επιστρέψατε ξανά στο R1, ένα μικρό διάστημα προσαρμογής είναι απαραίτητο προτού του… «ξαναπιείτε» το αίμα.

6. Αν η μοτοσικλέτα που πρόκειται να οδηγήσετε διαθέτει ηλεκτρονικά συστήματα που ρυθμίζονται εν κινήσει (π.χ. χάρτες ανάφλεξης, ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενες αναρτήσεις, κ.λπ.), αφιερώστε τους μερικά λεπτά πριν ξεκινήσετε, ώστε να μην σας αποσπάσουν την προσοχή εν ώρα οδήγησης.

7. Σε περίπτωση που αλλάξετε από scooter σε μοτοσικλέτα ή το αντίθετο, ποτέ δε ξεχνάμε το εξής: τα scooter βασίζονται περισσότερο στο πίσω φρένο, ενώ οι μοτοσικλέτες στο μπροστινό.

8. Έχετε πάντοτε υπ΄ όψιν ότι σε πολλές περιπτώσεις το νέο ή ξένο μοντέλο που θα κληθείτε να οδηγήσετε, δε θα αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο που αντιδρά το δικό σας. Μην ξεχνάτε ότι δεν οδηγείτε το μοντέλο που έχετε συνηθίσει και πιθανότατα γνωρίζετε από την καλή και την ανάποδη, αλλά ένα ξένο και απρόβλεπτο.

Πηγή : mototriti.gr

Στη σκέψη όλων η Ελλάδα

Η ελληνική κρίση μονοπώλησε το ενδιαφέρον στην 62η Μπερλινάλε

«Auguri, signore» («Συγχαρητήρια, κύριε»). Δευτέρα μεσημέρι στον τέταρτο όροφο της «καρδιάς» του Φεστιβάλ, στην αίθουσα Μπερλινάλε Πάλαστ. Ο Βιτόριο Ταβιάνι βγάζει την τραγιάσκα του και μου λέει τα παραπάνω λόγια καθώς με αποχαιρετά σφίγγοντάς μου δυνατά το χέρι. Εχει προηγηθεί η συνέντευξή μας μαζί με τον αδελφό του Πάολο.
Το αχώριστο ντουέτο των βετεράνων ιταλών δημιουργών («Πατέρας αφέντης», «Χάος», «Αλονζανφάν») βρέθηκε στο Βερολίνο για την παρουσίαση και προώθηση της ταινίας «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει». Οταν όμως άκουσαν ότι κάποιος από το μικρό γκρουπ των δημοσιογράφων μπροστά τους ήταν Ελληνας, έδειξαν αμέριστο ενδιαφέρον. «La Grecia, la Grecia…» μουρμούρισε με παράπονο ο Βιτόριο.

Είχαν προηγηθεί μόλις λίγες ώρες από τη βραδιά που η Αθήνα μετατράπηκε σε κόλαση. Οι εφιαλτικές εικόνες είχαν μεταφερθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και οι Ταβιάνι ήταν ενήμεροι, όπως όλοι άλλωστε. «Πολλά κακά στην Ελλάδα αυτή την εποχή» μου είπε ο Πάολο Ταβιάνι. «Ακόμη θρηνώ τον καλό, τον πολύ καλό μου φίλο, αυτόν τον σπουδαίο σκηνοθέτη και άνθρωπο, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Και τώρα αυτή η καταστροφή… Στην Ιταλία φοβόμαστε. Φοβόμαστε για τα όσα βλέπουμε να γίνονται στην Ελλάδα και για τα όσα δεν μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα γίνουν. Ισως να είμαι αφελής, εξακολουθώ όμως να πιστεύω στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ικανότητα αυτού του θεσμού, μέσω του κεφαλαίου και των τραπεζών, να λύσει το πρόβλημα του χρέους και της οικονομικής κρίσης».

«Η θέση της Ισπανίας είναι χειρότερη»
Εφέτος στο Βερολίνο, κάθε φορά που έλεγες ότι είσαι από την Ελλάδα, τα βλέμματα άλλαζαν. Αλλοι έκαναν χιούμορ (μαύρο), άλλοι έπαιρναν ύφος θρηνητικό, άλλοι απορούσαν που με έβλεπαν εκεί, ενώ κάποιοι ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα υπήρξε ο εύκολος στόχος, ο αδύναμος κρίκος, ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Μιλώντας με τον ισπανό ηθοποιό Χουάν Ντιέγκο Μπότο, ο οποίος ερμήνευσε τον ιεροεξεταστή στο «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή (και τον οποίο θα δούμε στην επόμενη ταινία του τελευταίου «Και ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι»), εξεπλάγην από την αυστηρότατη κριτική που άσκησε προς τη δική του χώρα: «Η θέση μας είναι χειρότερη από τη δική σας, γιατί σήμερα στην Ισπανία η γνώμη του λαού δεν μετρά καθόλου» είπε ο Μπότο φέρνοντας ως παράδειγμα την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης να εντάξει η χώρα του στο Σύνταγμά της τον έλεγχο του ελλείμματός της.
«Το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει τις αλλαγές αν δεν ψηφιστούν από τον λαό. Αυτό που έκαναν λοιπόν ήταν να αλλάξουν το Σύνταγμα έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ρωτηθεί ο λαός. Αλλαξαν το Σύνταγμα για να μπορούν… να αλλάζουν το Σύνταγμα. Μετά από αυτό σταμάτησα να πιστεύω σε ένα σύστημα απάτης».

«Η μόνη λύση, να καούν οι δρόμοι»
«Η γνώμη μου είναι ότι η κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην κατάρρευση και του καπιταλιστικού» μου είπε ο γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτσχολντ, ο οποίος επίσης διαγωνιζόταν με την ταινία «Barbara», την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) που είναι αποφασισμένη να διαφύγει στη Δύση. «Η μόνη πραγματική ευκαιρία για να αλλάξουν τα πράγματα και να πεθάνει το σάπιο σύστημα που δεν ταλαιπωρεί μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στα χαμηλά στρώματα, στον ίδιο τον λαό. Αυτή όμως θα είναι μια πολύ αιματηρή επιχείρηση και ο κόσμος τη φοβάται, όπως τη φοβάμαι και εγώ».

Ο Πέτσχολντ πάντως είναι υπέρ των ακραίων διαδηλώσεων στην Ελλάδα. «Πρέπει να καούν οι δρόμοι, αυτή είναι η μόνη σας ευκαιρία» είπε αναφερόμενος στα γεγονότα της περασμένης Κυριακής. «Είδατε πώς αντέδρασε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας; Είναι εναντίον της καταπίεσης που δέχεται η Ελλάδα. Εμείς οι Γερμανοί πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη απέναντι στους Ελληνες. Οι εργάτες πρέπει να σταθούν στο πλευρό των εργατών. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος κρατών αλλά μια ένδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες όλων των λαών».

«Η απελπισία δεν αποτελεί επιλογή»
Το θετικό μέσα σε όλη αυτή τη δυσοίωνη κατάσταση είναι ότι μια ταινία που μιλάει ελληνικά εκπροσώπησε τη χώρα μας στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Βερολίνου. Τα «Μετέωρα» του Σπύρου Σταθουλόπουλου, συμπαραγωγή Ελλάδας / Γερμανίας, αναφέρονται στον έρωτα ενός μοναχού και μιας μοναχής των Μετεώρων (Τέο Αλεξάντερ – Ταμίλα Κουλίεβα). «Ο καθένας έχει την άποψή του για την κρίση» είπε ο νεαρός σκηνοθέτης μιλώντας στους δημοσιογράφους. «Εγώ μπορώ να είμαι αντικειμενικός μόνο όταν βλέπω και ακούω ό,τι γίνεται μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Τα αυστηρά μέτρα λιτότητας έχουν επηρεάσει τους πάντες στην Ελλάδα, γεγονός που βίωσα βλέποντας τη σύνταξη της γιαγιάς μου να μένει μισή. Γι’ αυτό και αποφάσισα να της δώσω έναν ρόλο στην ταινία μου» κατέληξε προκαλώντας αρκετά γέλια στην αίθουσα. Αναφερόμενος στη δυσάρεστη φάση που περνά η Ελλάδα ο Τέο Αλεξάντερ στην ίδια συνέντευξη είπε την πιο ελπιδοφόρα κουβέντα. Ο ηθοποιός, ο οποίος αυτή την περίοδο κάνει καλή καριέρα στην Αμερική (παίζει ένα από τα βαμπίρ της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «True blood»), βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει την ταινία με την πραγματικότητα: «Νομίζω ότι στην καρδιά τους τα “Μετέωρα” λένε πως στις σκοτεινές στιγμές που ζούμε αυτή την εποχή η απελπισία δεν είναι επιλογή. Είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε ανάμεσα στους ζωντανούς. Και ως ζωντανοί έχουμε χρέος να μην το βάλουμε κάτω και να παλέψουμε».

Πηγή : tovima.gr

Τελευταία υπόκλιση στην Whitney Houston

Παρουσία συγγενών, φίλων και συναδέλφων της, και υπό τους ήχους μουσικής γκόσπελ, τελέστηκε το Σάββατο η κηδεία της Γουίτνεϊ Χιούστον στο Νιούαρκ, στην εκκλησία που πήγαινε όταν ήταν παιδί.

«Σε αγαπάμε Γουίτνεϊ Χιούστον» δήλωσε ο δήμαρχος της περιοχής, Κόρι Μπούκερ, μπροστά από το καλυμμένο με λουλούδια φέρετρο. Η διάσημη τραγουδίστρια άφησε την τελευταία της πνοή το περασμένο Σάββατο, σε ηλικία 48 ετών.

Ο πρώην σύζυγός της, Μπόμπι Μπράουν, η κόρη της και η μητέρα της Κίσι Χιούστον προσκάλεσαν περίπου 1.500 ανθρώπους στην εκκλησία New Hope στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ.

Μεταξύ τους ο Στίβι Γουόντερ και η Αλίσια Κιζ, που τραγούδησαν στη μνήμη της Χιούστον. Η Αρίθα Φράνκλιν προσκλήθηκε και αυτή, αλλά δήλωσε ότι ήταν πολύ άρρωστη, για να παρευρεθεί.

Παρόντες ήταν ακόμη ο αιδεσιμότατος Τζέσε Τζάκσον, η Ντιόν Γόργουικ, ξαδέλφη της Χιούστον και ο ηθοποιός Κέβιν Κόστνερ, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησαν στον «Σωματοφύλακα», μία σημαντική στιγμή για την καριέρα και των δύο.

Καλεσμένοι ήταν ακόμη ο Έλτον Τζον, η Μπιγιονσέ και ο σύζυγός της, γνωστός ράπερ Jay-Z, καθώς η Όπρα Γουίνφρεϊ. Στο ναό βρέθηκε και μία μεγάλη γκόσπελ χορωδία, ντυμένη στα λευκά.

Η κηδεία είχε ευρύτατη κάλυψη από τα αμερικανικά μέσα, αλλά και το BBC, που την μετέδωσαν απευθείας.

Πηγή : protothema.gr

Τα Χάλκινα της Γουμένισσας στο Club του Μύλου στη Θεσσαλονίκη

Τα ΧΑΛΚΙΝΑ ΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ του Αλέξανδρου Ζώρα για μια και μοναδική εμφάνιση στο club του Μυλου τη
Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012.

Χάλκινοι ήχοι, ένταση, εκρηκτικός ρυθμός είναι κάποια από τα στοιχεία μιας μπάντας με Χάλκινα πνευστά. Ήχοι, ένταση και ρυθμοί που συνοδεύουν και συνυπάρχουν καθημερινά με την ζωή τα γλέντια την παράδοση της κέντρο-δυτικής Μακεδονίας.

Κλαρίνα, τρομπέτες, τρομπόνια και νταούλια είναι μερικά από τα όργανα που συνθέτουν αυτό το μοναδικό ηχόχρωμα, όπως διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε από της αρχές του αιώνα στην Μακεδονία αλλά ιδιαίτερα στην πόλη της Γουμένισσας, γενέτειρας εκατοντάδων λαϊκών οργανοπαιχτών σήμερα.

Τα “Χάλκινα της Γουμένισσας του Αλέξανδρου Ζώρα” είναι η πιο γνωστή μπάντα της περιοχής που με το μεράκι και το ταλέντο των μουσικών που την απαρτίζουν, αποτελεί γνήσιο  και σημαντικό εκφραστή της μουσικής παράδοσης της κέντρο-δυτικής Μακεδονίας.

Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Ζώρας, γεννήθηκε το 1966 στην Γουμένισσα του Κιλκίς. Είναι γόνος μεγάλης μουσικής οικογένειας της περιοχής.

Ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία με την μουσική συνοδεύοντας τον πατέρα του Βοζίκη (Μανώλη) σε διάφορες εκδηλώσεις όπως γάμους και πανηγύρια, όπου και πήρε τα πρώτα του μαθήματα στο κλαρίνο.

Ο πατέρας του είναι ένας από τους παλιούς οργανοπαίχτες της Γουμένισσας που μετεπήδησαν από το ζουρνά στο κλαρίνο. Σήμερα παίζει κυρίως νταούλι.

Ο Αλέξανδρος Ζώρας διδάσκει παραδοσιακό κλαρίνο σε διάφορες σχολές και συλλόγους. Εκτός από κλαρίνο παίζει επίσης ακορντεόν καβάλι και διάφορα κρουστά.

Η εμφάνιση των χάλκινων πνευστών και η ένταξη τους στις λαϊκές παραδοσιακές ορχήστρες, τόσο στην περιοχή της Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας αλλά και του ευρύτερου Βαλκανικού χώρου, τοποθετείται στις αρχές του 20ού αιώνα. Πιθανολογείται ότι προέκυψε από την διάλυση των τουρκικών μουσικών τμημάτων κατά την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1912. Με το ιδιαίτερο χρώμα και τον εκρηκτικό ήχο τους εκτόπισαν σιγά σιγά τα παλαιότερα όργανα όπως ο ζουρνάς, η γκάιντα, οι φλογέρες και τα καβάλια και καθιερώθηκαν στην περιοχή.

Στην περιοχή της Γουμένισσας, αν και χρησιμοποιήθηκαν πιο αργά από ότι στην Δυτική Μακεδόνια, δημιουργήθηκε μεγαλύτερη παράδοση. Παράδοση που περνάει από γενιά σε γενιά.

Η πόλη είναι γενέτειρα εκατοντάδων μουσικών και λαϊκών οργανοπαιχτών, διαφόρων οργάνων όπως κλαρίνα, τρομπέτες, τρομπόνια, ευφωνία, σαξόφωνα νταούλια, τύμπανα και γκραν κάσα. Όλοι αυτοί αποτελούν των πυρήνα σε διάφορα μουσικά σχήματα σε ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως γάμους, πανηγύρια κλπ.

Η ονομασία Χάλκινα της Γουμένισσας δόθηκε για πρώτη φορά στην μπάντα του Αλέξανδρου Ζωρα σε μια συνεργασία με την Δήμητρα Γαλανή στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Από τότε το σχήμα έχει καθιερωθεί λαμβάνοντας μέρος σε συναυλίες με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Μανώλης Μητσιάς, σε μουσικές εκδηλώσεις, σε διεθνή αλλά και εγχώρια φεστιβάλ με χορευτικά συγκροτήματα.

Τα Χάλκινα του Αλέξανδρου Ζώρα με βασικό πυρήνα την οικογένεια Ζώρα και σε συνεργασία με διάφορους άλλους μουσικούς, έχουν εμφανιστεί σε σημαντικούς χώρους όπως το Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής.

To 2004 η μπάντα του Αλέξανδρου Ζώρα ήταν υποψήφια στα μουσικά βραβεία Αρίων στην κατηγορία παραδοσιακής μουσικής. Έχουν ηχογραφήσει πολλές παραγωγές και έχουν εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

 Πηγή : culturenow.gr

Στη σκέψη όλων η Ελλάδα

Η ελληνική κρίση μονοπώλησε το ενδιαφέρον στην 62η Μπερλινάλε

«Auguri, signore» («Συγχαρητήρια, κύριε»). Δευτέρα μεσημέρι στον τέταρτο όροφο της «καρδιάς» του Φεστιβάλ, στην αίθουσα Μπερλινάλε Πάλαστ. Ο Βιτόριο Ταβιάνι βγάζει την τραγιάσκα του και μου λέει τα παραπάνω λόγια καθώς με αποχαιρετά σφίγγοντάς μου δυνατά το χέρι. Εχει προηγηθεί η συνέντευξή μας μαζί με τον αδελφό του Πάολο.
Το αχώριστο ντουέτο των βετεράνων ιταλών δημιουργών («Πατέρας αφέντης», «Χάος», «Αλονζανφάν») βρέθηκε στο Βερολίνο για την παρουσίαση και προώθηση της ταινίας «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει». Οταν όμως άκουσαν ότι κάποιος από το μικρό γκρουπ των δημοσιογράφων μπροστά τους ήταν Ελληνας, έδειξαν αμέριστο ενδιαφέρον. «La Grecia, la Grecia…» μουρμούρισε με παράπονο ο Βιτόριο.

Είχαν προηγηθεί μόλις λίγες ώρες από τη βραδιά που η Αθήνα μετατράπηκε σε κόλαση. Οι εφιαλτικές εικόνες είχαν μεταφερθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και οι Ταβιάνι ήταν ενήμεροι, όπως όλοι άλλωστε. «Πολλά κακά στην Ελλάδα αυτή την εποχή» μου είπε ο Πάολο Ταβιάνι. «Ακόμη θρηνώ τον καλό, τον πολύ καλό μου φίλο, αυτόν τον σπουδαίο σκηνοθέτη και άνθρωπο, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Και τώρα αυτή η καταστροφή… Στην Ιταλία φοβόμαστε. Φοβόμαστε για τα όσα βλέπουμε να γίνονται στην Ελλάδα και για τα όσα δεν μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα γίνουν. Ισως να είμαι αφελής, εξακολουθώ όμως να πιστεύω στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ικανότητα αυτού του θεσμού, μέσω του κεφαλαίου και των τραπεζών, να λύσει το πρόβλημα του χρέους και της οικονομικής κρίσης».

«Η θέση της Ισπανίας είναι χειρότερη»
Εφέτος στο Βερολίνο, κάθε φορά που έλεγες ότι είσαι από την Ελλάδα, τα βλέμματα άλλαζαν. Αλλοι έκαναν χιούμορ (μαύρο), άλλοι έπαιρναν ύφος θρηνητικό, άλλοι απορούσαν που με έβλεπαν εκεί, ενώ κάποιοι ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα υπήρξε ο εύκολος στόχος, ο αδύναμος κρίκος, ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Μιλώντας με τον ισπανό ηθοποιό Χουάν Ντιέγκο Μπότο, ο οποίος ερμήνευσε τον ιεροεξεταστή στο «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή (και τον οποίο θα δούμε στην επόμενη ταινία του τελευταίου «Και ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι»), εξεπλάγην από την αυστηρότατη κριτική που άσκησε προς τη δική του χώρα: «Η θέση μας είναι χειρότερη από τη δική σας, γιατί σήμερα στην Ισπανία η γνώμη του λαού δεν μετρά καθόλου» είπε ο Μπότο φέρνοντας ως παράδειγμα την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης να εντάξει η χώρα του στο Σύνταγμά της τον έλεγχο του ελλείμματός της.
«Το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει τις αλλαγές αν δεν ψηφιστούν από τον λαό. Αυτό που έκαναν λοιπόν ήταν να αλλάξουν το Σύνταγμα έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ρωτηθεί ο λαός. Αλλαξαν το Σύνταγμα για να μπορούν… να αλλάζουν το Σύνταγμα. Μετά από αυτό σταμάτησα να πιστεύω σε ένα σύστημα απάτης».

«Η μόνη λύση, να καούν οι δρόμοι»
«Η γνώμη μου είναι ότι η κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην κατάρρευση και του καπιταλιστικού» μου είπε ο γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτσχολντ, ο οποίος επίσης διαγωνιζόταν με την ταινία «Barbara», την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) που είναι αποφασισμένη να διαφύγει στη Δύση. «Η μόνη πραγματική ευκαιρία για να αλλάξουν τα πράγματα και να πεθάνει το σάπιο σύστημα που δεν ταλαιπωρεί μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στα χαμηλά στρώματα, στον ίδιο τον λαό. Αυτή όμως θα είναι μια πολύ αιματηρή επιχείρηση και ο κόσμος τη φοβάται, όπως τη φοβάμαι και εγώ».

Ο Πέτσχολντ πάντως είναι υπέρ των ακραίων διαδηλώσεων στην Ελλάδα. «Πρέπει να καούν οι δρόμοι, αυτή είναι η μόνη σας ευκαιρία» είπε αναφερόμενος στα γεγονότα της περασμένης Κυριακής. «Είδατε πώς αντέδρασε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας; Είναι εναντίον της καταπίεσης που δέχεται η Ελλάδα. Εμείς οι Γερμανοί πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη απέναντι στους Ελληνες. Οι εργάτες πρέπει να σταθούν στο πλευρό των εργατών. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος κρατών αλλά μια ένδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες όλων των λαών».

«Η απελπισία δεν αποτελεί επιλογή»
Το θετικό μέσα σε όλη αυτή τη δυσοίωνη κατάσταση είναι ότι μια ταινία που μιλάει ελληνικά εκπροσώπησε τη χώρα μας στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Βερολίνου. Τα «Μετέωρα» του Σπύρου Σταθουλόπουλου, συμπαραγωγή Ελλάδας / Γερμανίας, αναφέρονται στον έρωτα ενός μοναχού και μιας μοναχής των Μετεώρων (Τέο Αλεξάντερ – Ταμίλα Κουλίεβα). «Ο καθένας έχει την άποψή του για την κρίση» είπε ο νεαρός σκηνοθέτης μιλώντας στους δημοσιογράφους. «Εγώ μπορώ να είμαι αντικειμενικός μόνο όταν βλέπω και ακούω ό,τι γίνεται μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Τα αυστηρά μέτρα λιτότητας έχουν επηρεάσει τους πάντες στην Ελλάδα, γεγονός που βίωσα βλέποντας τη σύνταξη της γιαγιάς μου να μένει μισή. Γι’ αυτό και αποφάσισα να της δώσω έναν ρόλο στην ταινία μου» κατέληξε προκαλώντας αρκετά γέλια στην αίθουσα. Αναφερόμενος στη δυσάρεστη φάση που περνά η Ελλάδα ο Τέο Αλεξάντερ στην ίδια συνέντευξη είπε την πιο ελπιδοφόρα κουβέντα. Ο ηθοποιός, ο οποίος αυτή την περίοδο κάνει καλή καριέρα στην Αμερική (παίζει ένα από τα βαμπίρ της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «True blood»), βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει την ταινία με την πραγματικότητα: «Νομίζω ότι στην καρδιά τους τα “Μετέωρα” λένε πως στις σκοτεινές στιγμές που ζούμε αυτή την εποχή η απελπισία δεν είναι επιλογή. Είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε ανάμεσα στους ζωντανούς. Και ως ζωντανοί έχουμε χρέος να μην το βάλουμε κάτω και να παλέψουμε».

Πηγή : tovima.gr

Τελευταία υπόκλιση στην Whitney Houston

Παρουσία συγγενών, φίλων και συναδέλφων της, και υπό τους ήχους μουσικής γκόσπελ, τελέστηκε το Σάββατο η κηδεία της Γουίτνεϊ Χιούστον στο Νιούαρκ, στην εκκλησία που πήγαινε όταν ήταν παιδί.

«Σε αγαπάμε Γουίτνεϊ Χιούστον» δήλωσε ο δήμαρχος της περιοχής, Κόρι Μπούκερ, μπροστά από το καλυμμένο με λουλούδια φέρετρο. Η διάσημη τραγουδίστρια άφησε την τελευταία της πνοή το περασμένο Σάββατο, σε ηλικία 48 ετών.

Ο πρώην σύζυγός της, Μπόμπι Μπράουν, η κόρη της και η μητέρα της Κίσι Χιούστον προσκάλεσαν περίπου 1.500 ανθρώπους στην εκκλησία New Hope στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ.

Μεταξύ τους ο Στίβι Γουόντερ και η Αλίσια Κιζ, που τραγούδησαν στη μνήμη της Χιούστον. Η Αρίθα Φράνκλιν προσκλήθηκε και αυτή, αλλά δήλωσε ότι ήταν πολύ άρρωστη, για να παρευρεθεί.

Παρόντες ήταν ακόμη ο αιδεσιμότατος Τζέσε Τζάκσον, η Ντιόν Γόργουικ, ξαδέλφη της Χιούστον και ο ηθοποιός Κέβιν Κόστνερ, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησαν στον «Σωματοφύλακα», μία σημαντική στιγμή για την καριέρα και των δύο.

Καλεσμένοι ήταν ακόμη ο Έλτον Τζον, η Μπιγιονσέ και ο σύζυγός της, γνωστός ράπερ Jay-Z, καθώς η Όπρα Γουίνφρεϊ. Στο ναό βρέθηκε και μία μεγάλη γκόσπελ χορωδία, ντυμένη στα λευκά.

Η κηδεία είχε ευρύτατη κάλυψη από τα αμερικανικά μέσα, αλλά και το BBC, που την μετέδωσαν απευθείας.

Πηγή : protothema.gr

Τα Χάλκινα της Γουμένισσας στο Club του Μύλου στη Θεσσαλονίκη

Τα ΧΑΛΚΙΝΑ ΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ του Αλέξανδρου Ζώρα για μια και μοναδική εμφάνιση στο club του Μυλου τη
Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012.

Χάλκινοι ήχοι, ένταση, εκρηκτικός ρυθμός είναι κάποια από τα στοιχεία μιας μπάντας με Χάλκινα πνευστά. Ήχοι, ένταση και ρυθμοί που συνοδεύουν και συνυπάρχουν καθημερινά με την ζωή τα γλέντια την παράδοση της κέντρο-δυτικής Μακεδονίας.

Κλαρίνα, τρομπέτες, τρομπόνια και νταούλια είναι μερικά από τα όργανα που συνθέτουν αυτό το μοναδικό ηχόχρωμα, όπως διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε από της αρχές του αιώνα στην Μακεδονία αλλά ιδιαίτερα στην πόλη της Γουμένισσας, γενέτειρας εκατοντάδων λαϊκών οργανοπαιχτών σήμερα.

Τα “Χάλκινα της Γουμένισσας του Αλέξανδρου Ζώρα” είναι η πιο γνωστή μπάντα της περιοχής που με το μεράκι και το ταλέντο των μουσικών που την απαρτίζουν, αποτελεί γνήσιο  και σημαντικό εκφραστή της μουσικής παράδοσης της κέντρο-δυτικής Μακεδονίας.

Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Ζώρας, γεννήθηκε το 1966 στην Γουμένισσα του Κιλκίς. Είναι γόνος μεγάλης μουσικής οικογένειας της περιοχής.

Ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία με την μουσική συνοδεύοντας τον πατέρα του Βοζίκη (Μανώλη) σε διάφορες εκδηλώσεις όπως γάμους και πανηγύρια, όπου και πήρε τα πρώτα του μαθήματα στο κλαρίνο.

Ο πατέρας του είναι ένας από τους παλιούς οργανοπαίχτες της Γουμένισσας που μετεπήδησαν από το ζουρνά στο κλαρίνο. Σήμερα παίζει κυρίως νταούλι.

Ο Αλέξανδρος Ζώρας διδάσκει παραδοσιακό κλαρίνο σε διάφορες σχολές και συλλόγους. Εκτός από κλαρίνο παίζει επίσης ακορντεόν καβάλι και διάφορα κρουστά.

Η εμφάνιση των χάλκινων πνευστών και η ένταξη τους στις λαϊκές παραδοσιακές ορχήστρες, τόσο στην περιοχή της Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας αλλά και του ευρύτερου Βαλκανικού χώρου, τοποθετείται στις αρχές του 20ού αιώνα. Πιθανολογείται ότι προέκυψε από την διάλυση των τουρκικών μουσικών τμημάτων κατά την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1912. Με το ιδιαίτερο χρώμα και τον εκρηκτικό ήχο τους εκτόπισαν σιγά σιγά τα παλαιότερα όργανα όπως ο ζουρνάς, η γκάιντα, οι φλογέρες και τα καβάλια και καθιερώθηκαν στην περιοχή.

Στην περιοχή της Γουμένισσας, αν και χρησιμοποιήθηκαν πιο αργά από ότι στην Δυτική Μακεδόνια, δημιουργήθηκε μεγαλύτερη παράδοση. Παράδοση που περνάει από γενιά σε γενιά.

Η πόλη είναι γενέτειρα εκατοντάδων μουσικών και λαϊκών οργανοπαιχτών, διαφόρων οργάνων όπως κλαρίνα, τρομπέτες, τρομπόνια, ευφωνία, σαξόφωνα νταούλια, τύμπανα και γκραν κάσα. Όλοι αυτοί αποτελούν των πυρήνα σε διάφορα μουσικά σχήματα σε ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως γάμους, πανηγύρια κλπ.

Η ονομασία Χάλκινα της Γουμένισσας δόθηκε για πρώτη φορά στην μπάντα του Αλέξανδρου Ζωρα σε μια συνεργασία με την Δήμητρα Γαλανή στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Από τότε το σχήμα έχει καθιερωθεί λαμβάνοντας μέρος σε συναυλίες με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως ο Μανώλης Μητσιάς, σε μουσικές εκδηλώσεις, σε διεθνή αλλά και εγχώρια φεστιβάλ με χορευτικά συγκροτήματα.

Τα Χάλκινα του Αλέξανδρου Ζώρα με βασικό πυρήνα την οικογένεια Ζώρα και σε συνεργασία με διάφορους άλλους μουσικούς, έχουν εμφανιστεί σε σημαντικούς χώρους όπως το Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής.

To 2004 η μπάντα του Αλέξανδρου Ζώρα ήταν υποψήφια στα μουσικά βραβεία Αρίων στην κατηγορία παραδοσιακής μουσικής. Έχουν ηχογραφήσει πολλές παραγωγές και έχουν εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

 Πηγή : culturenow.gr

πνοη μας, η αξιολογηση σας