Αρχείο ετικέτας Uncategorized

Uncategorized

Χρυσός και ελεφαντόδοντο από ναυάγιο του 14ου π.Χ. αιώνα

Ομιλία τούρκου αρχαιολόγου, ερευνητή του πλοίου

Προϊόντα και εμπορεύματα από εννέα διαφορετικούς πολιτισμούς, από τη Σικελία στα δυτικά ως τη Μεσοποταμία στα ανατολικά μετέφερε το πλοίο του τέλους του 14ου π. Χ. αιώνα, που είχε ναυαγήσει στην ανατολική ακτή του Ουλουμπουρούν (Μεγάλου Ακρωτηρίου) στην περιοχή της Αντάλιας στη νότιο – δυτική Τουρκία. Τεράστια και η επιχείρηση λοιπόν, που κράτησε χρόνια, οργανώθηκε στη σύγχρονη εποχή για την έρευνα αυτού του ναυαγίου, το οποίο έδωσε πλούσια και εντυπωσιακά ευρήματα. 
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον έτσι να παρακολουθήσει κανείς την διάλεξη του τούρκου καθηγητή Ενάλιας Αρχαιολογίας κ. Τσεμάλ Πουλάκ με θέμα: «Φέρνοντας στο φως το αρχαιότερο ποντοπόρο πλοίο – Ναυάγιο της Υστερης Εποχής του Χαλκού στο Ουλουμπουρούν της Τουρκίας», που θα δοθεί στο Μουσείο Ακρόπολης στις 14 Μαρτίου, ώρα 19.00. Διοργανωτής είναι ο Εκδοτικός οίκος Μέλισσα, που καθιερώνει από φέτος _και κάθε άνοιξη_ σειρά ετήσιων διαλέξεων στη μνήμη του ιδρυτή του, Γιώργου Ραγιά με προσκεκλημένους επιστήμονες διεθνούς κύρους και με θέματα της ελληνικής ιστορίας, τέχνης και αρχιτεκτονικής διαμέσου των αιώνων, όπως και οι τομείς που καλύπτει ο εκδοτικός οίκος. Τον ομιλητή θα προλογίσει ο ομ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρίστος Ντούμας.
Το καλοκαίρι του 1982 εντοπίσθηκε από σφουγγαρά της περιοχής το γνωστό ως «Ναυάγιο του Ουλουμπουρούν» στο βυθό της ανατολικής ακτής του Μεγάλου Ακρωτηρίου και από το 1984 ως το 1992 πραγματοποιήθηκαν έντεκα αρχαιολογικές επιχειρήσεις και 22.413 (!) καταδύσεις, προκειμένου να έρθει πλήρως στο φως, μέσα από τα νερά της Μεσογείου ένα από τα εντυπωσιακότερα υποβρύχια ευρήματα της Υστερης Εποχής του Χαλκού.
Την έρευνα πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Ενάλιας Αρχαιολογίας ένας διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε ακριβώς το 1984, αρχικώς υπό την καθοδήγηση του ιδρυτή του, καθηγητή Τζόρτζ Μπας ενώ από το 1985 ως το 1994 διευθυντής των αρχαιολογικών ερευνών στο Ινστιτούτο διετέλεσε ο Τσεμάλ Πουλάκ.
Από λιμάνι της Κύπρου ή της Συροπαλαιστίνης είχε αποπλεύσει το πλοίο το 1305 π. Χ. όπως έδειξε το φορτίο του. Χωρίς αμφιβολία μάλιστα, όταν βυθίστηκε, έπλεε στα δυτικά της Κύπρου με τελικό προορισμό την Ρόδο πιθανώς, που εκείνη την εποχή ήταν ένα σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο στο Αιγαίο.
Πλήθος υπήρξαν τα ευρήματα της έρευνας του ναυαγίου, που σήμερα φυλάσσονται στο Μουσείο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας της πόλης του Μπόντρουμ (Αλικαρνασός) ακόμη και τμήματα του ίδιου του πλοίου. Αντικείμενα από χρυσό, χαλκό, ελεφαντόδοντο, φαγεντιανή, αχάτη, πηλό περιλαμβάνονται ανάμεσά τους.
Με την ολοκλήρωση πάντως, της επιτόπιας αρχαιολογικής έρευνας το 1994 στο βυθό του Ουλουμπουρούν, οι προσπάθειες των ειδικών εστιάζονται έκτοτε στη συντήρηση, τη μελέτη και την ανάλυση δειγμάτων στο εργαστήριο συντήρησης του Μουσείου.
Ο κ. Τσεμάλ Πουλάκ εξάλλου, απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, διδάκτωρ του Texas Α & Μ University και αναπληρωτής καθηγητής Ενάλιας Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο ειδικεύεται στην Εποχή του Χαλκού και συγκεκριμένα στους τομείς της ναυσιπλοΐας, της εμπορικής ναυτιλίας και της τεχνολογίας.
Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

Η πόλη κάτω από τη Θεσσαλονίκη

Η «Πόλη κάτω από την πόλη» έχει μυριάδες μικρά και μεγάλα μυστικά και θαυμαστές ιστορίες. Αν έρθουν στο φως, προσελκύουν και ευφραίνουν κόσμο.

1.000 από τα 10.000 ευρήματα του μετρό παίρνουν το δρόμο για τον Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Αυτό θα γίνει μέσα στην επόμενη χρονιά και στη Θεσσαλονίκη, όπου οι αρχαίες γειτονιές που ανασκάφηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών του μετρό θα «μιλήσουν».
Οι καλύτεροι μάρτυρες όταν έχουν φύγει οι άνθρωποι είναι, πλέον, τα έργα των χεριών τους, κινητά και ακίνητα. Κάποια, τα δεύτερα, θα πάνε στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, ανεξαρτήτως του τι θα γίνει τελικά με το βυζαντινό σταυροδρόμι στον σταθμό Βενιζέλου. Τα κινητά, που ξεπερνούν τις εκατό χιλιάδες, θα έχουν τον χώρο τους σε κάποιο κτίριο του στρατοπέδου, όπου θα λειτουργούν επισκέψιμες αρχαιολογικές αποθήκες.
Αυτό το σχέδιο θέλει χρόνο ώσπου να υλοποιηθεί. Οι αρμόδιες εφορείες προϊστορικών – κλασικών και βυζαντινών αρχαιοτήτων, οι οποίες σκάβουν τόσα χρόνια σε όλο το μήκος του άξονα του μετρό, ετοιμάζουν μέσα στο 2014 μια μεγάλη περιοδική έκθεση με δύο σκέλη. Το ένα θα φιλοξενηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και το άλλο στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

Από τα νεκροταφεία
Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης θα παρουσιαστούν τα πλούσια ευρήματα από τις ανασκαφές της ΙΣΤ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Εμφαση θα δοθεί στα ευρήματα που εντοπίσθηκαν σε δύο νεκροταφεία ? το δυτικό στον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό και στον Σταθμό της Πλατείας Δημοκρατίας, το ανατολικό στο Σιντριβάνι.
Νομίσματα, αγγεία, λυχνάρια, κοσμήματα, ειδώλια, εργαλεία, πήλινα αγγεία, μυροδοχεία θα εκτεθούν. Ανάμεσά τους και τα χρυσά στεφάνια που είχαν τοποθετηθεί ως κτερίσματα. Μαζί τους θα τοποθετηθούν ευρήματα από οικιστικά και οικοδομικά κατάλοιπα που εντοπίσθηκαν στους σταθμούς Αγία Σοφία, Πανεπιστήμιο, Ευκλείδη.

Περισσότερα από 1.000 αρχαιολογικά ευρήματα των βυζαντινών χρόνων, που ανασυνθέτουν τμήματα από την ιστορία της Θεσσαλονίκης από τον 4ο αιώνα ως τα νεότερα χρόνια, θα παρουσιαστούν στο τμήμα της έκθεσης που θα διοργανώσει η 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.
Πρωταγωνιστής εδώ θα είναι ο βασικός οδικός άξονας της πόλης, μεγάλα τμήματα του οποίου αποκαλύφθηκαν κάτω από τη σημερινή Εγνατία. Η decumanus των Ρωμαίων, η Μέση Οδός ή Λεωφόρος των Βυζαντινών, με τα εργαστήρια, τις κατοικίες, τα κοινωφελή έργα, παρέμεινε σχεδόν ίδια επί αιώνες και μαρτυρά το «κοσμικό» πρόσωπο της πόλης.

Από τα περίπου 100.000 ευρήματα της περιόδου, θα εκτεθούν 1.000. Ανάμεσά τους: νομίσματα διαφορετικών κοπών, αγγεία, λυχνάρια, γυάλινα φιαλίδια, γυναικεία και αντρικά κοσμήματα κάθε είδους και υλικού (επιστήθιοι σταυροί, γυάλινα και χάλκινα βραχιόλια, χρυσά, χάλκινα και ασημένια δαχτυλίδια), χρηστικά αντικείμενα από καταστήματα – εργαστήρια – σπίτια, καθώς και κάθε είδους ταφικά κτερίσματα.

«ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΜΕΛΕΤΗ»
«Είναι μια πολύ καλή αφορμή να δείξουμε στο κοινό τι έκρυβε στα σπλάχνα της η πόλη», δηλώνει η γενική γραμματέας Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. «Πόσο σημαντικό είναι το παρελθόν της. Αλλά και να του δώσουμε κάτι ως ανταπόδοση για την ταλαιπωρία που υπέστη εξαιτίας των έργων.»
Η γενική γραμματέας θυμίζει πως κάτι αντίστοιχο έγινε με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα, όπου η έκθεση «Η πόλη κάτω από την πόλη» που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία.
Τονίζει μάλιστα πως η μεγάλη αυτή περιοδική έκθεση, που θα διαρκέσει ένα έτος, θα δώσει κίνητρο και αφορμή και για την επιστημονική μελέτη των ευρημάτων.

ΟΙ ΔΥΟ ΝΑΟΙ
Εκτός του κεντρικού οδικού άξονα, η έκθεση για τη βυζαντινή Θεσσαλονίκη θα αναδείξει και τους δύο παλαιοχριστιανικούς ναούς που βρέθηκαν εντός των δύο νεκροταφείων, ανατολικά και δυτικά από το κέντρο της πόλης: έναν ναό του 7ου αιώνα και μια τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική.

Πηγή : ethnos.gr

Uncategorized

Ο Πολιτισμός της κρίσης

Στην Ελλάδα της ύφεσης και της ανεργίας ο χώρος της τέχνης και της δημιουργίας απασχολεί περισσότερους από 100.000 ανθρώπους

Πόσοι άνθρωποι απασχολούνται σήμερα στον χώρο του πολιτισμού; Σύμφωνα με την έρευνα του «Βήματος», που στηρίζεται σε καταγραφές επίσημων οργανισμών, περισσότεροι από 100.000. Τόσοι είναι οι άνθρωποι που κάνουν θέατρο, μουσική, κινηματογράφο, εικαστικές τέχνες, βιβλίο, εκείνοι που εργάζονται σε πολιτιστικούς φορείς, ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις, φεστιβάλ, καλλιτεχνικές σχολές, το τεχνικό δυναμικό και γενικότερα όσοι απασχολούνται στα… μετόπισθεν.
Προφανώς ο αριθμός αυτός διπλασιάζεται σε πρακτική βάση. Ενα πολύ μεγάλο πλήθος που δραστηριοποιείται γύρω από τον πολιτισμό, τον «φτωχό συγγενή» ή αλλιώς ένα από τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης, που όμως μετέχει με ποσοστό 2,8% στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν. Το ταμείον είναι μείον και οι περικοπές στον χώρο του πολιτισμού συνθέτουν ένα μάλλον ζοφερό τοπίο. Μόνο στον τομέα της μουσικής, η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας ΑΕΠΙ έχει εγγεγραμμένα 12.746 μέλη. Από αυτούς 9.051 είναι καλλιτέχνες. Από την πλευρά του ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Εργων και Λόγου (ΟΣΔΕΛ) αριθμεί 3.000 συγγραφείς, μεταφραστές και άλλους που εργάζονται στον χώρο του βιβλίου, αριθμός που πολλαπλασιάζεται στη βάση δεκαετίας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπευθύνων του, ο αριθμός όσων έχουν συγγράψει κατ’ αποκλειστικότητα ή έχουν συμμετάσχει στη δημιουργία κάποιου έργου στη διάρκεια των τελευταίων δέκα χρόνων ανέρχεται σε 55.000 ανθρώπους. Κατά την Ελληνική Στατιστική Αρχή ο συνολικός αριθμός απασχολουμένων (επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, τεχνικοί, διοικητικό προσωπικό, λοιποί εργάτες, ταξιθέτριες κτλ.) σε κρατικά και δημοτικά θέατρα το διάστημα 2010-2011 ήταν 4.284, ενώ ο αριθμός των καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε ομαδικές εκθέσεις το 2011 5.755.
Στον τομέα του κινηματογράφου περίπου 1.700 άνθρωποι εργάζονται σε φεστιβάλ, 980 απασχολούνται σε εταιρείες διανομής και 360 σε κινηματογραφικές αίθουσες, σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Εξακόσια είναι τα μέλη της Ενωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και 180 τα μέλη της Ενωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Σύμφωνα πάντοτε με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου 100 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους γυρίστηκαν το 2011. Παρά τις κρούσεις μας η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών δεν μπόρεσε να μας δώσει στοιχεία για τον αριθμό των ελλήνων σκηνοθετών.
Η Γενική Γραμματεία Πολιτισμού αναφέρει ότι ως τις 31.12.2012 εργάζονταν 6.748 μόνιμοι και αορίστου χρόνου και 3.681 συμβασιούχοι στον τομέα του Πολιτισμού – στοιχεία που ισχύουν ανά τρίμηνο αλλά παρουσιάζουν μικρές διαφοροποιήσεις.
Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων απαρτίζει το διδακτικό προσωπικό επαγγελματικών σχολών δραματικής τέχνης, χορού, κινηματογράφου, μουσικών σχολών, ωδείων – συνολικά 9.408 κατά το διάστημα 2010-2011 σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή. Σύμφωνα με την ίδια Αρχή, επίσης το 2010, 1.932 εργαζόμενοι απασχολούνταν σε βιβλιοθήκες. Αν προστεθούν τα παραπάνω νούμερα, έχουμε περίπου 100.000 ανθρώπους. Αραγε όλοι αυτοί καταφέρνουν να εξασφαλίζουν τα προς το ζην;
«Αδύνατον να ζήσεις γράφοντας βιβλία»
«Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να ζήσει κανείς μόνο γράφοντας βιβλία» μας λέει η 46χρονη συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου. «Οι χρυσές δεκαετίες του 1980 και του 1990, όπου η λογοτεχνία ήταν μπεστ σέλερ και ο συγγραφέας ήταν κοινωνικά καταξιωμένος, έχουν περάσει. Οι πωλήσεις των βιβλίων έχουν μειωθεί σε δραματικό βαθμό και είναι φυσικό. Παλαιότερα έβλεπε κανείς κάποιους ανθρώπους στις τράπεζες με ένα βιβλίο στο χέρι. Σήμερα όλοι έχουν ένα απλανές βλέμμα: κοιτάνε μπροστά σαν να μην κοιτούν τίποτα».
Η ίδια προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους, περισσότερο προσοδοφόρους, για να κάνει εκείνο που ξέρει να κάνει – «διότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάποια άλλη δουλειά». Εχει, για παράδειγμα, έτοιμα δύο θεατρικά έργα (ένα για μικρούς και ένα για μεγάλους) που σκοπεύει σύντομα να τα παρουσιάσει και να ζητήσει συνεργασία από ομάδες που πιθανόν θα ενδιαφερθούν. Η Αμάντα Μιχαλοπούλου διδάσκει επίσης δημιουργική γραφή στο Μουσείο Ηρακλειδών αλλά και στην πολιτιστική εταιρεία της Κηφισιάς Πύρνα, ενώ κάνει και ιδιωτικά μαθήματα δουλεύοντας μαζί με ομάδες. «Νομίζω ότι αυτή η επιλογή μου σχετίζεται ψυχικά με την ανάγκη επικοινωνίας που νιώθω» εξηγεί. «Στην πεζογραφία έχεις πάντα ένα “κράτημα”, πρέπει να περιμένεις για να μιλήσεις. Το μόνο που θα μπορούσε να με κάνει να ανησυχήσω είναι ότι με όλα αυτά η δημιουργική ενέργεια πάει αλλού – και όχι στο γράψιμο. Εχω όμως τη βασική ελπίδα και αίσθηση ότι οι δραστηριότητες αυτές δουλεύουν υπέρ της γραφής. Είναι μια ελαφριά μετατόπιση των δραστηριοτήτων μου. Και όταν κάποιοι με ρωτούν “μα καλά, πώς είναι δυνατόν να γράφεις με τέτοια απελπισία τριγύρω;”, τους απαντώ: Τότε είναι που πιάνω το μολύβι».
«Απλώς εξασφαλίζω το φαγητό μου»
Η 59χρονη εθνική μας τραγωδός Λυδία Κονιόρδου θεωρεί ότι το θέατρο και ο μεγάλος αριθμός όσων το υπηρετούν από πολλές και διαφορετικές πλευρές δεν ταρακουνήθηκαν τόσο από την οικονομική κρίση. «Μόνιμες θέσεις δεν υπήρχαν ποτέ στο θέατρο, Δουλεύαμε κυρίως βάσει έργων και πάντα ψάχναμε για δουλειά. Βεβαίως οι δουλειές έχουν μειωθεί, τα πολυπρόσωπα έργα επίσης, οι ευκαιρίες είναι λιγότερες, ωστόσο στο τοπίο υπάρχει ένα ξεκαθάρισμα: οι καλές παραστάσεις πηγαίνουν καλά και επιβιώνουν».
Η Λυδία Κονιόρδου συμφωνεί ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας αριθμός θεάτρων δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον πληθυσμό. «Το ότι λειτουργούν, ωστόσο, σημαίνει ότι κάποιοι παίρνουν χρήματα από αυτή τη δουλειά» προσθέτει. Κατά τη γνώμη της οι μεγάλοι χαμένοι στον θεατρικό χώρο αυτή την περίοδο είναι οι νέοι: «Υπάρχει μεγάλη προσφορά από τους νέους, τα παιδιά δύσκολα απορροφώνται και περισσότερο πληρώνουν για να δείξουν τη δουλειά τους παρά αμείβονται».
Η ίδια αισθάνεται τυχερή που συμμετέχει σε μια παράσταση όπως η «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον στο Εθνικό Θέατρο. «Ο μισθός που παίρνω από το Εθνικό με τις μειώσεις που έχω υποστεί είναι περίπου ο ίδιος που έπαιρνα όταν καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο Νίκος Κούρκουλος. Είναι μάλλον χαμηλός σε σχέση με τα χρόνια που βρίσκομαι στο θέατρο, αλλά από την εποχή που μαθήτευσα στον Κάρολο Κουν έχω μάθει να ζω με αυτά που βγάζω. Με τα χρήματα που παίρνω από το Εθνικό και από τις διδασκαλίες υποκριτικής (σ.σ.: διδάσκει στο Κέντρο Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί» και σε δραματικές σχολές) μπορώ να εξασφαλίζω το φαγητό μου. Εχω εγκαταλείψει την κεντρική θέρμανση, ζεσταίνομαι με μια σόμπα πετρελαίου όπως τότε που ήμουν φοιτήτρια στα Εξάρχεια, έχω ελαχιστοποιήσει τη χρήση του αυτοκινήτου και κινούμαι με ένα “παπάκι” του ’80 και… δεν μπορώ να πληρώσω τα χαράτσια, τις εφορίες και τα λοιπά. Απλά κάνω πως δεν υπάρχουν».
«Η κρίση δεν κάνει υψηλή τέχνη»
Για τον 55χρονο εικαστικό καλλιτέχνη Τάσο Μαντζαβίνο η κρίση δεν πρόκειται να αναδείξει τα καλά έργα και τους αξιόλογους καλλιτέχνες. «Η κρίση χτυπάει αυτούς που έχουν πάρει την τέχνη στα σοβαρά. Τα χυδαία εμπορικά έργα παραμένουν εμπορικά. “Τιμωρείται” η καλή ζωγραφική, με τους συλλέκτες να εμφανίζονται σαν… μαυραγορίτες και να ζητούν να πατήσουν πάνω στην ανάγκη του καλλιτέχνη για να αγοράσουν φθηνά έργα» λέει. «Κατά τη γνώμη μου η κρίση δεν κάνει υψηλή τέχνη. Εκτός αν μιλάμε για ήρωες». Ο ίδιος δεν γνωρίζει συναδέλφους του που αντιμετωπίζουν ακραίες καταστάσεις φτώχειας, αλλά είναι σίγουρος πως επιβιώνουν μόνον όσοι έχουν φροντίσει να έχουν ένα κομπόδεμα στην άκρη.
«Δεν θεωρώ ότι οι νέοι σκηνοθέτες διαφέρουν σε οτιδήποτε από άλλους νέους εργαζόμενους από άλλους χώρους, υπό το πρίσμα ότι όλοι αυτοί υπόκεινται σε μεγάλες περιόδους ανεργίας, εργασιακές συνθήκες με κακοπληρωμένες αποδοχές, χρωστούμενα που παραγράφονται και μια βιομηχανία υπό κατάρρευση» μας λέει ο 31χρονος κινηματογραφιστής Γιώργος Ζώης.
«Στην περίπτωσή μου, λόγω της πορείας των ταινιών μου, μπορώ και ζω από το επάγγελμά μου εξαιτίας εργασιακών προτάσεων που μου έγιναν μετά τα φεστιβάλ και των βραβείων και των πνευματικών δικαιωμάτων από το εξωτερικό. Αλλά αυτό δεν έγινε από καμία επιχειρηματική οικονομική ανάπτυξη ούτε αποτελεί μια αχτίδα φωτός για τους νέους στους καιρούς μας. Δεν θέλω να χαρίσω την τυχαία ατομική μου πορεία ως άλλοθι σε ένα ξεπεσμένο σύστημα που αγωνιά να ωραιοποιήσει εκβιαστικά την πραγματικότητα από μεμονωμένες εξαιρέσεις. Η ελληνική καθημερινότητα δεν χωράει κανέναν μας».
Λογοτεχνικές βραδιές… χωρίς έναν καφέ
Η περιρρέουσα απελπισία δεν εμπόδισε τον 41χρονο μεταφραστή Δημήτρη Αλεξάκη, γιο του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη, να δημιουργήσει μαζί με μια νέα ομάδα συνεργατών – τη γυναίκα του, ηθοποιό και σκηνοθέτρια Φωτεινή Μπάνου, τον κοινωνιολόγο Αρη Ασπρούλη και τη θεατρολόγο Τέτα Αποστολάκη – τον χώρο πολιτιστικών δράσεων Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη (Κύπρου 91Α), όπου τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 επισκευάζονταν και συναρμολογούνταν ασπρόμαυρες τηλεοράσεις. Το Κέντρο άνοιξε τις πύλες του στο κοινό τον Νοέμβριο του 2012. 
«Δημιουργήσαμε κάτι καινούργιο σε μια εποχή όπου όλα είναι εναντίον» λέει ο Δημήτρης Αλεξάκης. «Και συνειδητοποιούμε ότι μήνα με τον μήνα η κρίση βαθαίνει ολοένα πιο πολύ. Ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά, για παράδειγμα, στις λογοτεχνικές βραδιές που διοργανώνουμε από όσους παραμένουν επί τρεισήμισι ώρες με διάθεση για συζήτηση και συμμετοχή, χωρίς όμως να παίρνουν ούτε έναν καφέ. Και αυτό για εμάς είναι καταστροφικό, καθ’ ότι έχουμε ποντάρει να βγάλουμε τα έξοδά μας από το μικρό μπαρ του χώρου. Κακά τα ψέματα. Χρειάζεται πάθος και να διακινδυνεύσει κανείς την όποια οικογενειακή περιουσία για να καταφέρει να επιβιώσει σε αυτόν τον χώρο δημιουργώντας κάτι καινούργιο αυτή την εποχή. Εμάς μας στήριξαν οι γονείς μας, που δεν ήταν πλούσιοι, αλλά θεώρησαν ότι τίθεται ζήτημα αξιοπρέπειας. Και ό,τι κερδίζουμε το διαθέτουμε στον χώρο. Ναι, “μπαίνουμε μέσα” κάθε μήνα και έχουμε και μικρό παιδί, αλλά είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που κάνουμε και δεν σκοπεύουμε να το σταματήσουμε. Απλά περιορίζουμε συνεχώς τα έξοδά μας».
Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

Ανθρωποι-πουλιά 8.000 ετών

Αναπαραστάσεις της Μητέρας – Θεάς, παιχνίδια, συμβολικά αντικείμενα επικοινωνίας ή πειραματισμοί νεολιθικών ανθρώπων στην προσπάθειά τους να εξερευνήσουν το ανθρώπινο σώμα;

Το θέμα παραμένει ανοιχτό για τους αρχαιολόγους που μελετούν τα 300 και πλέον πήλινα ειδώλια τα οποία βρέθηκαν στη νεολιθική θέση Κουτρουλού Μαγούλα στη Φθιώτιδα, αριθμός ιδιαίτερα σημαντικός και από τους μεγαλύτερους της περιόδου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Ειδώλια βρίσκονται και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ανατολία και στα Βαλκάνια, όμως τόσο ο αριθμός όσο και η ποικιλία των τύπων κάνουν την Κουτρουλού Μαγούλα να ξεχωρίζει λένε οι αρχαιολόγοι που ασχολούνται με την περιοχή.
Τα ειδώλια έχουν μέγεθος που ποικίλλει, από 3 έως 12 εκατοστά σε μήκος. Κατασκευάζονταν με πολλούς τρόπους. Ενας πολύ συνηθισμένος ήταν αυτός του κεντρικού πήλινου πυρήνα, γύρω από τον οποίο προσέθεταν άλλα κομμάτια πηλού για να δημιουργήσουν τα μέλη του σώματος.
Βρέθηκαν σε διάφορα σημεία των περίπου 40 στρεμμάτων που καταλαμβάνει η νεολιθική θέση μία από τις μεγαλύτερες της περιόδου που έχει εντοπιστεί- ακόμα και σε θεμέλια σπιτιών.
Η ποικιλία των μορφών τους δίνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες, καθώς συχνά δεν δηλώνεται το φύλο, ενώ αρκετά έχουν σχήμα ανθρώπου – πουλιού, που κάποιες φορές καταλήγει σε τετράποδη βάση. Τα παραπάνω συνηγορούν πως η χρήση τους δεν είχε μόνο αισθητικούς σκοπούς, αλλά ότι αντικατοπτρίζουν κάτι πολύ περισσότερο: τον πολιτισμό, την κοινωνία και την ταυτότητα των νεολιθικών κατοίκων στην Κουτρουλού Μαγούλα.
Η θέση κατοικήθηκε στη Μέση Νεολιθική Περίοδο (περίπου 5800-5300 π.Χ.) από μερικές εκατοντάδες ανθρώπων, που έχτισαν προσεγμένα σπίτια από πέτρα και πλιθιά, με πέτρινα υποστρώματα δαπέδων. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε και αργότερα, την Εποχή του Χαλκού και τα Μεσαιωνικά Χρόνια.
Η ανασκαφή ξεκίνησε το 2001 από την επίτιμη διευθύντρια του ΥΠΑΙΘΠΑ Νίνα Κυπαρίσση. Από το 2010 διενεργείται στο πλαίσιο του νέου προγράμματος συνεργασίας της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και του Πανεπιστημίου του Southampton, μέσω της Βρετανικής Σχολής Αθηνών.
Πηγή : ethnos.gr
Uncategorized,Βιβλίο

Για να σωθεί το καλό βιβλίο πρέπει να μειωθεί η τιμή του

Έντεκα βιβλιοφιλικά μπλογκ με κοινή τους επιστολή προς τους εκδότες τούς ζητούν να μειώσουν τις τιμές των βιβλίων. Αναγνωρίζουν , βεβαίως, ότι το τελευταίο διάστημα οι περισσότεροι εκδότες έχουν μειώσει τις τιμές των παλιότερων βιβλίων κάνοντας προσφορές πολύ δελεαστικές. 

Παραμένει όμως το πρόβλημα των σύγχρονων βιβλίων, των οποίων η τιμή κυμαίνεται μεταξύ 15-20 ευρώ, η οποία στις μέρες της κρίσης θεωρούν ότι είναι απαγορευτική.
Επιπλέον οι βιβλιοφιλικοί αυτοί μπλογκίστες επισημαίνουν ότι οι εκδότες κινδυνεύουν να συρθούν  στη λογική «εκδίδω ότι πουλάει», κάτι που μακροπρόθεσμα θα καταστρέψει τη λογοτεχνία.

Οι υπογράφοντες την επιστολή επισημαίνουν ότι αντιλαμβάνονται «τις  ποικίλες δυσκολίες, από τις  υποχρεώσεις στους εργαζόμενους, το κόστος χαρτιού, τα βάρη των δικαιωμάτων, των μεταφράσεων και ούτω καθεξής μέσα μάλιστα στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς με τους γλωσσικούς της περιορισμούς και τον ελάχιστο πληθυσμό» , όμως τονίζουν ότι  «και πάλι  το βιβλίο, ακριβώς στην παρούσα κρίση, οφείλουμε να το διαδώσουμε ως αγαθό και όχι ως πολυτέλεια των ολίγων».

Προτείνουν λοιπόν στους εκδότες να πραγματοποιήσουν « ένα θαρραλέο βήμα: μείωση της τιμής των καινούργιων τίτλων, ώστε να μην ανακοπεί η δημιουργική έκφραση όλων αυτών, στους οποίους ανάμεσα, πάντοτε, υπάρχουν ταλέντα που δεν πρέπει να χαθούν, επειδή θα έχει προκριθεί λόγω ωμής ανάγκης, το εφήμερο και το ευπώλητο».

Η επιστολή των έντεκα μπλογκ

«Κυρίες και κύριοι εκδότες,

ζητούμενο, τόσο για σας όσο και για μας τους βιβλιόφιλους ιστολόγους, είναι να αυξηθεί η αναγνωσιμότητα σε μια Ελλάδα, που διαβάζει όλο και λιγότερο.

Βασικό πρόβλημα τα τελευταία χρόνια είναι η κρίση. Μια κρίση οξύτατη και πολυεπίπεδη. Έχει εισβάλει στις επιχειρήσεις σας, αλλά διαστρωματωμένα αποτυπώνεται πλέον και στο μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και επηρεάζει, αντιστοίχως αναλογικά και πάντως δραματικά, τη ζωή όλων μας. Όταν η ανεργία και η κάθετη πτώση του εισοδήματος έχουν εκτοξευθεί στους πιο υψηλούς δείκτες των τελευταίων δεκαετιών, η βασική βεβαίως προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι η υπεράσπιση της Αξιοπρέπειας στην καθημερινή διαβίωση με όλα όσα πρέπει αυτή να περιλαμβάνει σε συνθήκες Δημοκρατίας: Υγεία, Στέγη, Τροφή, Εκπαίδευση, Ελευθερία.

Για τους βιβλιόφιλους αυτής της χώρας, που στην πλειονότητά τους δεν είναι ένα προνομιούχο κομμάτι, που ζει εκτός κοινής οικονομικής πραγματικότητας, το βιβλίο αποτελεί ένα πολύ σημαντικό αγαθό ενταγμένο στα παραπάνω, το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να μπει στην λίστα εκείνων, που θα μειωθούν ή θα κοπούν εντελώς, επειδή η ακρίβεια το καθιστά συχνά απλησίαστο.

Αν με τις προσφορές, τα παζάρια, την στροφή στους παλιούς τίτλους και την επιστροφή στις βιβλιοθήκες διαφαίνεται μια καλή λύση, τι θα γίνει με τους καινούργιους τίτλους;

Θα αφορούν σε όλο και πιο λίγους; Και αν παγιωθεί αυτό ως αναγκαστική συνθήκη στην κρίση, θα πάμε από την εκδοτική πλημμυρίδα σε μιαν εκδοτική άμπωτη, της οποίας τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά θα περιγράφονται με την φράση εκδίδουμε ό,τι μπορεί να αποσβέσει;

Είχαν ακουστεί και παλιότερα αντιρρήσεις για την τιμή του βιβλίου, τόσο από αναγνώστες όσο και από τους ειδικούς του χώρου, δημοσιογράφους και κριτικούς. Όταν ένα μέσο βιβλίο στοιχίζει 15-20€, οι περισσότεροι θα προτιμήσουν να παρακολουθήσουν μια ταινία στον κινηματογράφο, που κοστίζει πολύ κάτω από 10€ ή τα ίδια χρήματα να τα αφιερώσουν σε άλλου είδους (ψυχαγωγική) διέξοδο.

Το ίδιο δυστυχώς ισχύει και για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Εκεί που θα έπρεπε η τιμή να είναι πολύ χαμηλότερη, δεδομένου ότι τα έξοδα έκδοσης είναι μικρότερα, παρατηρούνται μικρές διαφορές σε σχέση με το έντυπο βιβλίο. Το λογικό θα ήταν ο αναγνώστης, που έχει την ανάλογη συσκευή, να παρακινηθεί να αγοράζει άυλα κείμενα, ενώ αυτός που δεν έχει, να βρει κίνητρο για να ακολουθήσει την εξέλιξη.
 Πριν φτάσουμε στο θλιβερό και στρεφόμενο στην ουσία κατά του πολιτισμού μας σημείο, να εκμηδενιστεί δηλαδή εντελώς ο αριθμός των αναγνωστών, ας επιχειρήσετε εσείς, οι εκδοτικοί οίκοι, καθώς σ’ εσάς πέφτει πρωτίστως αυτή η υποχρέωση, ένα θαρραλέο βήμα: μείωση της τιμής των καινούργιων τίτλων, ώστε να μην ανακοπεί η δημιουργική έκφραση όλων αυτών, στους οποίους ανάμεσα, πάντοτε, υπάρχουν ταλέντα που δεν πρέπει να χαθούν, επειδή θα έχει προκριθεί λόγω ωμής ανάγκης, το εφήμερο και το ευπώλητο.

 Το βιβλίο, σήμερα, είναι ακριβό και αποτρέπει την αγορά του. Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία όμως, εσείς, μπορείτε να αλλάξετε.

 Ως αναγνώστες, ιστολόγοι και πολίτες, σας ζητάμε την μεγαλύτερη δυνατή μείωση και, αν το πράξετε, πρώτοι εμείς, θα την υποστηρίξουμε.

Αντιλαμβανόμαστε τις ποικίλες δυσκολίες, από τις  υποχρεώσεις σας στους εργαζόμενους, το κόστος χαρτιού, τα βάρη των δικαιωμάτων, των μεταφράσεων και ούτω καθεξής μέσα μάλιστα στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς με τους γλωσσικούς της περιορισμούς και τον ελάχιστο πληθυσμό, όμως και πάλι  το βιβλίο, ακριβώς στην παρούσα κρίση, οφείλουμε να το διαδώσουμε ως αγαθό και όχι ως πολυτέλεια των ολίγων.

Τα ιστολόγιά μας, πάντα φιλόξενα και χωρίς κανενός είδους αντάλλαγμα, λειτουργήσαμε και λειτουργούμε, εκ των πραγμάτων, ως… διαφημιστές βιβλίων! Ειδικά εκείνων που υπερβαίνουν το εφήμερο…

 Εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε υπηρετώντας από κοινού με σας την Λογοτεχνία (και κάθε άλλου είδους λόγο) και συμβάλλοντας στην επιβίωσή της, αν κι εσείς θελήσετε να προχωρήσετε σ’ αυτό, που επιτακτικά πλέον σας ζητάμε: χαμηλές τιμές σε όλα και ειδικότερα στα καινούργια βιβλία, χωρίς αλλαγή στην αισθητική και την ποιότητά τους.

Με εκτίμηση

Librofilo,  Βιβλιοκαφέ, Διαβάζοντας, Βολτίτσες, Anagnostria, το Ιστολόγιο του Θαλή, Read-for-a-Life, Desperado, Καγκουρό, Λέσχη Ανάγνωσης του Degas, Εαρινή Συμφωνία».

Πηγή : tovima.gr

Uncategorized

Manhattan Medea της Ντέα Λόερ στο Από Μηχανής Θέατρο

Η νέα παράσταση της Εταιρείας Θεάτρου Συν-Επί (+,Χ) Manhattan Medea της Ντέα Λόερ θα κάνει πρεμιέρα στο  Από Μηχανής Θέατρο στις 4 Μαρτίου 2013. Η σκηνοθεσία είναι της Εφης Θεοδώρου και παίζουν οι: Παντελής Δεντάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος και Ιωάννα Παππά.

Για 25 μόνο παραστάσεις.

H σύγχρονη εκδοχή της Μήδειας, γραμμένη το 1999, από τη γερμανίδα συγγραφέα Dea Loher λαμβάνει χώρα στο Μανχάτταν. Η Μήδεια και ο Ιάσονας δεν είναι πια γόνοι βασιλιάδων ή απόγονοι θεών που ζουν στην Κόρινθο αλλά λαθρομετανάστες που έχουν αναγκαστεί να φύγουν από την Ευρώπη. Έχουν αφήσει πίσω την πατρίδα τους στις φλόγες, αναζητώντας το Νέο Κόσμο, προσδοκώντας να χτίσουν εκεί τη ζωή τους απ΄ την αρχή. Και θα κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν και να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Τα όνειρά τους διαψεύδονται στο χωνευτήρι της αμερικάνικης μεγαλούπολης και ο Ιάσων εγκαταλείπει τη Μήδεια για την κόρη ενός πλούσιου επιχειρηματία, τη νέα και πλούσια Κλερ. Την παραμονή του γάμου η Μήδεια εμφανίζεται, αποφασισμένη να τον ξαναφέρει κοντά της με κάθε τίμημα στο σπίτι της στην 5η Λεωφόρο και τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο.
Το πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα της Dea Loher με γλώσσα περίτεχνη, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη συνθέτει με θαυμαστό τρόπο το αρχαίο με το σύγχρονο, μιλώντας στη γλώσσα του σήμερα για όλα εκείνα που πραγματεύεται ο αρχαίος μύθος: το πάθος για ζωή, τη διαφορετικότητα, την ξενοφοβία, την πάλη των φύλων, το πάθος, τον όρκο, την απληστία, την αδικία, τον έρωτα, την προδοσία.

Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία Έφη Θεοδώρου
Σκηνικά Νίκος Αναγνωστόπουλος
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Παντελής Δεντάκης, Ανδρέας Κοντόπουλος, Ιωάννα Παππά

Φωτογραφίες
Σταμάτης Αμπάτης

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Dea Loher (Ντέα Λόερ)

Η Ντέα Λόερ είναι από τις πιο σπουδαίες γερμανικές φωνές στο χώρο της θεατρικής συγγραφής. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί και έχουν παιχτεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο: Αυστραλία, Ελβετία, Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα, Φιλανδία, Δανία, Πολωνία, Τσεχία και Λατινική Αμερική. Γεννήθηκε το 1964 στη Βαυαρία. Αφού τελείωσε σπουδές στη γερμανική λογοτεχνία και τη φιλοσοφία στο Μόναχο, έζησε για κάποιο διάστημα στη Βραζιλία. Επέστρεψε στο Βερολίνο, όπου δούλεψε στο ραδιόφωνο και σπούδασε θεατρική συγγραφή στο Hochschule der Künste υπό την καθοδήγηση των Heiner Müller και Yaak Karsunke.

Έχει γράψει τα έργα: “Am Schwarzen See” (By Lake Schwarzer See, 2012), Diebe (Thieves, 2010), Das letzte Feuer (The Final Fire, 2008), “Das Leben auf der Praça Roosevelt” (Life on the Praça Roosevelt, 2004),
“Unschuld” (Innocence, 2003), “Magazin des Glücks” (in sieben Teilen, 2001), “Der dritte Sektor” (2001), “Klaras Verhältnisse” (2000), “Manhattan Medea” (1999), “Adam Geist” (1998), “Blaubart – Hoffnung der Frauen” (1997), “Fremdes Haus” (1995), “Leviathan” (1993), “Tätowierung” (1992),”Olgas Raum”, (1992).
Εχει διακριθεί με πλήθος βραβείων για διάφορα έργα της.

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Οσκαρ 2013: Πιο βαρετά δεν γίνεται

Ο Ντάνιελ Ντέι Λούις γράφει Ιστορία, η «Ζωή του Πι» αποσπά τα περισσότερα βραβεία και δυο αυστριακοί οι θριαμβευτές της Ευρώπης. Η 85η τελετή των Οσκαρ όμως ήταν νωθρή και αδιάφορη. Πάλι καλά που υπήρχε και ο Ταραντίνο!

Με το τρίτο Οσκαρ της καριέρας του που απέσπασε για τον «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Ντάνιελ Ντέι Λούις έγραψε το δικό του κεφάλαιο στην Ιστορία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου. Ο ιρλανδός ηθοποιός είναι ο πρώτος ηθοποιός στα 85 χρόνια του θεσμού που καταφέρνει να κερδίσει τρία βραβεία στην κατηγορία του Α’ ανδρικού ρόλου (προηγούνται οι βραβεύσεις του για το «Αριστερό μου πόδι» και το «Θα χυθεί αίμα»).
«Στην πραγματικότητα ήταν να παίξω εγώ την Μάργκαρετ Θάτσερ ενώ η Μέριλ Στριπ ήταν η πρώτη επιλογή του Στίβεν Σπίλμπεργκ για τον Λίνκολν» είπε ο Ντέι Λούις ορμώμενος από το γεγονός ότι ένας άλλος θρύλος της υποκριτικής η Μέριλ Στριπ, περσινή βραβευθείσα για την «Σιδηρά κυρία» ανακοίνωσε το όνομά του και του παρέδωσε το βραβείο.
Κρίμα που αυτή η ιστορική στιγμή σε όσους τουλάχιστον ενδιαφέρονται για την Ιστορία αυτών των βραβείων, συνέπεσε με μια από τις πιο άχαρες, άνευρες και κουρασμένες τελετές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Φτωχό χιούμορ, πολλές δημόσιες σχέσεις (οι ευχαριστήριοι λόγοι ήταν ένα ασταμάτητο copy paste στο οποίο απλώς άλλαζαν τα ονόματα), ελάχιστες εκπλήξεις και ένας νέος παρουσιαστής, ο Σεθ Μακ Φαρλέιν, που πολύ απλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με το κοινό.
Το μεγάλο φαβορί στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας ήταν η «Επιχείρηση: Argo» του Μπεν Αφλεκ και αυτή η ταινία, τελικά (όπως όλοι περιμέναμε) κέρδισε. Η στιγμή ήταν επίσης ιδιαίτερη για την Ιστορία των Οσκαρ γιατί τον φάκελο άνοιξε στον Λευκό Οίκο η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Μισέλ Ομπάμα η οποία εμφανίστηκε στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας Dolby έχοντας πάρει τον λόγο από τον ηθοποιό Τζακ Νίκολσον που είχε ανεβεί στην σκηνή. 
Ο Μπεν Αφλεκ του οποίου το όνομα απουσίαζε από την κατηγορία των υποψηφίων για το Οσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας ανέβηκε στην σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του και μαζί του δεν ήταν μόνον ο Γκραντ Χέσλοφ και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως συμπαραγωγοί της «Επιχείρησης :Argo» αλλά και όλοι οι συντελεστές της ταινίας που βρίσκονταν στην αίθουσα. Ανάμεσά τους ο Αλαν Αρκιν (υποψήφιος για το Β’ ανδρικού ρόλου) και ο μουσικοσυνθέτης Αλεξάντρ Ντεσπλά (υποψήφιος για το Οσκαρ μουσικής)
Τα Οσκαρ και εφέτος μοιράστηκαν. Με την εξαίρεση των «Μυθικών πλασμάτων του Νότου» που δεν κέρδισαν πουθενά, όλες οι υπόλοιπες οκτώ ταινίες που διεκδικούσαν το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κέρδισαν κάποιο βραβείο. Ποσοτικά μιλώντας η «Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι είναι εκείνη που κέρδισε τα περισσότερα, δηλαδή τέσσερα: Σκηνοθεσίας, οπτικών εφέ, μουσικής (Μάικλ Ντάνα) και φωτογραφίας (Κλάουντιο Μιράντα). Ο Ανγκ Λι που ενδεχομένως να είναι ένας από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους στον παγκόσμιο κινηματογράφο μίλησε με ειλικρίνεια και ζεστασιά ευχαριστώντας όλους τους συντελεστές της ταινίας του αλλά και την πατρίδα του, την Ταϊβάν, η οποία όπως είπε «συνέβαλλε σημαντικά  στην δημιουργία αυτής της ταινίας.»
 
Μια θέση πιο κάτω, στις τρεις βραβεύσεις, ισοβαθμούν το «Argo» που εκτός από το καλύτερης ταινίας κέρδισε επίσης το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου (Κρις Τέριο) και μοντάζ και το μιούζικαλ «Οι άθλιοι» του Τομ Χούπερ που κέρδισαν το β’ γυναικείου ρόλου (Αν Χάθαγουεϊ – το φαβορί), μακιγιάζ και ηχητικού μιξάζ.
Μεγάλη στιγμή όμως και για την Αυστρία η εφετινή απονομή αφού δυο αυστριακοί καλλιτέχνες σήκωσαν από ένα επίχρυσο αγαλματίδιο ο καθένας για διαφορετικές ταινίες: ο σκηνοθέτης Μίχαελ Χάνεκε σήκωσε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για την «Αγάπη» και ο συμπατριώτης του, Κρίστοφ Βαλτς το β’ ανδρικού ρόλου για το «Django ο τιμωρός» του Κουέντιν Ταραντίνο. Είναι το δεύτερο που κερδίζει μετά τους «Αδωξους μπάσταρδους», επίσης ταινία του Κ. Ταραντίνο.
Ο ίδιος ο Ταραντίνο έδωσε μακράν τον καλύτερο ευχαριστήριο λόγο όταν ανέβηκε στην σκηνή για να παραλάβει από την Σαρλίζ Θερόν και τον Ντάστιν Χόφμαν το δεύτερο Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου της καριέρας του για το «Django ο τιμωρός» (το πρώτο ήταν για το «Pulp fiction»). Ενιωθες πραγματικά ότι επιτέλους κάτι συμβαίνει. Εκρηκτικός και παθιασμένος όπως οι διάλογοι που γράφει στο χαρτί και οι εικόνες που φτιάχνει στην οθόνη, ο Ταραντίνο σήκωσε το χέρι και κάνοντας το σήμα της νίκης (V) δήλωσε ότι είναι η χρονιά των συγγραφέων. «Αν θα θυμόμαστε το “Django ο τιμωρός” μετά από 20 χρόνια αυτό θα οφείλεται στους ήρωές του» είπε κάθε άλλο παρά μετριοπαθώς ο Ταραντίνο αλλά ναι, είχε δίκιο. 
Βραβείο δόθηκε ακόμα και στο «Zero dark thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου που μάλίστα μοιράστηκε το ηχητικού μοντάζ με το «Skyfall»_ κάτι που έχει να συμβεί χρόνια στα Οσκαρ. Το «Skyfall» απέσπασε ένα ακόμη Οσκαρ το καλύτερου τραγουδιού, ακριβώς όπως αναμενόταν να γίνει. Η ζωντανή εκτέλεση του «Skyfall» από την Αντέλ άλλωστε, ήταν ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα της βραδιάς.
Οσον αφορά τον «Οδηγό αισιοδοξίας» του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ μετρούσε οκτώ υποψηφιότητες αλλά τελικά κέρδισε μόνον σε μια κατηγορία* από τις δυνατότερες της απονομής: Α’ γυναικείος ρόλος για την 22 χρονη Τζένιφερ Λόρενς, η οποία πηγαίνοντας προς την σκηνή παρολίγο να σωριαστεί το πάτωμα εξαιτίας του τεράστιου κατάλευκου φορέματος που φορούσε και που σίγουρα δεν της ταίριαζε.  Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ξέρει πώς να στηρίζει τις νέες δυνάμεις υποκριτικής και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο ότι η Λόρενς (που έχει προταθεί μια ακόμη φορά στην ίδια κατηγορία για την «Καρδιά του χειμώνα» ανήκει σε αυτές τις δυνάμεις.
Σε ότι αφορά τον παρουσιαστή της απονομής Σεθ Μακ Φαρλέιν, το χιούμορ του  δεν φάνηκε να αγγίζει τους θεατές της αίθουσας αν κρίνει κανείς από τα ελάχιστα γέλια και χειροκροτήματα. Το κακό φάνηκε από την αρχή όταν στην προσπάθειά του να αυτοσαρκαστεί ως ο χειρότερος παρουσιαστής των Οσκαρ, ο Μακ Φαρλέιν  το παρατράβηξε. Στην γιγαντοοθόνη της αίθουσας εμφανίστηκε ο κάπτεν Κερκ (Γουίλιαμ Σάτνερ) της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς «Strar Trek» ο οποίος φάνηκε να τον μαλώνει και να του λέει ότι κατέστρεψε την απονομή. Κανείς δεν γελούσε. Όπως κανείς δεν γέλασε όταν ο Μακ Φαρλέιν πέταξε ένα μικρό μπουκάλι ουίσκι στον Τζορτζ Κλούνεϊ που καθόταν στην πρώτη σειρά.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Μακ Φαρλέιν έβγαλε στην σκηνή τον κούκλο «Τεντ» της ομότιλης ταινίας που έγραψε και σκηνοθέτησε πριν από μερικά χρόνια με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ στον ρόλο του ανθρώπου που «καταδιώκετεαι» από έναν κούκλο αρκούδο. Τα αστεία του αρκούδου όμως επάνω στην σκηνή των Οσκαρ μαζί και πάλι με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ ανήκαν σε άλλη εκδήλωση, έστω και αν αυτό που σχετιζόταν με τους Εβραίους των Οσκαρ είχε κάποιο νόημα. 
Με αφορμή τα 50 χρόνια ζωής του κινηματογραφικού Τζέιμς Μποντ η Σίρλεϊ Μπάσεϊ ανέβηκε στην σκηνή και τραγούδησε με πλέιμπακ το θρυλικό «Goldfinger», προκαλώντας μάλλον αμηχανία, κάτι που δεν έγινε με την εμφάνιση της Μπάρμπρα Στράισαντ που για να τιμήσει τον φίλο της, μουσικοσυνθέτη Μάρβιν Χάμλις (πέθανε πέρσι) τραγούδησε ζωντανά το «The way we were» και ξεσήκωσε την αίθουσα. 
Ένα άλλο στιγμιότυπο που «κάθισε» καλά στην τελετή (από τα λίγα) ήταν η εμφάνιση όλων των συντελεστών της ταινίας «Οι άθλιοι» που τραγούδησαν στην σκηνή. Λόγω αυτής της ταινίας το μιούζικαλ είχε εφέτος την τιμητική του στα Οσκαρ με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς να τραγουδά και πάλι το «All that jazz» του «Σικάγο» ,μια ταινία για την οποία κέρδισε το Οσκαρ Β’ ρόλου. Και αυτή με playback όμως…
Ενα στιγμιότυπο με πραγματικό νόημα, το οποίο πραγματικά μπορούσε να σε κάνει να βουρκώσεις ήταν η εμφάνιση στην σκηνή της 15χρονης Iνοτσέντε, μιας μετανάστριας η οποία είχε ζήσει επί εννέα ολόκληρα χρόνια άστεγη στην Αμερική προτού καταφέρει να ξεφύγει από τους δαίμονές μέσω των χρωμάτων και του καμβά. Η ζωή της έγινε το  ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Inocente» από το ζεύγος Σον Φάιν και Αντρέα Νιξ Φάιν και αυτό το ντοκιμαντέρ απέσπασε χτες το Οσκαρ. Η εμφάνιση της Ινοτσέντε στην σκηνή μαζί με τους σκηνοθέτες της με έκανε να νιώσω για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο μέσα στα εφετινά Οσκαρ.
Ολα τα βραβεία
Καλύτερη Ταινία
Επιχείρηση: Argo
Α΄Ανδρικός Ρόλος
Ντάνιελ Ντέι Λούις (Λίνκολν)
Α΄ Γυναικείος Ρόλος
Τζένιφερ Λόρες (Οδηγός αισιοδοξίας)
Β΄Ανδρικός Ρόλος
Κρίστοφ Βαλτς (Django ο Τιμωρός)
Β΄ Γυναικείος Ρόλος
Αν Χάθαγουεϊ (Οι Άθλιοι)
Σκηνοθεσία
Ανγκ Λι (Η Ζωή του Πι)
Διασκευασμένο σενάριο
Επιχείρηση :Argo
Σενάριο γραμμένο κατευθείαν για την οθόνη
Django, ο τιμωρός
Κινούμενα σχέδια
Brave
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία
Αγάπη
Διεύθυνση φωτογραφίας
Η ζωή του Πι
Moντάζ
Επιχείρηση: Argo
Σκηνογραφία
Λίνκολν
Κοστούμια
Αννα Καρένινα
Μακιγιάζ
Οι άθλιοι
Μουσική
Η ζωή του Πι (Μάικλ Ντάνα)
Τραγούδι
«Skyfall» των Αντέλ, Πολ Επγουορθ για την ομότιτλη ταινία
Ηχητικό μιξάζ      
Οι άθλιοι
Ηχητικό μoντάζ
Skyfall
Zero Dark Thirty
Οπτικά εφέ
Η ζωή του Πι
Ντοκιμαντέρ
Searching for Sugar Man
Μικρού μήκους
«Curfew»
Κινούμενα σχέδια μικρού μήκους
«Paperman»
Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους
«Inocente»
Πηγή : tovima.gr