O Λάκης Γαβαλάς παραχώρησε στον Σταύρο Θεοδωράκη μία εκ βαθέων συνέντευξη για λογαριασμό της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ».

Ο γνωστός επιχειρηματίας της μόδας αποκάλυψε για τη ζωή του στη φυλακή: «Στο κελί μου στην αρχή ήμουν με έναν θαυμαστή της Χρυσής Αυγής, ο οποίος αθωώθηκε ύστερα από 18 μήνες για κάποιον υποτιθέμενο φόνο που είχε κάνει. Ενα καλό παιδί, που έπαιζε μάλιστα κλαρίνο. Ηταν και δύο άλλα παιδιά από το Αγρίνιο. Μετά μεταφέρθηκε στο κελί μας ο Σαχπατζίδης του ΠΑΟΚ», ενώ στη συνέχεια πρόσθεσε: «Πάντα τέσσερα άτομα ήμασταν. Και σήμερα είμαι εγώ, ένα παιδί για κλοπές, ο Σαχπατζίδης και ο Λαυρεντιάδης που ήρθε τώρα, ο οποίος είναι και άρρωστος. Στοιβαγμένοι είμαστε. Στο έχω ξαναπεί: οι πιο ευνοημένοι εδώ μέσα είναι αυτοί που μπορούν να βρουν τη δόση τους – und, πίστεψέ με, υπάρχουν πολλοί».

Ο Λάκης Γαβαλάς δεν δίστασε να παραδεχτεί πως μέσα στη φυλακή υπάρχουν παντού ναρκωτικά για αυτούς που τα έχουν ανάγκη: «Παντού βλέπεις ανθρώπους με τα μάτια τους „κομμένα“. Και σου έχω πει ότι εγώ είμαι φοροοφειλέτης, δεν είμαι φοροαρπαγέας, και αυτό πρέπει να το θυμάσαι. […] Τους τα πετάνε απ‘ aus, τα εισάγουν; Ούτε ξέρω πού τα βρίσκουν και δεν έχω μπει στο detail γιατί, δόξα τω Θεώ, στη ζωή μου δεν έχω καπνίσει ούτε χασίσι».

Σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στην πτέτυγα όπου κρατείται, ο ίδιος είπε: «Μια ακαταστασία, τι να έχει; Χιλιάδες χαρτιά, δικογραφίες, ένα υποτυπώδες μπάνιο. Είναι φυλακή, πίστεψέ με. Ich meine, κλαίμε, συνερχόμαστε, ξανακλαίμε…».

Σχολιάζοντας το φαγητό μέσα στη φυλακή, ο Λάκης Γαβαλάς κάνει και τα δικά του χιουμοριστικά σχόλια: «Φακές έχει και καρότα με πατάτες βραστές. E, θα πάρω μια σος από την καντίνα και θα φάω τις πατάτες. Το μόνο που μου φέρνουν απ‘ έξω είναι δημητριακά, ένα με ξηρούς καρπούς mixed. Και χθες έβρασα τσουκνίδα από τον κήπο και την έβαλα στο μαλλί – έχουμε και την αισθητική», τονίζοντας παράλληλα: «Μπορούμε να παραγγείλουμε απ΄ έξω, αλλά τι να φάνε οι ηλικιωμένοι άνθρωποι απ‘ aus; Στον Τσοχατζόπουλο, B.C., τι να του φέρουν απέξω; Κοκορέτσια και τέτοια; Αυτός πρέπει να φάει την κρεμούλα του, κι εγώ το ίδιο. Κρεμούλα αγοράζεις και από την καντίνα της φυλακής».

Για την καθημερινότητά του μέσα στη φυλακή, ο Λάκης Γαβαλάς είπε: «Στις οκτώ κλείνουν τα κελιά. Εγώ δεν βλέπω την ώρα να πάει οκτώ. Τώρα με τον κήπο ξεπατώνομαι πραγματικά. Γυρίζω όλον τον κήπο με τα βαράκια στα πόδια. EIN, τώρα κάνω και πνευματική γυμναστική. Ενας φύλακας, τρελός και αυτός, μου έχει δώσει τους „Ελληνες γιατρούς της Σμύρνης“ και μου εξηγεί πόσο τρομεροί ήταν. Και η αδελφή μου, von,was weißt du, είναι στη φυλακή· έτσι, για να δείχνουν ότι μας τιμωρούν οικογενειακά. Και είναι μητέρα ανήλικων παιδιών που δεν τα μεγάλωσε με Φιλιππινέζες και μπιρίμπες».

Σε άλλο σημείο, ο Λάκης Γαβαλάς σχολίασε: «Κοίταξε, εγώ επί τριάντα χρόνια φέρθηκα σαν παθιασμένος Ελληνας. Γνώρισα τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες σε Αμερική, Frankreich, Ιταλία. Είχα πολυεθνικές που με ερωτεύτηκαν και ήθελαν να με έχουν κοντά τους, και εγώ το αρνήθηκα μόνο και μόνο για να είμαι στη χώρα μου – οίκος Hermes, Burberry, Dolce & Gabanna… Μου έλεγαν ότι η Ελλάδα θα φαλίρει και τους απαντούσα „τι βλακείες λέτε;“».

Ende, για τα χρέη που έχει σήμερα ανέφερε: «Με τους τόκους και τα λοιπά είναι 10 Millionen. Σε πληροφορώ ότι όλοι του εξωτερικού θα με βοηθήσουν», ενώ για την περιουσία του σήμερα συμπλήρωσε: «Τι περιουσία έχω; Τετραχιλιαπλάσια από αυτήν που είναι το χρέος μου. Να την πάρουν και να την κάνουν σχολεία, να την κάνουν νοσοκομεία. Εχω 20.000 τετραγωνικά κτίσμα στην Κάντζα· γιατί δεν βάζουν άστεγους μέσα; Για να πουν ότι τιμωρούν τον Γαβαλά στο „Αλκατράζ“ και μαλακίες τούμπανα. Γιατί δεν παίρνουν τη Βουκουρεστίου που είναι πενταώροφο; Γιατί δεν παίρνουν τη Μύκονο; Διότι δεν υπάρχει περίπτωση εγώ να ξαναφέρω κόσμο στη Μύκονο, να τους κάνω τραπέζια, για να δείχνω την Ελλάδα που τώρα την απολαμβάνουν άλλοι που φοροδιαφεύγουν και δεν τους κάνουν τίποτα. Την έχω χεσμένη τη Μύκονο…».

Quelle : yupiii.gr

Ο Παντελής Παντελίδης και η Ράνια Κωστάκη είναι, σύμφωνα με το περιοδικό „ΟΚ!“ το νέο ζευγάρι στην εγχώρια showbiz.

O ανερχόμενος τραγουδιστής και η γνωστή ραδιοφωνική παραγωγός έκαναν την πρώτη δημόσια εμφάνισή τους πριν από λίγες ημέρες, ανήμερα της ονομαστικής εορτής της Ράνιας Κωστάκη, σε bar των βορείων προαστίων, όπου βρέθηκε και ο φωτογραφικός φακός του περιοδικού „ΟΚ!“.

Eigentlich, για τη γνωριμία τους λέγεται πως μεσολάβησε ο καλός φίλος του Παντελή Παντελίδη, Grigoris Arnaoutoglou, που αποτελεί και ραδιοφωνικό ταίρι της Ράνιας Κωστάκη αυτή τη σεζόν.

Quelle : yupiii.gr

Η απονομή τους θα πραγματοποιηθεί στις 24 Februar

Δίνοντας μάθημα ζωής, η ηθοποιός μιλά με συγκίνηση για την περιπέτεια με τον καρκίνο από την οποία βγήκε νικήτρια, για όσα άλλαξαν στη ζωή της, για το σύζυγό της Σπύρο Παπαδόπουλο και το γιο τους, που επέδρασαν καταλυτικά ώστε να παλέψει την ασθένεια, αλλά και για την επιστροφή της στο θέατρο με την παράσταση «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει».

Ο τίτλος της παράστασης στην οποία πρωταγωνιστείτε στο θέατρο «Vault» είναι «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει»…
Είναι ένα βιβλίο της Κλερ Καστιγιόν, το οποίο έχει γίνει ήδη best seller σε αρκετές χώρες. Εμπεριέχει μονολόγους, που είναι σαν μονόπρακτα και έχουν να κάνουν με τη σχέση μάνας-κόρης, όπου άλλοτε ο θύτης είναι η κόρη και το θύμα η μάνα και άλλοτε το αντίστροφο. Πολλές φορές ακούμε ιστορίες που λέμε ότι είναι ακραίες, αλλά μπορεί να συμβαίνουν στο διπλανό σπίτι. Είναι δύσκολη παράσταση, αλλά την αγαπά πολύ ο κόσμος. Έχω την αίσθηση ότι ταυτίζονται με την προσωπική τους ζωή. Παρουσιάζω δύο μονολόγους. Ο πρώτος αφορά μία γυναίκα που έχει μανιοκατάθλιψη και ο δεύτερος μία μάνα που εισπράττει βία από την κόρη της.

Αναφέρετε ότι ο ένας μονόλογος σχετίζεται με μία γυναίκα που έχει μανιοκατάθλιψη. Μιλώντας για τον καρκίνο τονίσατε ότι περάσατε κατάθλιψη.
Ja, πέρασα κατάθλιψη πριν από τον καρκίνο. Εκ των υστέρων αντιλήφθηκα ότι ο οργανισμός σού δίνει κάποια σήματα.

Λένε ότι η κακή ψυχολογία που έχουμε σε δεδομένες στιγμές της ζωής επηρεάζει τον οργανισμό μας.
Συμφωνώ. Πολλές φορές η ψυχική κατάσταση, το ότι πιέζεσαι από πράγματα φέρνει και σωματική αρρώστια. Εγώ νομίζω ότι υπήρχε ο καρκίνος. Εκ των υστέρων, όταν άρχισα να διαβάζω, διαπίστωσα ότι σου αλλάζει την ιδιοσυγκρασία. Glauben, Also, ότι δεν τον είχα αντιληφθεί. Αυτό μου επέφερε μία μορφή κατάθλιψης και, επειδή δεν μου αρέσει να παίρνω χάπια, το πάλευα από μόνη μου. Αυτό με έριξε, με βύθισε. Αγωνιζόμουν να το ξεπεράσω.

Πώς αντιληφθήκατε τον καρκίνο;
Με μία καθιερωμένη μαστογραφία.

Πώς νιώσατε;
Όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο, πήρα τις μαστογραφίες στα χέρια μου, πήγα σε μία γωνιά του νοσοκομείου και άρχισα να κλαίω. Χάθηκα. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν, τι θα κάνω, τι με περίμενε. Ήταν πολύ βαρύ στο μυαλό μου να μου λένε: «Έχεις καρκίνο. Αύριο πρέπει να κάνεις μία χειρουργική βιοψία για να δούμε αν έχει επεκταθεί». Εκείνη τη στιγμή ήρθε μία γυναίκα δίπλα μου.Ήταν πάρα πολύ όμορφη. Μου είπε: «Γιατί κλαις;». Της απάντησα: «Από ευτυχία!». «Το εννοείς;», με ρώτησε. «Είσαι με τα καλά σου; Έχω καρκίνο», της απάντησα. Τότε μου έδειξε το στήθος της και μου είπε: «Κοίτα! Το έχω περάσει. Μην σε νοιάζει! Αν είναι χειρουργήσιμος, περνάει. Να το θυμάσαι». Μου έδωσε τόσο πολύ κουράγιο αυτή η γυναίκα και είπα: «Θα το παλέψω και θα το αντιμετωπίσω». Την περίοδο των χημειοθεραπειών και των ακτινοβολιών είχα δίπλα μου έναν πολύ καλό ογκολόγο. Μιλούσαμε! Τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα μιλάω ανοιχτά γι’ αυτό το θέμα, γιατί έστω και μία γυναίκα να μ’ ακούσει και να δει ότι δουλεύω, συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά, το έχω ξεπεράσει και είμαι πολύ καλύτερα, ίσως τη βοηθήσω. Πολλές φορές η αρρώστια μπορεί να είναι ευλογία. Σου δίνει τέτοιο χαστούκι που σε κάνει να εκτιμάς τα πράγματα διαφορετικά. Στη διάρκεια των χημειοθεραπειών έλεγα ότι όταν τελειώσει αυτή η ιστορία θέλω να κοιτώ απλώς τη θάλασσα. Θα είμαι ευτυχισμένη μόνο μ’ αυτό. Έγινα πολύ πιο δυνατός άνθρωπος.

Πώς αντέδρασε ο Σπύρος Παπαδόπουλος όταν του το είπατε;
Έπαθε τεράστιο σοκ και μου συμπαραστάθηκε πάρα πολύ. Μου έδινε πολύ κουράγιο με τον τρόπο που το αντιμετώπιζε. Μου έλεγε: «Είσαι δυνατή! Ξέρω ότι μπορείς να το περάσεις. Θα πας παρακάτω». Με βοήθησε πολύ, όπως και ο γιος μου. Κάναμε πλάκα. Γελούσαμε πολύ. Φορούσα την περούκα, τον έπαιρνα από το σχολείο με το αυτοκίνητο και μου την τραβούσε. Αυτό για
μένα ήταν ψυχοθεραπευτικό.

Ουσιαστικά το αντιμετωπίζατε σαν να μην σημαίνει τίποτε.
Έτσι ακριβώς ήθελα να το περάσω.

Quelle : yupiii.gr