Η τελευταία δουλειά της κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012 και έχει τίτλο «Glad Rag Doll»

Ο –30χρονος πια– ηθοποιός μιλάει με εφηβικό ενθουσιασμό για τη συμμετοχή του στην «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον στο «Εθνικό Θέατρο», με συγκρατημένο θυμό για τους πολιτικούς και την κατάσταση στη χώρα, ενώ αποφεύγει να μιλήσει για την προσωπική του ζωή, γιατί όπως λέει: «Πάντα δημιουργούνται σενάρια».

Ο παγκοσμίου φήμης Μπομπ Γουίλσον σας διάλεξε για την «Οδύσσεια», που ανεβάζει στο «Εθνικό». Περάσατε από οντισιόν;
Πέρασα κι εγώ από οντισιόν, όπως όλο το ελληνικό θέατρο, μεταξύ των οποίων πολλοί φίλοι και γνωστοί! Ήταν μία υπέροχη ημέρα, με πολλές ώρες αναμονής, που όμως άξιζε τον κόπο. Στην οντισιόν διάβασα ένα κείμενο από την «Οδύσσεια», έκανα μία κινησιολογική άσκηση και είπα ένα τραγούδι.

Τι πιστεύετε ότι είδε στο πρόσωπό σας ο Γουίλσον;
Αυτό το γνωρίζει μόνον ο ίδιος. Τον άκουσα, πάντως, να λέει «I like the preacher boy», επειδή η φωνή μου έμοιαζε με παπά. Το τι μπορεί να δει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ένας τόσο μεγάλος καλλιτέχνης, όπως εκείνος, δεν μπορεί να το ξέρει κανείς. Ένα κλείσιμο του ματιού να κάνεις και αμέσως, από την εμπειρία του, μπορεί να διακρίνει ποιος είσαι και από πού έρχεσαι. Για όλους μας είναι μία ευχάριστη επιβεβαίωση το γεγονός ότι μας διάλεξε. Όλα τα μέλη του θιάσου είναι εξαιρετικοί χαρακτήρες και οι σχέσεις μας είναι άψογες. Είναι μια τρομερά ευχάριστη συγκυρία αυτό που ζούμε φέτος.

Θεωρείτε ότι έπειτα από αυτές τις τόσο ποιοτικές δουλειές, η ταμπέλα «sex symbol», που κάποιοι στην αρχή της καριέρας σας βιάστηκαν να σας κολλήσουν, έχει αρχίσει να ξεθωριάζει;
Ποτέ δεν ασχολήθηκα με αυτόν τον όρο – αν αποδεχτούμε ότι όντως υπάρχει. Είναι καθαρά διαφημιστικός και ταμπέλα «περιοδικού τύπου». Το λάθος που κάναμε στην Ελλάδα είναι ότι κάποια στιγμή θέλαμε να διαχωρίσουμε τους εμπορικούς από τους ποιοτικούς. Αυτά δεν υπάρχουν. Είναι μόνο στο μυαλό μικρών ανθρώπων. Η τέχνη είναι μία και την κάνεις όσο καλύτερα μπορείς. Κάτι το οποίο είναι καλλιτεχνικό, μπορεί να καταλήξει εμπορικό. Κάτι που ξεκινάει ως εμπορικό, μπορεί να μην «πάει». Το να βάζεις ταμπέλες, το θεωρώ μικρότητα.

Σας είδαμε να πρωταγωνιστείτε στο βιντεοκλίπ της Άννας Βίσση «Τυραννιέμαι». Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Ήταν μεγάλη τιμή να κάνω αυτήν τη δουλειά με την Άννα Βίσση, η οποία μου έκανε την πρόταση. Είναι μία τεράστια μορφή για την Ελλάδα, ένας τόσο ωραίος και ποιοτικός άνθρωπος, που έχει «οργώσει» το χώρο στον οποίο βρίσκεται. Είχαμε γνωριστεί σε κοινές παρέες και στο κέντρο όπου εμφανιζόταν. Δεν θέλω να ακούω τίποτα αρνητικό για τη Βίσση… Είναι η αδυναμία μου!

Πριν από λίγες ημέρες κλείσατε τα 30. Τι σηματοδοτεί για εσάς το γεγονός ότι μπήκατε στα πρώτα –άντα της ζωής σας;
Τίποτα παραπάνω από φοβερή ενέργεια και όρεξη για δουλειά και δημιουργικότητα.

Εσείς έχετε βρει την «Ιθάκη» σας;
Ναι, την έχω βρει, αλλά δεν θα σας πω κάτι παραπάνω γι’ αυτό.

Πηγή : yupiii.gr

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έγραψε ένα κείμενο στο protagon.gr για όλα όσα τον απασχολούν, μεταξύ αυτών είναι η πολιτική σκηνή της Ελλάδας αλλά και η μοναξιά στην προσωπική του ζωή.

Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα του κειμένου του:

ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ
Είναι Δευτέρα βράδυ…
Πρόσφατα χωρισμένος για άλλη μια φορά, χαζεύω στο internet, ενώ ακούω το Hurt του Johnny Cash.
Έκλεισα τα 38. Υπαρξιακά, κρίση, ηλικία, πού πάω, τι κάνω και όλα τα συναφή.
Έμπνευση σε τέλμα.
Κούραση από την ταινία βγαίνει άφθονη και μια μικρή απογοήτευση που δεν το πάλεψα ώστε να μην είμαι τώρα πάλι μόνος…
Προσπαθώ να το ξορκίσω όλο, σκεπτόμενος την επιτυχία της ταινίας και την αναζήτηση της επόμενης…
Καπνίζω ασταμάτητα… Πρέπει να κάνω τσεκ-άπ.
Μεγαλώνω και γίνομαι υποχόνδριος…
Μου λείπει λίγο, αλλά δεν θα πάρω. Θα γίνουν πάλι τα ίδια.

(…)

ΦΟΒΟΣ
Απέραντος.
Προχθές στη συνέντευξη με τη Στάη (η οποία παρεμπιπτόντως ήταν τόσο όμορφη, γοητευτική και δυναμικά άψογη) μου έγινε η εξής ερώτηση…
Φοβάσαι Χριστόφορε;
Λίγο μετά στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν πως είπα τη μισή αλήθεια…
Η άλλη μισή είναι πως τρέμω…
Έλλη τρέμω. Αυτό έπρεπε να πω.
Τρέμω που βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους ένα βήμα πριν φάνε τις σάρκες τους…
Τρέμω όταν ακούω τη λέξη «εμφύλιος».
Τρέμω που η σκέψη και η λογική έχουν γίνει πολυτέλεια λίγων.
Τρέμω όταν συνειδητοποιώ πως το μίσος γίνεται κόμμα με οπαδούς που ολένα και αυξάνονται…
Τρέμω που εντέλει η άλλη φύση μας είναι τόσο κτηνώδης.
Όση και η βλακεία μας.
Και ιδιαίτερα τρέμω όταν ανακαλύπτω πως εντέλει το δίκιο του ενός δεν αναιρεί το δίκιο του άλλου…
Κάπου διάβασα πως αυτό είναι και η τραγωδία της δημοκρατίας…
Αυτά έπρεπε να πω στη Στάη…
Μα, γιατί δεν τα είπα;
Ανακαλύπτω για χιλιοστή φορά πως το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά όταν γράφω και διαφορετικά όταν μιλάω σε κάμερα…
Άλλος ρόλος εκεί, άλλος εδώ.
Εικόνα εκεί. Σκέψη εδώ.

Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ

Πηγή : yupiii.gr

Παρουσιάστηκε η ανθολογία των 79 ποιημάτων της στα αγγλικά

Με το που εμφανίστηκε και έγινε αντιληπτή η παρουσία της Κικής Δημουλά στην κατάμεστη αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών το απόγευμα της Τρίτης (29/1) έπεσαν και τα πρώτα σκόρπια χειροκροτήματα. Όταν οι προβολείς φώτισαν τα άσπρα μαλλιά της, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σηκώθηκαν για να χειροκροτήσουν την 81χρονη ποιήτρια καθώς ανέβαινε αργά αργά τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στη σκηνή. «Θα έμενε για πρώτη φορά σε έναν χώρο τόση ώρα χωρίς να καπνίσει» και τελικά τα κατάφερε. 

Στην περίπτωσή της δε, είναι μάλλον περιττό να αναφέρει κανείς ότι στο ακροατήριο την περίμενε και ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας που τη διαβάζει φανατικά. Άλλωστε «δεν χρειάζεται κάποια αφορμή για να τιμήσεις την Κική Δημουλά» όπως είπε ο λογοτέχνης Γιάννης Ευσταθιάδης στην αρχή της εκδήλωσης (που έγινε προς τιμήν αυτής «της μοναδικής λογοτεχνουργού» όπως την αποκάλεσε η μεταφράστριά της Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου, με αφορμή την έκδοση μιας ανθολογίας ποιημάτων της στην αγγλική γλώσσα.

Πράγματι η βραδιά, πέραν των αναμενόμενων καλών λόγων, είχε και έναν αέρα εξωστρέφειας χωρίς να αναφερόμαστε αναγκαστικά στους πρέσβεις που την παρακολούθησαν. Το τελευταίο διάστημα – μετά και την πρόσφατη συνέντευξη της ποιήτριας που φιλοξενήθηκε στο πρωτοσέλιδο της «International Herald Tribune» και αναδημοσίευσαν οι «New York Times» – ειπώθηκαν πολλά, ακούστηκε ακόμη και η μαγική λέξη «Νομπέλ». 

Είχε κανείς την εντύπωση πάντως ότι παρακολουθούσε μια εκδήλωση που είχε στόχο συγκεκριμένο και ήταν το κομμάτι μιας στρατηγικής μολονότι σε ορισμένα σημεία ήταν αναίτια πομπώδης. Διακηρυγμένος σκοπός της δίγλωσσης έκδοσης με τα 79 ποιήματα της Κικής Δημουλά υπό τον τίτλο «The Brazen Plagiarist» (Η θρασεία λογοκλόπος) από τη Margellos World Republic of Letters (MWRL) του Yale University Press, είναι η παγκόσμια αναγνώριση και η βράβευση του έργου της.

«Υποκλίνομαι στην ασύγκριτη εθνική ποιήτρια της Ελλάδας που είναι τώρα και παγκόσμια ποιήτρια» είπε σε μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του ο διευθυντής του Yale University Press Τζον Ντόνατιτς χαρακτηρίζοντας μάλιστα «ντροπή» το γεγονός ότι μονάχα «το 3% των τίτλων που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ αντιστοιχούν σε μεταφρασμένη λογοτεχνία».

Η μεταφράστρια Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου ανέδειξε τη σημασία της μετάφρασης – μια «βαθιά πολιτική πράξη» – στην εξέλιξη του πολιτισμού και στην προσέγγιση της ετερότητας «γιατί το δούναι και λαβείν είναι μια σχέση αμφίδρομης και διαρκώς επαναδιαπραγματεύσιμης ισοτιμίας». Επιπλέον η ειδική εκδοτική σειρά της MWRL με την εκδοτική σφραγίδα του Yale University Press δημιουργήθηκε στα τέλη του 2007 με σκοπό ακριβώς να μετριάσει «την τρομακτική απουσία της μεγάλης παγκόσμιας λογοτεχνίας στην αγγλική γλώσσα». Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ελλάδα το ποσοστό της μεταφρασμένης λογοτεχνίας αντιστοιχεί στο 40% των τίτλων.

Στους 50 έως τώρα τίτλους αυτής της σειράς, το 10% αφορά βιβλία ελλήνων λογοτεχνών, ποσοστό που αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν σκεφθεί κανείς ότι συστεγάζονται τρόπον τινά σε αυτήν 19 διαφορετικές γλώσσες. «Οι Έλληνες έχουμε να προσφέρουμε στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και πράγματα πέραν της αρχαίας μας κληρονομιάς» τόνισε η ίδια αναφερόμενη και στην επιθυμία του συζύγου της Ντόρη – που γιόρταζε την Τρίτη τα εξηκοστά του γενέθλια – «να εκδώσουμε εμείς την Κική στα αγγλικά, ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα πνευματικά κεφάλαια του τόπου». Είπε επίσης ότι τα περιοδικά «Τhe New Yorker» και «Vanity Fair» θέλουν να πάρουν συνέντευξη από την ποιήτρια. Τέλος αναφέρθηκε στην εξ αποστάσεως «δύσκολη αλλά συναρπαστική» μεταφραστική περιπέτεια που είχε με την αμερικανίδα ποιήτρια Ρίκα Λέσερ η οποία παραδόξως δεν μιλάει καθόλου ελληνικά.

Στην εκδήλωση προβλήθηκε βιντεοσκοπημένο απόσπασμα από το «Μονόγραμμα» του Γιώργου και της Ηρώς Σγουράκη με την ποιήτρια να μιλάει για τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στην Κυψέλη κρατώντας στο χέρι μια βεντάλια (ολόκληρο, προσεχώς, στη ΝΕΤ), ενώ οι ηθοποιοί Κατερίνα Διδασκάλου και Μαρίνα Ψάλτη διάβασαν ποιήματά της στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα αντίστοιχα. 

Οι παρευρισκόμενοι, μεταξύ άλλων, άκουσαν μελοποιημένο από τον Νίκο Ξυδάκη το ποίημα της Κικής Δημουλά «Μελαγχολία» (από τη συλλογή «Έρεβος» με την οποία εμφανίστηκε η ίδια στα γράμματα το 1956), το πρώτο μέρος από το «Δύο μικρά ποιήματα για ένα αίνιγμα και έναν δρόμο» από τη συλλογή «Επί τα ίχνη» (1963) μελοποιημένο από τον Τάσο Ρωσόπουλο και τον Χρήστο Παπαγεωργίου (με τις κινηματογραφικές οδηγίες του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου) να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο του «σχολιάζοντας» στίχους της ποιήτριας.

Ο Γιάννης Ευσταθιάδης, ο οποίος συντόνισε τη βραδιά είπε, αναφερόμενος στο αν και κατά πόσον δύναται να μελοποιηθεί η ποίηση της Δημουλά, ότι «με μουσικούς όρους η ποίησή της είναι μια διαφωνία» καθώς η ίδια «αφαιρεί τη μουσική για να ακουστούν οι ήχοι των λέξεων ώστε να μας υπενθυμίσει έτσι ότι δεν υπάρχει μόνο ο χρόνος της μουσικής αλλά και η μουσική του χρόνου».

Η Κική Δημουλά πήρε τον λόγο έπειτα από περίπου δύο ώρες κατά τις οποίες παρακολουθούσε τις διάφορες καλλιτεχνικές μεταποιήσεις όπου «ο καθένας μετέφρασε την ποίησή μου με τη δική του έμπνευση και τις δικές του νότες». «Ο μεταφραστής είναι συνδημιουργός» τόνισε μεταξύ άλλων και «πρέπει να μερεμετίζει τα ρήγματα της γραφής» όπου η άλλη γλώσσα είναι πιο γενναιόδωρη. «Η ευέλικτη μετάφραση της Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου συγκέρασε τη διπρόσωπη ουσία των λέξεων δίδοντας ένα πιστοποιητικό μεταφραστικής νομιμότητας». Είναι «μια μετάφραση τόσο διάφανη ώστε αναπνέει από κάτω ο προβληματισμός της γενέτειρας γλώσσας» είπε.

Διερωτήθηκε χαμηλόφωνα αν «υπήρχε η ποίηση πριν από τη δημιουργία του κόσμου και του φόβου» σε μια ακόμη προσωπική κατάθεση για την ουσία της τέχνη της. Ευχήθηκε δε «να διασωθεί η ένδεια του βίου μας από συνταρακτικά γεγονότα». Ευχαρίστησε τον Θεό «που και ο ίδιος μας κρύβεται» και κατέληξε στο ότι η ποίηση είναι πιθανότατα «ένα είδος κιβωτού για να σωθούμε από τον κατακλυσμό τόσων αληθειών». 

Διάβασε ποιήματά της, ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τους πολλούς ακαδημαϊκούς που παρέστησαν στην εκδήλωση και χάρηκε με το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος. Το ευχαριστιέται ακόμη, με μια συγκρατημένη και μελαγχολική καρτερικότητα.