| Οικογένεια σε (οικονομική) κρίση!
Ακόμα κι η πιο δεμένη οικογένεια ρυθμίζεται εδώ και χρόνια από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Ετσι μια κάποια επιδεξιότητα για να εξηγήσουμε την κρίση στα βλαστάρια μας κρίνεται αναγκαία…
Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος γονιός βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι το μικρό παιδί του δεν έχει πάρει χαμπάρι την οικονομική κρίση, επειδή προς το παρόν εκείνος αισθάνεται οικονομικά εύρωστος. Τέτοιες υπερφίαλες συμπεριφορές μάς έφτασαν έως εδώ: ο οικογενειάρχης δανειζόταν προκειμένου να εξασφαλίσει καταναλωτικά αγαθά στα παιδιά του, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν έκανε κάτι περισσότερο από το να υποσκάπτει το μέλλον τους. Οφείλουμε λοιπόν να εξηγήσουμε στα παιδιά μας ότι τα λεφτά τελείωσαν. Ετσι κι αλλιώς, τα ξέρουν όλα – που λέει και το τραγούδι. Σε κάθε περίπτωση, Dennoch, έχουμε χρέος να τα προετοιμάσουμε για τα δύσκολα χρόνια που θα ζήσουν. Επειδή το οικονομικό χάος θα είναι η κυριότερη κληρονομιά που θα τους αφήσουμε, τουλάχιστον ας μη δίνουμε μια ψεύτικη εικόνα για να μην τα πληγώσουμε, διότι μοιραία θα αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Τα δε πολύ «προστατευμένα» παιδιά θα εξελιχθούν στους πιο ευάλωτους πολίτες του κόσμου. |
Alle Beiträge von Kultur
ΑΠΕ – ΜΠΕ Site Πολιτισμού/ΝΕΑ
ΕΛΑ ΚΑΙ ΚΟΨΕ ΜΕ ΣΤΑ ΔΥΟ Γιάννης Κότσιρας
Ελεύθερη είσοδος σε μουσεία για το Σαββατοκύριακο
Ελεύθερη είσοδος σε μουσεία για το Σαββατοκύριακο
Καθώς γιορτάζεται ο θεσμός των ευρωπαϊκών ημερών πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο θεσμός των ευρωπαϊκών ημερών πολιτιστικής κληρονομιάς γιορτάζεται με ελεύθερη είσοδο σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους το Σαββατοκύριακο.
Auch, η είσοδος θα είναι ελεύθερη και τη Δευτέρα, εξαιτίας της παγκόσμιας ημέρας τουρισμού.
Παράλληλα φιλοξενούνται σε 53 μουσεία και ιδρύματα, εκθέσεις, ξεναγήσεις ακόμα και παιχνίδια για τη μαγεία, θέμα του φετινού εορτασμού.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΣΚΑΙ
Και… Τι άλλαξε;
Συνθηματολογικός κομματικός πατριωτισμός
Καθόλου δεν πρωτοτύπησαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ φωνάζοντας προχθές στη Βέροια το σύνθημα «Κάτω η χούντα του Καραμανλή». Ούτε το μυαλό τους χρειάστηκε να καταπονήσουν ούτε να δαπανήσουν χρήματα καταφεύγοντας σε διαφημιστικές ευκαιρίες, επιτήδειες στην κατασκευή σλόγκαν. Το σύνθημα το βρήκαν έτοιμο και το υιοθέτησαν με μια μικρή αλλαγή στο τέλος του: «Κάτω η χούντα του ΠΑΣΟΚ» φώναζαν με πάθος οι της Ν.Δ. ενόσω οδεύαμε προς τις εκλογές του 2004. «Κάτω η χούντα του Καραμανλή» φωνάζουν τώρα με το ίδιο πάθος οι του ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός ότι οι περισσσότεροι φωνασκούντες είναι μιας ηλικίας που δεν τους επιτρέπει να έχουν μνήμη της δικτατορίας δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν· οι ανιστόρητοι δεν είναι αθώοι.
Προς τιμήν τους, οι αρχηγοί των δύο κομμάτων δεν συμφωνούν με το χουντολόγο κοινό τους (andererseits, προ ετών, Herr. Βουλγαράκης, ως υπουργός Πολιτισμού, είχε υιοθετήσει ενθουσιωδώς το χυδαίο σεξιστικό σύνθημα των γαλάζιων φοιτητών κατά του κ. Παπανδρέου). Η άρνησή τους εντούτοις να υιοθετήσουν τέτοια επικινδύνως βλακώδη συνθήματα έχει την ίδια παιδαγωγική αποτελεσματικότητα με τις από μεγαφώνων προτροπές προς τους οπαδούς των ομάδων να πάψουν να εξαπολύουν υβριστικά «τραγουδάκια». Οι οπαδοί, κομμάτων ή συλλόγων, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τις ύβρεις τραβούν. Κατά βάθος γνωρίζουν ότι ακόμα και όταν αντιδρούν οι ηγέτες τους, δεν θέλουν δα και να τους φιμώσουν, ιδίως αν τα συνθήματα, όσο ακραία, λειτουργούν συσπειρωτικά και ενισχύουν τον κομματικό πατριωτισμό.
Ακριβώς ο κομματικός πατριωτισμός είναι ο παραγωγός και διακινητής συνθημάτων τα οποία, παρά την προσωπίδα του φλογερού πάθους για τη δημοκρατία που φορούν, αδυνατούν να κρύψουν τη βαθιά αντιδημοκρατικότητά τους: Ο πιστός του ενός ή του άλλου κόμματος εξουσίας διαπαιδαγωγείται έτσι ώστε να ταυτίζει την παράταξή του με τη δημοκρατία, την αλήθεια και το έθνος, να θεωρεί δε μιάσματα και εχθρούς της πατρίδας τους κομματικούς αντιπάλους. Για τον κομματικό πιστό η δημοκρατία υπάρχει για να απολαμβάνει ο ίδιος κατ’ αποκλειστικότητα τα δωρήματά της. Για τούτο και το κράτος αντιμετωπίζεται σαν λάφυρο από τους εναλλασσόμενους στα ηνία του, σαν μια λεία που πρέπει να τη γευτούν μόνοι οι «σύντροφοι», κατ’ αναλογία με την ισχύ τους βέβαια. Με τέτοια «κοσμοαντίληψη», λογικό είναι το ότι ο φανατικός κομματικός οπαδός θεωρεί «εκτροπή της δημοκρατίας», «χούντα» ή οτιδήποτε άλλο μια διακυβέρνηση που απομακρύνει τον ίδιο από τη λεία, από το λάφυρο. Στά μάτια του, η δημοκρατία δικαιούται να έχει ένα και μόνο χρώμα: το χρώμα του κόμματός του. Είναι «αντικαθεστωτικός» επειδή ονειρεύεται το δικό του καθεστώς.