Μασάει η κατσίκα ταραμά; Μασάμε εμείς το παραμύθι.

Κυρίες και Κύριοι. Έχω να δώσω δυο εικόνες, ένα ερώτημα και μία παράκληση.

Η Ελλάδα, με εγωιστές και διχασμένους πολιτικούς, πολεμάει απέναντι σε αδίστακτους πολιτικούς και τεχνοκράτες.

Το Σινάφι των ευρωπαίων πολιτικών, των τεχνοκρατών και τραπεζών, είναι ενωμένο σαν μια γροθιά.

Γιατί, οι Έλληνες πολιτικοί έχουν την πολυτέλεια να είναι διχασμένοι, δεν υπάρχει λόγος συνεννόησης τώρα που η Χώρα κινδυνεύει;

Βέβαια, δεν γίνεται σε κάθε κόμμα και παράταξη, να μην υπάρχουν πατριώτες. Θερμά παρακαλούμε, όσοι έχουν χέρια καθαρά, να βγουν μπροστά με λόγο σθεναρό. Διψά ο Λαός, θέλει πολύ να βρει ηγέτες καθαρούς να ακολουθήσει.

Επίλογος:

Φίλες και Φίλοι, δεν είναι ανάγκη να συμφωνούμε όλοι μας, πρέπει όμως να έχουμε σαν στόχο το καλό της Ελλάδας, πιο πάνω από το οικονομικό καλό. Εάν χάσουμε την ‘Πατρίδα’ τι να τα κάνουμε τα χρήματα;

Καλημέρα – Καλημέρα.

Μπορείς να ψηφίσεις ότι θέλεις; Βεβαίως.

Το τίμημα το σκέφτηκες; Τουλάχιστον το συζήτησα.

Συναίσθημα; ή Λογική; Αυτό που εξασφαλίζει τουλάχιστον τα παιδιά μας.

Γνωρίζεις; ή Νομίζεις; Με υποθέσεις δεν μπορώ να πορευτώ, βεβαίως και γνωρίζω, σε περιπέτειες άλλες δεν μπορώ. Τον φόβο μου τον έχω ξεπεράσει.

Εθνικά; ή Οικονομικά; Εθνικά βεβαίως, με μιά πατρίδα δυνατή, μπορώ και πάλι τον οικονομικό μου πλούτο να αποκτήσω.

Παρελθόν, Παρόν; ή Μέλλον; Στο παρελθόν, προδόθηκα οικτρά και το παρόν δεν το αντέχω. Θέλω να είμαι δυνατός και με συμμάχους ισχυρούς να πορευτώ, σε ένα αβέβαιο μέλλον.

ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΝ. Ο ΛΑΟΣ ΟΡΙΖΕΙ.

από το 1974, πολλά λάθη έκανε ο Λαός,

και όλα τα έκανε με δημοκρατικές διαδικασίες.

Ένα λάθος παραπάνω, άραγε τι θα στοιχίζει;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ εγώ κρατώ τον ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ.

τέρμα στην κριτική …
το αποτέλεσμα μετρά, όχι τα λόγια …

Φίλες και Φίλοι.

Θέλετε να συμμορφώστε την πατρίδα;
την οικογένεια, την ομάδα;
την παρέα, την πόλη σας;
το κόμμα σας;
τους συναδέλφους σας, τους συνεταίρους σας;
την εκκλησία σας, τους γείτονες σας;
και τους συγγενείς σας; Αυτό γίνεται μόνο με συμμετοχή.
Το γράψιμο και τα συνθήματα δε φθάνουν.
Θέλει νοιάξιμο, σχεδιασμό και αγώνα.

Φίλες και Φίλοι.
Τον Νου μας,
τώρα που έρχεται μια κάποια λύση,
ψυχραιμία.

Κυνηγώντας την επιτυχία
ή αν ‘θέλεις’, χρήματα,
χάνεις χρόνο και ξοδεύεις,
για να είσαι πάντα εντάξει,
με τα ρούχα της δουλειάς.

Παρουσιάσεις και ταξίδια,
εκδηλώσεις και ταβέρνες,
σπίτι παίρνεις εργασία
για να είσαι συνεπής.

Δίνεις χρόνο για το χρήμα
και ξεχνάς τον θησαυρό σου,
το δικό σου το παιδί.

Στη δική σου απουσία,
το παιδί σου θέλει αγάπη,
κι εσύ συχνά την κλέβεις,
το εγώ σου να ταΐσεις
ή πολλά να αποκτήσεις.

Κι έτσι χάνεις το παιδί σου,
θα το βρει η αλητεία,
ψέματα να του προσφέρει
και μια κάλπικη αγάπη.

Κάποιοι το γελούν για ‘ουσίες’,
‘κόμματα’ ή ‘αναρχία’
και στο τέλος-τέλος,
μια ‘κάποια’ εξουσία.

Φίλες, Φίλοι μου πρόσεξε,
τα παιδιά του καθενός
είναι ένας θησαυρός.
Λίγη προσοχή ζητούν
κι αγάπη μια σταγόνα,
μα σαν έλθει ο καιρός,
της χαράς θα έχετε τόκους,
σαν μερίδιο προσοχής
και την όμορφη αγκαλιά τους,
να πορεύεστε μαζί.