Ο σαξοφωνίστας της τζαζ Τζέιμς Μούντι, ένας δεξιοτέχνης του αυτοσχεδιασμού που έγινε πιο πολύ γνωστός για το τραγούδι του «Moody’s Mood for Love,» πέθανε στο Σαν Ντιέγκο έπειτα από δεκάμηνη μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας. Ήταν 85 лет.

Ο Μούντι πέθανε την Πέμπτη (вчерашний день) στον Ξενώνα του Ινστιτούτου του Σαν Ντιέγκο για την Καταπραϋντική Φροντίδα, όπου είχε εισαχθεί νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, ανέφερε η συζυγός του, Λίντα Μούντι, σε μία ανάρτηση στην ιστοσελίδα του. Γεννημένος στην Τζόρτζια και μεγαλωμένος στο Νιου Τζέρσι, ο Μούντι έγινε ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της αμερικανικής τζαζ. Έπαιξε με τον Ντίζι Γκιλέσπι, τον Λάιονελ Χάμπτον και τον Μπι Μπι Κινγκ και ήταν υποψήφιος για τέσσερα βραβεία Γκράμι, την υψηλότερη διάκριση της μουσικής βιομηχανίας των ΗΠΑ.Ο Μούντι άρχισε να ηχογραφεί στα τέλη της δεκαετίας του 1940, αφού υπηρέτησε στο στρατό στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και συνέχισε να συνθέτει και να παίζει μουσική και στη δεκαετία του 2000. Έπαιζε και τα δύο είδη σαξόφωνου καθώς και φλάουτο και είναι γνωστός για το «Moody’s Mood for Love,» μια αυτοσχεδιαστική εκδοχή του δημοφιλούς τραγουδιού κατά τη δεκαετία του 1930, «I’m in the Mood for Love.» Ωστόσο ο Μούντι ηχογράφησε περισσότερα απο 60 άλμπουμ. Αργότερα έπαιξε μουσική με το Κουαρτέτο Τζέιμς Μούντι. В 2007, το Κέντρο Κένεντι στην Ουάσινγκτον απένειμε στον Μούντι το βραβείο του «Living Jazz Legend».kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη η έκθεση «Πόλη, Νοσταλγία μου. Οι Ρωμιοί της Πόλης ξαναθυμούνται». Οι αναμνήσεις 47 Ρωμιών, που σε διάφορα χρονικά διαστήματα εγκατέλειψαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη, μεταναστεύοντας στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, ζωντανεύουν μέσα από την έκθεση «Πόλη, Νοσταλγία μου: Πρόσφυγες που νοσταλγούν. Οι Ρωμιοί της Πόλης ξαναθυμούνται», η οποία μετά την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα μεταφέρεται και στη Θεσσαλονίκη. Η έκθεση θα φιλοξενηθεί 11-18 Δεκεμβρίου το Συνεδριακό Κέντρο «Ευάγγελος Μελισσάρης» του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού (Νέα Μοναστηρίου 117), ενώ τα εγκαίνιά της θα γίνουν το προσεχές Σάββατο, в 6.00 το απόγευμα.Στην έκθεση, που οργανώθηκε από το Ίδρυμα Ανταλλαγέντων Λοζάνης και με τη στήριξη του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσα ?stanbul 2010, παρουσιάζονται μέσα από μαγνητοσκοπημένο και γραπτό υλικό στιγμιότυπα από τη ζωή 47 Ρωμιών της Πόλης, που αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους και σήμερα ζουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Γεγονότα τραγικά, όπως τα Σεπτεμβριανά, που στιγμάτισαν τον πολιτικό βίο της Τουρκίας, εξανάγκασαν τους περισσότερους Ρωμιούς της Πόλης να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.Σκοπός της έκθεσης, όπως αναφέρουν οι διοργανωτές της, είναι να συμβάλει στην τεκμηρίωση μιας ιστορικής πραγματικότητας, то есть, της πνευματικής, οικονομικής και κοινωνικής ακμής μιας ομάδας Ρωμιών, που έφυγαν, και τους οποίους και η Πόλη, με τη σειρά της, νοσταλγεί.Η έκθεση συνοδεύεται από ένα ομότιτλο βιβλίο στο οποίο περιλαμβάνονται οι απαντήσεις των 47 Κωνσταντινουπολιτών σε ερωτήσεις σχετικά με τα βιώματά τους στην Πόλη, την ημερομηνία και τους λόγους που τους ανάγκασαν να φύγουν, τις σπουδές τους, τις οικογένειες και τις καταβολές τους.Εξάλλου, με βάση τις μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις και το υλικό που συγκεντρώθηκε δημιουργήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Πόλη, Νοσταλγία μου» σε σκηνοθεσία του Ταχσίν Ίσμπιλεν. Στο ντοκιμαντέρ αυτό φαίνεται καθαρά η νοσταλγία των Ρωμιών που λένε: «Η Πόλη είναι η πατρίδα μου, επιθυμώ το κάθε τι της».www.kathimerini.gr с информацией APE-MPE

Ο Γκαίτε τη λάτρεψε σαν το «μικρό Παρίσι». С’ αυτή μεγαλούργησαν ο Μπαχ και ο Μέντελσον, ενώ υπήρξε γενέτειρα σπουδαίων προσωπικοτήτων από το χώρο των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών, με πιο διάσημους τους Βάγκνερ και Λάιμπνιτς.Από εδώ ξεκίνησε, το φθινόπωρο του 1989, η «ειρηνική επανάσταση» των πολιτών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ), που με βασικό σύνθημα «Εμείς είμαστε ο λαός» πλημμύρισαν τους δρόμους της χώρας, διεκδικώντας περισσότερη «ελευθερία», συμβάλλοντας, έτσι, στην πτώση του «καθεστώτος».Η Λειψία -περί ης ο λόγος- υπήρξε ανέκαθεν σπουδαίο εμπορικό κέντρο, με πλούσιο πολιτισμό και μεγάλη παράδοση στις επιστήμες. Παρά τις καταστροφές που υπέστη κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και την υποβάθμισή της την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιοποίησε, μετά την πτώση του Τείχους, τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και εξελίχθηκε -20 χρόνια μετά την ενοποίηση της Γερμανίας- σε περιφερειακή «πρωτεύουσα» της οικονομίας, του πολιτισμού και των Γραμμάτων.Δεν είναι τυχαίο, после всего, που η Λειψία -αριθμεί λίγο παραπάνω από μισό εκατομμύριο πληθυσμό και βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο της Λειψίας- απέσπασε πρόσφατα δύο άκρως τιμητικές διακρίσεις από ισάριθμες -διεθνώς- αναγνωρισμένες εφημερίδες. Αφενός από τους «Financial Times», που αξιολόγησαν με «άριστα» την ακολουθούμενη στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης της πόλης κι αφετέρου από τους «New York Times», που την κατέταξαν στην πρώτη δεκάδα των πόλεων διεθνώς, που αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να παρακολουθήσει τα μουσικά και καλλιτεχνικά της δρώμενα.Την περασμένη εβδομάδα, ομάδα Ελλήνων δημοσιογράφων από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκε στη Λειψία, με πρωτοβουλία του γενικού προξενείου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, και είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και να συνομιλήσει με φορείς της πόλης και εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ για το οικονομικό «θαύμα» της πόλης, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, καθώς επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα σε Λειψία και Θεσσαλονίκη, που από το 1984 είναι αδελφοποιημένες.«Με την πτώση του Τείχους και την ενοποίηση της Γερμανίας, η Λειψία βίωσε τις τραγικές συνέπειες της αποβιομηχανοποίησης. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έμειναν μόλις 12.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία από τις 115.000 που υπήρχαν μέχρι τότε. Τεράστια εργοστάσια έκλεισαν και βιομηχανίες μονάδες μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. В подростковом возрасте 1990, ο πληθυσμός της πόλης υποχώρησε αισθητά, πέφτοντας στους 400.000 κατοίκους, γεγονός που αποδίδεται στην μετανάστευση πολλών κατοίκων της πόλης σε αστικά κέντρα της δυτικής Γερμανίας. Ολόκληρες περιοχές μετατράπηκαν σε φαντάσματα. Η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 23%», ανέφερε ο αντιδήμαρχος της Λειψίας, Αντρέας Μίλερ.συνέχεια: …. www.kathimerini.gr

Концерт Гиоргоса Далараса посетило более двух с половиной тысяч человек., в Линкольн-центре, Нью-Йорк, в прошлую пятницу. На концерте, который был предоставлен для финансовой поддержки усилий по завершению строительства греческой школы и культурного центра общины Архангела Михаила на Лонг-Айленде., при участии Симфонического оркестра City Music Cleveland, под руководством Александроса Мирата. Гиоргос Даларас выступил, на мировой премьере, произведения композитора Христоса Хациса, «Символ веры» и «Танцы земли»., его старые и новые хиты, а также избранные песни, аплодировали зрители не только греческого происхождения. Сьюзен Лемье тоже пела. После концерта, организаторы выразили удовлетворение большим участием и энтузиазмом людей, который «показал своим присутствием, что он осознает и заботится о нашей культуре и будущем Нации», как обычно упоминал Гиоргос Даларас.www.kathimerini.grс информацией APE-MPE

Новый импульс в деле о возвращении мрамора в Грецию, эту награду охарактеризовал заместитель министра культуры г-н. Джордж Никитиадис. Музей Акрополя получил награду «Лучший музей мира» на конкурсе, проводимом Ассоциацией журналистов-путешественников Великобритании. Он получил награду вчера вечером, заместитель министра культуры и туризма г-н. Джордж Никитиадис, представляющий правительство, на специальном мероприятии, состоявшемся в британской столице. Мистер. Никитиадис, поблагодарил организаторов и тех, кто принял участие в голосовании, подчеркнув, что своим ходом они открыли дверь, чтобы вернуть мраморы Акрополя на место., он высоко оценил важность этих событий для греческой культуры и выразил оптимизм по поводу того, что с этой наградой пала последняя стена., придавая новый импульс делу о возвращении мрамора в Грецию. Награда получила положительные отзывы на телеканалах Великобритании., отмечая, что это событие придает новый импульс требованию о возвращении шариков в Грецию., как сообщили британские комментаторы.www.kathimerini.gr с информацией APE-MPE

Премьера Мельбурнского фестиваля греческого студенческого кино с успехом прошла в кинотеатре Como Palace Cinema, в рамках 17-го греческого кинофестиваля. Мероприятие было отмечено присутствием г-на. Христос Саламанис, Генеральный консул Греции в Мельбурне, эмигрант из федерального парламента Мария Вамвакину, заместитель государственного секретаря-экспатрианта Дженни Микакос, чиновники, а также толпа людей, родителей и учеников, которые заполонили две комнаты, где демонстрировались студенческие фильмы. Программа стала продуктом сотрудничества отдела образования Генерального консульства Греции в Мельбурне., Греческой православной общины Мельбурна и Виктории, Фестиваля Антиподов и Министерства образования Виктории и любезно спонсировалась Викторианской мультикультурной комиссией., 21 фильмы, продолжительность 4 минут каждый, творения студентов государственного колледжа, вечера/суббота (общественный и церковный) и частные школы в Виктории, где преподают греческий язык, а также студенты факультетов греческих исследований университетов Виктории, они соревновались в четырех категориях и выиграли 12 награды (три на категорию), которые сопровождались денежным призом. Критериями награждения были: а) творчество и воображение б) Количество и уместность используемых формулировок и c) Техническое качество изображения и звука.www.kathimerini.gr с информацией APE-MPE

Личности из области искусства, интеллектуалов и политиков выступили во второй половине дня, И последнее, но не менее важное: приветствую Янниса Далианидиса., на Первом кладбище Афин, где, по желанию умершего, состоялись его гражданские похороны. Любимый мужчина и самый коммерческий греческий режиссер, который связал свое имя с золотым веком кинематографа, они попрощались, включая, президент Демократической левой, Ф. Кувелис, депутаты я. Вурос и Б.. Апостолат и мэр Афин, Ν. Какламанис. Он тоже был там, Z. Ласкари с Алом. Солодка, Маринелла, их. Плесас, г. вьющийся, я. Безос, Z. Сапундзакис, Ф. Метаксопулос, К. Вутсас, их. Карагианнис, Ф. Георгицис, Т. Сахар, Б. Барба, К. Георгусопулос и многие представители театра и художественного мира., кричавший «бессмертный» при выходе тела из зала кладбища. По просьбе Янниса Далианидиса, Затраты на венки были зачислены на счета детских деревень SOS и "Улыбки ребенка" и Ковчега.. Среди немногих венков, которые были отправлены, были членами Ассоциации греческих продюсеров и Союза режиссеров-продюсеров греческого кино.. Общество греческих директоров было представлено его Советом директоров в телеграмме соболезнования., одним из основателей которых был покойный, было подчеркнуто, включая: «Янис Далианидис своей жизнью, его работа и действия, он был образцом человека, чьих добродетелей сегодня постоянно не хватает. Помимо того, что он был неутомимым кинодеятелем, он был прежде всего гражданином мира»..www.kathimerini.gr с информацией APE-MPE