160 μαυρόασπρες και έγχρωμες φωτογραφίες μαρτυρούν την καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης του 1900 μέσα από τους ανθρώπους της. Το φωτογραφικό λεύκωμα «Θεσσαλονίκη, μια πόλη ανθρώπων – Φωτογραφίες του 20ου αιώνα» σε ιδέα – χρηματοδότηση – υλοποίηση της Πολιτιστικής Εταιρείας Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, αναλαμβάνει με 160 φωτογραφίες – πολύτιμο υλικό (15 γνωστών συλλεκτών, 16 φορέων, μουσείων και ιδρυμάτων και 19 φωτογράφων – φωτορεπόρτερς) να «ζουμάρει» στους πρωταγωνιστές της πόλης, τους ανθρώπους της και τα βλέμματά τους.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ-ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ….. Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας και στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis. Το έτος 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του. Αρχικά είχε 30 ημέρες, αλλά ο Οκταβιανός του πρόσθεσε αυθαίρετα ακόμη μία ημέρα (που πήρε από τον Φεβρουάριο) για να μην υστερεί από τον Ιούλιο, που ήταν αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα. Λέγεται, ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της Κλεοπάτρας η οποία πιστεύεται ότι έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ.. Στην πατρίδα μας ολόκληρος ο Αύγουστος είναι αφιερωμένος στην Παναγία με τις παρακλήσεις, τη νηστεία, τη Κοίμησή της, τα Μεθεόρτια, τα Εννιάμερα και με την κατάθεση της Αγίας Ζώνης στις 31 Αυγούστου, οπότε τελειώνει το εκκλησιαστικό έτος. Αυτός είναι ο μήνας που τρέφει τους έντεκα, γιατί είναι η εποχή όπου όλα είναι σε αφθονία: σιτάρι, καλαμπόκι, η σταφίδα τα σύκα, τα καρύδια, τα φρούτα, τα λαχανικά, τα σταφύλια κλπ. Για το λόγο αυτό ο Αύγουστος έχει τις λαϊκές ονομασίες: Συκολόγος, Πενταφάς (επειδή τρώνε πέντε φορές την ημέρα),Τραπεζοφόρος, και Δριμάρης από τις «δρίμες» ή «δρίματα» όπως ονομάζονται οι πρώτες ημέρες του μήνα. Οι δώδεκα πρώτες μέρες του Αυγούστου ονομάζονταν και «ημερομήνια», γιατί έλεγαν ότι προλέγουν τον καιρό: «κάθε μέρα κι ένας μήνας». Οι μέρες αυτές ήταν επίσης γνωστές και ως «δρίμες». Τις μέρες αυτές δεν έπρεπε να πάει κάποιος στη θάλασσα για μπάνιο, ούτε να πλύνει ούτε να κόψει σταφύλια και σύκα. Τέλος οι παροιμίες σχετικά με τον Αύγουστο διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες, σ’ αυτές που λένε πόσο καλός είναι («Αύγουστε καλέ μου μήνα νάσουν δυο φορές το χρόνο») και τις άλλες που συνδέουν το μήνα αυτό με την αρχή του χειμώνα («από Αύγουστο χειμώνα, κι από Μάρτη καλοκαίρι», ή «ο Αύγουστος επλάκωσε, η άκρα του χειμώνα»).
να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα, ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο! Tι ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη, κι α, ιδέτε, χώθηκε τ’ αξόνι του βαθιά μες στο αίμα! Ομπρός παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος, σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη, σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.
Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του! Ομπρός, αδέρφια και μας έζωσε με τη φωτιά του ομπρός, ομπρός κ’ η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!»
Ο κώδικας της Ελληνικής Σημαίας αποτελείται από ορισμένους αυστηρούς κανόνες οι οποίοι πρέπει να ακολουθούνται κατά γράμμα ως ένδειξη τιμής προς την Σημαία. Ένδειξη τιμής προς την Σημαία αντικατοπτρίζει ένδειξη τιμής προς το Έθνος και τιμή προς τους ίδιους τους εαυτούς μας.
1. Η Ελληνική Σημαία εκπροσωπεί το Έθνος μας, την Πατρίδα μας και την κρατική μας οντότητα. Σε περίπτωση πολέμου η σημαία πρέπει να φυλάσσεται και προστατεύεται ακόμα και με την ζωή μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι το γεγονός ότι όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941, ο Σημαιοφόρος πάνω στον Παρθενώνα, ο 17χρονος Κώστας Κουκκίδης φορώντας την στολή της Ελληνικής νεολαίας της εποχής, παρά να την παραδόσει στους Γερμανούς, την υπέστειλε, και αφού την τύλιξε πάνω του, έπεσε μαζί με αυτήν από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως, στο κενό.
2. Σε περίπτωση που μια σημαία φθαρεί, τότε καίγεται, αλλά ΠΟΤΕ δεν πετιέται στα σκουπίδια. Στα σκουπίδια μπορούν να πεταχθούν μόνο οι στάχτες.
3. Η Σημαία χρησιμοποιείται μόνον σε έπαρση επί ιστού. Απαγορεύεται η οποιαδήποτε άλλη χρήση της. (π.χ. κρέμμασμα κουρτίνας, διακοσμητικό, ένδυμα, κλπ)
4. Κατά την έπαρση της Ελληνικής Σημαίας στεκόμαστε όλοι προσοχή. Ο Σημαιοφόρος αίρει γοργά. Κατά την διάρκεια της Έπαρσης της Σημαίας ψάλλεται ο Εθνικός Ύμνος.
5. Εάν υπάρχουν πολλές σημαίες τότε η Ελληνική πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο ύψος, ή ψηλότερα από τις υπόλοιπες.
6. Κατά την υποστολή της Σημαίας στεκόμαστε προσοχή. Ο Σημαιοφόρος υποστέλλει αργά.
7. Κατά την ημέρα πένθους η Σημαία κυμματίζει μεσίστια και αφού ο σημαιοφόρος τελειώσει την έπαρση, τότε προχωρεί σε υποστολή μέχρι το μέσο του ιστού.
8. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η Ελληνική Σημαία να αγγίζει το έδαφος για οιονδήποτε λόγο. Σε περίπτωση που η σημαία είναι πολύ μεγάλη, η έπαρση πρέπει να γίνεται από τον σημαιοφόρο και με την βοήθεια του παραστάτη. Το ίδιο πρέπει να γίνεται και κατά την υποστολή της Σημαίας.
Έως θανάτου αγωνίσου υπέρ της αληθείας και Κύριος ο Θεός σου πολεμήσει υπέρ σου..
Κύριε μη μας εγκαταλείπεις… “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημας”. Η εκκλησία είναι η μάνα μας και η καμπάνα η φωνή της… Και τις καμπάνες μπορεί να τις ακούς με το νού ή την ακοή.. μα όταν τις ακούς με την καρδιά σου είτε σημαίνουν χαρμόσυνα και γεμίζουν με χαρά και αγαλλίαση την ψυχή σου .. είτε πένθιμα να σου υπενθυμίζουν πως μια άλλη ζωή σε περιμένει… είναι η φωνή της στρατευομένης μητέρας εκκλησίας που καλεί τα παιδιά της στην αγκαλιά της..
Μην αδιαφορείς…μάχιμος Στρατιώτης στον πόλεμο της Αγάπης Εκείνου που αγάπησε πολύ να γίνεις… Αύριο το πρωί ,η καμπάνα θα χτυπήσει και για σένα ..Εσυ θα την ακούσεις ;;;;;;;;
Να μην αφήσουμε τις δυσκολίες να μας την στερήσουν …
————————————————————————————
Ο Ιούλιος ήταν αρχικά ο πέμπτος μήνας του Ρωμαϊκού Ημερολογίου (Quintilis -πέμπτος), αλλά με την προσθήκη των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου (από τον Νουμά Πομπίλιο) έγινε ο έβδομος. Ονομάσθηκε Ιούλιος με πρόταση του Μάρκου Αντωνίου (το 44 π.Χ.), που αποδέχθηκε η Ρωμαϊκή Σύγκλητος μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα.
Στην Αρχαία Αθήνα ο Ιούλιος αντιστοιχούσε με τo δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Σκιροφοριώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Εκατομβαιώνα. Ο Σκιροφοριών ήταν ο τελευταίος μήνας του έτους και ο Εκατομβαιών ο πρώτος.
Ο Ιούλιος έχει τα περισσότερα από τα πανηγύρια των χωριών. Πέρα από τις καθ’ αυτό δικές του γιορτές-πανηγύρια (των Αγ. Αναργύρων, της Αγ. Κυριακής, του Προφήτη Ηλία, της Αγ. Παρασκευής & του Αγ. Παντελεήμονα), έχει και πολλές γιορτές-πανηγύρια του χειμώνα, που έχουν μεταφερθεί προκειμένου να επιτρέψει η καλοκαιρία τη διεξαγωγή τους & βέβαια τη μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου.
Τον Ιούλιο κάνει πολύ ζέστη, τα “Κυνικά καύματα” που λένε. Τ’ όνομά τους το χρωστούν στον αστερισμό του “Μεγάλου Κυνός” που αυτόν τον καιρό το πιο λαμπρό του αστέρι, ο Σείριος, συμπίπτει ν’ ανατέλλει μαζί με τον ήλιο, με αποτέλεσμα να έχουμε τις μεγαλύτερες ζέστες του χρόνου. Η μεγάλη ζέστη, όμως, του μήνα αυτού κάνει να ωριμάζουν οι καρποί.
160 μαυρόασπρες και έγχρωμες φωτογραφίες μαρτυρούν την καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης του 1900 μέσα από τους ανθρώπους της. 
