Ανοίγει με επιδότηση 2 εκατ. δολαρίων από την κυβέρνηση της Αυστραλίας

Επιδότηση ύψους δύο εκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας για την ανέγερση Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου στη Μελβούρνη θα χορηγήσει η κυβέρνηση της Αυστραλίας σύμφωνα με ανακοίνωση που υπογράφουν η πρωθυπουργός της χώρας κυρία Τζούλια Γκίλαρντ, ο υπουργός Πολιτισμού κ. Σάιμον Κρίαν και η κοινοβουλευτική γραμματέας Μετανάστευσης και Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων κυρία Κέιτ Λάντι.

Το νέο πρωτοανακοίνωσε η πρωθυπουργός της χώρας το περασμένο Σάββατο σε εκδήλωση στο πλαίσιο του ελληνικού φεστιβάλ «Αντίποδες» στη Μελβούρνη.

Το νέο πολιτιστικό κέντρο θα βρίσκεται στην καρδιά της ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης και θα στεγάζεται σε πολυχώρο στην Κεντρική Επιχειρηματική Συνοικία της πόλης. «Ο εκσυγχρονισμένος χώρος θα στεγάζει την περήφανη ιστορία της ελληνικής κοινότητας, θα παρουσιάζει πολύτιμα αρχεία που δημιουργήθηκαν με το πέρασμα των δεκαετιών και θα φιλοξενεί ειδικές εκθέσεις και παραστάσεις», αναφέρεται στην ανακοίνωση. «Επίσης θα παρέχει βοήθεια στα μέλη της ελληνικής κοινότητας μέσω προγραμμάτων που θα υλοποιεί η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα της Μελβούρνης και Βικτώριας».

«Το κέντρο θα συμβολίζει την τεράστια συνεισφορά της Ελληνο-Αυστραλιανής κοινότητας στην κοινωνία της Αυστραλίας και θα αναδεικνύει τους ιδιαίτερους πολιτισμικούς και ιστορικούς δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Αυστραλίας» συνεχίζει η ανακοίνωση.

Η Αυστραλία έχει αλλάξει σημαντικά κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες και η πολυπολιτισμική σύνθεση του πληθυσμού της είναι μεγαλύτερη όσο ποτέ. «Ως κυβέρνηση αναγνωρίζουμε τη σημαντική προσφορά της ελληνικής κοινότητας. Το έθνος μας εμπλουτίστηκε με τη συνεισφορά γενεών Ελλήνων που εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία, ανέθρεψαν τις οικογένειες τους και δημιούργησαν δυνατές κοινότητες εδώ. Οι Ελληνο-Αυστραλοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εθνική μας ιστορία και ο ελληνικός πολιτισμός αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις τέχνες, τα γράμματα, την ακαδημαϊκή γνώση και την αρχιτεκτονική» σημειώνεται στην ανακοίνωση, που καταλήγει: «Καθώς η κυβέρνηση της Αυστραλίας ετοιμάζεται να ανακοινώσει την πρώτη Εθνική Πολιτιστική Πολιτική, το νέο αυτό κέντρο θα βοηθήσει στην ανάδειξη της πολυπολιτισμικής κληρονομιάς της Αυστραλίας. Η επιδότηση ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας της Κυβέρνησης της Αυστραλίας αποδεικνύει τη δέσμευσή μας για υλοποίηση προγραμμάτων που ενδυναμώνουν την πολιτιστική διαφορετικότητα του έθνους».

Πηγή : tovima.gr

Την Παρασκευή στις 15.00 η κηδεία, από το νεκροταφείο Αμαρουσίου.

Ο γνωστός και πολυαγαπημένος ηθοποιός Βασίλης Τσιβιλίκας απεβίωσε την Τετάρτη το πρωί, σε ηλικία 70 ετών, κατά τη διακομιδή του στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα με έντονο πόνο στον θώρακα. Αφησε την τελευταία του πνοή στο ασθενοφόρο, λίγο μετά τις επτά το πρωί, από έμφραγμα.

Οπως ανέφερε στο Mega η διευθύντρια του Σισμανογλείου Νοσοκομείου, έγιναν προσπάθειες να τον επαναφέρουν στην ζωή εντός του ασθενοφόρου, ενώ η ίδια προσπάθεια έγινε επί 40 λεπτά και από τους γιατρούς του νοσοκομείου δίχως τελικά να τα καταφέρουν.

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1942. Ηδη από το σχολείο οι δάσκαλοί του τον παρότρυναν να στραφεί προς το θέατρο. Παρά το γεγονός ότι μπήκε στην Αγγλική Φιλολογία, αποφάσισε να κατέβει στην Αθήνα και να δώσει εξετάσεις στη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης – δεν πέρασε εκεί αλλά στη σχολή του Πέλου Κατσέλη από όπου και αποφοίτησε.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1965 και λίγο αργότερα συνεργάστηκε τελικά με τον Κάρολο Κουν και το Θέατρο Τέχνης. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, ήταν στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η θεία μου η χίπισσα». Εκτοτε συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, ενώ η παρουσία του στο θέατρο ήταν σταθερή.

Θιασάρχης εδώ και πολλά χρόνια έπαιζε κάθε χρόνο στη σκηνή, σε κωμωδίες, ελληνικές και ξένες, όπου σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε. Φέτος, για δεύτερη σεζόν έπαιζε στην κωμωδία «Ζωή ποδήλατο» μαζί με τον Γιάννη Μποσταντζόγλου, τον Πέτρο Ξεκούκη κ.ά.

Φύσει κωμικός ηθοποιός ο Βασίλης Τσιβιλίκας γνώρισε μεγάλη επιτυχία τόσο στην πρόζα όσο και στην επιθεώρηση. Ηταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.

Με ανακοίνωσή του το υπουργείο Πολιτισμού αναφέρει: «Ο Βασίλης Τσιβιλίκας υπηρέτησε επί μακρόν με συνέπεια και ήθος τη θεατρική τέχνη και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό».

Τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του ηθοποιού έστειλε και ο δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης. «Ο αδόκητος θάνατος του ηθοποιού και κορυφαίου κωμικού Βασίλη Τσιβιλίκα αποτελεί μεγάλη απώλεια για τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο. Υπηρέτησε αγόγγυστα την ελληνική επιθεώρηση, προσφέροντας γέλιο και χαρά».

Η κηδεία του Βασίλη Τσιβιλίκα θα τελεστεί στις 3 το μεσημέρι της Παρασκευής από το νεκροταφείο Αμαρουσίου.

Συγκίνηση και θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο

Συγκλονισμένος από την είδηση του θανάτου του Βασίλη Τσιβιλίκα δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ηθοποιός, Γιώργος Κωνσταντίνου. «Δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Ηταν ένας άνθρωπος υγιέστατος. Δούλεψα μαζί του τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ηταν ένας σπουδαίος θεατράνθρωπος. Ενας άνθρωπος που θαύμαζα για το κουράγιο, τη δύναμη και τα πιστεύω του, τα οποία τα υποστήριζε πάρα πολύ. Ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν ένας άνθρωπος “ταμένος” στο θέατρο, ήταν όλη του η ζωή. Λυπάμαι γιατί πραγματικά για εμάς είναι μια μεγάλη απώλεια».

Για τον Βασίλη Τσιβιλίκα μίλησε και ο Γιώργος Παρτσαλάκης: «Ηταν άνθρωπος με κουλτούρα, μορφωμένος, με πολύ χιούμορ, γνώστης του θεάτρου, με ανθρωπιά. Ο Βασίλης και η γενιά του υπήρξαν στηρίγματα για τους νέους ανθρώπους. Είχαμε και κάτι άλλο κοινό. Είχαμε τελειώσει και οι δύο τη Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Και ο Κατσέλης μάς δίδασκε πρωτίστως να είμαστε συνάδελφοι και εκτός σκηνής. Ο Βασίλης είχε ήθος και πάνω και κάτω από τη σκηνή».

Ευγενικό, δραστήριο και πάντα αισιόδοξο περιγράφει τον κωμικό ηθοποιό ο Σπύρος Μπιμπίλας. «Αγαπούσε πάρα πολύ τους νέους ανθρώπους, εργάτης του θεάτρου και κύριος με Κ κεφαλαίο. Έχω συγκλονιστεί γιατί ήταν τόσο αναπάντεχος ο χαμός του, ήταν δραστήριος και μες στα πράγματα. Αν και δεν είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε ποτέ, γνωριζόμασταν πάρα πολύ καλά και η επαφή μας ήταν πολύ συχνή. Ο θάνατος του ήταν ένα ξαφνικό γεγονός το οποίο μας έχει όλους σοκάρει».

Η ιστορία του Πίτερ Παν σε σκηνοθεσία Γ. Καλαντζόπουλου στο ΚΘΒΕ

Και ποιος δεν ονειρεύτηκε, σαν τον Πίτερ Παν, να μην μεγαλώσει ποτέ; Ποιος, αλήθεια δεν θέλησε να μείνει παιδί και, γιατί όχι, να μετακομίσει στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ; Γι΄αυτό και η ιστορία του Πίτερ Παν παραμένει διαχρονικά γοητευτική για μεγάλους και παιδιά. Διόλου τυχαίο που επανέρχεται στη σκηνή, αυτήν τη φορά του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, για να γοητεύσει και πάλι το κοινό της. Βασισμένη στο έργο του Τζέιμς Μάθιου Μπάρι, η παράσταση ανεβαίνει από τον Γιάννη Καλατζόπουλο, ο οποίος ανέλαβε και τη συγγραφή του κειμένου.

Αφού ξαναδιάβασε το πρωτότυπο, αφού είδε και ξαναείδε τις ταινίες κινουμένων σχεδίων αλλά και με ηθοποιούς, αφού ξεφύλλισε κόμικς, ο Γιάννης Καλατζόπουλος, όπως λέει ο ίδιος «ανακάλεσα στη μνήμη μου ό,τι είχα δει, είχα ακούσει, ή είχα σκεφτεί γι’ αυτόν τον απίθανο μπόμπιρα που δεν ήθελε να μεγαλώσει, μίλησα με παιδαγωγούς και ψυχολόγους και κάποια στιγμή ένιωσα έτοιμος ν’ αρχίσω». Ετσι η διασκευή του άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Παραδέχεται ότι δυσκολεύθηκε γιατί ο μύθος είναι τόσο ισχυρός, τόσο γοητευτικός. Μην ξεχνάμε ότι στο ταξίδι που μας προτείνει να τον ακολουθήσουμε ο Πίτερ Παν, μας μεταφέρει στη Χώρα του «Ποτέ Ποτέ», όπου ζουν πειρατές, νεράιδες, γοργόνες και Ινδιάνοι ενώ η χρυσόσκονη βοηθά στη λύση των προβλημάτων μας…

«Αποφάσισα λοιπόν να φύγω κι εγώ, και να πάω ο ίδιος στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ», επισημαίνει, «ώστε να συναντήσω τα Χαμένα Παιδιά και τους Πειρατές. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, άφησα μισοτελειωμένο τον καφέ μου κι έτρεξα να πλυθώ, να χτενιστώ, κι ύστερα ξεκινήσω το ταξίδι…». Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στη χώρα του Πίτερ Παν και στην «άγνωστη και μαγική χώρα που κατοικεί εντός μας, φτιάχτηκε η παράσταση», καταλήγει και μας καλεί να τον ακολουθήσουμε.
Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Καλατζόπουλου, τα σκηνικά και τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κατερίνας Παπαγεωργίου, η μουσική του Γιώργου Καζαντζή, η χορογραφία της Κατερίνας Ανδριοπούλου, τα βίντεο του Γιάννη Πειραλή, η μουσική διδασκαλία του Νίκου Βουδούρη και οι φωτισμοί του Τάσου Δαηλίδη. Παίζουν: Θάνος Φερετζέλης, Ιωάννα Παγιατάκη, Γιάννης Καλαντζόπουλος, Εύα Οικονόμου-Βαμβακά, Λουκία Βασιλείου, Θανάσης Δισλής, Χρίστος Στυλιανού, Μαριάννα Τάντου, Γιάννης Τσάτσαρης, Γιάννης Τσιακμάκης, Αννη Τσολακίδου, Μαρίνα Χατζηιωάννου.

«Πίτερ Παν» στο Βασιλικό Θέατρο – πλατεία Λευκού Πύργου. Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί την Κυριακή 4 Μαρτίου. Για το κοινό οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Κυριακή στις 11.00 και στις 15.00. Για κρατήσεις: 2315 200200.

Πηγή : tovima.gr

Σειρά εκδηλώσεων με live, παρουσιάσεις βιβλίων και έκθεση φωτογραφίας

Μια σειρά τεσσάρων εκδηλώσεων με θέμα τη σχέση της Τζαζ με τη Λογοτεχνία και μια έκθεση τζαζ φωτογραφίας θα φιλοξενηθούν στο ρεστοράν – μπαρ ΡΙΦΙΦΙ (Εμμ. Μπενάκη 69Α, Εξάρχεια)  κάθε Πέμπτη του Μαρτίου. Στόχος των εκδηλώσεων είναι η παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων που εμπνέονται από την τζαζ ή βιβλίων που αντανακλούν το αισθητικό κλίμα του μουσικού αυτού είδους. Η παρουσίαση των βιβλίων συνοδεύεται από ζωντανή μουσική από τζαζ σχήματα και τραγουδιστές.

Τα βιβλία που θα παρουσιαστούν είναι το «Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ;» (Κέδρος) του Γιάννη Ν. Μπασκόζου (1 η Μαρτίου). Το παρουσιάζει ο ίδιος ο συγγραφέας και παίζει το συγκρότημα Swing Shoes με τη συμμετοχή της τραγουδίστριας Ειρήνης Δημοπούλου. Το δεύτερο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (8 Μαρτίου) είναι ίσως το καλύτερο κείμενο που μιλάει για τζαζμεν που έγραψαν ιστορία, αυτό του Geoff Dyer «Κι όμως, όμορφα…» (Πάπυρος). Παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας και παίζει το συγκρότημα Human Touch. Το τρίτο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (15 Μαρτίου) είναι η «Τριλογία της Μασσαλίας»  Ζαν – Κλωντ Ιζζό (Πόλις), που αντανακλά την τζαζ ατμόσφαιρα του αστυνομικού βιβλίου. Παρουσιάζει ο Γιώργος – Ικαρος Μπαμπασάκης και παίζει το συγκρότημα John Floros- Music soup. O μήνας θα κλείσει με την παρουσίαση (22 Μαρτίου) του βιβλίου «Πικ» του Τζακ Κέρουακ (Απόπειρα), ενδεικτικού της αγάπης που έτρεφαν οι μπητ για την τζαζ. Παρουσιάζουν οι Θανάσης Μήνας και Γ. Μπασκόζος και παίζει ο Μίκυ Πάντελους.

Στον χώρο του ΡΙΦΙΦΙ παρουσιάζεται όλο τον μήνα η έκθεση φωτογραφίας «Τζαζ στιγμές» του Ανδρέα Ζαχαράτου με φωτογραφίες ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της τζαζ που έδωσαν συναυλίες στη χώρα μας.

Ολες οι εκδηλώσεις αρχίζουν μετά τις 10μ.μ.

Αναλυτικά τα βιβλία που θα παρουσιαστούν:

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

Γιάννης Ν. Μπασκόζος – Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ; και άλλες περίεργες ιστορίες

Κέδρος, 2011

(το παρουσιάζει ο συγγραφέας)

«Η μουσική είναι η εμπειρία σου, οι σκέψεις σου, η σοφία σου, αν δεν τη ζήσεις, δεν θα βγει από το κόρνο σου», έλεγε ο Τσάρλι Πάρκερ.

Οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό το βιβλίο ακολουθούν την αντίστροφη φορά: η εμπειρία, οι σκέψεις, οι πράξεις των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν διαμορφώνονται, κατά έναν ανεξήγητο λόγο, μέσα από τις μουσικές.

Μουσικές πολλών ειδών που γίνονται αφηγηματικό πεδίο πάνω στο οποίο κυλούν ιστορίες ανθρώπων καθημερινών.

Ιστορίες που μιλούν για παράταιρες φιλίες, δύσκολες σχέσεις, ξαφνικούς, μικρούς και άλλοτε προδομένους έρωτες, μικρές κακίες, μεγάλες προσδοκίες. Ιστορίες για ανθρώπους που βγάζουν τη γλώσσα σ’ ό,τι δεν ταιριάζει με αυτούς και για άλλους, που είναι οι πιο πολλοί και υποχωρούν μπροστά σε μια κοινωνία που απλώς τους ανέχεται.

Ανάμεσα στις ανθρώπινες συμπληγάδες, άλλοτε κυρίαρχη, άλλοτε συνοδευτική, ακόμα και σιωπηλή, λάμπει, πάντα, η μουσική.

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ

Geoff Dyer – Κι όμως, όμορφα… Ενα βιβλίο για την τζαζ

μετάφραση: Δανάη Στεφάνου

Πάπυρος, 2008

(το παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας)

Λέστερ Γιανγκ, Θελόνιους Μονκ, Μπαντ Πάουελ, Μπεν Ουέμπστερ, Τσαρλς Μίνκους, Αρτ Πέπερ, Ντιουκ Ελινγκτον, Ντίζι Γκιλέσπι…: ο συγγραφέας φιλοτεχνεί πορτρέτα δημιουργών που σφράγισαν με τη μουσική τους την εξέλιξη της τζαζ. Το ρήμα «φιλοτεχνεί» χρησιμοποιείται στην κυριολεξία του· ο Ντάιερ δεν παραθέτει απλώς βιογραφικά στοιχεία, ούτε αναπτύσσει με τη γλώσσα του μουσικοκριτικού κάποιες θεωρητικές απόψεις για το έργο τους, αλλά καταφεύγει στη μυθοπλασία και στην ποιητική γλώσσα για να μπορέσει να αναπλάσει τον βιωματικό χώρο στον οποίο γεννήθηκε η μουσική τους. Αποδεχόμενος ότι η τυπική κριτική, ως διαμεσολαβητής μεταξύ του δημιουργού και του ακροατή, λειτουργεί συνήθως ως ένα απλό υποκατάστατο που αδυνατεί να αναδείξει την ουσία, την ψυχή του έργου, ο Ντάιερ μιλάει για την τζαζ με τον τρόπο του δημιουργού, συνδυάζοντας την κριτική και τη μυθοπλασία.

Ο Ντάιερ «γράφει» σαν ένας μουσικός της τζαζ: η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε είναι ρήσεις μουσικών, πληροφορίες για τη ζωή τους από διάφορες πηγές, μα και φωτογραφίες μουσικών στη σκηνή. Αυτές είναι οι «σταθερές» του, που λειτουργούν όμως ως αφετηρία ενός δημιουργικού αυτοσχεδιασμού ο οποίος τον οδηγεί στο χώρο της μυθοπλασίας, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός της τζαζ στηρίζεται στις «σταθερές» της μουσικής του παράδοσης για να αυτοσχεδιάσει. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το φωτογραφικό υλικό: «παρόλο που απαθανατίζει μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η βιωμένη διάρκεια της εικόνας επεκτείνεται αρκετά δευτερόλεπτα πριν και μετά από αυτή την ακινητοποιημένη στιγμή για να συμπεριλάβει […] ό,τι μόλις συνέβη ή ό,τι πρόκειται να συμβεί…» Ο Ντάιερ μετασχηματίζει λοιπόν εικόνες, ήχους και πληροφορίες σε τέχνη του λόγου για να βοηθήσει τον αναγνώστη -που κάποιες στιγμές νιώθει ότι γίνεται ακροατής, ότι «διαβάζει ήχους»- να αφουγκραστεί την ψυχή του Λέστερ Γιανγκ, του Θελόνιους Μονκ ή του Μπαντ Πάουελ, να «ακούσει» την ψυχή της τζαζ.

ΠΕΜΠΤΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ζαν – Κλωντ Ιζζό – Η τριλογία της Μασσαλίας

(Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Το τσούρμο. Soléa)

μετάφραση: Ριχάρδος Σωμερίτης, Αλέξης Εμμανουήλ

Πόλις, 2011

(το παρουσιάζει ο Γιώργος- Ικαρος Μπαμπασάκης )

Με τον τίτλο «Η τριλογία της Μασσαλίας» επανεκδόθηκαν σε έναν τόμο τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο», «Solea», με ήρωα τον Φαμπιό Μοντάλ, αυτόν τον ευαίσθητο αστυνόμο, απόγονο μεταναστών, εχθρό της βίας, που αγαπά την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα, τις γυναίκες και την πόλη του, τη Μασσαλία: μια πόλη σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, το μεγάλο λιμάνι της Γαλλίας.

Η Μασσαλία, με το λιμάνι και τους ανθρώπους της, τους δρόμους και τα κορίτσια της, εκεί όπου διασταυρώνονται γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ η σκιά της Μαφίας απλώνεται παντού, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για νουάρ ιστορίες.

Και ο ήρωας, γεμάτος αμφιβολίες για τον εαυτό του, πάντα αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την περιπλάνηση του στους δρόμους της χαμένης αθωότητας. Παλεύοντας μεταξύ νοσταλγίας και ανταρσίας, δρα για χάρη της συντροφικότητας και της φιλίας με την ίδια πάντοτε ανθρωπιά.

Ο Ιζζό, τέκνο της «λαθρομετανάστευσης» κι αυτός, όπως και ο Ζιντάν, χάρισε στην πόλη του κάτι που η πόλη του τού ανταποδίδει τώρα με αγάπη και ευγνωμοσύνη: μια νέα εικόνα, μια νέα ζωή. Εναν μύθο. «Ζηλεύω τη Μασσαλία. Πολύ θα το ‘θελα να βρω μια μέρα το μπαρ του Φονφόν -καλή του ώρα- και να του φωνάξω: “Patron, un pastis!”». Στη μνήμη του Ιζζό.

ΠΕΜΠΤΗ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ

Τζακ Κέρουακ – Πικ

μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Απόπειρα, 2008

(το παρουσιάζουν ο Γιάννης Μπασκόζος και ο Θανάσης Μήνας)

Ο μικρός Πικ το σκάει με τη βοήθεια του μεγάλου του αδελφού από το σπίτι της θείας του στη Βόρεια Καρολίνα. Πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη, και από εκεί καταλήγουν στην πολυπόθητη Καλιφόρνια. Ο Τζακ Κέρουακ μοιάζει να αναπολεί το ρομαντισμό της παλαιάς αμερικανικής παράδοσης, και να της παραδίδει το τελευταίο του συγγραφικό τέκνο: ένα καινούριο είδος Χάκλμπερρυ Φινν, που αποτελεί ένα ήδη ολοκληρωμένο, τελειωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης.

Το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού μηδέν ή αλλιώς του ατελέσφορου της απόπειρας διαφυγής από τον εφιάλτη του Μπαρμπα-Σαμ.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής τού ίδιου του Τζακ Κέρουακ . Οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού τοπίου παραμένουν.

Πηγή : tovima.gr

Παραστάσεις που βασίζονται σε κείμενά του συνεχίζονται σε θεατρικές σκηνές εντός και εκτός Αθηνών

Αν το 2011 ήταν αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, λόγω της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τον θάνατό του (3/1/1911), το 2012 μοιάζει να αποτελεί τη συνέχεια της επετείου. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύεται μέσα από τις διαρκώς αυξανόμενες παραστάσεις που ανεβαίνουν στις αθηναϊκές σκηνές ή που επαναλαμβάνονται εντός και εκτός πρωτεύουσας, όπως είναι το φεστιβαλικό «Ονειρο στο κύμα» που θα (ξανα)κάνει πρεμιέρα, αυτή τη φορά στο θέατρο Ακροπόλ, στις 13 Μαρτίου, με τον Θανάση Σαράντο. Λίγο νωρίτερα, στις 3 Μαρτίου ξεκινούν τα «Σκοτεινά Παραμύθια», μια παράσταση που βασίζεται σε τρία δραματοποιημένα διηγήματά του σε επεξεργασία και σκηνοθεσία του Σταμάτη Μπαντούνα.

«Νομίζω ότι ειδικά στην εποχή μας, με την οικονομική αλλά κυρίως την ηθική κρίση, η αναζήτηση της χαμένης ελληνικής ταυτότητας είναι αυτό που κεντρίζει πάνω από όλα τον θεατή. Θέλει να δει και να ακούσει τον ελληνικό λόγο. Θέλει να θυμηθεί ότι εκτός από χρέη η Ελλάδα έχει βγάλει και ανθρώπους που ακούμπησαν πολύ βαθιά στην ψυχή μας», λέει ο Θανάσης Σαράντος που σκηνοθετεί το «Ονειρο στο κύμα» και ερμηνεύει τον μονόλογο. «Ο κόσμος αναζητά την αγνότητα και η αλήθεια του Παπαδιαμάντη», προσθέτει καθώς η εμπειρία του από τον σκιαθίτη ποιητή ξεκινά από την ενασχόλησή του με τον «Αμερικάνο, που ανέβασε προ τριετίας, μια παράσταση που πρόσφατα ολοκλήρωσε τον κύκλο της. «Παρατήρησα ότι αν στην αρχή το κοινό ήταν μεγαλύτερης ηλικίας, σιγά-σιγά άρχισαν να έρχονται όλο και πιο νέοι».

Σε θεατές κάθε ηλικίας αλλά και σε μαθητές λυκείου απευθύνεται ο Τάκης Χρυσικάκος, μέσα από «Το άνθος του Γιαλού», ένα από τα κορυφαία διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που μετατράπηκε σε θεατρικό μονόλογο από τον Ερρίκο Μπελιέ. Η παράσταση που σκηνοθετεί η Μάνια Παπαδημητρίου, έχει ανέβει στη σκηνή του θεάτρου Ανεσις, και θα παίζεται για δύο ακόμα σαββατοκύριακα (25-26/2 και 3-4/3, στις 18.00). «Δίνουμε και ορισμένες παραστάσεις για μαθητές λυκείου, οι οποίοι και τον διδάχθηκαν. Ομολογώ ότι σε ένα τόσο δύσκολο κοινό όσο οι έφηβοι, δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος. Ακόμα και οι καθηγητές τους απορούν για τη συμπεριφορά των μαθητών», λέει ο ηθοποιός που υποκλίνεται στον γλωσσικό πλούτο του Παπαδιαμάντη «με τις 13.500 λέξεις, σε μια εποχή που οι νέοι μιλάνε με ελάχιστες». Και σε εποχές τόσο δύσκολες όσο οι τωρινές μας, νιώθω ότι κάνω αντίσταση αφήνοντας τον πλούτο του Παπαδιαμάντη να ακουστεί».

Από την έναρξή της, η θεατρική σεζόν 2011-2012 καθορίστηκε από μια σειρά έργων του Παπαδιαμάντη: Αρχής γενομένης από τη «Φόνισσα» που επέλεξε για να σκηνοθετήσει ο Στάθης Λιβαθινός στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, με την Μπέττυ Αρβανίτη. Τη «Νοσταλγό» προτείνει η σκηνή της Eλεύθερης Εκφρασης, στη σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη με τη Μαίρη Ιγγλέση, ενώ ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης συνεχίζουν, ως τις 28 Φεβρουαρίου, με τους «Φτωχούς και Αγιους», μια σύνθεση από διηγήματά του που διασκεύασαν (στο θέατρο Βασιλάκου).

Τέλος, «Οι έµποροι των εθνών» που ανέβηκαν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη και τώρα παίζονται στο θέατρο Αυλαία. Την παράσταση της ομάδας OΠΕRA σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αµπαζής «Αληθινός, είχε απαξιώσει το χρήμα και τις υλικές αξίας. Μαχητής για τα ελληνικά ήθη και την ελληνική ταυτότητα, με λόγο πολιτικό, εκφράζει και σήμερα την εποχή μας. Αλλωστε», θυμίζει ο Θανάσης Σαράντος, «είχε ζήσει τη χρεοκοπία επί Τρικούπη και τη σπατάλη στην προετοιμασία της Ολυμπιάδας». Ο tempora o mores…..

Πηγή : tovima.gr

Διαπρεπείς βυζαντινολόγοι αντιδρούν στην ανέγερση πολυώροφου κτιρίου στη θέση τους

Πρωτοφανής είναι για τα τουρκικά χρονικά η κινητοποίηση 50 διαπρεπών τούρκων βυζαντινολόγων για την προστασία της ιστορίας της Κωνσταντινούπολης με αφορμή την ανέγερση πολυώροφου κτιρίου επάνω στα βυζαντινά τείχη της πόλης. Οι επιστήμονες, ειδικοί της Βυζαντινής ιστορίας, τέχνης, αρχιτεκτονικής και αρχαιολογίας απευθύνουν έκκληση προς τους υπευθύνους και τους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης να εμποδίσουν την καταστροφή της ιστορικής κληρονομιάς της. Γιατί όπως αναφέρουν στο κείμενό τους «Τα υπόγεια και υπέργεια μνημεία της Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής περιόδου που βρίσκονται στην παλιά πόλη δεν ανήκουν μόνο στην Τουρκία. Οπως φαίνεται από την παρουσία τους στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς είναι σημαντικά για όλο τον κόσμο».

Το ζήτημα αφορά την περιοχή Σουλτάναχμετ, σε ένα οικοδομικό τετράγωνο της οποίας, όταν κατεδαφίστηκαν τα νεώτερα κτίσματα πριν λίγους μήνες, στα θεμέλια τους ανακαλύφθηκαν τείχη που ανήκουν στη Βυζαντινή και Προβυζαντινή περίοδο. Παρά την αντίθετη αναφορά όμως του Αρχαιολογικού Μουσείου Κωνσταντινούπολης για το θέμα τον περασμένο Δεκέμβριο, από τις αρχές Φεβρουαρίου άρχισε κατασκευή ενός πενταόροφου κτιρίου στον χώρο. Αντίθετη γνώμη είχε και η Επιτροπής Προστασίας ενώ οι υπεύθυνοι του δήμου Φατίχ όπου ανήκουν τα οικόπεδα διενήργησαν επανειλημμένως ελέγχους και το εργοτάξιο σφραγίστηκε δύο φορές. Παρ΄ όλα αυτά, η ανέγερση του κτιρίου συνεχίστηκε. Νέα απόφαση, αυτή τη φορά από το υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας με ημερομηνία 8 επέβαλλε την κατεδάφιση της νεοαναγειρόμενης οικοδομής. Το αν θα γίνει είναι άγνωστο, όπως άγνωστη είναι και η τύχη των τειχών που μάλλον καταστράφηκαν. «Στο μέλλον, η πρωθύστερη προβολή της σημασίας ενός θέματος αντί για την προσπάθεια επίλυσης κατόπιν εορτής θα εμποδίσει την καταστροφή κι άλλων ιστορικών έργων», επισημαίνουν οι επιστήμονες, οι οποίοι αναφέρουν επίσης:

«Ιδιαιτέρως η περιοχή του Σουλντάναχμετ πρέπει να προστατευθεί περισσότερο επειδή φιλοξενεί έργα που αντιπροσωπεύουν τα θρησκευτικά και πολιτικά κέντρα της Βυζαντινής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλες οι οικοδομικές δραστηριότητες σ’ αυτή την περιοχή πρέπει να επιθεωρούνται με την ενεργή συμμετοχή και την επιστημονική συμβολή των τοπικών αρχών, των μουσείων, των επιτροπών προστασίας και των ακαδημαϊκών. Η ιστορική κληρονομιά της Κωνσταντινούπολης δεν πρέπει να πέσει θύμα της απληστίας των ανθρώπων και της αδιαφορίας των αρχών».

Πηγή : tovima.gr