Η εξέλιξη της Porsche 918 Spyder

Η εξωτική Porsche 918 Spyder βρίσκεται στο τελικό στάδιο της εξέλιξής της και η θρυλική φίρμα έδωσε στη δημοσιότητα σχετικές φωτογραφίες και στοιχεία.
Το νέο και οικολογικό supercar της γερμανικής εταιρείας θα αντικαταστήσει την Carrera GT και αναμένεται να παρουσιαστεί το 2013. Η νέα 918 Spyder είναι ένα οικολογικού χαρακτήρα supercar, το οποίο υιοθετεί την plug-in υβριδική τεχνολογία κινούμενο από ένα μηχανικό σύνολο βενζίνης και δύο «παράλληλους» ηλεκτροκινητήρες. Πίσω από την πλάτη των δύο επιβατών βρίσκεται ένας ατμοσφαιρικός V8 βενζινοκινητήρας, με χωρητικότητα 4,6 λίτρων και όριο περιστροφής του τις 9.000 σ.α.λ., ο οποίος θα αποδίδει περί τους 570 Pferde. Υπάρχουν όμως και δύο ηλεκτροκινητήρες, έναν για τον εμπρός άξονα (με σταθερή σχέση μετάδοσης) και έναν για τον πίσω, ο οποίος θα αποτελεί ουσιαστικά τον αρωγό του βενζινοκινητήρα. Σε ότι αφορά στην απόδοση τους, σύμφωνα με την Porsche η αποδιδόμενη ισχύς για αυτόν που βρίσκεται στο εμπρός μέρος θα είναι 122 ίπποι και για εκείνον που βρίσκεται πίσω, 109 ίπποι.

Συνδυαστικά, το όλο «πακέτο», θα αποδίδει 770 Pferde, τιμή που καθιστά τη νέα 918 Spyder ως την ισχυρότερη Porsche ευρείας παραγωγής στην ιστορία της μάρκας. Σε ότι αφορά τη ροπή, συνδυαστικά η μέγιστη τιμή της θα υπερβαίνει τα 750 Nm. DAS 918 Spyder θα είναι σε θέση να επιταχύνει από 0-100 χλμ./ώρα σε χρόνο μικρότερο των 3 δλ., ενώ η τελική θα είναι πάνω από 325 χλμ./ώρα (125 χλμ./ώρα όταν το αυτοκίνητο οδηγείται αποκλειστικά ως ηλεκτροκίνητο και μέχρι 25 χλμ.). Και όλα αυτά, με τη μέση κατανάλωση 3 λτ/100 χλμ (CO2: 70 γρ./χλμ. Η μήκους 4,643 M. Breitengrad 1,94 M. και ύψους 1,167 M. 918 Spyder θα διαθέτει πέντε προεπιλεγμένα προγράμματα λειτουργίας (E-Power, Hybrid, Sport Hybrid, Race Hybrid και Hot Lap), ενεργές αναρτήσεις PASM με διπλά ψαλίδια εμπρός και πολλαπλούς συνδέσμους πίσω, κεραμικά φρένα και ηλεκτρομηχανικό σύστημα διεύθυνσης.

Quelle : autotriti.gr

C. Καφετζόπουλος: «Είμαστε άφραγκοι παντού»

Ο νεαρός ηθοποιός με το «βαρύ επώνυμο» κάνει το ουσιαστικό ντεμπούτο του στο θέατρο

Είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Καφετζόπουλος παίζει στο θέατρο και…. μιλάει _αφού οι δύο προηγούμενες συμμετοχές του ήταν στις παραστάσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Μέσα» und «Πουθενά». Ερμηνεύει τον Τζέρι στην «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» του Εντουαρντ Αλμπι, ή καλύτερα στο «The Zoo Story», όπως έχουν διατηρήσει τον πρωτότυπο τίτλο στο θέατρο Βeton 7 όπου παίζεται το έργο. Ο 27χρονος ηθοποιός κάνει ουσιαστικά φέτος το επίσημο ντεμπούτο του, τόσο με την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους όπου πρωταγωνιστεί _«Τα κωλόπαιδα», όσο και με το θεατρικό, όπου παίζει. Απόφοιτος της δραματικής σχολής της Νέλλης Καρρά, η οποία και σκηνοθετεί την παράσταση, ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καφετζόπουλου, μπαίνει στον χώρο, δίνοντας το πρώτο στίγμα μιας πορείας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη….

«Δεν υπάρχει δουλειά κι ούτε είναι εύκολο να βρούμε», sagt, εξηγώντας την ανάγκη του για θέατρο: «Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά πράγματα, κάποια χάλια κι άλλα, Hoffnung, besser, ώστε να δώσουμε κι εμείς το δικό μας παρών. Ξέρω όμως πόσο δύσκολα είναι πλέον όλα». Η επιλογή αυτής της Ιστορίας του Αλμπι έχει την αφετηρία της στη σχολή του, αφού εκεί, μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Μάνο Στεφανάκη την είχαν επιλέξει στην πτυχιακή τους, στο πλαίσιο των σύγχρονων έργων. Τότε είχαν διαλέξει να ανταλλάσσουν τους ρόλους επί σκηνής _τώρα τους μοίρασαν ανάλογα και με τις ιδιοσυγκρασίες τους.

«Νομίζω ότι σε έργα όπως αυτό ο Αλμπι εξευτελίζει την κοινωνία. Ενδεχομένως ο περιθωριακός θα μπορούσε να είναι ακόμα και σπουδαίος συγγραφέας, αλλά η κοινωνία δεν του το επέτρεψε. Νομίζω ότι όλοι, εν δυνάμει, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά, αλλά η κοινωνία μας χωρίζει. Ο Τσέρι και ο Πίτερ θα μπορούσαν να είναι και φίλοι….». Ο ίδιος άλλωστε πιστεύει ότι οι άλλοι μας φοράνε ταμπέλες και μας βάζουν σε ρόλους.

Με δεδομένη την οικειότητα που ανέπτυξε από μικρός με τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, λόγω του πατέρα του, ο Γιώργος Καφετζόπουλος στράφηκε στην τεχνική, με στόχο την επαγγελματική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει την οθόνη και το σανίδι. «Το πιο σημαντικό είναι να μαθαίνεις. Κι εγώ προσπαθώ να είμαι ανοιχτός σ΄αυτό. Να ψάχνω, να μαθαίνω, να ακούωΑπ΄τον πατέρα μου σίγουρα θα έχω πάρει πράγματα, αλλά ουδέποτε μου έκανε μάθημα. Παρατηρώντας τον μάθαινα και μαθαίνω. Κι ίσως αυτή η χαλαρότητα που έχει στην αντιμετώπιση των πραγμάτων να με έχει επηρεάσει κι εμένα…. Πιστεύω σ΄αυτή τη χαλαρή προσέγγιση. Γιατί στην Ελλάδα είναι περίεργα τα πράγματα και κυρίως στην τέχνη. Είμαστε άφραγκοι παντού. Εχουμε ηθοποιάρες που δεν μπορούσε να τους δούμε γιατί είναι άφραγκοιΓι΄αυτό κι εγώ αφήνω τα πράγματα να παίρνουν τον δρόμο τους. Είμαι cool». Οσο για το ηχηρό του επώνυμο, μοιάζει να το έχει κι αυτό αντιμετωπίσει χαλαρά: «Έχει να κάνει με τους άλλους κι όχι με μένα. Οποιος είναι σοβαρός δεν ασχολείται μ΄αυτά τα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα να το αλλάξω…..».

Μια τυχαία συνάντηση, ένα απόγευμα Κυριακής στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης: Ο Πίτερ είναι ένας επιτυχημένος εργαζόμενος οκογενειάρχης, αυτός που νομίζουμε ότι θα θέλαμε να είμαστε όλοι. Αντιθέτως, ο Τζέρι, είναι ο μοναχικός τύπος που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Σε μια προσπάθεια επικοινωνίας, ο Τζέρι θα εισβάλει στον μικρόκοσμο του Πίτερ και η ως τότε ισορροπία θα κλονισθεί. Μαζί της θα καταρρεύσουν και τα τείχη που χωρίζουν τους κόσμους τους ενώ οι δύο τους, σαν ζώα, θα θελήσουν να υπερασπιστούν μέχρι θανάτου την ύπαρξή τους. Το πρώτο έργο του αμερικανού συγγραφέα, αν και γράφτηκε το 1958, μοιάζει εξαιρετικά σημερινό. Ενας χρόνο μετά παίχτηκε για πρώτη φορά στο Schiller Theater Werkstatt του Δυτικού Βερολίνου. Ακολούθησε η Αμερική, το1960στο Provincetown Playhouse. Το «The Zoo Story» είναι ένα μονόπρακτο που διερευνά την μοναξιά, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στην υλική υπόσταση του ανθρώπου. Το χαρακτήρισαν «κωμικό δράμα» με μαύρο χιούμορ και σασπένς: Παράλληλα είναι και μια τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής, σε αναζήτηση ευτυχίας και ισοροπίας….
Μυρτώ Λοβέρδου

* Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Τhe Zoo Story» του Εντουαρντ Αλμπι. Richtung: Νέλλη Καρρά. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη. Ηχητικός σχεδιασμός: Ανρί Κεργκομάρ. Σχεδιασμός φώτων: Θωμάς Οικονομάκος. Kinesiologie, Σκηνική Πάλη: Θάνος Δερμάτης. Fotos: Γιάννης Καλογρίδης. Παίζουν: Γιώργος Καφετζόπουλος, Μάνος Στεφανάκης
* ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
θέατρο Beton 7, Πύδνας 7, τηλ. 210-7512.625
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη ως τις 10 April, beim 21.15
Εισιτήρια 10 Euro

Quelle : tovima.gr

Χάρης Χριστόπουλος : Πόσο δύσκολος είναι ο ρόλος του κριτή;

Για το ρόλο του κριτή στο «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο», μίλησε στα «Κορίτσια για σπίτι» ο Χάρης Χριστόπουλος.

Πόσο δύσκολος είναι αυτός ο ρόλος; «Πρέπει πολύ γρήγορα να καταλαβαίνεις τι γίνεται. Γι’ αυτό έχουμε κι ένα κουμπί και το πατάμε. Αυτοί που έχουν ταλέντο, από τα δυο- τρία πρώτα δευτερόλεπτα ξεχωρίζουν. Το βλέπουν όλοι μέσα στην αίθουσα. Δεν είναι ανάγκη κάποιος να κάνει τον κριτή. Auch, παίρνει τα ίδια δευτερόλεπτα ή λιγότερα όταν δεν έχει ταλέντο κάποιος. Είναι ειρωνεία αυτό και επίσης το καταλαβαίνουν όλοι. Οπότε, δεν θα έλεγα ότι είναι πολύ δύσκολος ο ρόλος του κριτή. Θέλει μια ισορροπία μόνο, γιατί μερικοί μπορεί να το πάρουν κατάκαρδα και μπορεί να απογοητευτούν» εξήγησε ο γνωστός φωτογράφος.

Quelle : yupi.gr

Memo Begnis : Με ποιους δεν θα ήθελε να συνεργαστεί ξανά;

Στην κάμερα της εκπομπής «Κορίτσια για σπίτι» μίλησε ο Μέμος Μπεγνής, μην διστάζοντας να κάνει ιδιαίτερα καυστικά σχόλια για κάποιους από τους συναδέλφους του.

«Δεν αντέχω τις ψωνάρες. Δεν αντέχω την έπαρση και το καλάμι. Εγώ έχω κατηγορηθεί και για τα τρία, γιατί είμαι άνθρωπος που -ακόμα και πριν αρχίσω αυτή τη δουλειά- όταν γνωρίσω κάποιον, δεν είμαι μες την καλή χαρά. Είμαι λίγο σε απόσταση, γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Είμαι λίγο επιφυλακτικός. Όταν όμως κάνεις αυτή τη δουλειά και ξαφνικά σε ξέρει ο κόσμος και ο συνάδελφός σου σε βλέπει λίγο αποστασιοποιημένο, θα σε πει ψωνάρα και καβαλημένο. Δεν με αφορά κάποιος που είναι καβαλημένος. Και με ενοχλεί πάρα πολύ όταν το βλέπω στο χώρο» δήλωσε ο 37χρονος ηθοποιός.

Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι υπάρχουν συνάδελφοί του με τους οποίους δεν θα ήθελε να ξανασυνεργαστεί: «Υπάρχουν δυο-τρεις άνθρωποι τέτοιοι, που με έχουν φέρει στο αμήν. Aber, δεν νευριάζω στο γύρισμα. Μόνο αν κάποιος μου κάνει κάτι περίεργο» ανέφερε, ενώ τόνισε πως δεν θα δούλευε και πάλι με τέτοιους ανθρώπους ακόμα κι αν είχε ανάγκη τη δουλειά: «Ποτέ. Μετράει περισσότερο η αξιοπρέπειά μου από το να έχω δουλειά» σχολίασε χαρακτηριστικά.

Quelle : yupi.gr

C. Καφετζόπουλος: «Είμαστε άφραγκοι παντού»

Ο νεαρός ηθοποιός με το «βαρύ επώνυμο» κάνει το ουσιαστικό ντεμπούτο του στο θέατρο

Είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Καφετζόπουλος παίζει στο θέατρο και…. μιλάει _αφού οι δύο προηγούμενες συμμετοχές του ήταν στις παραστάσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Μέσα» und «Πουθενά». Ερμηνεύει τον Τζέρι στην «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» του Εντουαρντ Αλμπι, ή καλύτερα στο «The Zoo Story», όπως έχουν διατηρήσει τον πρωτότυπο τίτλο στο θέατρο Βeton 7 όπου παίζεται το έργο. Ο 27χρονος ηθοποιός κάνει ουσιαστικά φέτος το επίσημο ντεμπούτο του, τόσο με την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους όπου πρωταγωνιστεί _«Τα κωλόπαιδα», όσο και με το θεατρικό, όπου παίζει. Απόφοιτος της δραματικής σχολής της Νέλλης Καρρά, η οποία και σκηνοθετεί την παράσταση, ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καφετζόπουλου, μπαίνει στον χώρο, δίνοντας το πρώτο στίγμα μιας πορείας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη….

«Δεν υπάρχει δουλειά κι ούτε είναι εύκολο να βρούμε», sagt, εξηγώντας την ανάγκη του για θέατρο: «Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά πράγματα, κάποια χάλια κι άλλα, Hoffnung, besser, ώστε να δώσουμε κι εμείς το δικό μας παρών. Ξέρω όμως πόσο δύσκολα είναι πλέον όλα». Η επιλογή αυτής της Ιστορίας του Αλμπι έχει την αφετηρία της στη σχολή του, αφού εκεί, μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Μάνο Στεφανάκη την είχαν επιλέξει στην πτυχιακή τους, στο πλαίσιο των σύγχρονων έργων. Τότε είχαν διαλέξει να ανταλλάσσουν τους ρόλους επί σκηνής _τώρα τους μοίρασαν ανάλογα και με τις ιδιοσυγκρασίες τους.

«Νομίζω ότι σε έργα όπως αυτό ο Αλμπι εξευτελίζει την κοινωνία. Ενδεχομένως ο περιθωριακός θα μπορούσε να είναι ακόμα και σπουδαίος συγγραφέας, αλλά η κοινωνία δεν του το επέτρεψε. Νομίζω ότι όλοι, εν δυνάμει, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά, αλλά η κοινωνία μας χωρίζει. Ο Τσέρι και ο Πίτερ θα μπορούσαν να είναι και φίλοι….». Ο ίδιος άλλωστε πιστεύει ότι οι άλλοι μας φοράνε ταμπέλες και μας βάζουν σε ρόλους.

Με δεδομένη την οικειότητα που ανέπτυξε από μικρός με τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, λόγω του πατέρα του, ο Γιώργος Καφετζόπουλος στράφηκε στην τεχνική, με στόχο την επαγγελματική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει την οθόνη και το σανίδι. «Το πιο σημαντικό είναι να μαθαίνεις. Κι εγώ προσπαθώ να είμαι ανοιχτός σ΄αυτό. Να ψάχνω, να μαθαίνω, να ακούωΑπ΄τον πατέρα μου σίγουρα θα έχω πάρει πράγματα, αλλά ουδέποτε μου έκανε μάθημα. Παρατηρώντας τον μάθαινα και μαθαίνω. Κι ίσως αυτή η χαλαρότητα που έχει στην αντιμετώπιση των πραγμάτων να με έχει επηρεάσει κι εμένα…. Πιστεύω σ΄αυτή τη χαλαρή προσέγγιση. Γιατί στην Ελλάδα είναι περίεργα τα πράγματα και κυρίως στην τέχνη. Είμαστε άφραγκοι παντού. Εχουμε ηθοποιάρες που δεν μπορούσε να τους δούμε γιατί είναι άφραγκοιΓι΄αυτό κι εγώ αφήνω τα πράγματα να παίρνουν τον δρόμο τους. Είμαι cool». Οσο για το ηχηρό του επώνυμο, μοιάζει να το έχει κι αυτό αντιμετωπίσει χαλαρά: «Έχει να κάνει με τους άλλους κι όχι με μένα. Οποιος είναι σοβαρός δεν ασχολείται μ΄αυτά τα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα να το αλλάξω…..».

Μια τυχαία συνάντηση, ένα απόγευμα Κυριακής στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης: Ο Πίτερ είναι ένας επιτυχημένος εργαζόμενος οκογενειάρχης, αυτός που νομίζουμε ότι θα θέλαμε να είμαστε όλοι. Αντιθέτως, ο Τζέρι, είναι ο μοναχικός τύπος που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Σε μια προσπάθεια επικοινωνίας, ο Τζέρι θα εισβάλει στον μικρόκοσμο του Πίτερ και η ως τότε ισορροπία θα κλονισθεί. Μαζί της θα καταρρεύσουν και τα τείχη που χωρίζουν τους κόσμους τους ενώ οι δύο τους, σαν ζώα, θα θελήσουν να υπερασπιστούν μέχρι θανάτου την ύπαρξή τους. Το πρώτο έργο του αμερικανού συγγραφέα, αν και γράφτηκε το 1958, μοιάζει εξαιρετικά σημερινό. Ενας χρόνο μετά παίχτηκε για πρώτη φορά στο Schiller Theater Werkstatt του Δυτικού Βερολίνου. Ακολούθησε η Αμερική, το1960στο Provincetown Playhouse. Το «The Zoo Story» είναι ένα μονόπρακτο που διερευνά την μοναξιά, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στην υλική υπόσταση του ανθρώπου. Το χαρακτήρισαν «κωμικό δράμα» με μαύρο χιούμορ και σασπένς: Παράλληλα είναι και μια τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής, σε αναζήτηση ευτυχίας και ισοροπίας….
Μυρτώ Λοβέρδου

* Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Τhe Zoo Story» του Εντουαρντ Αλμπι. Richtung: Νέλλη Καρρά. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη. Ηχητικός σχεδιασμός: Ανρί Κεργκομάρ. Σχεδιασμός φώτων: Θωμάς Οικονομάκος. Kinesiologie, Σκηνική Πάλη: Θάνος Δερμάτης. Fotos: Γιάννης Καλογρίδης. Παίζουν: Γιώργος Καφετζόπουλος, Μάνος Στεφανάκης
* ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
θέατρο Beton 7, Πύδνας 7, τηλ. 210-7512.625
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη ως τις 10 April, beim 21.15
Εισιτήρια 10 Euro

Quelle : tovima.gr

Panos Mouzourakis : Legasthenie und Liebe zu Solomou

Zu Petro Kostopoulos sprach o Panos Mouzourakis, In "Nacht» vom Freitag.

Panos Mouzourakis verriet, wie er die ersten Jahre nach seiner Rückkehr aus der Schweiz erlebte, wo er geboren wurde, in Griechenland: „Als ich mit meiner Familie aus der Schweiz kam, weil alle zuhörten „Schweiz“ und sie sahen irgendwie aus, Ich dachte, ich wäre reich. Sicher, Dann sah ich, dass wir mit denselben Hosen gegangen waren und mit denselben zurückgekommen waren, aber wir hatten auch den Stempel der Schweiz drauf, was Prestige verlieh. Dadurch wurde natürlich auch die Kommunikation mit den anderen Kindern schwieriger!». Immer noch, Panos Mouzourakis gab zu, dass er überhaupt kein guter Schüler war, Er fügte hinzu, dass er kürzlich entdeckt habe, dass er an einer Form von Legasthenie leide.

Wie geht er selbst mit der Finanzkrise um?; „Ich weiß es nicht... Die Wahrheit ist, dass ich keine Ahnung habe! Nicht, dass es mir egal wäre, Ich bin einfach ziemlich verwirrt über diese ganze Situation, weil immer wieder Änderungen vorgenommen werden. Es ist eine Zeit, in der Religion beurteilt wird, die Gesellschaft, die Politik, wenn es unsere Schuld ist, wenn alles daran schuld ist, was wir so lange geglaubt haben und so weiter und so fort. Ich stecke auch in diesem allgemeinen Schlamassel. Ich glaube, dass viele schöne Dinge entstehen werden, aber sicherlich nicht durch ein politisches System. Es ist eine interne Veränderung, die stattfinden wird, vielleicht aus der Krise, die wir gerade durchleben, Das kann doch sehr kreativ sein. In solch schwierigen Zeiten wurden die schönen Stücke geschrieben, das Musical, die schönen Gemälde. Es entstehen Bewegungen und wir gehen voran“, sagte Panos Mouzourakis.

Ende, Er erklärte, warum er sich in Maria Solomou verliebte: „Es gibt das Unerklärliche… Es ist etwas, das man nicht übersetzen kann. Es ist etwas, das sich bewegt, die Energie, die es im Weltraum hinterlässt“, während es sich um das handelt, was von „es bricht“ sagte er zu seinem Partner: „Die Unsicherheiten, die mir ständig das Bedürfnis verspüren, zu beweisen, dass ich nicht klein bin“.

Quelle : yupi.gr

Alexandros Rigas : Die neue Serie und die „Scheidung“ mit Dimitris Apostolou

In der Zeitschrift „TV Ethnos“ sprach Alexandros Rigas über seine neue Serie mit dem Titel„Die Sünde meiner Mutter“ die am kommenden Mittwoch Premiere feiert ANT1, sowie für seine angebliche berufliche Scheidung von seiner langjährigen Partnerin, Dimitris Apostolou.

Für seine Rückkehr zum Amarousi-Kanal (Zuletzt arbeitete er mit dem Sender an der TV-Serie „Die Ställe von Erietta Zaimi“) er erklärte: „Ich gehe nirgendwohin zurück! Es gibt zwei Kanäle, Ich arbeite manchmal bei einem, wann zum anderen. Es ist wichtig, dass es in all dieser wilden Situation, die herrscht, Arbeit gibt.“, während für seine finanziellen Belohnungen, mitten in einer Wirtschaftskrise, er gab zu, dass er „Wasser in seinen Wein getan“ habe.. „Die Situation ist albtraumhaft und frustrierend geworden! […] Ich werde ehrlich zu dir sein! Basierend auf meinem letzten Job, haben „fallen“ 65%. Und ich übertreibe nicht. Aber es war mir lieber, als außerhalb des Fernsehens zu sein“, fügte er hinzu.

Während er die Gerüchte kategorisch dementierte, dass die neue TV-Serie, die er im Auftrag von ANT1 signiert, „The Sin of My Mother“, ursprünglich Mega vorgeschlagen worden sei, was sie ablehnte, Alexandros Rigas gab zu, dass es bei der Produktion der Serie einige finanzielle Probleme gab: "Ja. Tatsächlich gab es zunächst ein Problem mit den Zahlungen, Dabei wurde uns versichert, dass alles reibungslos verlaufen würde. Sie hörten eine Woche lang auf zu filmen, Aber dann wurde getan, was getan werden musste, und wir machen weiter!er erklärte.

Ende, Für diejenigen, die das erwähnt haben, ist die Tatsache, dass er nicht mit seiner schreibenden anderen Hälfte an dieser Serie mitarbeitet, erwähnenswert, Dimitris Apostolou, bedeutet, dass die beiden es geschafft haben „Scheidung“ professionell, betont: „Das ist noch einer „Radio-Arbula“! Dimitris und ich machen immer zusammen Theater, Dieses Mal haben wir unsere Projekte hochgeladen „Mädchen in Schwarz“ und „Es lebe griechische Kinder“, Aber wir haben das Fernsehen auch separat geschaffen. Wir haben uns nicht scheiden lassen!».

Quelle : yupi.gr