Όλα τα άρθρα του/της litt le mac

Uncategorized

Χάρτινα λουλούδια του Egon Wolff, στο Θέατρο Ιλίσια

Το θέατρο Ιλίσια θα παρουσιάσει σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με το έργο «Ο επιθεωρητής έρχεται», το έργο του Egon Wolff με τίτλο «Χάρτινα λουλούδια» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, από 8 Οκτωβρίου 2012.

Το αριστούργημα του χιλιανού συγγραφέα Egon Wolff «Χάρτινα Λουλούδια», θα παρουσιάζουν η Κατερίνα Λέχου και ο Αρης Σερβετάλης, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου, ο οποίος βρίσκεται στην τελική ευθεία των προβών με τους δυο πρωταγωνιστές, προκειμένου να ανακαλύψουν και να φωτίσουν τις πτυχές αυτού του τόσο ιδιαίτερου έργου.

Πρόκειται για μια σκληρή και ποιητική εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης που αναζητά, διεκδικεί, ικετεύει και κατατροπώνει στον αγώνα για αγάπη, αποδοχή, επιβολή και κυριαρχία. Μια αποκαλυπτική ανατομία της ασταμάτητης πάλης των φύλων, των τάξεων, των ιδεολογιών και της διαφορετικότητας, που συνθέτει αυτόν τον όμορφο και άγριο κόσμο.

Η παράσταση των «Χάρτινων Λουλουδιών» στο «Ιλίσια», ανεβαίνει σε μετάφραση Εύας Μπίθα, σκηνικά- κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, φωτισμούς Μελίνας Μάσχα, ειδικές κατασκευές Γκάι Στεφάνου, μουσική Lost Bodies και με την καλλιτεχνική συνεργασία της Φρόσως Κορρού. Η παραγωγή είναι του Δημήτρη και Θοδωρή Μαροσούλη. Φωτογραφίες Θωμά Χρυσοχοΐδη. Καλλιτεχνική διεύθυνση Γρηγόρης Βαλτινός.

Για τo έργο
 H πρώτη παράσταση των «Χάρτινων Λουλουδιών» δόθηκε στο Σαντιάγκο το 1970 και από πολλούς θεωρήθηκε το καλύτερο έργο του Wolff, αφού αντανακλά στο σύνολό τους τα «κλειδιά» της οπτικής του: το κοινωνικό χάσμα ανάμεσα στην τάξη των προνομιούχων και το περιθώριο, την πάλη ανάμεσα στα άτομα και την απομόνωση των ανθρώπων στον μικρόκοσμό τους, τη βία που ασκεί η ίδια η κοινωνία, αλλά και την ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη και τρυφερότητα. Ο ποιητικός λόγος του έργου εμπλουτίζει την ισχυρή δομή και το σύγχρονο ύφος της δραματουργικής του Wolff. Οι μεταφορές και τα σύμβολα χρησιμοποιούνται στην κάθε σκηνή προοδευτικά μέχρι να θεμελιωθούν σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και προκαλούν τον θεατή να εμπλακεί συναισθηματικά στην ανηλεή σύγκρουση των δυο ηρώων. Ο Μπαρακούντα είναι ένας από τους “Los rotos”, ένας φτωχοδιάβολος, περιθωριακός, άστεγος, απελπισμένος. Όμως είναι και πονηρός, χειριστικός, εντελώς άκαρδος. Εισβάλει στο σπίτι της Εύας που είναι το αντίθετό του: πολιτισμένη, εκλεπτυσμένη, ειλικρινής και ξεκάθαρη. Η σύγκρουση ανάμεσά τους θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε και γι’ αυτό το διαμέρισμα της Εύας γίνεται τελικά ένα παγκόσμιο πεδίο μάχης.


Για τoν συγγραφέα
Εgon Wolff
Ο Εgon Wolff γεννήθηκε το 1926 στο Σαντιάγκο της Χιλής, από Γερμανούς γονείς, που πίστευαν στη συντηρητική διαπαιδαγώγηση και την προσήλωση στις παραδοσιακές αξίες και ηθική, πεποιθήσεις που οδήγησαν τον πατέρα Wolff στην απόφαση να βάλει τον γιο του σε στρατιωτική σχολή, από την ηλικία των 14 ετών, προκειμένου να τον απομακρύνει από την καλλιτεχνική φύση του που ήδη διαφαινόταν. Όμως η πλούσια βιβλιοθήκη της μητέρας του και ιδιαίτερα τα βιβλία του Τόμας Μαν, του Κάφκα, του Τζέημς Τζόις και του Γουίλιαμ Φώκνερ, είχαν ήδη ασκήσει τη δική τους επιρροή στον νεαρό Egon, που έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το λυκόφως» σε ηλικία 16 ετών. Μια σοβαρή πνευμονία που πέρασε και η εύθραυστη υγεία του δεν μπορούσαν παρά να ματαιώσουν τα σχέδια του πατέρα του για στρατιωτική καριέρα κι έτσι ο Egon Wolff σπούδασε χημικός μηχανικός. Εργάστηκε για αρκετά χρόνια σ’ αυτόν τον τομέα, στον χώρο του εμπορίου και της βιομηχανίας, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να συναναστραφεί ανθρώπους από διάφορα στρώματα της κοινωνίας και να κατανοήσει στην ουσία του το ζήτημα της «ταξικής διαφοράς» που θα αποτύπωνε αργότερα στα έργα του. Παράλληλα άρχισε να καλλιεργεί τη θεατρική γραφή, επηρεασμένος κυρίως από τους Αρθουρ Μίλλερ και Τενεσί Ουίλλιαμς. Πηγή της έμπνευσής του και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του ήταν η Carmen Pena, την οποία και παντρεύτηκε το 1953. Το 1960 κέρδισε την υποτροφία Fulbright και παρακολούθησε τη Δραματική Σχολή του Yale. Μόνο μετά την ηλικία των 53 ετών ο Wolff ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη συγγραφή, παρότι από το 1979 δίδασκε στο Escuela de Teatro στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο. Βαθιά πολιτικοποιημένος, δεν μπορούσε παρά τα περισσότερα έργα του να αντανακλούν την ένταση που υπήρχε στη Χιλή ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Όταν το πρώτο έργο του Wolff «Η Επαυλη με τις κουκουβάγιες» ανέβηκε το 1958, η Χιλή απολάμβανε μια δημοκρατική περίοδο, αλλά οι εντάσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις ήταν έντονες, όπως και στις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής: στην ύπαιθρο ανάμεσα στους αγρότες και τους μεγαλοκτηματίες και στις πόλεις ανάμεσα στους εργάτες και τη μεσαία τάξη, μια συνεχής διαπάλη που εκδηλώθηκε ειδικότερα μετά τις εκλογές και τη νίκη του Σαλβαντόρ Αλιέντε το 1970, χρονιά που ανέβηκαν στο Σαντιάγκο τα «Χάρτινα Λουλούδια». Εργα του Egon Wolff έχουν μεταφραστεί σε 19 γλώσσες και έχουν παρουσιαστεί σε 27 χώρες. Αλλα έργα του: «Οι Εισβολείς» (1963), «Μίλα μου για τη Λάουρα» (1985), «Πρόσκληση σε δείπνο» (1993), «Πίσω από την κλειστή πόρτα» (2000), «Το Σταυροδρόμι» (2000), «Η σύσταση» (2003).

Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη
Κώστας Φιλίππογλου
Ο Κώστας Φιλίππογλου ξεκίνησε τις θεατρικές του σπουδές στην Αθήνα και συνέχισε την εκπαίδευσή του στο εξωτερικό με δασκάλους όπως ο Πήτερ Μπρουκ, η Αριάν Μνουσκίν, και θεατρικούς οργανισμούς όπως το Théâtre de Complicité. Aπό το 1985 εργάστηκε ως ηθοποιός κυρίως με την ομάδα «Θέαμα» του Γιάννη Κακλέα και το «Θέατρο του Νότου» στο Αμόρε. Από το 1999, δουλεύει κυρίως στο εξωτερικό με τη θεατρική ομάδα της Complicite, παίρνοντας μέρος στις παραστάσεις και τα εργαστήρια της ομάδας στη Μ. Βρετανία, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Από το 1997 έχει διδάξει υποκριτική και θέατρο τόσο στην Ελλάδα, ως επίκουρος καθηγητής στο θεατρικό τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών, όσο και στο εξωτερικό στα εργαστήρια της Complicite, στο ΜΑΤΑΝ του Ισραήλ, στις ΗΠΑ στο Lee Strasberg Institute, στο Actor’s Studio, στο Actor’s Center κ.α.

Το 2011-2012 σκηνοθέτησε και έπαιξε στην παράσταση «Πολιτική Ανυπακοή» που παίχτηκε στο «Ιδρυμα Κακογιάννης» στην Αθήνα και στο θέατρο «Αρτος» στη Λευκωσία. Επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο «Ορέστης-Ηλέκτρα 0-1», που παίχτηκε στο Bios στην Αθήνα και στην Κύπρο. Το Φθινόπωρο του 2012 θα παίξει στο Παρίσι στο θέατρο “Bouf du Nord”, τη συλλογική δημιουργία «Η Εκτη Ηπειρος», με δραματουργό τον Daniel Pennac, σε σκηνοθεσία Lilo Baur και παραγωγό τον Peter Brook.

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Το μεγάλο μας τσίρκο στο θέατρο Ακροπόλ

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Ακροπόλ, μετά την πολύ επιτυχημένη περιοδεία σε θέατρα όλης της Ελλάδας, παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό, την παραγωγή «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ», τoυ Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε μουσική & διεύθυνση ορχήστρας επί σκηνής Σταύρου Ξαρχάκου. Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης.

Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Αρμένης, Τάσος Νούσιας, Μαρίνα Ασλάνογλου. Τραγουδιστής: Ζαχαρίας Καρούνης

«Το Μεγάλο μας Τσίρκο», το εμβληματικό αυτό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, αποτελεί σταθμό όχι μόνο για το νεοελληνικό θέατρο, αλλά και για τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ελληνική ιστορία.  Μέσα από τραγούδια και σατιρικά και δραματικά επεισόδια, το έργο διατρέχει όλες τις σημαντικές στιγμές της ελληνική ιστορίας: ο αρχαίος κόσμος, το Βυζάντιο, η Τουρκοκρατία, η επανάσταση του 1821, η βασιλεία του Όθωνα, η Μικρασιατική καταστροφή, ο πόλεμος του 1940 είναι ορισμένοι μόνο από τους βασικούς σταθμούς της πορείας που περιγράφονται σ’ αυτό το έργο-ντοκουμέντο, που παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο και επίκαιρο στις μέρες μας όσο ποτέ.

«Το Μεγάλο μας τσίρκο» ανέβηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1973 στο θέατρο Αθήναιον. Ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε τη μουσική της παράστασης και ο Ευγένιος Σπαθάρης επιμελήθηκε τα σκηνικά. Πρωταγωνιστές της παράστασης η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Χρήστος Καλαβρούζος και ο Τίμος Περλέγκας. Ερμηνευτής των τραγουδιών ο Νίκος Ξυλούρης. Η μαζική προσέλευση και η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στο πρώτο ανέβασμα του έργου ενόχλησε το δικτατορικό καθεστώς, που επέβαλε τη διακοπή των παραστάσεων. Μετά την πτώση της δικτατορίας η παράσταση ανέβηκε εκ νέου στο Θέατρο Ακροπόλ.

Τριανταεννέα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση το έργο ανέβηκε ξανά από το ΚΘΒΕ, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Ακροπόλ, με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον κορυφαίο συνθέτη που οι μουσικές του χαρακτήρισαν εκείνη τη πρώτη παράσταση του ΄73, να είναι ο ίδιος παρών στη σκηνή διευθύνοντας την 9μελή του ορχήστρα ενώ το κοινό θα παρακολουθεί τους τωρινούς πρωταγωνιστές: τους Γιώργο Αρμένη, Τάσο Νούσια, Μαρίνα Ασλάνογλου και τον Ζαχαρία Καρούνη στο τραγούδι.

Σκέψεις για το έργο του Καλλιτεχνικού Διευθυντή & Σκηνοθέτη της παράστασης
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι μια μαρτυρία για τη διαχρονία της Εθνικής μας περιπέτειας. Ένα λαϊκό έπος στο οποίο διαγράφονται ανάγλυφα οι αρετές αλλά και οι παθογένειες της φυλής, οι ανατάσεις και οι πτώσεις, οι αγώνες και οι αγωνίες ενός λαού, που φορτωμένος τη βαριά του ιστορία, δοκιμάζει τον βηματισμό του προς τον χρησμό ενός αμφίσημου μέλλοντος. Μια καταβύθιση του Πατριάρχη της μεταπολεμικής δραματουργίας στη «θεία κωμωδία» του ανελέητου ελληνικού αφηγήματος.

Χαρακτηρίστηκε ως «κοινωνικό φαινόμενο» του καλοκαιριού.
Σε 40 σταθμούς μιας θριαμβευτικής περιοδείας το παρακολούθησαν 100.000 θεατές.
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» επιστρέφει στο «σπίτι» του, 
στο Θέατρο Ακροπόλ, μετά από 39 χρόνια.

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

ActionAid: Διοργανώνει βιωματική έκθεση για τη ζωή στην Αφρική

«Μπες στην θέση μου» στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων

Μια βιωματική έκθεση διοργανώνει η ActionAid στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, στις 9, 10 και 11 Νοεμβρίου.

Στην έκθεση «Μπες στη θέση μου», οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να βιώσουν τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων ενός φτωχού χωριού στο Κονγκελάι της Κένυας.

Πώς είναι μια αφρικανική κοινότητα; Πώς τρέφονται οι κάτοικοί της; Πόσο μεγάλη είναι μια καλύβα; Τι σημαίνει ψάχνω νερό;

Μέσα σε περίπου 20 λεπτά, οπτικοακουστικό υλικό, βιωματικές δράσεις και αντικείμενα από την Κένυα θα μεταφέρουν τους επισκέπτες στην πραγματικότητα των κατοίκων της Αφρικής.

Τις συνθήκες ζωής θα μεταφέρουν και οι εθελοντές της ActionAid που έζησαν για μια εβδομάδα στο Κονγκελάι της Κένυας μαζί με οικογένειες κτηνοτρόφων σε μια από τις πιο άνυδρες και απομακρυσμένες περιοχές της χώρας.

Θα είναι εκεί για να δίνουν πληροφορίες και να μεταφέρουν την εμπειρία τους.

Η έκθεση διοργανώνεται με αφορμή τα 40 χρόνια της ActionAid.

Παράλληλα, παρουσιάζεται έκθεση φωτογραφιών με τίτλο: «Η Αφρική μέσα από τα μάτια των εθελοντών» που τράβηξαν εθελοντές της ActionAid από τα ταξίδια αλληλεγγύης.

Επίσης, θα προβληθούν πέντε ντοκιμαντέρ με θέμα την Αφρική.

Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τις προβολές στο: www.actionaid.gr/events

«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα «Νίκος Γκάτσος» (Κτίριο «Δ12») και στον προαύλιο χώρο Δ12, Πειραιώς 100, Γκάζι.

Ωρες λειτουργίας :

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου, 15.00 με 22.00
Σάββατο 10 Νοεμβρίου, 11.00 με 19.30
Κυριακή 11 Νοεμβρίου, 11.00 με 20.00

Η είσοδος στη βιωματική έκθεση κοστίζει 2 ευρώ (δωρεάν για παιδιά).

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου στις 20.30, θα πραγματοποιηθεί γιορτή για τους Ανάδοχους Παιδιού της ActionAid. Εθελοντές και Ανάδοχοι θα μεταφέρουν τους επισκέπτες στην Αφρική. Η είσοδος στην γιορτή είναι ελεύθερη και η εκδήλωση είναι ανοιχτή σε όλους.

Πηγή : tovima.gr

Uncategorized

ΚΡΗΤΗ Ενας «Αρχοντας» στα Χανιά

Μετά τις μάχες στο έργο του Τόλκιν, σειρά έχουν οι… βόλτες και τα σουβλάκια για τον Βίγκο Μόρτενσεν, στα γυρίσματα για τα «Δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου» στο πλάι της Κίρστεν Ντανστ

Στο πανέμορφο παλιό λιμάνι των Χανίων βρίσκονται αυτές τις μέρες οι συντελεστές της ταινίας «Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου», καθώς τα γυρίσματα έχουν ξεκινήσει στην Κρήτη από την περασμένη βδομάδα, από τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού και το μικρό χωριό Καλλικράτης στην περιοχή της Χώρας των Σφακίων.

Η πρώτη επίσημη φωτογραφία του φιλμ, που αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Πατρίσια Χάισμιθ το οποίο εκδόθηκε το ’64, με την τριάδα των πρωταγωνιστών Βίγκο Μόρτενσεν, Κίρστεν Ντανστ και Οσκαρ Αϊζακ έκανε την εμφάνισή της την 1η Οκτωβρίου, κάνοντάς μας να ανυπομονούμε ήδη για το φιλμ που θα βγει στις αίθουσες όχι νωρίτερα από τον Δεκέμβριο του 2013.
Η ταινία, αμερικανική, αγγλική και γαλλική συμπαραγωγή, αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χοσέιν Αμινί (υποψήφιου το 1997 για Οσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου για τα «Φτερά της αγάπης» και υπεύθυνου για το σενάριο του «Drive»), ο οποίος υπογράφει και τη διασκευή της ιστορίας – ένα θρίλερ στο οποίο εμπλέκεται ένα ζευγάρι Αμερικανών, ένας νεαρός φοιτητής και ένας αστυνομικός τον οποίο σκοτώνει κατά λάθος ένας από τους τρεις.

Για τις ανάγκες των γυρισμάτων στην Κρήτη, η παραγωγή έχει νοικιάσει δωμάτια σε 4 διαφορετικά ξενοδοχεία στα Χανιά, ενώ στο φρούριο του Φιρκά χρησιμοποιούνται έως και 15 κελιά σαν βάση όπου γίνεται όλη η προετοιμασία πριν από το χτύπημα της κλακέτας (τα μαλλιά, το μέικ απ των ηθοποιών, τα κοστούμια κ.τ.λ.).
Οπως κάθε ταινία που διαδραματίζεται σε άλλη εποχή και οφείλει να είναι πιστή στο ύφος και στην κουλτούρα της, τα «Δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου» φιλοξενούν στα πλατό αυτοκίνητα των αρχών της δεκαετίας του ’60: παλιά πούλμαν, BMW και Aston Martin εκείνης της εποχής, ενώ στις… προμήθειες έχουν συνεισφέρει το Ηράκλειο, η Αθήνα και η Λιβαδειά.
Οι πρωταγωνιστές, ωστόσο, κυκλοφορούν με σύγχρονα αυτοκίνητα, καθώς για τη μεταφορά τους έχουν διατεθεί τρία Saab 9-5 Aero και στη διάθεσή τους έχουν 3 αυτοκινούμενα τροχόσπιτα ως καμαρίνια.
Τον όγκο της παραγωγής συμπληρώνουν 10 φορτηγά που έχουν μεταβεί στην Κρήτη από την Αθήνα – το καθένα με διαφορετικό εξοπλισμό (είδη φωτισμού, μακιγιάζ, σκηνικά στοιχεία), ενώ βαν των 9 θέσεων είναι στη διάθεση του συνεργείου για τις μετακινήσεις του (συνολικά, στο συνεργείο δουλεύουν 143 Ελληνες και 33 ξένοι διαφορετικών εθνοτήτων).

Φωτίζουν το λιμάνι

Στην εβδομάδα που διανύουμε, στα Χανιά, οι κάμερες δουλεύουν για γυρίσματα στη συνοικία Χαλέπα, στο μοναστήρι της Αγίας Κυριακής και στην Παλιά Πόλη. Το μεγάλο γύρισμα, όμως, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, οπότε και θα φωτιστεί ολόκληρο το ιστορικό χανιώτικο λιμάνι.
Με τα μάτια στραμμένα στην Κρήτη, λοιπόν, αναμένουμε την άφιξη της παραγωγής στην Αθήνα, εντός περίπου δύο εβδομάδων, προκειμένου να γυριστούν σκηνές στην Ακρόπολη και την Πλάκα.
Στο μεταξύ, ο Βίγκο Μόρτενσεν κάνει τις βόλτες του ανενόχλητος, όπως μαθαίνουμε, στα σοκάκια των Χανίων, απολαμβάνει τα σουβλάκια του και τις μπίρες, που του αρέσουν πολύ, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει ότι ο γοητευτικός Δανός ήταν πρωταγωνιστής στην επική τριλογία του «Αρχοντα των δαχτυλιδιών».

Βιβλίο
Το βιβλίο «Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου», στο οποίο βασίζεται η κινηματογραφική ταινία, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Αγρα».

Πηγή : ethnos.gr

Uncategorized

Ακι Καουρισμάκι: Από το «Λιμάνι της Χάβρης», στο… λιμάνι της Θεσσαλονίκης

Σκηνοθέτησε μια από τις σπουδαιότερες ταινίες των τελευταίων χρόνων, το «Λιμάνι της Χάβρης» που σημείωσε όχι μόνον καλλιτεχνική αλλά και εμπορική επιτυχία. Δεν χρειάζεται συστάσεις. Εδώ και πολλά χρόνια, ο φινλανδός σκηνοθέτης Ακι Καουρισμάκι είναι δικαιωματικά, ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές της Ευρώπης. Μαζί με τον πολυβραβευμένο, κουρδικής καταγωγής Μπαχμάν Γκομπαντί και τον Γερμανό Αντρέας Ντρέζεν, ο Καρουρισμάκι συνθέτει μια πολύ καλή τριπλέτα φιλοξενούμενων του προσεχούς 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που όπως ανακοίνωσε την Τρίτη το μεσημέρι, έχει προγραμματίσει αφιερώματα στο έργο τους.
 
Το ουμανιστικό, μινιμαλιστικό σινεμά του Καουρισμάκι άρχισε να ακούγεται στην δεκαετία του 1980 μέσα από την «τριλογία του προλεταριάτου» – «Σκιές στον παράδεισο» (1986), «Αριελ» (1988) και «Η γυναίκα με τα σπίρτα» (1990)- όπου ο με κωμικοτραγική διάθεση μιλούσε για την εργατική τάξη της πατρίδας του. Ακολούθησε η τριλογία των χαμένων – «Μακριά πετούν τα σύννεφα» (1996), «Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν» (2002), «Φώτα στο σούρουπο» (2006)- όπου ο Καουρισμάκι έβρισκε αποθέματα θάρρους και αλληλεγγύης μέσα από ιστορίες κακοτυχίας και πόνου. Και βέβαια, στο «Λιμάνι της Χάβρης», το αριστούργημά του, έθιξε με τον δικό του, αφαιρετικό αλλά τόσο μεστό τρόπο το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης.

Συνδυάζοντας με λεπτότητα ρεαλισμό και μύθο, το πολυεπίπεδο σινεμά του Μπαχμάν Γκομπαντί  (πρώην βοηθού του Αμπάς Κιαροστάμι) αποτελεί κραυγή για δικαιοσύνη και ελευθερία. Ο Γκομπαντί πραγματοποίησε το ντεμπούτο του μεγάλου μήκους με τα «Μεθυσμένα άλογα» (2000), την πρώτη κουρδική ταινία στην ιστορία του ιρανικού σινεμά, η οποία απέσπασε την Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ των Καννών. Τέσσερα χρόνια αργότερα με το «Και οι χελώνες πετάνε» διείσδυσε στην καθημερινότητα μιας ομάδας παιδιών που ζουν σε έναν καταυλισμό κούρδων προσφύγων, στα σύνορα με το Ιράκ και συλλέγουν νάρκες, παίζοντας μια διαρκή ρώσικη ρουλέτα με το θάνατο ή τον ακρωτηριασμό, ενώ η μουσική που ανήκει στις μεγάλες αγάπες του Γκομπαντί, πρωταγωνιστεί τόσο στην ταινία «Half Moon» (2006), όσο και στο «Ποιος φοβάται τις γάτες της Περσίαs» (2009), που σχολιάζει το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα η μουσική της Δύσης είναι απαγορευμένη στο Ιράν.

Τέλος, ο λιγότερο γνωστός στην χώρα μας αλλά από τους πιο ξεχωριστούς εκπροσώπους της νέας γενιάς γερμανών κινηματογραφιστών, o ανατολικογερμανός Αντρέας Ντρέζεν έχει πάντοτε στο επίκεντρο των άνθρωπο μέσα από μικρές καθημερινές ιστορίες διαπροσωπικών σχέσεων που ξαφνιάζουν με τη δύναμη και την ευαισθησία τους. Χαρακτηριστικές ταινίες του οι: «Cloud 9» (2008, βραβείο τμήματος «Ενα Κάποιο Βλέμμα» στο φεστιβάλ Καννών), «Ουίσκι με βότκα» (2009, βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι), «Grill Point» (2002) και η τελευταία του «Stopped on Track» που απέσπασε πέρυσι το βραβείο του τμήματος «Ενα Κάποιο Βλέμμα».

Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: Η κατάρρευση της Ελλάδας τρομάζει

Ο καναδός σκηνοθέτης μιλάει στο «Βήμα» για τη νέα του ταινία, την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ντον ΝτεΛίλο «Cosmopolis», για το χρήμα, την τεχνολογία και την οικονομική κρίση

«Πολύ ενδιαφέρον το τρέιλερ της ταινίας», είναι το πρώτο πράγμα που λέω στον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ μετά τις συστάσεις στην ταράτσα του ξενοδοχείου «Noga Hilton» των Καννών. Ο καναδός σκηνοθέτης, ντυμένος στα μαύρα, με αθλητικό παπούτσι και λευκό T-shirt, με κοιτάζει απορημένος. Προσπαθεί να καταλάβει. «Η πρώτη ταινία για το νέο μιλένιουμ» επαναλαμβάνω το μότο και του ζητώ να μου αναπτύξει τη φιλοσοφία της διαφήμισης. Και πέφτω από τα σύννεφα: «Είναι προτιμότερο να μην πιστεύετε πάντα στις διαφημίσεις. Ούτε και στα τρέιλερ».

Μα πώς γίνεται, αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα. Στο κάτω-κάτω δική του ταινία δεν είναι; «Δεν διαφωνώ, όλοι κοιτάξαμε το τρέιλερ, εκφέραμε τις απόψεις μας. Αλλά οι διαφημιστές δουλεύουν πολύ παράξενα. Εχουν στα χέρια τους μια πρώτη ύλη και το αποτέλεσμα της επεξεργασίας που κάνουν για να πουλήσουν το προϊόν πολλές φορές πιάνει στον ύπνο τον ίδιο τον δημιουργό. Αλλες φορές δεν αντιπροσωπεύει την ταινία, άλλες φορές την αντιπροσωπεύει». Ενώ όμως για τον Κρόνενμπεργκ ο στόχος του συγκεκριμένου μηνύματος είναι σήμερα αληθής, δεν ήταν και τόσο αληθής όταν το πρωτοείδε.

«Είναι μια πτυχή της ταινίας – ίσως γι’ αυτό και δεν είχα αντίρρηση» εξηγεί. «Θα έλεγες ότι η ταινία, κατά έναν παράξενο, πολύ ιδιαίτερο τρόπο, είναι ένα ντοκυμαντέρ για την εποχή που η ιστορία λαμβάνει χώρα, στις αρχές του νέου μιλένιουμ. Ομως τίποτε δεν έγινε εκ προθέσεως από την αρχή».

Τι περίπου συμβαίνει λοιπόν στο «Cosmopolis», το οποίο τελικά μοιάζει πάρα πολύ με το κλασικό μυθιστόρημα του Ντον ΝτεΛίλο, όπου και στηρίχθηκε το σενάριο; Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη στις αρχές της νέας χιλιετίας. Ο Ερικ Πάρκερ είναι ένας 28χρονος οικονομολόγος, αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της Γουόλ Στριτ, ο οποίος, ενώ ονειρεύεται να ζήσει σε έναν διαφορετικό πολιτισμό του μέλλοντος, βλέπει μια ακαθόριστη σκιά πάνω από τον γαλαξία της αυτοκρατορίας του.

Ολα θα γίνουν κατά τη διάρκεια μιας ημέρας καθώς διασχίζει με το αμάξι του το Μανχάταν για να πάει να κουρευτεί στο παλιό κουρείο του πατέρα του. Τα μάτια του παραμένουν κολλημένα στην ισοτιμία του γεν: ανεβαίνει επικίνδυνα, παρά τις προσδοκίες όλων, καταστρέφοντας τις επενδύσεις του. Κάθε λεπτό που περνά ο Ερικ βλέπει την αυτοκρατορία του να ξεγλιστρά από τα χέρια του. Στο μεταξύ άγριες συμπλοκές ξεσπούν στους δρόμους της πόλης. Ο πραγματικός κόσμος απειλεί το σύννεφο μέσα στο οποίο ο Ερικ ζούσε ως τώρα και η οδύσσειά του κλιμακώνεται.


Το σινεμά της κατανάλωσης
Ηταν οι διάλογοι στο μυθιστόρημα του Ντον ΝτεΛίλο που ώθησαν τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ στη δημιουργία της δικής του «Cosmopolis». «Ως σκηνοθέτης είσαι δραματουργός, δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι ηθοποιούς να μιλούν και να παίζουν. Η πιο γνωστή κινηματογραφική εικόνα είναι του ανθρώπινου προσώπου ενώ μιλά. Διαβάζοντας το μυθιστόρημα του ΝτεΛίλο έβλεπα διαρκώς μπροστά μου, εκστασιασμένος, ηθοποιούς να λένε τα λόγια του. Αυτό ήταν το κλειδί μου, αυτό επιδιώκω και από τους θεατές: να επιτρέψουν στους διάλογους να τους παρασύρουν».

Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι το κοινό «θα απορροφήσει τα πάντα με την πρώτη» λέει ο σκηνοθέτης, αναφερόμενος μάλιστα στην αμέσως προηγούμενη δουλειά του, «Μια επικίνδυνη μέθοδος», επίσης μια ταινία «με διαλόγους από δωμάτιο σε δωμάτιο. Ούτε φυσικά και επιδιώκω από τον κόσμο να βλέπει δύο φορές τις ταινίες μου. Σας εγγυώμαι όμως ότι μετά τη δεύτερη θέαση πολλά πράγματα ξεκαθαρίζουν».

Για τον Κρόνενμπεργκ, έναν ήπιο άνθρωπο που μιλάει αργά και σιγά, είναι μάλλον απογοητευτικό ότι κατά ένα μεγάλο μέρος του ο σύγχρονος κινηματογράφος είναι απλώς καταναλωτικός. «Σαν να τρως ένα γλειφιτζούρι. Οταν το γλειφιτζούρι τελειώνει, το έχεις μεν απολαύσει, αλλά και ξεχάσει. Εμένα ο στόχος μου είναι να κάνω ένα σινεμά που δεν θα παλιώνει με τα χρόνια, αντιθέτως, θα γίνεται όλο και πιο πλούσιο, όλο και πιο βαθύ. Γι’ αυτό και μου αρέσει να βάζω πολλά στις ταινίες μου».

«Το χρήμα μάς δείχνει ποιοι είμαστε»
«Το χρήμα είναι τεχνολογία και ως γνωστόν η τεχνολογία με ενδιαφέρει» λέει ο Κρόνενμπεργκ. «Σε αντίθεση με τα όσα πολύς κόσμος θεωρεί, η τεχνολογία είναι πέρα για πέρα μια ανθρώπινη κατάσταση, είναι η έκφραση του ανθρώπινου σώματος. Η φωνή, το αφτί, το μάτι, όλα εργαλεία του ανθρώπινου σώματος. Οπως και το χρήμα. Δεν είναι εφεύρεση των ζώων, αλλά του ανθρώπου. Κατά μία έννοια το χρήμα είναι η έκφραση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Το χρήμα μάς δείχνει ποιοι είμαστε. Η οικονομική κρίση που ζούμε δεν είναι κάτι σαν το τσουνάμι στην Ιαπωνία. Δεν είναι μια φυσική καταστροφή, κατασκευάστηκε από ανθρώπους».

Για τον ίδιο η οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει «σε κάτι αισιόδοξο, αν αναγκάσει όλον τον κόσμο να δουλέψει συλλογικά. Λένε ότι αν η Ελλάδα γκρεμιστεί, όλοι θα γκρεμιστούν. Αυτό για μένα είναι καλό, γιατί σημαίνει ότι όλοι θα πρέπει να ψάξουν να βρουν μια λύση ώστε να μην γκρεμιστεί η Ελλάδα. Η κατάρρευση της Ελλάδας τρομάζει» λέει μεταφέροντας την ανησυχία των Ελλήνων του Τορόντο, όπου διαμένει. «Πιστεύω στην αισιοδοξία, αρκεί να μην είναι μια αισιόδοξη φαντασίωση».

Και τα θύματα; Οι παράπλευρες απώλειες; Είναι δύσκολο να καταλάβεις αν στην απάντηση του σκηνοθέτη υπάρχει κυνισμός ή συναίσθημα: «Δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς θύματα και αυτή τη στιγμή ζούμε σε κατάσταση πολέμου. Σίγουρα δεν πιστεύω ότι είναι το τέλος του κόσμου, αλλά ο πόνος και τα βάσανα, αυτά είναι αληθινά».

«Θα βαριόμουν αν ήξερα εκ των προτέρων τι ταινία γυρίζω»
Λίγο πριν από τη συνάντησή μου με τον σκηνοθέτη ο Ρόμπερτ Πάτινσον, που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Ερικ Πάκερ, μου εξομολογήθηκε ότι, μόλις διάβασε το σενάριο και το μυθιστόρημα, είπε στον Κρόνενμπεργκ ότι δίσταζε να δεχθεί τον ρόλο γιατί δεν καταλάβαινε τι ήθελε να πει το μυθιστόρημα. Ο Κρόνενμπεργκ του απάντησε «κανένα πρόβλημα, ούτε εγώ το καταλαβαίνω». Το μνημονεύω στον σκηνοθέτη.

«Αυτό που στην πραγματικότητα είπα είναι ότι δεν χρειάζεται να καταλαβαίνουμε αμέσως τα πάντα, γιατί ούτως ή άλλως υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου πράγματος. Ακόμη και όταν γράφω τα δικά μου πρωτότυπα σενάρια, θα πρέπει πρώτα να γυρίζω την ταινία για να καταλάβω απολύτως για ποιον λόγο την έκανα ή τι ήθελα να πω γράφοντας το σενάριο. Γιατί δεν ξέρω τα πάντα και θα βαριόμουν απίστευτα αν τα ήξερα εκ των προτέρων. Θα ήταν βαρετή η δημιουργία της ταινίας». Το μόνο που θέλει να ξέρει είναι αν βρήκε ενδιαφέρον το βιβλίο και αν η ιδέα της μετατροπής του σε ταινία έχει ίντριγκα, έτσι ώστε και εκείνος να μάθει κάτι παραπάνω ενώ τη γυρίζει.

πότε & πού:
Η ταινία «Cosmopolis»  προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου σε διανομή Village

Πηγή : tovima.gr

Uncategorized

Ανακαλύφθηκαν παλαιοχριστιανικές κολυμβήθρες στη Βουλγαρία

Σε μια σημαντική ανακάλυψη προχώρησαν Βούλγαροι αρχαιολόγοι, οι οποίοι έφεραν στο φως κολυμπήθρες που χρονολογούνται στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, σε ένα αρχαίο φρούριο στο ακρωτήριο Άγιος Αθανάσιος, στη Βάρνα της Μαύρης Θάλασσας.

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν επίσης θεμέλια βασιλικής και ενός οικήματος, το οποίο θεωρείται ότι ήταν η κατοικία τοπικού επισκόπου.

Συγκεκριμένα εντοπίσθηκαν τρεις κολυμβήθρες, η μία από τις οποίες είναι μέσα στη βασιλική και οι δύο άλλες μερικά μέτρα μακρύτερα και έχουν σχήμα σταυρού. Αποκαλύφθηκαν επίσης μία πηγή, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν για το άγιασμα, επίσης ένα οινοποιείο, ένα λουτρό και ένας κλίβανος για κεραμικά.

Πρόκειται για ευρήματα τα οποία δείχνουν την τεχνοτροπία που επικρατούσε στα βυζαντινά χρόνια και την πρώιμη χριστιανική αρχιτεκτονική. Μάλιστα οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν πως με τα συγκεκριμένα ευρήματα αλλάζει η θεώρηση των κατασκευών εκείνης της εποχής.

Πηγή : protothema.gr