Αρχείο ετικέτας θέατρο Badminton

3rd World Magic Festival στο Θέατρο Badminton

Το Θέατρο Badminton παρουσιάζει το εντυπωσιακό 3rd World Magic Festival, του οποίου φετινό θέμα είναι η κωμωδία,
από τις 8 μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου 2012.
Τόσο εντυπωσιακά, τόσο απίστευτα πλέον και τέτοιας «μαθηματικής» ακρίβειας που φτάνουν στα όρια της επιστήμης. Είναι όμως ό, τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει η τέχνη της σύγχρονης μαγείας και μάλιστα από τους πιο εμβληματικούς εκπροσώπους της. Το γεγονός μάλιστα ότι οι έξι κορυφαίοι μάγοι και ταχυδακτυλουργοί του κόσμου αυτή τη στιγμή, μοιράζονται για λίγες ημέρες την ίδια σκηνή -κάτι που σπάνια συμβαίνει- κάνει το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Μαγείας μια εντελώς μοναδική εμπειρία.
Όπως μοναδικός είναι και ο τρόπος που κάθε ένας από τους «προβοκάτορες του αληθινού» που θα καταλάβουν τη σκηνή του θεάτρου Badminton, θα επιχειρήσει να φτάσει στα όρια τους, ή και πέρα από αυτά, τις αισθήσεις μας και να μας ταξιδέψει στις πιο γοητευτικές περιοχές της συνείδησης, εκεί όπου θα αναρωτηθείτε -και θα αναθεωρήσετε- το τι είναι τελικά αληθινό και τι φανταστικό. Έχοντας το δικό του προσωπικό στυλ και «ειδίκευση», κάθε μέλος αυτής της ξεχωριστής Dream Team θα σας κρατήσει με κομμένη την ανάσα όπως κάνει στα μεγαλύτερα θέατρα και μιούζικ χολ του κόσμου. Η μαγεία όμως δεν σταματά εδώ…
Χιούμορ και πολλές εκπλήξεις για το κοινό δημιουργούν ένα μοναδικό performance που καθηλώνει ανθρώπους όλων των ηλικιών. Θεατρικά εφέ και στοιχεία stand up comedy και παντομίμας κάνουν το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Μαγείας αυτό που πολλοί ονομάζουν A Lifetime Experience. Μια εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη σας. Και στη φαντασία σας.
Ένας κι ένας…
Jeff Hobson
Ο παρουσιαστής του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Μαγείας (αλλά και του 1ου!) είναι και από τους πιο περιζήτητους μάγους-κωμικούς της εποχής μας. Ο πρωτότυπος και έξυπνος συνδυασμός κωμωδίας και μαγείας που τον κάνει τόσο ξεχωριστό, έχει κάνει την ατζέντα του το πιο ακριβοθώρητο μέρος για να κλείσει ακόμα και το πιο επίδοξο θέατρο ή μιούζικ χολ κάποια από τις ημερομηνίες του. Παρόμοιο πρόβλημα χώρου αντιμετωπίζει και η βιβλιοθήκη του αφού έχει κερδίσει αναρίθμητα βραβεία για τις ικανότητές του με πιο πρόσφατα το Best Comedy Magic που του απένειμε η Παγκόσμια Ένωση Βραβείων Μαγείας και το Best Magic Review από το World Magic Awards για το ρόλο του αστέρα και παραγωγού του θρυλικού θεάματος Carnival of Wonders που παρουσιάστηκε στα Reno Hilton Hotel και Casino in Reno, στη Νεβάδα. Οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις περιλαμβάνουν τα HBO, Showtime’s Comedy Club Network, Fox Family’s Masters of Illusion, NBC’s World’s Greatest Magic καθώς και το Magic Comedy Strip, μια εκπομπή που έτρεξε για 16 εβδομάδες στην αγγλική τηλεόραση.
Michael Giles
Αφήστε τις αισθήσεις σας να θαυμάσουν τη Μαγεία ενός από τους πιο φημισμένους μάγους της Αμερικής, του Michael Giles, καθώς θα οδηγεί τη φαντασία σας στα πιο απαγορευμένα βάθη. Αναδυθείτε σ’ έναν εορτασμό φαντασίας και μύθου, όσο ο Michael Giles, ο πιο γρήγορος και πιο χαρισματικός μάγος της εποχής μας, παρουσιάζει ένα συνδυασμό περίπλοκης μαγείας και θεαματικών ιλουζιονισμών, κάτι που δεν έχετε δει ξανά στο παρελθόν. Ο Michael Giles επανεφευρίσκει τον εαυτό του αντλώντας στοιχεία από την καταπληκτική του καριέρα, από τα ταξίδια του και απ’ το μυστικισμό του, που τον οδηγούν στην πιο καινούρια και πιο συναρπαστική προσπάθειά του.
Arkadio
Ο ισπανικής καταγωγής Arkadio είναι ένας φτασμένος καλλιτέχνης στον τομέα της μαγείας και του ιλουζιονισμού, με περισσότερα από δέκαπέντε χρόνια εμπειρίας, και συμμετοχές σε διεθνείς διαγωνισμούς και πολλά φεστιβάλ. Η δεινή του ικανότητα στην τέχνη της ταχυδακτυλουργίας του χάρισε αμέτρητα εθνικά, αλλά και διεθνή βραβεία. Αν θέλετε να παρακολουθήσετε ένα υψηλών επιδράσεων θέαμα με οπτικά εφέ, μεθυστική ομορφιά, περιστέρια, παπαγάλους, χαρτιά, οπτασίες… αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να ακολουθήσει το ρυθμό που επιβάλλει η μαγεία του Arkadio.
Michael Holly
Ο Michael Holly είναι εδώ και πολύ καιρό ο αγαπημένος του κοινού, τόσο στο Λας Βέγκας, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Μία είναι η αιτία…είναι αστείος! Τι άλλο να ζητήσει κανείς, όταν τον καλεί στο σπίτι του…και γελά.  Δράση και αντίδραση, γιν και γιαν, αυτοδικαίως και εκ των πραγμάτων. Πρέπει να πούμε κι άλλα;  Εντάξει, θα πούμε! Με μότο την φράση του Oscar Wilde «Η ζωή είναι πολύ σημαντική για να την πάρεις στα σοβαρά», ο Michael φροντίζει να παρουσιάζει τα εκπληκτικά κόλπα του με πολύ χιούμορ και με τη συμμετοχή του κοινού. Φιλικός, ευρηματικός, ο τέλειος συνεργάτης, χρησιμοποιεί αλυσίδες, μπάλες του μπόουλινγκ, μουσικά όργανα και παρουσιάζει ένα μαγικό, αλλά και ξεκαρδιστικό πρόγραμμα.
David Kaplan
Φαντασμαγορία, μουσική, ταχυδακτυλουργία και ανέκφραστη κωμωδία συγκρούονται στο βαριετέ του Kaplan. Εμπνευσμένος από τα αστεία των Keaton, Sellers, Victor Borge, the Smothers Brothers και του επιφανή Wile E. Coyote, μεταξύ άλλων, «Ο Μεγάλος» David Kaplan καλωσορίζει τους θεατές, μεγάλους και μικρούς, σε έναν θαυμαστό, περίεργο κόσμο που δεν θα ξεχάσουν ποτέ.
Ίσως το πιο εντυπωσιακό κατόρθωμα του Kaplan είναι που βγαίνει από την παράσταση σωματικά ακέραιος. Καθώς ο κόσμος του μοιάζει να καταρρέει, αυτός καταφέρνει να δαμάσει μια αδίστακτη μπάλα του μπόουλινγκ, να ζογκλάρει  με έπιπλα, να κάνει ταχυδακτυλουργικά και να παίζει μελωδίες μ’ ένα μπαλόνι, μία πλαστική αντλία και το γιουκαλέλι του παππού του, προς μεγάλη ευχαρίστηση του γοητευμένου κοινού.
Glenn Singer
Ο άνθρωπος είναι για γέλια. Ποτέ πριν, στην ανθρώπινη ιστορία, λέγοντας κάτι τέτοιο, δεν θα μπορούσε να είναι τόσο τιμητικό -και αληθινό-, όσο στην περίπτωση του Glenn Singer, του ανθρώπου που (απ)έδειξε, ότι η μαγεία, μπορεί να είναι και ξεκαρδιστική. Γνωστός και ως el Gleno Grande, ο Glenn είναι για την οπτική κωμωδία και τον ιλουζιονισμό, ότι ο Νταλί για τον σουρεαλισμό. Χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο; Α, ναι. Ότι, εδώ και πάνω από 20 χρόνια, οι παραστάσεις του ταξιδεύουν σε ολόκληρο τον κόσμο (και στις πέντε ηπείρους), σε χώρους όπως το Caesar’s Palace στο Las Vegas ή τα Universal Studios στο Χόλιγουντ, ότι διαθέτουν και στοιχεία τσιρκολάνικης παράδοσης, που απευθύνονται, εξίσου, σε όλες τις ηλικίες και ότι διακρίνεται, για τον τρόπο με τον οποίο κάνει το κοινό να συμμετέχει και να περνάει μαγικά. Αυτό δεν είναι το νόημα;
Πηγή : culturenow.gr

Θείος Βάνιας από το ιστορικό Θέατρο της Μόσχας στο Badminton

Όταν ένα από τα σημαντικότεραθέατρα της Ευρώπης, του Ευγένιου Βαχτάγκοφ (Vakhtangov) και ένας σκηνοθέτης με μοναδικό
όραμα (Rimas Tuminas) ενώνουν τις δυνάμεις τους τότε δεν μπορούμε παρά να μιλάμε για ένα απίθανο, μεγαλοφυές αποτέλεσμα. 
Μία νέα ανατρεπτική ματιά σε ένα κλασικό αριστούργημα της Ρωσικής δραματουργίας κι ένα θέατρο ανατρεπτικό, ιστορικό, μυθικό, που κουβαλά στις περγαμηνές του τη δόξα και το άρωμα όλου τουΡωσικού θεάτρου. Μια υπέροχη, σχεδόν μυστικιστική, συνάντηση που θα έχουμε την μοναδική ευκαιρία να  απολαύσουμε στο Badminton, ακριβώς όπως παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ίδιο το θέατροEugene Vakhtangov στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009.
Τότε που η δραστήρια αντίδραση του κοινού, καθώς και των Ρώσων, αλλά και ξένων κριτικών οδήγησε ακόμη και τον Υπουργό Πολιτισμού A.Avdeev να πει  χαρακτηριστικά πως « η παραγωγή αυτή αποτελεί μια καταπληκτική επανεξέταση του Τσέχωφ»  εκφράζοντας παράλληλα και τη βεβαιότητα για την παγκόσμια μεγάλη της επιτυχία. Φυσικά και δικαιώθηκε!
Το όραμα μιας θεατρικής ομάδας που θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του θεατρικού κατεστημένου της Μόσχας, γεννήθηκε το 1911 μέσα από το βλέμμα και την σκέψη ενός σκηνοθέτη και ηθοποιού, του Eugene Vakhtangov.  Κατά τη διάρκεια της θητείας του το πολλά υποσχόμενο νέο θέατρο είδε τον εαυτό του να κλέβει τις εντυπώσεις από τα υπόλοιπα  πιο εμπορικά «παρακλάδια» του Moscow Art Theatre με δύο μόλις παραγωγές (Maeterlinkck: Le Miracle de Saint Antoine1921 και Gozzi : Turandor-1922).
Έτσι το 1926, όπως ήταν αναμενόμενο, το θέατρο βαπτίστηκε οριστικά με το όνομα του δημιουργού του και οι σημαντικότεροι Ρώσοι σκηνοθέτες σπεύδουν για να γίνουν μέρος του οράματός του(Meyerhold, Popov, Zavadsky και Akimov). Ειδικά η ανορθόδοξη μετάφραση του Αμλετ από τον Akimov με τη μουσική του Shostakovich, το 1932, ήταν αυτή που σύστησε σε όλο τον κόσμο το θεατρικό αυτό μικρόκοσμο και προκάλεσε τα πρώτα κύματα θαυμασμού εντός και εκτός Ρωσίας.
Ανάμεσα στους σημαντικούς επίσης σκηνοθέτες, που τρέχουν να συμβάλλουν στο μύθο, ανακαλύπτουμε και τους Okhlopkov και Pogodin όπως και μια ολόκληρη σειρά από ευφυείς νέους δημιουργούς που οδηγούν δεκαετία με τη δεκαετία το Θέατρο Vakhtangov στον 21ο αιώνα.  Τα υψηλά καλλιτεχνικά στάνταρ και το ανατρεπτικό βλέμμα που εισάγουν με κάθε τους παράσταση καταφέρνουν ως και τις μέρες μας και διατηρούν στη θέση του, τον μεγαλύτερο ίσως θεατρικό μύθο της Ρωσίας.
Ένας από αυτούς τους ευφυείς νέους δημιουργούς, είναι και ο Rimas Tuminas και δεν είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιεί την παραγωγή ενός έργου του Τσέχωφ. Οι Τρεις Αδελφές και ο Βυσσινόκηπός του, κέρδισαν την αναγνώριση του κοινού και των κριτικών. Τα έργα του Τσέχωφ προσφέρουν έδαφος για εξερεύνηση, διαλεύκανση της ουσίας, αιτιολόγηση του είδους. Κάθε παραγωγή του Tuminas αποτελεί ένα νέο βήμα προς την έννοια αυτής της μυστηριώδους λέξης «κωμωδία», που τόσο διαψεύδει το πλαίσιο της πλοκής. Η παραγωγή του Θείου Βάνια έχει ήδη αναγνωριστεί ως μία από τις καλύτερες εκδηλώσεις των τελευταίων σεζόν στη Μόσχα, ενώ η δουλειά των S.Makovetsky και V.Simonov αξίζει να αναφέρεται στην παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια του θεάτρου.
Το πιο ενδιαφέρον βεβαίως στην περίπτωση του Rimas Tuminaς, είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται και «μεταφράζει» το ρωσικό αυτό κλασικό αριστούργημα. Όχι,  δεν έκανε ούτε βανδαλισμό, ούτε ξανάγραψε το κείμενο, ούτε το περιέκοψε. Απλά ξαναδιάβασε το κείμενο, σαν να μην υπήρχαν ερμηνείες πριν από αυτόν. Γιατί, δεν υπάρχει τίποτα συνηθισμένο, όμορφο, οικείο. Δεν υπάρχει η περιτριγυρισμένη από κήπους έπαυλη του Τσέχωφ, δεν υπάρχουν άνετες πολυθρόνες, ούτε τραπέζι στρωμένο με δαντελένιο τραπεζομάντιλο και ζεστό σαμοβάρι, ούτε η αίσθηση ενός Σπιτικού όπου έζησαν πολλές γενιές… Υπάρχει μόνο κενός χώρος, ερημωμένος από τη ζωή, ο χώρος του θεάτρου με τους γκρι διαδρόμους, ένα αλαβάστρινο λιοντάρι – σύμβολο της Αγίας Πετρούπολης – ίσως είναι το μέρος όπου γεννήθηκε ο πρόγονος που έχτισε την έπαυλη, υπάρχει ένας πάγκος εργασίας με τραχιές πλάκες, ένας παλιός καναπές και αρκετές καρέκλες.
Οι χαρακτήρες του Τσέχωφ, όπως τους είδε ο Tuminas και όπως ενσαρκώνονται από τους ηθοποιούς, θυμίζουν έντονα κομμάτι του εαυτού μας. Ζουν σε συνθήκες συγκρουόμενων φιλοδοξιών, φιλοσοφούν, δουλεύουν σκληρά ή τεμπελιάζουν, υπηρετούν και καταναλώνουν. Είναι πολύ διαφορετικοί, αλλά και παρόμοιοι – η ζωή του καθενός πήγε στραβά. Γιατί; Αυτό το ανακαλύπτουμε από σκηνή σε σκηνή, από τους διαλόγους, τους τσακωμούς, τις αποκαλύψεις και το σαρκασμό. Ο κόσμος ανακαλύπτει τις αρχές του θεάτρου του παραλόγου στα έργα του Τσέχωφ. Οι χαρακτήρες του λένε κάτι και μετά κάνουν κάτι άλλο, ενώ σκέφτονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο Θείος Βάνιας του Tuminas ασχολείται με το τι σκέφτονται οι χαρακτήρες και με το τι  εξομολογούνται σε περιόδους πνευματικής αναταραχής. Κάποιες φορές είναι ασυνάρτητοι, σαν τον θείο Βάνια ή πολύ βίαιοι, όπως ο Astrov. Όμως οι εξομολογήσεις τους ξεσπούν από τις ψυχές τους τόσο ορμητικά, σαν να βγαίνει κάποιος από ένα αποπνικτικό δωμάτιο στον καθαρό αέρα.
«Ο Θείος Βάνιας μας είναι απαραίτητος σήμερα για να μας στηρίξει, να μην γίνουμε κυνικοί, αγενείς, ασυνείδητοι άνθρωποι», λέει ο Rimas Tuminas. «Με όλα όσα αντιμετώπισε στη ζωή του, δεν έχασε την αρετή της εντιμότητας και συνέχισε να εργάζεται. Κοντά στο θέατρό μας, υπάρχει ένα μνημείο της Πριγκίπισσας Turandot. Ίσως θα έπρεπε να χτίσουμε ένα μνημείο στον Θείο Βάνια».
Στην καλύτερη παράσταση για τα 150 χρόνια του Τσέχωφ, από το σπουδαίο Θέατρο Βαγκτάγκοφ με τα 100 χρόνια θεατρικής ιστορίας πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι βραβευμένοι «Καλλιτέχνες του Λαού» Sergey Macovetsky, Ludmila Maksakova, Vladimir Simonov, Anna Dubrovskaya, Yury Kraskov και Galina Konovalova.
 
RIMAS TUMINAS (Καλλιτεχνικός Διευθυντής)
Νικητής του Κρατικού Βραβείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας και του Ρωσικού θεατρικού βραβείου Zolotaya Maska.
Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1952 στην πόλη Kelme (Λιθουανία). Κατά την περίοδο 1970 – 1974 φοίτησε στο Ωδείο της Λιθουανίας. Το 1978 αποφοίτησε από το τμήμα παραγωγής του GITIS (τάξη του I.Tumanov). Η πρώτη του παραγωγή ήταν το έργο January του J.Radickov (1978) στο Δραματικό Θέατρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λιθουανίας, ενώ η πρώτη του παραγωγή στη Μόσχα ήταν το Peacock Tune του O.Zagradnik (1979) στο Θέατρο K.S.Stanislavsky. Από το 1979 έως το 1990, εργάστηκε στο State Academic Dramatic Theatre of Lithuania (Κρατικό Ακαδημαϊκό Δραματικό Θέατρο της Λιθουανίας), και από το 1994 έγινε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής. Το 1999, ο Tuminas άφησε το θέατρο, με τελευταίες παραγωγές τα Oedipus Rex του Σοφοκλή (1998) και Richard III του Σαίξπηρ  (1999). Ο Rimas Tuminas σκηνοθέτησε περισσότερα από 20 θεατρικά έργα σε πολλά θέατρα της Λιθουανίας και του εξωτερικού. Η δουλειά του στο εξωτερικό συμπεριλαμβάνει τα Θείος Βάνιας (1992) και το Γλάρο (1993) του Τσέχωφ στη Φινλανδία, και το Δον Ζουάν του Μολιέρου στην Ισλανδία (1995). Το 1990, ο Tuminas ίδρυσε το Small Theatre of Vilnius (Μικρό Θέατρο του Βίλνιους).
Εκεί, παρουσιάστηκαν οι εξής παραγωγές: Cherry Orchard του Τσέχωφ (1990), Galileo του Μπρεχτ (1991), God, Smile to Us του G.Kanovichus (1994), Masquerade του M.Lermontov (1997), οι οποίες ταξίδεψαν και στο εξωτερικό. (Φινλανδία, Σουηδία, Πολωνία, Ισλανδία, κα.)  Οι παραγωγές του Tuminas συμμετέχουν με επιτυχία σε φεστιβάλ όπως τα International Baltic Theater Spring, Baltic House, Life, Contact, International Chekhov Theatre Festival, κλπ. Μετά την επιτυχημένη παράσταση Masquerade, η οποία κέρδισε το Ρωσικό Εθνικό Βραβείο Θεάτρου Zolotaya Maska στην κατηγορία «Καλύτερη Ξένη Παραγωγή 1998» στη Μόσχα και στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ για τον Τσέχωφ, ο Tuminas κλήθηκε στο Sovremennik Theatre, όπου έκανε την παραγωγή του Playing… Schiller! το 2000. Το 2002, στη σκηνή του Θεάτρου E.Vakhtangov, ο Rimas Tuminas έκανε την παραγωγή του The Inspector General του Γκογκόλ. Το 2007, μετά το θάνατο του M.A.Ulyanov, ο Tuminas δέχτηκε την πρόταση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για τον Πολιτισμό και τον Κινηματογράφο και της διεύθυνσης του Θεάτρου E.Vakhtangov, να γίνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου.
Πηγή : culturenow.gr

Μακεδόνας και Τσέρτος τραγουδούν Νίκο Γούναρη

Συναυλία-αφιέρωμα στον κορυφαίο ερμηνευτή και δημιουργό
Σήμερα Τετάρτη διοργανώνεται στο θέατρο Badminton ένα αφιέρωμα στον κορυφαίο ερμηνευτή και δημιουργό Νίκο Γούναρη.

Στο πλαίσιο της ενότητας «Τα Πρόσωπα του Ελληνικού Τραγουδιού» που επιμελείται ο Μιχάλης Κουμπιός, αξέχαστες επιτυχίες του Νίκου Γούναρη θα ερμηνεύσουν οι Κώστας Μακεδόνας και Μπάμπης Τσέρτος.

Τραγούδια όπως τα: «Ένα βράδυ που ΄βρεχε», «Κάϊρο», «Για τις γυναίκες ζούμε», «Πάμε στα μπουζούκια», «Εσύ με κάνεις να γράφω τραγούδια», «Η κότα η στρουμπουλή», «Σκαλί καλέ μου σκαλί», «Αυτός ο άλλος», «Γλυκά μου μάτια αγαπημένα», «Για την απονιά σου» και άλλα πολλά ακόμη έχουν σφραγιστεί από τις ερμηνείες του.

Μαζί τους η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η ομάδα P.M.T.P Company της Σίας Κοσκινά και ο ελπιδοφόρος Χάρης Μακρής. Τα τραγούδια θα αποδώσει η ορχήστρα ποικίλης μουσικής του Δήμου της Αθήνας. Την ορχήστρα διευθύνει ο Απόλλων Κουσκουμβεκάκης ο οποίος έχει αναλάβει και τις ενορχηστρώσεις.  Badminton: Άλσος Στρατού, Γουδή, είσοδος 12-25€

Πηγή : newsbeast.gr

Rock the Ballet του Rasta Thomas με τους Bad Boys of Dance σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Τα «κακά παιδιά» του χορούεπιστρέφουν με άγριες διαθέσεις στηνΑθήνα για τρεις θεαματικές εμφανίσεις στις 27, 28 & 29 Ιανουαρίου 2012 στο θέατρο Badminton και για δύο εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, στο Μέγαρο Μουσικής στις 31/01 και 1/02 2012.
Mια σύγχρονη, γεμάτη ενέργεια και αισθησιακή παράσταση χορού με beat μουσική που περνάει σαν καταιγίδα από όπου βρει (Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία) και αφήνει κοινό και κριτικούς να παραληρούν και να καταγράφουν ύμνους!
Το ίδιο έγινε και στην Αθήνα την περασμένη χρονιά, το Νοέμβρη του 2010, όταν το -πάντα γενναιόδωρο με την αυθεντική πρωτοπορία- ελληνικό κοινό γέμισε το Badminton για τέσσερα βράδια (10-14/11) και καλωσόρισε για πρώτη φορά το «μπαλέτο του 21ου αιώνα».
To «Rock the Ballet» είναι μια δημιουργία του Rasta Thomas, σολίστ του κλασικού μπαλέτου, που αποφάσισε να πετάξει τα «σφιχτά» κολάν, να ξεχάσει για λίγο τον Τσαικόφσκι και τον Προκόφιεφ, να ελέγξει από την αρχή με φρέσκο μάτι την κληρονομιά του Ρούντολφ Νουρέγιεφ  και να ξετυλίξει το απαράμιλλο ταλέντο του χορεύοντας στους ροκ ρυθμούς του Lenny Kravitz, των U2, των Journey, των Queen και πολλών -πολλών άλλων! Με την Adrienne Canterna, σύζυγο και συνοδοιπόρο, να υπογράφει τις περισσότερες χορογραφίες και τους Bad Boys of Dance μια ομάδα από εξαίρετους άνδρες χορευτές (και μια χορεύτρια) να συνεισφέρουν στα της σκηνής, ο Rasta Thomas ως άξιος leader, παρουσιάζει ένα «έργο», στο οποίο οι παραδοσιακές τεχνικές του κλασικού μπαλέτου συνυπάρχουν και «ανακατεύονται» με τις άγριες, γεμάτη ένταση κινήσεις του σύγχρονου χορού, τις δύσκολες και επικίνδυνες ακροβασίες της ενόργανης γυμναστικής, αλλά και τις ρυθμικές φιγούρες του hip hop ή τις ατμοσφαιρικές ενός jazz ιντερλουδίου. Δίνοντας έτσι, μια κλοτσιά στα γόνατα των αυστηρών κανόνων που τον μεγάλωσαν. Και τον δημιούργησαν! 
Από το 2008 μέχρι σήμερα, το Rock the Ballet έχει  πραγματοποιήσει περισσότερες από 600 sold out παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα τους και αυτές της Ελλάδας,  ξεσηκώνοντας πάνω από 300.000 θεατές!!!
RASTA THOMAS
(Σκηνοθέτης/Ιδρυτής)
Ο Rasta Thomas γεννήθηκε στο San Francisco της Καλιφόρνια το 1981 και μεγάλωσε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Σπούδασε στην παγκοσμίου φήμης Ακαδημία Κίροφ της Ουάσιγκτον και ως έφηβος έγραψε ιστορία στους διαγωνισμούς χορού με βραβεία που συμπεριλαμβάνουν το Special Jury Prize από το Διεθνή Διαγωνισμό Χορού στο Παρίσι το 1994, το Χρυσό Μετάλλιο στο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου στη Βάρνα το 1996 στη κατηγορία εφήβων και το Χρυσό Μετάλλιο στην κατηγορία ανδρών στο Jackson, MS USA-IBC. Το 1995 έγινε μέλος του Le Jeune Ballet de France και το 1997 κλήθηκε ως Κύριος Χορευτής στο Hartford Ballet. Έχει εμφανιστεί σε αρκετά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, στα Academy Awards, σε διαφημιστικό για τη διεθνή καμπάνια του GAP, καθώς και στην ταινία «One Last Dance» όπου πρωταγωνιστούσε ο Patrick Swayze. Έχει χορέψει στο Λευκό Οίκο για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και άνοιξε την παράσταση της Aretha Franklin στο διάσημο Apollo Theater του Χάρλεμ. Το 2005, ο Rasta πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ «Movin’ Out» της Twyla Tharp στο Broadway, ενώ το 2007 χόρεψε ως προσκεκλημένος καλλιτέχνης τον ομώνυμο ρόλο στο «Othello» με το American Ballet Theatre
Έχει συνεργαστεί με πολλά σχήματα χορού, όπως τα: American Ballet Theatre, Victor Ullate Ballet of Spain, National Ballet of China, Joffrey Ballet, Lines Contemporary Ballet, Complexions Contemporary Ballet, Lar Lubovitch Dance Company και Pacific Northwest Ballet. Έχει χορέψει πολλούς ρόλους, όπως «Albrecht» στο Giselle, «Basilio» στο Δον Κιχώτη, «Ali» στο Le Corsaire, και σε έργα των Balanchine, Jerome Robbins, Debbie Allen, Ulysses Dove και Jerry Mitchell.
Ήταν ο πρώτος Αμερικάνος που έγινε μέλος των Μπαλέτων Μαρίνσκι (πρ. Κίροφ) της Αγίας Πετρούπολης (2001), ενώ στη συνέχεια, δύο χρόνια αργότερα, ήταν ο πρώτος solist στο Dance Theatre of Harlem. Τελευταίο του project η ομάδα Bad Boys of Dance και το «Rock The Ballet» (συνδημιουργία με την Adrienne Canterna).
Πηγή : culturenow.gr

Harlem Swing – Aint’ Misbehavin: Μιούζικαλ στο θέατρο Badminton

Το Θέατρο Badminton μεταμορφώνεται σε Cotton Club και όλοι χορεύουν swing στην καρδιά του Χάρλεμ! ΤοAin’t Misbehavin’ είναι ένα Musical σε σενάριο Murray Horwitz και Richard Maltby Jr. καιμουσική Thomas Wright «Fats» Waller. Από το διάσημο τραγούδι που έγραψε ο ίδιος το 1929, άλλωστε, πήρε το έργο και το όνομά του. Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στους African-American μουσικούς των δεκαετιών ’20 και ’30 που αποτελούσαν μέρος της λεγόμενης Αναγέννησης του Χάρλεμ (Harlem Renaissance), μια εποχή αυξανόμενης δημιουργικότητας, πολιτιστικής συνειδητοποίησης και εθνικής υπερηφάνειας.
Ήταν μια εποχή που τα θρυλικά νυχτερινά κέντρα του Μανχάταν, όπως τα Cotton Club και Savoy Ballroom,  έδιναν τον τόνο της διασκέδασης της υψηλής κοινωνίας και η Lenox Avenue, γεμάτη με πιανίστες που ξεσήκωναν την πόλη με έναν «καινούριο» ρυθμό, μάθαινε στην πόλη τα πρώτα της βήματα στο swing. Πέντε ερμηνευτές παρουσιάζουν μια θορυβώδη, «πρόστυχη» βραδιά, με χιουμοριστικά τραγούδια, μια βραδιά που κάνει τους θεατές να νιώθουν ότι έχουν κλείσει τραπέζι στο Cotton Club και μόλις έδωσαν στην γκαρνταρόμπα το καπέλο και τα γάντια τους.
Το Ain’t Misbehavin’ έκανε πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου του 1978 σ` ένα μικρό καμπαρέ της Νέας Υόρκης και μέχρι τις 5 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς είχε κερδίσει  διάφορα βραβεία στην κατηγορία μιούζικαλ (Tony, New York Drama Critics, Outer Critics Circle, Drama Desk Award, Obie), ενώ ο Richard Maltby Jr. (Fosse, Song and Dance, Baby, Miss Saigon) κερδίζει βραβείο Tony στην κατηγορία Καλύτερου Σκηνοθέτη και η Nell Carter βραβείο Tony  για την ερμηνεία της και το αυθεντικό μουσικό άλμπουμ της παράστασης έλαβε το βραβείο Grammy. Ένα χρόνο αργότερα, είχαν ήδη δημιουργηθεί πέντε θίασοι που περιόδευαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ και το Λονδίνο και το Παρίσι δεν άργησαν να παραδοθούν στη μαγεία του. Το ίδιο έκανε κι ο υπόλοιπος κόσμος και στις έξι παγκόσμιες περιοδείες που έχουν πραγματοποιηθεί ως σήμερα, ενώ πλέον φαντάζει εντελώς φυσιολογικό ότι δεν υπάρχει ημέρα που το Ain’t Misbehavin’ να μην παίζεται κάπου στον κόσμο. 
Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο καμπαρέ Manhattan Theatre Club στο cast του μπορούσε κάποιος να ανακαλύψει τη νεαρή τότε τραγουδίστρια Irene Cara (χρόνια μετά θα «έλαμπε» μέσα από το σάουντρακ της επιτυχίας του Fame. Σύντομα η παραγωγή του Broadway υπό τη διεύθυνση του Maltby, σε σκηνοθεσία και χορογραφίες του Arthur Faria, ανέβηκε στις 9 Μαΐου του 1978 στο Longacre Theatre, ενώ αργότερα βρέθηκε στο Plymouth και στο Belasco συμπληρώνοντας στις 21 Φεβρουαρίου του 1982 1604 παραστάσεις. Το αρχικό καστ συμπεριλάμβανε τους Nell Carter, Andre DeShields, Armelia McQueen, Ken Page και Charlayne Woodard.
Ο Luther Henderson προσάρμοσε τη μουσική του Waller και υπήρξε επίσης ο πιανίστας της παραγωγής. Μερικοί από τους αντικαταστάτες στις μεταγενέστερες παραστάσεις ήταν οι Debbie Allen, Yvette Freeman, Adriane Lenox και Alan Weeks. Η παραγωγή του έργου στο West End στο Λονδίνο έκανε πρεμιέρα στις 22 Μαρτίου του 1979 στο Her Majesty’s Theatre, ενώ η αναβίωσή του το 1995. Μια αναβίωση στο Μπρόντγουεϊ με τον ίδιο σκηνοθέτη, τον ίδιο χορογράφο και το ίδιο καστ με την προ δεκαετίας πρώτη παραγωγή, έκανε πρεμιέρα στις 15 Αυγούστου 1988, στο Ambassador Theatre της Νέας Υόρκης όπου παρέμεινε για 176 παραστάσεις.  Το 2009 το Aint Misbehavin συμπλήρωσε τριάντα (30) χρόνια και στην επετειακή παράσταση συμμετείχαν ο νικητής του American Idol Ruben Studdard και οι διαγωνιζόμενοι Frenchie Davis και Trenyce Cobbins.
Στη συγκεκριμένη παράσταση που θα φιλοξενηθεί στο Θέατρο Badmiton πρωταγωνιστούν αστέρια της Αμερικής, όπως η  Yvette Monique Clark που είχε διαπρέψει στα Hairspray, Crowns, Chicago κ.ά., η υποψήφια για βραβείο Grammy Patricia Covington, o Milton Nealy (Dreamgirls, The Full Monty, Jesus Christ Superstar, La Cage Aux Folles), η Rebecca Covington (Mamma Mia, Thoroughly Modern Millie) και το τηλεοπτικό αστέρι Wayne Pretlow (The Good Wife, Law & Order),  πλαισιωμένοι από ένα ταλαντούχο καστ τραγουδιστών και χορευτών.
Τη μουσική διεύθυνση υπογράφει ο William Foster McDaniel, ενώ τη σκηνοθεσία ο Richard E. Maltby, Jr. και τη χορογραφία ο Arthur Faria.
• Tο πρώτο μιούζικαλ του Broadway που ανέβηκε με θέμα το έργο και τη ζωή γύρω από έναν τραγουδοποιό /καλλιτέχνη, τον Thomas Wright «Fats» Waller.
• Tο πρώτο μιούζικαλ στο είδος του που κέρδισε βραβείο Tony.
• To πρώτο μιούζικαλ στο είδος του που έγινε παγκόσμια επιτυχία.
• Το πρώτο μιούζικαλ στο είδος του που κέρδισε κάθε είδους θεατρικό βραβείο της Νέας Υόρκης.
• Το πρώτο μιούζικαλ «βιογραφίας» με το οποίο συγκρίνονται όλα τα υπόλοιπα.
 Πηγή  : culturenow.gr