Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 31 Kann

Την μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου τιμά το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Megaron Plus. Το αφιέρωμα, θα γίνει στις 31 Kann, beim 19.00 και η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας.
Η εκδήλωση θα αρχίσει συμβολικά με ερωτική επιστολή του ίδιου του σκηνοθέτη προς την πόλη του, «μια γέρικη πόλη τεσσάρων χιλιάδων χρόνων», όπως έλεγε ο ίδιος, την τηλεοπτική ταινία «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη», την οποία δημιούργησε το 1983 με παραγωγό την ελληνική δημόσια τηλεόραση. Το σενάριο υπέγραψε ο ίδιος ο Αγγελόπουλος, στην ταινία ακούγονται κείμενα του Κώστα Ταχτσή, ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη και του Τάσου Λειβαδίτη και μουσικά θέματα των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Λουκιανού Κηλαηδόνη και Διονύση Σαββόπουλου.
Για τις ταινίες και το μεγάλο ταξίδι του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ελληνική ιστορία θα μιλήσουν, einschließlich, ο ιστορικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος, η διδάκτωρ φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας Αιμιλία Καραλή και η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιου Αιγαίου Ειρήνη Στάθη, η οποία με τη διδακτορική της διατριβή ερεύνησε τον «Χώρο και τον χρόνο στον κινηματογράφο του Θ. Αγγελόπουλου». Τους ομιλητές θα συντονίσει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος.

Quelle : tovima.gr

Παρά τους χαλεπούς καιρούς, η Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου – Γκίκα ανοίγει τις πύλες της την Πέμπτη 24 Kann

Σε μια από τις αναρίθμητες βιτρίνες της Πινακοθήκης Χατζηκυριάκου – Γκίκα στο δεύτερο όροφο ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με την περίφημη φωτογραφία των εκπροσώπων της γενιάς του 1930 στο σπίτι του Γιώργου Θεοτοκά την 9η Μαρτίου του 1963. Oρθιοι και καθιστοί στην ασπρόμαυρη εικόνα φωτογραφίζονται οι Πετσάλης Διομήδης, Βενέζης, Σεφέρης, Καραντώνης, Θεοτοκάς, Τερζάκης, K. Θ. Δημαράς, Κατσίμπαλης, Bürger, Εμπειρίκος και άλλοι.

Oλους αυτούς και ακόμα περισσότερους απ‘ όσους συνέδεσαν τη ζωή και το έργο τους με μια εποχή μεγάλης πνευματικής παραγωγής θα συναντήσει κανείς όχι μόνο μέσα απ‘ αυτή την εικόνα αλλά σε ξεχωριστά αφιερώματα για τον καθένα σε ένα ολοκαίνουργιο Μουσείο.

Στην Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου – Γκίκα που άνοιξε τις πύλες της για το κοινό σε μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονική συγκυρία για τον τόπο. Το κτήριο της οδού Κριεζώτου 3 που έζησε και εργάστηκε για σαράντα χρόνια ο Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας ανοίγει ανακαινισμένο τις πόρτες του την Πέμπτη 24 Μαΐου αφιερωμένο στον καλλιτέχνη αλλά και στην καλλιτεχνική δημιουργία της Ελλάδας σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εποχή: από το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου και τη Μικρασιατική καταστροφή έως τις παραμονές της Δικτατορίας του 1967.

Στο ισόγειο, τον πρώτο, τον δεύτερο και το πρώτο μισό του τρίτου ορόφου μπορεί να συναντήσει κανείς από το οσκαρ του Βασίλη Φωτόπουλου για την καλλιτεχνική διεύθυνση του «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, έως το Νόμπελ του Οδυσσέα Ελύτη, κι από το βυζαντινότροπο χειρόγραφο του Γιάννη Ρίτσου έως τα, σμιλεμένα από το Γιάννη Παππά, χέρια του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα.

Πεζογράφοι, ποιητές, φιλόλογοι και κριτικοί, λογοτέχνες, μουσικοί, άνθρωποι του θεάτρου, ζωγράφοι, γλύπτες, χαράκτες, φωτογράφοι, αρχιτέκτονες, ακόμα και άνθρωποι του ιστορικού, φιλοσοφικού στοχασμού αλλά της επιστήμης τιμώνται σ‘ αυτό το Μουσείο που μας κάνει οικεία μια απίστευτη παραγωγή σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς από ανθρώπους που πολλοί έμειναν παραγνωρισμένοι. Η παρουσίαση του έργου τους γίνεται με τη μορφή «διάλογου». Το έντυπο, στην πλειοψηφία τους, υλικό της βιτρίνας «συνομιλεί» με το εικαστικό του τοίχου.

Από τον τρίτο όροφο και μετά η «σκυτάλη» ανήκει στον Χατζηκυριάκο – Γκίκα. Πίνακες, σχέδια, γλυπτά, Landschaft, χειρόγραφα, εικονογραφημένες εκδόσεις, Fotos, έπιπλα από το σπίτι της ΄Ύδρας που κάηκε το 1961 αλλά και οι χώροι της Αθηναϊκής οικίας και ο προσωπικός κόσμος του Γκίκα ξετυλίγουν τη γοητεία τους στον επισκέπτη που ολοκληρώνει το οδοιπορικό του στο ατελιέ του Γκίκα: εκεί όπου τα καβαλέτα του συνυπάρχουν με αντικείμενα με τα ταξίδια του.

«Στα εκθέματα υπάρχει το στίγμα της ιστορίας ενώ απουσιάζει εντελώς ο ρόλος της πολιτικής», ανέφερε την Δευτέρα 21 Μαΐου στην παρουσίαση της Πινακοθήκης ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, Aγγελος Δεληβορριάς ο οποίος ευχαρίστησε στην ομιλία του Ιδρύματα, εταιρείες και ιδιώτες, όσους, δηλαδή, συνεισέφεραν για να γίνει αυτό το προσωπικό του όραμα πραγματικότητα. Στην παρουσίαση συμμετείχαν επίσης η πρόεδρος του Μουσείου Μπενάκη, Αιμιλία Γερουλάνου, η ιστορικός τέχνης και συγγραφέας του βιβλίου, «Κριεζώτου 3», Εβίτα Αράπογλου και η επιμελήτρια της συλλογής Γκίκα, Ιωάννα Προβίδη. Ακολούθησε ξενάγηση σε κοινό και δημοσιογράφους.

Benaki Museum – Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου – Γκίκα
Κριεζώτου 3
Tel: 210-3615702
Πωλητήριο: 210-3630204
www.benaki.gr

Quelle : tovima.gr

Εκκληση του αρθρογράφου Χ.Πόρτερ με αφορμή την αφή της ολυμπιακής φλόγας

«Οι Έλληνες μας έδωσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ας τους δώσουμε πίσω τα Γλυπτά του Παρθενώνα». Με αυτόν τον τίτλο ο αρθρογράφος του «Observer» Χένρι Πόρτερ, με αφορμή την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, υποστηρίζει την επιστροφή των περίφημων Γλυπτών, καταρρίπτοντας όλα τα επιχειρήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για το αντίθετο.

«Μη με παρεξηγείτε, δεν θέλω να επιτεθώ στο Βρετανικό Μουσείο, το οποίο είναι γεγονός ότι αντιπροσωπεύει υψηλά επίπεδα πολιτισμού και έχει έναν εκπληκτικό διευθυντή, τον Νιλ ΜακΓκρέγκορ. Θα πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας σχετικά με την παρουσία τόσων Γλυπτών από τον Παρθενώνα στη Βρετανία.

»Υπάρχουν και άλλα τμήματά τους σε άλλα ευρωπαϊκά μουσεία, όμως το μεγαλύτερο μέρος του ανεπανάληπτου αυτού έργου βρίσκεται εδώ από την εποχή που αφαιρέθηκε βίαια από τον Σκοτσέζο λόρδο Έλγιν πριν από δύο αιώνες», διευκρινίζει ο αρθρογράφος.

Ο Χένρι Πόρτερ αναφέρει στη συνέχεια ότι και άλλα έργα τέχνης δεν έχουν αποκτηθεί με τον πιο «καθαρό» τρόπο, όμως τα Γλυπτά του Παρθενώνα διαφέρουν καθώς αποτελούν το ανώτερο επίπεδο που έφτασε ο άνθρωπος τον 5ο αι. B.C. και για περίπου 2.000 χρόνια από τότε.

«Αντιπροσωπεύουν τον πυρήνα του ελληνικού πολιτισμού και την καρδιά της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. Auch, εξίσου σημαντικό, αντιπροσωπεύουν το μισό του οικοδομήματος που κατασκευάστηκε μεταξύ 447 und 432 B.C., σηματοδοτώντας την ήττα των Περσών στην Αθήνα», επισημαίνει ο Πόρτερ.

Ο αρθρογράφος του «Observer» αναφέρει επίσης πως είναι εντυπωσιακό ότι τα τελευταία πέντε χρόνια όλο και λιγότεροι επισκέπτες υποστηρίζουν την παραμονή των έργων στη Βρετανία, κυρίως μάλιστα για λόγους πατριωτικής κατοχής και λιγότερο από αγάπη στην τέχνη.

«Και μιλώντας για κατοχή, συνήθως ξεχνούν ότι τα Γλυπτά “σηκώθηκαν“ από τον Παρθενώνα όταν οι Τούρκοι κυβερνούσαν τους Έλληνες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τα εμβλήματα του ένδοξου παρελθόντος τους», δηλώνει ο αρθρογράφος, παραλληλίζοντάς τα – ως προς την υπεξαίρεση – με τα λεηλατημένα έργα τέχνης από τους Ναζί, τα οποία όμως επιστράφηκαν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους.

Ο Χένρι Πόρτερ κάνει αναφορά και στον δημοσιογράφο Κρίστοφερ Χίτσενς, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Δεκέμβριο και είχε αγωνιστεί σκληρά για την επιστροφή των Γλυπτών – σε άρθρο του δε στο «Vanity Fair» πριν από τρία χρόνια είχε τονίσει ότι όλα τα επιχειρήματα περί καταστροφής τους από τη μόλυνση και τις καιρικές συνθήκες δεν ευσταθούν πλέον, λόγω της ύπαρξης του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Ο Πόρτερ καταρρίπτει και το επιχείρημα ότι η επιστροφή τους θα δημιουργούσε κακό προηγούμενο. «Λίγα έργα στον κόσμο εμπίπτουν στην κατηγορία των Γλυπτών του Παρθενώνα, τα οποία εμπνέουν βαθιά αισθήματα εθνικής απώλειας και λαχτάρας», συμπληρώνει.

Και προτείνει να ρωτήσει ο καθένας τον εαυτό του εάν η συμπεριφορά αυτή του Έλγιν θα ήταν σήμερα αποδεκτή.

«Φυσικά και όχι», er antwortet, «ούτε θα περιμένουμε να διατηρηθεί αυτό το αποτέλεσμα της λεηλασίας. Γιατί λοιπόν κρατάμε αυτά τα παρανόμως αποκτηθέντα γλυπτά σήμερα;».

Ο ίδιος αναφέρει ότι με το οικονομικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, ίσως η στιγμή να μην είναι η κατάλληλη για την επιστροφή τους. Υποστηρίζει όμως το εξής: «Υπό το πρίσμα του τι χρωστάει ο δυτικός πολιτισμός στην Ελλάδα – δημοκρατικές ιδέες, ολυμπιακούς αγώνες, επιστήμη, τέχνη και αρχιτεκτονική –, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια απλή αλήθεια: Τα Γλυπτά του Παρθενώνα δεν είναι δικά μας για να τα κρατάμε».

Quelle :tovima.gr