Αρχείο κατηγορίας Uncategorized

Uncategorized

Ο Μίλτος Πασχαλίδης στη Θεσσαλονίκη 20 & 27 Δεκεμβρίου

ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ
Μαζι του η: ΜΙΡΕΛΑ ΠΑΧΟΥ
ΠΕΜΠΤΗ 6, 13, 20 & 27 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012
ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ (πρώην Αγκάθι), ΛΑΔΑΔΙΚΑ

Ο Μίλτος Πασχαλίδης κάθε Πέμπτη του Δεκέμβρη ανηφορίζει στη Θεσσαλονίκη και στήνει στα Λαδάδικα τις πιο προσωπικές του παραστάσεις. Συνοδοιπόρος σε αυτές τις βραδιές, η Μιρέλα Πάχου.

Πλησιάζοντας επικίνδυνα τα 20 χρόνια στη δισκογραφία, ο Μίλτος Πασχαλίδης βρίσκει αφορμές για απολογισμους και θυμάται τραγούδια «αδικημένα» από τις ζωντανές εμφανίσεις του τα τελευταία χρόνια.

Μαζί του σ αυτό το παιγνίδι της μνήμης συμπράττει η Μιρέλα Πάχου, με το πιάνο, το ακορντεόν και τη φωνή της.

Η πιο ιδιαίτερη μουσική σκηνή στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, θα γίνει ο τόπος συνάντησης φίλων και αναμνήσεων από όλα αυτά τα χρόνια, για τέσσερις Πέμπτες, με σκοπό να ζεστάνουμε τις κρύες νύχτες του Δεκέμβρη και να θυμηθούμε τραγούδια και ιστορίες που παραβλέψαμε.

INFO
Ζωντανη Μαύρη Τρύπα (Πρώην Αγκάθι),
Βαïου 5, Πλατεια Μοριχοβου Λαδάδικα
Προσέλευση: 21:30
Τηλ. κρατήσεων: 6949950530, 2310 510081,
Εισιτήριο θεάματος: 8€
e-ticket: http://thessticket.eventbrite.com/

Πηγή : rocking.gr

Uncategorized

Σε ποιον ανήκει η αιγύπτια βασίλισσα Νεφερτίτη;

Εκθεση με επίκεντρο την προτομή της φιλοξενεί το Μουσείο Neues στο Βερολίνο

Θεωρείται το ισοδύναμο του αρχαίου κόσμου με τη Μόνα Λίζα της Αναγέννησης και αυτές τις μέρες συγκεντρώνει στο Βερολίνο τα βλέμματα χιλιάδων επισκεπτών, καθώς αποτελεί το κεντρικό έργο της έκθεσης στο Μουσείο Neues, που αναφέρεται στην ίδια. 
Πρόκειται φυσικά για την προτομή της αιγύπτιας βασίλισσας Νεφερτίτης, που ανακαλύφθηκε ακριβώς πριν από εκατό χρόνια στα ερείπια του εργαστηρίου ενός σπουδαίου γλύπτη με το όνομα Τούθμοσις. 
Αν η προτομή όμως είναι διάσημη σήμερα ανά τον κόσμο, δεν συμβαίνει το ίδιο όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αποκτήθηκε. Το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη της αποσιωπήθηκε τελείως μέσα στον χρόνο κι αυτό γιατί ήταν εβραίος, ενώ στο κενό πέφτουν εδώ και 90 χρόνια τα αιτήματα της αιγυπτιακής κυβέρνησης για την επιστροφή της.
Ούτε τον δανεισμό της μάλιστα δέχτηκε η γερμανική πλευρά, προκειμένου να εκτεθεί στη γενέτειρά της. 
Οι Αιγύπτιοι κατηγορούν τους Γερμανούς, ότι τους ξεγέλασαν και την πήραν από την Αίγυπτο μειώνοντας την αξία της. Κάτι, που αν συνδυαστεί με άλλα παρόμοια περιστατικά, τα οποία συνέβαιναν τότε σε χώρες όπου δραστηριοποιούνταν ξένοι αρχαιολόγοι είναι πιθανόν να συνέβη. 
Από την άλλη η Γερμανία ισχυρίζεται, ότι όλα έγιναν νομότυπα άρα δεν υπάρχει θέμα επιστροφής.
Κατ’ αρχάς όμως η ιστορία: Ο γερμανός αρχαιολόγος Λούντβιχ Μπόρχαρντ ήταν αυτός που έφερε στο φως την ηλικίας 3.400 ετών αιγύπτια καλλονή – το όνομά της σημαίνει άλλωστε «Η όμορφη έφθασε» – στη θέση Τελ ελ Αμάρνα στις όχθες του Νείλου, στα ερείπια της πρωτεύουσας Ακετατόν του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (είχε εισάγει στη θρησκεία τον μονοθεϊσμό). 
Πίσω από τον αρχαιολόγο όμως βρισκόταν ένας πλούσιος χρηματοδότης, προστάτης των Τεχνών και μεγάλος φιλάνθρωπος, ο Τζέιμς Σιμόν, πρώσσος και εβραίος. Σύμφωνα με τους νόμους έτσι, που ίσχυαν τότε στην Αίγυπτο, ο Σιμόν δικαιούνταν το ήμισυ των πολύτιμων αντικειμένων, που έρχονταν στο φως από τις ανασκαφές, που γίνονταν με δικά του χρήματα. 
Η Νεφερτίτη ανήκε σε αυτά, αν και αργότερα οι Αιγύπτιοι κατηγόρησαν τους Γερμανούς ότι τους ξεγέλασαν μειώνοντας την αξία της στη μοιρασιά. Κάτι, που αν συνδυαστεί με άλλα παρόμοια περιστατικά, τα οποία συνέβαιναν τότε σε χώρες όπου δραστηριοποιούνταν ξένοι αρχαιολόγοι είναι πιθανόν να συνέβη.
Σε κάθε περίπτωση όμως ο Σιμόν ήταν αυτός που έστειλε στο Βερολίνο τη Νεφερτίτη, προσφέροντας υπηρεσία στην πατρίδα του, πόσο μάλλον που μερικά χρόνια αργότερα, το1920, την παραχώρησε στα μουσεία της πόλης. 
Το 1925 όμως, η επιχείρηση βάμβακος του Σιμόν, Simon Brothers, η οποία στον καιρό της ακμής της είχε κύκλο εργασιών ύψους 50 εκατ. μάρκων με ετήσια κέρδη 6 εκατομμυρίων, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα και έτσι αναγκάστηκε να την κλείσει, ενώ πούλησε την πολυτελή βίλα του και μετακόμισε σε ένα απλό διαμέρισμα. 
Εως τότε όμως είχε εμπλουτίσει όλα τα μουσεία του Βερολίνου με δεκάδες άλλα αιγυπτιακά έργα τέχνης, είχε δωρίσει το ένα τέταρτο του εισοδήματός του για τις Τέχνες και είχε αναλάβει μια σειρά από φιλανθρωπικούς σκοπούς και κοινωνικά προγράμματα. 
Οι χορηγίες του άρχισαν με το άνοιγμα της Εθνικής Πινακοθήκης του Βερολίνου το 1876, η οποία όμως σε αντίθεση με εκείνες των Παρισίων ή του Λονδίνου διέθετε ελάχιστα εκθέματα. Οι δωρεές του Σιμόν, στην Πινακοθήκη ειδικά, ήταν αμέτρητες (Ρέμπραντ, Μπελίνι, Μαντένια κ. ά.)
Την ίδια χρονιά η Αίγυπτος ζήτησε την επιστροφή της Νεφερτίτης αλλά οι Γερμανοί αρνήθηκαν, κάτι που εξόργισε τον Σιμόν, ο οποίος έστειλε επιστολή στο Μουσείο του Βερολίνου υπενθυμίζοντας ότι οι διευθυντές του είχαν δώσει την υπόσχεση πως θα το πράξουν, σε περίπτωση που τεθεί τέτοιο αίτημα. 
Εκείνοι βεβαίως αρνήθηκαν και το θέμα προσωρινά σταμάτησε εκεί. Ο Σιμόν μάλιστα χολωμένος από την άρνηση του Βερολίνου επέστρεψε, σε ένδειξη διαμαρτυρίας την πρόσκληση που του είχε σταλεί για να παραστεί στα εγκαίνια του Μουσείου της Περγάμου, το 1930, ενώ πέθανε μόνος και πικραμένος δύο χρόνια αργότερα. 
Στο μεταξύ το αίτημα της Αιγύπτου που ήταν πάντα σε ισχύ φάνηκε, το 1935, ότι θα δικαιωθεί, αφού οι Γερμανοί έδειξαν να συμφωνούν με την επιστροφή της προτομής, μόνον που τώρα επενέβη ο ίδιος ο Χίτλερ για να ματαιωθεί οριστικώς. 
Νέο επίσημο αίτημα, αυτή τη φορά δανεισμού, τέθηκε το 2007 από τον πρώην γενικό διευθυντή Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου Ζαχί Χαουάς, όταν το Αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου ζήτησε την προτομή προκειμένου να εκτεθεί στα εγκαίνια του νέου μουσείου κοντά στις πυραμίδες της Γκίζας. 
Και πάλι όμως το αίτημα απορρίφθηκε, χωρίς αυτό ωστόσο να σημαίνει ότι οι Αιγύπτιοι το έχουν ξεχάσει.
Από την άλλη η Γερμανία του Χίτλερ είχε φροντίσει να ξεχάσει τελείως τον Σιμόν και το όνομά του διαγράφηκε από παντού. 
Κάτι που σήμερα, 80 χρόνια από τον θάνατό του, πρόκειται να αλλάξει καθώς στο Βερολίνο σχεδιάζεται ένα μόνιμο αφιέρωμα στον ξεχασμένο προστάτη του. Συγκεκριμένα μία νέα γκαλερί, που κατασκευάζεται τώρα, θα ονομαστεί James Simon Gallery.
Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

Ανακοινώθηκε το Βραβείο Αναγνωστών 2012

Απονέμεται στον Πασχάλη Λαμπαρδή και στο μυθιστόρημά του «Κάθετη έξοδος»

Στον Πασχάλη Λαμπαρδή και στο μυθιστόρημά του «Κάθετη έξοδος» (Πατάκης) απονέμεται το Βραβείο Αναγνωστών 2012, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών.
Η «Κάθετη έξοδος», το πέμπτο μυθιστόρημα του Σερραίου πεζογράφου, είναι μια ψυχολογική περιπέτεια με φόντο το σύγχρονο αστικό περιβάλλον, που εστιάζει στα συναισθήματα, στις στοχαστικές αναζητήσεις, στις υπερβάσεις του ανθρώπου εντός της καθημερινότητας, στην υπαρξιακή διαδρομή προς την αυτογνωσία.
Στη φετινή διαδικασία του Βραβείου Αναγνωστών έλαβαν μέρος συνολικά πάνω από 5.000 βιβλιόφιλοι (από αυτούς 3.396 ψήφισαν με sms και οι υπόλοιποι ήταν μέλη των 38 Λεσχών Ανάγνωσης που πρότειναν τη «βραχεία λίστα»).
Στην τελική βαθμολογία δεύτερο κατατάχθηκε το βιβλίο «Οι καιροί της μνήμης» του Θοδωρή Παπαθεοδώρου (Ψυχογιός) και τρίτο το βιβλίο «Αννα Σικελιανού: ο έρωτας και τ’ όνειρο» των Κ. Γουργουλιάνη και Ν. Κ. Κυριαζή (Καστανιώτης).
Με το βραβείο τιμήθηκαν στο παρελθόν τα Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού (2011), το Όπως ήθελα να ζήσω της Ελένης Πριοβόλου (2010), το Ιμαρέτ του Γιάννη Καλπούζου (2009), το Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη του Δημήτρη Μπουραντά (2008), το Ο κύριος Επισκοπάκης του Ανδρέα Μήτσου (2007), το Αμίλητα βαθιά νερά της Ρέας Γαλανάκη (2006) και το Η μέθοδος της Ορλεάνης της Ευγενίας Φακίνου (2005).
Ο διαγωνισμός για το Βραβείο Αναγνωστών διεξάγεται για όγδοη χρονιά. Διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) σε συνεργασία με την ΕΡΤ. Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της 10ης Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.
Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

ΒΙΒΛΙΟ : Ογδόντα ημέρες κίτρινο – Vina Jackson

Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι η ερωτική λογοτεχνία, έπειτα από αρκετά χρόνια που βρισκόταν στον πάγο, έχει πάρει τα πάνω της.
Την αρχή έκαναν οι εκδόσεις Μεταίχμιο, επανεκδίδοντας μερικά από τα αριστουργήματα του είδους. Ακολούθησαν οι εκδόσεις Πατάκη, που με το “Πενήντα Αποχρώσεις Του Γκρι”, έκαναν την επιτυχία της χρονιάς που φεύγει, για να ολοκληρώσουν τον κύκλο οι εκδόσεις Τουλίπα και η τριλογία “Crossfire”.

 Και ενώ όλοι οι υπόλοιποι εκδοτικοί αναζητούν το βιβλίο εκείνο που θα μπορέσει να κάνει την διαφορά και να ξεχωρίσει, ώστε να γίνει το απόλυτο αναγνωστικό φετίχ, οι εκδόσεις Λιβάνη έρχονται με τη σειρά τους να μας παρουσιάσουν το πρώτο βιβλίο της τριλογίας “Ογδόντα Ημέρες”, δημιούργημα δύο πολύ διάσημων όπως λέγεται συγγραφέων, οι οποίοι κρύβουν την ταυτότητα και τις συνδυασμένες τους προσπάθειες, πίσω από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, Vina Jackson.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την ζωή της Σάμερ Ζάχοβα ή για να είμαστε πιο ακριβείς, γύρω από την σεξουαλική της ζωή και ταυτότητα, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει, ποια πραγματικά είναι και τι είναι αυτό που αποζητά, ώστε να αισθανθεί ολοκληρωμένη. Η σχέση της με τον Ντάρεν, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που χρειάζεται και έτσι, αποφασίζει να τον αφήσει. Αυτό που δεν εγκαταλείπει όμως ποτέ, είναι το βιολί της και η μουσική που βγαίνει από αυτό, κάτι που την φέρνει στην έκταση εκείνη που θα ήθελε να την οδηγήσει και μια ερωτική σχέση. Τότε είναι που εμφανίζεται ο Ντόμινικ, ένας γοητευτικός άντρας που έχει τις δικές του εμμονές και ανάγκες, ο οποίος γοητεύεται από την Σάμερ που του γίνεται εμμονή. Όταν το βιολί της Σάμερ καταστρέφεται, ο Ντόμινικ, προσφέρεται να το αντικαταστήσει με αντάλλαγμα, ένα κονσέρτο μόνο για εκείνον, κάτι που η Σάμερ δέχεται χωρίς σκέψη. Τότε είναι που ανάμεσά τους ξεκινά ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να τους οδηγήσει αμφότερους στα άκρα καθώς, η απόλαυση και η ικανοποίηση, δεν έρχονται χωρίς κόστος στην τόσο παράξενη και ιδιόμορφη σχέση τους.

Πριν πω περισσότερα, θα πρέπει να τονίσω ότι το “Ογδόντα Ημέρες”, δεν είναι ένα ανάγνωσμα για όλους. Η αισθητική και η φιλοσοφία του, παραπέμπουν σε εκείνη του Μαρκήσιου Ντε Σαντ γι’ αυτό, όσοι τον έχετε διαβάσει και σοκαριστήκατε από την γραφή του, καλύτερα να επιλέξετε κάτι άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους υπέρμετρα ρομαντικούς που δεν μπορούν να δεχτούν την σκοτεινή πλευρά της σεξουαλικής φύσης του ανθρώπου, δεν την κατανοούν και δεν την καταλαβαίνουν, όχι απλά γιατί δεν τους ταιριάζει αλλά, γιατί αρνούνται να δεχτούν ότι για μερικούς ανθρώπους, αυτή είναι η αλήθεια της καθημερινότητάς τους. Κακά τα ψέματα… το βιβλίο μιλάει για τον φετιχισμό και τον ορισμό της υποταγής και άσχετα από το ότι, όσον αφορά το περιγραφικό σκέλος, δεν καταφεύγει σε προκλητικές ακρότητες, είναι σε θέση να σοκάρει έναν πιο συντηρητικό αναγνώστη. Προς θεού, δεν εννοώ ότι πρέπει να είσαι χαλαρών ηθών για να σου αρέσει αλλά, όπως και να το κάνουμε, πρέπει να είσαι αυτό που λένε, open minded.

Η σχέση της Σάμερ και τον Ντόμινικ, κάθε άλλο παρά συμβατική είναι. Άλλωστε, σκοπός των συγγραφέων δεν είναι να εξερευνήσουν τόσο τα συναισθηματικά κίνητρα κι ερεθίσματά τους αλλά, την σκοτεινή μεριά της ανθρώπινης φύσης και σεξουαλικότητας, μάρτυρας των οποίων είναι και οι ίδιοι. Και οι δυο τους, κυριεύονται από ένστικτα τα οποία είναι πάνω από αυτούς αναζητώντας μια μορφή ηδονής που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υποταγή αλλά και τον πόνο. Αλλά όσον αφορά το μεταξύ τους παιχνίδι, η σχέση τους, είναι δούνε και λαβείν, μέχρι την στιγμή τουλάχιστον που το να προκαλέσουν ο ένας τον άλλον οδηγώντας τον στα άκρα, τους κατευθύνει σταδιακά στο χείλος του γκρεμού. Όμως στο επίκεντρο βρίσκεται κατ’ εξοχήν η Σάμερ, η οποία είναι λιγότερο συνειδητοποιημένη από τον Ντόμινικ, πιο πρόθυμη να φτάσει στα άκρα, ρισκάροντας ακόμα και την ίδια την πνευματικότητά της και την ψυχική της ισορροπία. Φτάνει στα όριά της και δεν διστάζει να τα ξεπεράσει μάλιστα, στην προσπάθειά της να κατανοήσει ποια πραγματικά είναι και τελικά αναρωτιέμαι… αυτό οφείλεται στην αδυναμία της να ελέγξει τα πάθη της ή στην αστείρευτη τόλμη της που ασυνείδητα την οδηγεί στο να δοκιμάσει τα πάντα, προκειμένου να απορρίψει ότι δεν της ταιριάζει;

Κατά την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, προσπαθούσα να αποφασίσω αν τελικά, μου άρεσε ή όχι. Ολοκληρώνοντάς το κατέληξα στο συμπέρασμα πως ναι, μου άρεσε και μάλιστα ιδιαιτέρως, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Το ψυχολογικό προφίλ των κεντρικών χαρακτήρων αν και ακραίο, δεν είναι μη ρεαλιστικό, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η καθημερινότητα, είναι ίδια με τη δική τους και δεν μπορούμε να τους ακυρώνουμε. Από την άλλη, η αφήγηση γίνεται με τέτοιον τρόπο που έχουμε τη δυνατότητα, σε ένα πρωτοπρόσωπο επίπεδο αφήγησης να δούμε, τόσο την οπτική της ίδιας της Σάμερ, κατανοώντας σε βάθος τα συναισθήματά της και τους λόγους των αποφάσεών της, όσο και ένα τριτοπρόσωπο επίπεδο, που μας επιτρέπει να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα των γεγονότων, πως αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις οι περιφερειακοί χαρακτήρες, ο ίδιος ο Ντόμινικ και οι απλοί παρατηρητές, βλέποντας ουσιαστικά την ίδια κατάσταση, μέσα από διαφορετικά και πολλαπλά πρίσματα, όπως ακριβώς στην πραγματική ζωή.

Η ροή της αφήγησης είναι σταθερά ανοδική, με σημεία κορύφωσης και χαλάρωσης, εξισορροπώντας έτσι το σύνολο ώστε να διατηρεί μεν κάποια στοιχεία προκλητικότητας, χωρίς ωστόσο να αγγίζει τα όρια του πρόστυχου, προκαλώντας τα όρια του αναγνώστη, σεβόμενη προφανώς το γεγονός ότι δεν θα είναι όλοι όσοι πέσει στα χέρια τους εξίσου ανοιχτόμυαλοι. Η γραφή των συγγραφέων διακρίνεται από μια αδιαμφισβήτητη δυναμική, που συναρπάζει και σε καθηλώνει από την πρώτη, μέχρι και την τελευταία γραμμή. Η παθιασμένη με την μουσική Σάμερ και ο τρόπος που αυτή την κυριεύει και κατευθύνει τα βαθύτερα ένστικτά της, είναι τουλάχιστον γοητευτικός, όπως και ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να αναδυθεί η σκοτεινή πλευρά του καταλυτικού πάθους και της ανάγκης μερικές φορές, ορισμένων ανθρώπων, να κάνουν την ηθική, συναισθηματική και σεξουαλική υπέρβαση, προκειμένου να φτάσουν στα όρια της απόλαυσης, έστω κι αν ρισκάρουν ακροβατώντας πάνω σε μια πολύ λεπτή και ακαθόριστη διαχωριστή γραμμή. Αν μη τι άλλο, ένα μυθιστόρημα έκπληξη.

Από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913 – Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα: Έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη

Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει στο κεντρικό κτήριο την έκθεση «Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913 – Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα». Η έκθεση θα παρουσιαστεί από τις 12 Δεκεμβρίου 2012 μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 2013. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 10 Δεκεμβρίου 2012.

Περισσότερες πληροφορίες:

H ιστορική έκθεση Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα: Βαλκανικοί Πόλεμοι, 1912-1913 αποτελείται από σπάνιες φωτογραφίες, σχετικό αρχειακό υλικό και ιστορικά κειμήλια, που αποσκοπούν στο να προβάλουν τον πόλεμο των Ελλήνων και της Ελλάδας το 1912-1913, αναδεικνύοντας κυρίως την πατριωτική προσπάθεια μαζί με την αγωνία που αυτή εμπεριείχε.

Μέσω ανέκδοτου υλικού σχετικού με τους πεσόντες εθελοντές των πολέμων 1912-1922, χαρτογραφείται η ευαίσθητη έννοια της πολεμικής προσφοράς και θυσίας. Τέλος, ειδική ενότητα της έκθεσης παρουσιάζει την πόλη της Θεσσαλονίκης κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.

Uncategorized

Θεατρικό «Μαουτχάουζεν» με υπογραφή Καμπανέλλη – Θεοδωράκη

Το συγκλονιστικό χρονικό μιας προσωπικής εμπειρίας στη σκηνή του Badminton

Μαουτχάουζεν: Το χρονικό μια προσωπικής εμπειρίας που αποτύπωσε ένα από το πλέον συγκλονιστικά γεγονότα στην παγκόσμια ιστορία μεταφέρεται στη σκηνή. Το πιο προσωπικό βιβλίο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, γίνεται παράσταση και από την Πέμπτη (6/12) ζωντανεύει στο θέατρο Badminton.
«Πρόκειται για ένα χρονικό, για μια πραγματική ιστορία», επισημαίνει ο Στέλιος Μάινας που μαζί με την Κάτια Σπερελάκη και τον σκηνοθέτη της παράστασης Θέμη Μουμουλίδη, υπογράφουν το σενάριο. «Δεν είναι θεατρικό κείμενο και ο ίδιος ο Καμπανέλλης δεν θέλησε ποτέ να αλλάξει τη μορφή του. Ηθελε να το αφήσει σαν μαρτυρία, σαν ντοκουμέντο γιατί μόνον έτσι μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Εμείς πιάσαμε το κείμενο με απόλυτο σεβασμό και χωρίς να το αλλάξουμε. Δεν μεταφέρεται αυτό το φοβερό ποτάμι των γεγονότων». Γι΄αυτό και κράτησαν ως βασικό μοτίβο, ως γεγονός-αφορμή τον έρωτα. «Και συγκεριμένα τον έρωτα του ήρωα, που δεν είναι άλλος από τον Καμπανέλλη, για μία Λιθουανή. Εγκλειστοι και καταδικασμένοι όπως ήταν, βρήκαν όμως κι έναν χώρο για αισθήματα, για έρωτα, για ζωή… Κι αυτές οι “μέρες και οι νύχτες του έρωτα” όπως σημειώνει ο ίδιος ο δημιουργός, είναι που κράτησε ζωντανή την ανθρωπιά τους».  
Το βιβλίο, θυμίζει ο Στέλιος Μάινας, «ξεκινά από την 5η Μαΐου, ημέρα της απελευθέρωσης και επιστρέφει με φλας-μπακ σε όλα τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί. Απελευθερωμένοι πλέον οι κρατούμενοι και παρά τη θέλησή τους να επιστρέψουν στη ζωή, συνειδητοποίησαν πόσο δεμένοι ήταν μεταξύ τους, που η επιστροφή στην πατρίδα έμοιαζε με άπιαστο όνειρο» συνεχίζει. Και συμπληρώνει ο ηθοποιός που κρατά τον ρόλο του αφηγητή-Καμπανέλλη ο οποίος επισκέπτεται ύστερα από χρόνια το Μάουτχάουζεν: «Εμείς επιχειρούμε να παρουσιάσουμε τη συγκινησιακή εσωτερική αναβίωση ενός ολόκληρου κόσμου που τότε επιχειρήθηκε να συνθλιβεί. Αλλά δεν τα κατάφεραν. Δεν κατάφεραν οι Ες-Ες να κάμψουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».  
ΠΟΤΕ ΠΟΥ Badminton Τιμές εισιτηρίων : 10 – 16 – 22 – 28 – 38 ευρώ Παραστάσεις: Πέμπτη 6/12 ως Κυριακή 9/12 στις 20.30, Δευτέρα & Τρίτη 10-11/12, στις 19.00, Τετάρτη 12/12 στις 20.00. Επιπλέον Σάββατο και Κυριακή, 8 & 9/12 στις 17.00
Η ιδέα της παράστασης ανήκει στον Θέμη Μουμουλίδη και στην υπόσχεση που είχε δώσει στην κόρη του Καμπανέλλη, την Κατερίνα. Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν άργησε καθόλου να πει το «ναι» για τη δική του μουσική, κι έτσι τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. «Είναι τόσο θεατρικός ο λόγος του Καμπανέλλη, έχει τόσο διεισδυτικότητα που η δική μας η δουλειά ήταν συμπληρωματική», τονίζει ο Στέλιος Μάινας. «Ολη τη δουλειά την έχει κάνει ο ίδιος ο δημιουργός. Εμείς είμαστε απλώς οι διαχειριστές» συμπληρώνει. 
Μόλις ανακοινώθηκαν οι έξι πρώτες παραστάσεις το κοινό ανταποκρίθηκε σε τέτοιο βαθμό που οι διοργανωτές πρόσθεσαν αρχικά άλλη μία παράσταση και στη συνέχεια άλλες δύο. Συνολικά λοιπόν θα δοθούν εννέα παραστάσεις στο Badminton των δυόμιση χιλιάδων θέσεων – από την Πέμπτη 6/12 ως και την Τετάτρη 12/12.
Η επιτυχία που προδιαγράφεται φαίνεται να έχει απάντηση στα ονόματα των δύο δημιουργών: του συγγραφέα και του συνθέτη. «Brand names», χαρακτηρίζει, ως αυτονόητο, τον Καμπανέλλη και τον Θεοδωράκη ο Στέλιος Μάινας. Κι έχει δίκιο….
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Μαουτχάουζεν» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Μουσική Gustav Malher – Μίκης Θεοδωράκης. Διεύθυνση Ορχήστρας Μίλτος Λογιάδης, στίχοι Ιάκωβος Καμπανέλλης, σενάριο Στέλιος Μάινας – Θέμης Μουμουλίδης – Κάτια Σπερελάκη, σκηνογραφία Παναγιώτα Κοκορού, κινησιολογία Αποστολία  Παπαδαμάκη. Παίζουν: Στέλιος Μάινας, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Αρης Λεμπεσόπουλος, Μαριάννα Πολυχρονίδη, Βασίλης Μπισμπίκης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Κώστας Βελέντζας, Αννα Ελενα  κ.ά.
Τα τραγούδια του Μάουτχάζουζεν σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, ερμηνεύει η Ρίτα Αντωνοπούλου. Την ορχήστρα διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης. 
Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

CINEMA: Ξενοδοχείο για τέρατα

Η Sony Pictures Animation και η Feelgood παρουσιάζει σε 3D το «Ξενοδοχείο για Τέρατα» που θα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012.

Ξενοδοχείο για Τέρατα
Εκεί που τα τέρατα πάνε για να χαλαρώσουν 
ή 
Αν είσαι Τέρας, διάβαινε!

Η Sony Pictures Animation μας ανοίγει τις πόρτες του πιο καλά κρυμμένου ξενοδοχείου όλων των εποχών, εκεί όπου οι όροι φιλοξενίας και τουρισμού έχουν αντιστραφεί και ένας κοινός θνητός είναι κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτος. «Το Ξενοδοχείο για Τέρατα» διευθύνει ο Δράκουλας, ένα αληθινό τέρας ευγενείας, ο οποίος προσπαθεί με νύχια και δόντια (είναι άλλωστε προικισμένος και στις δύο κατηγορίες) να εξασφαλίσει για τον Φρανκεστάιν, την Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, τον Λυκάνθρωπο και άλλα μυθικά τέρατα του σινεμά πολύτιμες στιγμές ηρεμίας, μακριά από το αφόρητο και επικίνδυνο ανθρώπινο είδος.

Την αστεία και πρωτότυπη αυτή ιστορία σκηνοθετεί ένα από τα πρωτοπόρα και υποσχόμενα μυαλά στον χώρο του animation, o Genndy Tartakovksy, ο οποίος, όπως και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας του, αποδεικνύεται ένας αξέχαστος οικοδεσπότης.  Η ευφάνταστη σκηνοθεσία, η  αξιοποίηση των χαρακτήρων μέσα από το εντυπωσιακό 3D, οι καλοδουλεμένες κωμικές λεπτομέρειες και η φροντίδα να μην χαθεί ούτε στιγμή ο ρυθμός των σπαρταριστών διαλόγων προσφέρουν εκτός από μια συναρπαστική τρισδιάστατη κωμωδία για όλη την οικογένεια, μια μοναδική εμπειρία που θα αλλάξει τη γνώμη μας για τον Δράκουλα, τους φίλους τους, αλλά και για τις δυνατότητες του animation.

Σύνοψη
Καλώς ήλθατε στο “Ξενοδοχείο για Τέρατα”, το πολυτελές θέρετρο του Δράκουλα, όπου τα τέρατα και οι οικογένειές τους μπορούν να ξεδώσουν ελεύθερα, μακριά από την ανεπιθύμητη ανθρώπινη παρουσία.  Ο Δράκουλας έχει καλέσει για ένα Σαββατοκύριακο μερικά από τα πιο διάσημα τέρατα του κόσμου, τον Φράνκεσταϊν και τη Νύφη του, τη Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, μια οικογένεια λυκανθρώπων και πολλούς άλλους για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα 118α γενέθλια της κόρης του Μέιβις. Για τον Δράκουλα, η φιλοξενία όλων αυτών των θρυλικών τεράτων κάθε άλλο παρά πρόβλημα είναι. Όμως, το ιδανικό αυτό σκηνικό κινδυνεύει να καταρρεύσει εξαιτίας της παρουσίας ενός κοινού θνητού, ο οποίος ανακαλύπτει εντελώς τυχαία το θέρετρο και ξετρελαίνεται με την Μέιβις.

Πηγή : culturenow.gr