Αρχείο ετικέτας culturenow.gr

Uncategorized

Chick Corea και Gary Burton στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσιάζει τους Chick Corea και Gary Burton, μια συνεργασία την οποία οι φίλοι της τζαζ περιμένουν με ανυπομονησία. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου 2012 στο πλαίσιο της σειράς Γέφυρες.

Chick Corea

Αν αναλογιστεί κανείς τον όγκο της δισκογραφίας του τα τελευταία 40 χρόνια, δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το ότι ο Τσικ Κορήα είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες των ημερών μας. Από την avant-garde στην bebop, από τα παιδικά τραγούδια στην πρωτοπορία, από τη fusion μέχρι την κλασική μουσική, ο Τσικ Κορήα διατηρεί πάντοτε υψηλές προδιαγραφές ποιότητας στη δουλειά του.

Έχει κερδίσει 14 Grammy, ενώ ήταν υποψήφιος τουλάχιστον 50 φορές. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο του Φεστιβάλ της Ρουρ στη Γερμανία (ένα βραβείο που πρώτη φορά απονεμήθηκε σε πιανίστα της τζαζ) και το 2006 ονομάστηκε «Νέα Jazz Master» που αποτελεί τη μεγαλύτερη διάκριση για την τζαζ στις ΗΠΑ.

Gary Burton

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδιάνα. Αυτοδίδακτος στο βιμπράφωνο, ο ιδιοφυής μουσικός Γκάρυ Μπάρτον το 1971 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο Μουσικής Μπέρκλη της Βοστόνης (στα κρουστά και τον αυτοσχεδιασμό), το 1985 διορίστηκε Πρύτανης, το 1989 του απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό από το ίδιο Κολέγιο και το 1996 διορίστηκε Αντιπρόεδρος.

Κέρδισε το πρώτο του Grammy για το άλμπουμ Alone at Last (σόλο βιμπράφωνο) που ηχογραφήθηκε στο Φεστιβάλ του Μοντρέ το 1971. Ακολούθησαν και πολλά άλλα βραβεία Grammy (αρκετά από τη συνεργασία του με τον Κορήα) και ήταν υποψήφιος για το ίδιο βραβείο 14 φορές.

Με τον Τσικ Κορήα τον συνδέει μακρόχρονη και βαθιά επαγγελματική προσωπική σχέση. Πέρα από τις ηχογραφήσεις τους, δίνουν πολλές συναυλίες ως ντούο στην Αμερική και την Ευρώπη.

Chick Corea πιάνο
Gary Burton βιμπράφωνο

Τη σειρά Γέφυρες διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος

«Μια από τις πιο δημοφιλείς συνεργασίες στο χώρο της τζαζ»
«Υπέροχη δυναμική ισορροπία»
Los Angeles Times


Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Ο μεγάλος Mark Lanegan επιστρέφει για δύο συναυλίες στην Ελλάδα

Ο μεγάλος Mark Lanegan επιστρέφει! Ο κορυφαίος τραγουδιστής του σύγχρονου Rock’n’Roll θα βρίσκεται στην Αθήνα, μαζί με την μπάντα του, την Πέμπτη 5 Απριλίου (Fuzz Live Music Club) για μία μοναδική βραδιά γεμάτη από τη μαγεία της σπάνιας φωνής και της υπέροχης, μελαγχολικής και ενίοτε σκοτεινής, μουσικής του.

Μία ημέρα νωρίτερα, την Τετάρτη 4 Απριλίου, θα εμφανιστεί στο Principal Club Theater, στη Θεσσαλονίκη.

Φωνή των θρυλικών Screaming Trees – ίσως της κορυφαίας και, χωρίς καμία αμφιβολία, πλέον παραγνωρισμένης μπάντας που ξεπήδησε από ολόκληρο το ρεύμα του grunge – ο Mark Lanegan αποτελεί, εδώ και 25 (και βάλε) χρόνια, μία από τις πιο εμβληματικές και γοητευτικές φιγούρες της underground σκηνής.

Προικισμένος με μια μοναδική φωνή – βαρειά, επιβλητική και, ταυτόχρονα, αισθαντική και μελαγχολική – έχει κυκλοφορήσει μερικά συγκλονιστικά albums κατά τη διάρκεια της προσωπικής του καριέρας (“The Winding Sheet”/ 1990, “Whiskey For The Holy Ghost” / 1994, “Scraps At Midnight” / 1998, “I’ll Take Care Of You” / 1999, ”Field Songs” / 2001, “Bubblegum” / 2004) και έχει συνεργαστεί με ορισμένα από τα σπουδαιότερα ονόματα της σύγχρονης Rock σκηνής, όπως οι Queens Of The Stone Age, o Greg Dulli, η PJ Harvey, οι Masters Of Reality, καθώς και με τους Unkle, τους Soulsavers και την Isobel Campbell.

Πριν από λίγες ημέρες, στις 6 Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του album εδώ και 8 χρόνια! Το “Blues Funeral” ηχογραφήθηκε για λογαριασμό της 4AD και ήδη γίνεται δεκτό με διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο του μουσικού Τύπου σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο ίδιος ο Lanegan δήλωσε πως οι βασικές επιρροές του όταν το έγραφε προήλθαν από αγαπημένα του albums, όπως το “Miami” των Gun Club και το “Closer” των Joy Division, μεταξύ άλλων.

 Στην ηχογράφηση συμμετείχαν μόνιμοι συνεργάτες και επιφανείς φίλοι: ο Al Johannes (Eleven, QOTSA, Desert Sessions), o Jack Irons (Red Hot Chili Peppers, Eleven, Pearl Jam), o Dave Cathcing (Eagles Of Death Metal, QOTSA), o Greg Dulli (Afghan Wigs, Twilight Singers, Gutter Twins), o Josh Homme (QOTSA, Desert Sessions), o Chris Goss (Masters Of Reality, Desert Sessions).

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Γιάννης Αγγελάκας 3: Νέες ημερομηνίες συναυλιών

Ο Γιάννης Αγγελάκας, με τον Ντίνο Σαδίκη στο μπαγλαμά, το νέο μέλος του σχήματος Χρήστο Χαρμπίλα στα ηλεκτρονικά, τον Τίτο Καργιωτάκη

στην κονσόλα του ήχου και τον Στάθη Αραμπατζή στην κιθάρα, θα εμφανιστούν:

Λάρισα, Τρίτη 13 Μαρτίου 2012, ALL. Alive Music Stage 


Αθήνα, Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012, Fuzz Club 


Αθήνα, Σάββατο 24 Μαρτίου 2012, Fuzz Club 


Πάτρα, 31 Μαρτίου 2012, Ακτή Δυμαίων 
Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 6 Απριλίου 2012, Block 33

Κυκλοφορούν πάντα καθιστοί και αναλόγως των κεφιών σηκώνονται!

Ο Γιάννης Αγγελάκας δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς, πολύμορφους καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας, με χειμαρρώδη παρουσία πάνω στη σκηνή, ένας ξεχωριστός τραγουδιστής με “ψυχή βαθιά”, που καταφέρνει να συνεπαίρνει με τη ξεχωριστή ερμηνεία του. Ο αγαπημένος τραγουδοποιός “χωρίς κανόνες”, καταφέρνει σε κάθε εμφάνισή του, να απογειώνει τη διάθεση του κοινού σε ένα “αιρετικό” παραλήρημα.

O Ντίνος Σαδίκης δημιούργησε τους Εν Πλω το 1985, ένα συγκρότημα-σημείο αναφοράς για το ελληνικό rock, παρότι κυκλοφόρησαν μόνο ένα ιστορικό album. Με το Γιάννη Αγγελάκα, φίλοι και συνεργάτες από παλιά, βρέθηκαν μαζί και στους Επισκέπτες, μέλος του οποίου ήταν και ο Στάθης Αραμπατζής. Ο Χρήστος Χαρμπίλας, παλιός συνεργάτης με τον Γιάννη Αγγελάκα, έχει συμμετάσχει και στους Επισκέπτες και στους Λύκους.

Αυτήν την εποχή η ομάδα βρίσκεται στο studio και ηχογραφεί καινούργια τραγούδια. Μέρος αυτής της δουλείας θα μας παρουσιάσουν στις συναυλίες τους την άνοιξη!

Όπου κι αν εμφανίζονται οι Γιάννης Αγγελάκας 3 αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις και ξεσηκώνουν το κοινό. Πάντα χαλαροί, αλλά και πάντα ενθουσιώδεις, είναι συγκινητικοί, από την αρχή έως το τέλος κάθε εμφάνισής τους.

Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει!

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Κίτρινα Ποδήλατα live στο Gagarin205

Το Gagarin205 παρουσιάζει τα Κίτρινα Ποδήλατα σε ένα μοναδικό live, μια μουσική διαδρομή με ροκ διάθεση το Σάββατο 10 Μαρτίου 2012.

Η ιστορία είναι γνωστή: Στις αρχές του 2000, τα Κίτρινα Ποδήλατα, δηλαδή τα αδέρφια Γιώργος και Αλέξανδρος Παντελιάς, έκαναν το ντεμπούτο τους στην ελληνική μουσική σκηνή παρουσιάζοντας τον πρώτο, ομώνυμο δίσκο τους και ζητώντας να αφήσουν το δικό τους στίγμα στη μουσική πραγματικότητα της χώρας.

Δέκα + 1 χρόνια μετά τους βρίσκουμε στην σκηνή της “Αρχιτεκτονικής” να μας καταθέτουν τη δική τους οπτικο-ακουστική πρόταση παρουσιάζοντας μας το live- έκπληξη της περσινής χρονιάς. Απόλυτος συγχρονισμός ήχου, φώτων και εικόνας, ειδικά video clips, ξεχωριστές σκηνοθεσίες ανέδειξαν τις συνθέσεις των Κίτρινων Ποδηλάτων και με τη γεμάτη ενέργεια σκηνική τους παρουσία επισφράγισαν την αγάπη που τους δείχνει το κοινό και επιβεβαίωσαν ότι είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα στις ζωντανές εμφανίσεις.

Αυτό που κάνει τα Κίτρινα Ποδήλατα να ξεχωρίζουν είναι η αυθεντικότητά τους! Συνδυάζουν δυναμικές μελωδίες με ταλέντο, σκηνική παρουσία και άποψη για το κοινωνικό γίγνεσθαι!

Το Σάββατο 10 Μαρτίου στη σκηνή του Gagarin 205 τα Κίτρινα Ποδήλατα ετοιμάζονται να ξεπεράσουν για μία ακόμα φορά τους εαυτούς τους ετοιμάζοντας μία μοναδική, σύγχρονη σε σύλληψη και υψηλού επιπέδου παραγωγή! Θα είμαστε όλοι εκεί για μία βόλτα με τα Κίτρινα Ποδήλατα σε μια μουσική αναδρομή με ροκ διάθεση.

Το 2000 έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο το όνομα τους.

Η δεύτερη ολοκληρωμένη τους δουλειά, «Να σε Δω Να Γελάς», που κυκλοφόρησε το 2001, τους έκανε γνωστούς στο πλατύ κοινό.

Δυο χρόνια μετά κυκλοφορούν «Τα Λόγια Είναι Δρόμοι» από το οποίο ξεχωρίζουν τα κομμάτια «Ανοίγω Πανιά», «Κάθε Τέλος Μια Αρχή» και «Πότε Θα Με Μάθεις».

Το 2004 στα Μουσικά Βραβεία Αρίων βραβεύτηκαν ως το καλύτερο έντεχνο συγκρότημα.

Με το soundtrack της ομότιτλης ταινίας και τηλεοπτικής σειράς, «Μη Φύγεις…504 χλμ. Βόρεια της Αθήνας» δίνουν τον παλμό με το «Ταξιδεύω Το Εγώ Μου» το οποίο ακούγεται «δυνατά» μέχρι και σήμερα.

Το 2006 κυκλοφορούν το δίσκο σταθμό στην καριέρα τους, «Χρόνος» μέσα από το οποίο γίνονται γνωστά πολλά τραγούδια («Κρύψου Από Εμένα», «Η Ζωή Σου Φωνάζει», «Τώρα Σιωπή», «Χρόνος», «Εδώ» και «Αυτά Που Έχεις Ξεχάσει»).

Η επόμενη κυκλοφορία τους είναι το «Η Ζωή Σου Φωνάζει», ένας δίσκος με ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος και φιλανθρωπικό σκοπό καθώς τα χρήματα από τις εισπράξεις κατατέθηκαν στο Σύλλογο «Φλόγα».

Ο δίσκος τους «Ανάδυση» το 2009 βρίσκει τα Κίτρινα Ποδήλατα ανανεωμένα με φανερή διάθεση σχολιασμού του πολιτικού και κοινωνικού προσκήνιου. Το τραγούδι τους «Θα Πάρω Φόρα» κάνει πάταγο.

Το συγκρότημα συνεχίζει με την ίδια κριτική διάθεση με το Single «Τι Είναι Κράτος» το οποίο περιλαμβάνεται στον δίσκο «+10» που κυκλοφορεί με αφορμή τα 10 χρόνια καριέρας. Στην ίδια δισκογραφική δουλειά περιλαμβάνονται και τραγούδια όπως το γνωστό πλέον «Ακόμα μια ζωή», το «Yara – Yara» σε ποίηση του Νίκου Καββαδία και το «Αντίστροφη Μέτρηση» που επένδυσε μουσικά την παράσταση του Σπύρου Παπαδόπουλου « Ο τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού».

Το 2012 βρίσκει τα Κίτρινα Ποδήλατα και πάλι στο στούντιο να ετοιμάζουν την καινούργια τους δουλειά!

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Oι Opeth live σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Οι Opeth, σύγχρονοι εκφραστές του progressive, death metal έρχονται τον Μάρτη του 2012 στην Ελλάδα για δύο συναυλίες το Σάββατο  3 Μαρτίου 2012, στο Block 33, Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 4 Μαρτίου 2012, στο Fuzz Club, στην Αθήνα.

Oι Opeth με ολοφάνερες, βαθιές και αδιαμφισβήτητες ρίζες στο σκοτεινό ρομαντισμό του Σκανδιναβικού death metal, με επιρροές από τους θεμελιωτές της hard rock σκηνής Sabbath, Purple & Zeppelin, επιδιώκουν ακατάπαυστα, εδώ και δύο δεκαετίες, την αισθητική εξέλιξη και τελειότητα και συνιστούν ένα ξεχωριστό μουσικό φαινόμενο.

Με τρελές δόσεις τεχνικής στις αποσκευές τους, από το 1995 που κυκλοφόρησε το πρώτο τους album (Orchid), δεν σταμάτησαν να πειραματίζονται , να εξελίσσονται, να εξερευνούν καινούργιους δρόμους, θεμελιώνοντας με τα έργα τους τον ήχο της σύγχρονης εποχής. Μακρόσυρτες συνθέσεις, μεταλλικά riffs, ρυθμικές αλλαγές, απαράμιλλες μελωδίες, ακουστικά περάσματα που εναλλάσσονται σε απόλυτη ισορροπία με brutal death φωνητικά. Η μπάντα φαίνεται να υιοθετεί ετερόκλητα στοιχεία μεταξύ τους αλλά, τελικά, σε κάθε δουλειά βρίσκει τη χρυσή τομή και τα album είναι εντυπωσιακά ομοιογενή. Καθαρή μουσική απόλαυση!

Το Σεπτέμβρη, που μας πέρασε, κυκλοφόρησε το Heritage, το δέκατο album τους.

Μέχρι τότε, μας είχαν «φωτίσει με εννιά αστέρια» – όπως οι ίδιοι τα απεικονίζουν στο εξώφυλλο του καινούργιου τους album -. Το ντεμπούτο τους έγινε με το Orchid που κατάφερε να ενσωματώσει μοναδικά death metal, black metal, prog rock και folk στοιχεία σε μακριές, λυπητερές συνθέσεις που σου κόβουν την ανάσα. Μετά ήρθε το Morningrise που το fanzine Lamentations of the Flame Princess ανακήρυξε σαν “τέλειο”. Ακολούθησε το My Arms, Your Hearse που το Μetal Storm αποκάλεσε “ένα ταξίδι στον παράδεισο”. Το concept album Still Life σημάδεψε την παραπέρα εξέλιξή τους, ενώ για το Blackwater Park, το Village Voice τους συνέκρινε με τους King Crimson και το CMJ τους αποκάλεσε “μεταλλική ένωση των Pink Floyd με τους Beatles”. Στα δύο επόμενα, Deliverance και Damnation –o Dr.Jekyll και o Mr. Hyde συνεργάζονται αρμονικά και οι fans τα αντιλαμβάνονται σαν ένα διπλό album. Με την Roadrunner, την καινούργια τους δισκογραφική, έβγαλαν τα Ghost Reveries και Watershed και μας αιχμαλώτισαν ολοκληρωτικά.

Στο Heritage. ο Mikael Akerfeld, τραγουδιστής, κιθαρίστας, στιχουργός, συνθέτης και αρχηγός του συγκροτήματος ξανασυνεργάζεται στη μίξη με τον μέντορά του Steven Wilson, ιθύνοντα νου των Porcupine Tree, μας παρουσιάζει μία αριστουργηματική δουλειά και οι Opeth καθιερώνονται σε ηγετική δύναμη στην prog metal σκηνή με βαθιές ρίζες στο death metal. Στο τελευταίο τους δημιούργημα είναι πιο προσεκτικοί, συγκεντρωμένοι και παθιασμένοι όσο ποτέ. Όπως και ο ίδιος ο Akerfeldt σχολιάζει “οι Opeth φτιάχνουν μουσική που οι ίδιοι θέλουν ακούν…. με το Heritage αισθανόμαστε αναζωογονημένοι. Βρήκαμε έναν καινούργιο ήχο που θέλουμε να εξερευνήσουμε παραπάνω. Ας δούμε που θα μας οδηγήσει, που θα μας βγάλει…”.

Οι Opeth είναι μία από τις πιο άρτιες και μεστές live band. Κάθε live τους είναι μία ακουστική απόλαυση! Θα ροκάρουμε μαζί τους όσο πιο δυνατά και βάρβαρα γίνεται το Σάββατο 3 Μαρτίου 2012, στο Block 33, στη Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 4 Μαρτίου 2012, στο Fuzz Club, στην Αθήνα

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

ΚΘΒΕ : Οι Άγαμοι Θύται στο…Δημόσιο!

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει την σατιρική μουσικο-θεατρική παράσταση «Οι Άγαμοι Θύται…στο Δημόσιο», σε σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου, στις 9.00 μ.μ.

Οι Άγαμοι Θύται επιστρέφουν – όπως η Τρόικα- κάνοντας κατάληψη στην Κεντρική σκηνή της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών του ΚΘΒΕ, με νέες σατιρικές εφεδρείες, κουρεμένοι ψυχικά εν χρώ (δηλαδή γουλί) και με μια παράσταση ριζοσπαστικού λαϊκισμού  και ανορθολογισμού προσαρμοσμένου στις νέες, θεατρικές συνθήκες  της Δανείας του Νότου. (Δανεία με «ει» από το «δανεικά»).

Σοφότεροι, άρα πιο λυπημένοι, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της πατρίδας, έρχονται άλλη μια φορά, με ευρωπαϊκό αέρα και ανατολίτικη δημοσιονομική νωχέλεια, να προβάλλουν τα προτερήματα της φυλής, με κυμαινόμενο επιτόκιο γέλιου, ή γλυκιάς μελαγχολίας. Παρότι εξαρτημένοι απ’ την έκτη δόση, παίρνουν την μεθαδόνη της σάτιρας και προχωρούν έχοντας την πρόθεση να γίνουν μια ΔΕΚΟ του μέλλοντος με ανθρώπινο πρόσωπο, που θα ρίξει το βάρος στην ανάπτυξη.

Με πρόζα βιτριολική και νούμερα μουσικο-χορευτικά ανανεώνουν το περσινό μνημόνιο έχοντας χρέος ανεξόφλητο προς το έθνος να αντιπαραθέσουν την κωμωδία και το χαμόγελο στην γενική κατάθλιψη.

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Martha Argerich: Ένας ζωντανός μύθος του πιάνου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Αναμφισβήτητα κυρίαρχη ανάμεσα στους μεγάλους πιανίστες του 20ου αιώνα και μια από τις συγκλονιστικότερες ερμηνεύτριες των τελευταίων …
50 χρόνων, η Μάρθα Άργκεριχ, έχει τον κόσμο στα πόδια της και το πιάνο στις προσταγές της: το μετατρέπει σε έναν απόκοσμο καταρράκτη χρωμάτων, έχει μαζί του μια αφοπλιστικά σαρκική και τρυφερή σχέση και στον ήχο της συνδυάζονται  μυστηριώδης διαύγεια,  ρυθμική ένταση και αυθορμητισμός που καθηλώνει.

Η Μάρθα Άργκεριχ έρχεται στην Αθήνα με τη μουσική «οικογένεια» που από χρόνια έχει δημιουργήσει, με μέλη της μεγάλους αστέρες σολίστ, καταξιωμένους ερμηνευτές, αλλά και νέους μουσικούς που έχουν ξεχωρίσει. Ο Μίσα Μάισκυ (βιολοντσέλο), ο Στίβεν Κοβάσεβιτς (πιάνο), ο Γιούρι Μπασμέτ (βιόλα και διεύθυνση ορχήστρας), ο Ρενό Καπυσόν και η Λία Πέτροβα (βιολί), η Ντόρα Μπακοπούλου, η Ακάνε Σακάι, η Λίλι Μάισκυ, ο Αλεξάντερ Μογκιλέφσκι, η Τζούλια Ζαΐκινα (πιάνο), ο Αλέξανδρος Καπέλης (πιάνο), ο Τάκης Καπογιάννης (κοντραμπάσο), ο Σεργκέι Νακαριάκοφ (τρομπέτα), ο Δημήτρης Δεσύλλλας και ο Ανδρέας Φαρμάκης(κρουστά), συμμετέχουν και συνεργάζονται με την Άργκεριχ σε τρεις συναυλίες με μουσικές από τον  18ο, τον 19ο και τον  20ο αιώνα. Την Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής διευθύνει ο Γιούρι Μπασμέτ την πρώτη ημέρα και ο Ζεράρ Κόρστεν τις δύο επόμενες.

Το πρόγραμμα του τριημέρου περιλαμβάνει:

έργα Σαιν Σανς (Σεπτέτο για πιάνο, τρομπέτα, δύο βιολιά, βιόλα, βιολοντσέλο και κοντραμπάσο, έργο 65), Σούμαν(Κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα, έργο 44), Μότσαρτ (Sinfonia Concertante για βιολί, βιόλα και ορχήστρα σε μι ύφεση μείζονα K364) και Σοστακόβιτς (Κοντσέρτο αρ.1 για πιάνο και τρομπέτα, έργο 35) το Σάββατο 10/3, Μότσαρτ(Andante & Variations για πιάνο με τέσσερα χέρια, Κ501 και Κοντσέρτο για πιάνο σε σι ύφεση μείζονα, ΚV 456)), Ραβέλ (‘Η μάνα μου η χήνα’ για τέσσερα χέρια), Σοστακόβιτς(Κοντσερτίνο για δύο πιάνα, έργο 94), Σούμαν(Phantasiestuecke, έργο 73), Καμπαλέφσκι(Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ.4, έργο 99(της Πράγας) και Χάυντν(Κοντσέρτο για τσέλο αρ.1 σε ντο μείζονα Hob.VIIb.1) την Κυριακή 11/3 καιΣτραβίνσκυ (Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης για τέσσερα πιάνα και δύο κρουστά) και Μπαχ(Κοντσέρτο για δύο πιάνα και ορχήστρα BWV 1060, Κοντσέρτο για τρία πιάνα και ορχήστρα, BWV 1064 και Κοντσέρτο για τέσσερα πιάνα και ορχήστρα BWV1065 τη Δευτέρα 12/3.

Μέγας χορηγός της Καμεράτα, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής για την περίοδο 2011-2013 είναι το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.

Η Άργκεριχ κατοικεί στις υψηλές κορυφές του κόσμου των βιρτουόζων. Οι θαυμαστές της εξαντλούν όλο το απόθεμα των υπερθετικών για να μιλήσουν γι αυτήν, οι ανταγωνιστές της μετατρέπονται σε φανατικούς θαυμαστές και περιμένουν καρτερικά έξω από τα καμαρίνια της. Στα κοντσέρτα της βλέπει κανείς σκηνές από άλλους τόπους και χρόνους: αξιοσέβαστους κυρίους να τρέχουν στους διαδρόμους με μπουκέτα στα χέρια, διάσημους μουσικούς να χειροκροτούν ξέφρενα από τα θεωρεία τους, χολερικούς κριτικούς να παραδίδονται με αμήχανα χαμόγελα.

Η Άργκεριχ έχει ποιότητες που σπάνια συνδυάζονται σε ένα πρόσωπο: πιανίστα με αδιανόητη τεχνική σβελτάδα, χαρισματική γυναίκα με αινιγματική ζωή, ανεπιτήδευτη ερμηνεύτρια που η μητρική της γλώσσα είναι η μουσική και αυτό είναι που την κάνει να ξεχωρίζει. Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι πιανίστες που κάνουν θαύματα, αλλά λίγοι έχουν κατακτήσει αυτή την ανεμπόδιστη  φυσικότητα στην έκφραση που τους επιτρέπει να κατοικούν τη μουσική αντί να την ερμηνεύουν.

Γεννημένη στο Μπουένος Άιρες, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα 5 της χρόνια και μέχρι τα 16 της είχε κερδίσει τα πρώτα βραβεία στους σημαντικούς ευρωπαϊκούς διαγωνισμούς. Στην αρχή ακολούθησε τη συνήθη διεθνή καριέρα, αλλά όσο ωρίμαζε μετατρεπόταν σε ένα σύμπαν, σε ένα πρότυπο και «νομοθέτη», απρόβλεπτη, γενναιόδωρη, αδάμαστη, με ηφαιστειώδες ταμπεραμέντο και με αιφνιδιαστικές συμπεριφορές για τα συμβατικά μέτρα του κόσμου των μεγάλων ερμηνευτών. «Ένας υπέροχος πίνακας χωρίς πλαίσιο», όπως λέει γι αυτήν ο Ντάνιελ Μπάρενμπόιμ.

Η ώριμη ταυτότητα της Μάρθα Άργκεριχ προέκυψε από έναν παράδοξο συνδυασμό: αδιαφορία για τη φήμη, τα χρήματα και την καριέρα και μια βασανιστική μοναξιά που νιώθει όταν είναι μόνη της στην σκηνή. Πάνω σε αυτό το έδαφος δημιούργησε θεσμούς για να συνεργάζεται με καταξιωμένους συναδέλφους της, να στηρίζει και να αναδεικνύει νέους μουσικούς και να συγκροτεί μουσικές «οικογένειες».

Με την υπογραφή της γίνεται από το 2002 το Martha Argerich Project, που διαρκεί 3 εβδομάδες, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Λουγκάνο, εκεί όπου συγκεντρώνεται κάθε χρόνο η «οικογένεια» με τα μόνιμα και τα νέα μέλη της και στο Μπουένος Άιρες, από το 1999, ο Διεθνής Διαγωνισμός Μάρθα Άργκεριχ με πρόεδρο της κριτικής επιτροπής την ίδια. Από την ίδια χρονιά στη νότια Ιαπωνία γίνεται το Μουσικό Φεστιβάλ Μάρθα Άργκεριχ και στη Λουκέρνη της Ελβετίας, σε συνεργασία με τον Κλάουντιο Αμπάντο, οι ημέρες πιάνου και εργαστηρίων για την ανάδειξη νέων πιανιστών.

Όπως και άλλοι μυθικοί ερμηνευτές –ο Πάμπλο Καζάλς, ο Βλάντιμιρ Χόροβιτς- η Άργκεριχ δεν ξεπέρασε ποτέ τον τρόμο της σκηνής. «Υπάρχουν φορές που παθαίνω φοβερούς πανικούς, από το μυαλό μου περνάνε τα πιο απίθανα πράγματα, μια γεμάτη αίθουσα, είναι τρομακτικό. Τα γόνατά μου τρέμουν, έχω ρίγη, αισθάνομαι ότι θα καταρρεύσω», εξομολογήθηκε στο εξαιρετικό πορτρέτο που της έκανε ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζορζ Κασό, το 2002 και κυκλοφορεί σε DVD από την εταιρία Medici Arts.

Γι αυτό και τα σόλο ρεσιτάλ της είναι σπάνια,  γι’ αυτό πολλές φορές κρύβεται πίσω και τα πλούσια και πυκνά μαλλιά της στη σκηνή και γι αυτό «συνομιλεί» με τους συνθέτες όταν παίζει και απομονώνεται στον μεταξύ τους διάλογο: «Προτιμώ να μην  αστειεύομαι με τον Σούμαν, αλλά νομίζω ότι του αρέσω. Με τον Σοπέν δεν είναι πάντα εύκολο, μάλλον με ζηλεύει λίγο. Ο Προκόφιεφ με αγαπάει πολύ, δεν μου στήνει ποτέ παγίδες».

Με ένα σοκ άρχισε η σχέση της με το πιάνο: ήταν 6 χρονών και η μητέρα της την πήγε στο Τεάτρο Κολόν του Μπουένος Άιρες, στο κοντσέρτο για πιάνο αρ. 4 του Μπετόβεν με τον Κλάουντιο Αράου, «είχα αποκοιμηθεί και ξαφνικά άκουσα τις τρίλιες στο δεύτερο μέρος, ανατρίχιασα, με διαπέρασε ηλεκτρικό σοκ, αρνούμαι να παίξω αυτό το κοντσέρτο, φοβάμαι τι θα συμβεί, είναι τόσο σημαντικό για μένα».

Στα 9 της, πριν  παίξει σε ένα κοντσέρτο του Μότσαρτ, γονάτισε και σκέφτηκε: «αν κάνω λάθος σε μια νότα, θα πεθάνω». Η τελειομανία την ακολουθεί από τότε. «Πάντα αμφιβάλλω, πάντα είμαι αβέβαιη, ψάχνω. Αν είναι κανείς πολύ ικανοποιημένος ή εγκαταλείπεται στη ρουτίνα, είναι καταστροφή».

Ο Μίσα Μάισκυ, που συνεργάζεται μαζί της από το 2002 στο Λουγκάνο λέει ότι «η συνεργασία με τη Μάρθα Άργκεριχ είναι σαν τη ζωή: δεν είναι εύκολη, μπορεί να είναι πολύ απρόβλεπτη και πολύ εκνευριστική. Αλλά είναι ό,τι πιο υπέροχο μπορεί να σου συμβεί. Είναι αδιανόητα προικισμένη, σε βαθμό σχεδόν απελπιστικό».

Και ο Αμερικανός κριτικός, Άλεξ Ρος σημειώνει ότι  στις ερμηνείες της Άργκεριχ έχει κανείς την αίσθηση, «πως η πιανίστα εγκαταλείπει την ιδέα της μεγάλης ερμηνείας και είναι σαν να παίζει για τον εαυτό της και σιγά-σιγά προκύπτει μια σπάνια εκτέλεση. Σώζει πολλούς συνθέτες από τις συνήθεις υπερβολές των βιρτουόζων και αποκαθιστά την ουσία τους, τους κάνει να ακούγονται καινούργιοι, σύγχρονοι, με τολμηρές τονικότητες. Ο τρόπος που το πιάνο ανταποκρίνεται στο άγγιγμα της Άργκεριχ είναι ένα φυσικό φαινόμενο που αντιστέκεται στις ερμηνείες, είναι σαν τα επιφάνεια, μια αποκάλυψη».

Πηγή : culturenow.gr