Αρχείο μηνός Μάρτιος 2013

Χωρίς κατηγορία

Ελεωνόρα Ζουγανέλη – Χριστόφορος Παπακαλιάτης: Η νέα συνεργασία- έκπληξη;

Μια αναπάντεχη συνεργασία είναι πιθανό να δούμε την επόμενη σεζόν. 

Σύμφωνα με δημοσίευμα του HELLO!, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης και η Ελεωνόρα Ζουγανέλη έχουν δεχθεί πρόταση για να συμμετέχουν στο ιστορικό «Καμπαρέ» που θα σκηνοθετήσει ο Σταμάτης Φασουλής στη σκηνή του «Παλλάς». Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη θα έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της παράστασης, ενώ ο Χριστόφορς Παπακαλιάτης θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Βρετανού φοιτητή που παραδίδει μαθήματα αγγλικών.

Ακόμα, για τον ρόλο του κομπέρ ακούγεται έντονα το όνομα του Τάκη Ζαχαράτου, καθώς μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημειώνει στη σκηνή του θεάτρου «Αλίκη» αυτή τη σεζόν, η εταιρία παραγωγής Ελληνική Θεαμάτων επιθυμεί να συνεχίσει τη συνεργασία μαζί του.

Πηγή : yupiii.gr

Χωρίς κατηγορία

Τόμας Πρωτόπαπας: Η γνωμάτευση των Άγγλων γιατρών και τα νέα δεδομένα

Το απόγευμα της Τρίτης έφτασε στο ΚΑΤ η γνωμάτευση των Άγγλων ιατρών για την κατάσταση αλλά και την μελλοντική πορεία του Τόμας Πρωτόπαπα.

«Η αλήθεια είναι ότι οι Άγγλοι γιατροί δεν έκαναν λόγο για “ένα θαύμα”, όπως είχαν αναφέρει οι Αμερικάνοι -χωρίς όμως αυτό να κάνει απαραιτήτως τα πράγματα πιο αισιόδοξα. Συμφώνησαν στη μέχρι τώρα αγωγή που ακολούθησε ο Τόμας, με την οποία η εγκεφαλική του πίεση μειώθηκε αισθητά, αλλά ακόμη δεν είναι στο φυσιολογικό επίπεδο. Δηλαδή, από 70 που ήταν στην αρχή, έπεσε στο 50-αν και το φυσιολογικό είναι στο 20. Για τέτοιες αποκλίσεις μιλάμε… Γι’ αυτό και δεν μπορούν να πουν τίποτε ακόμη με σιγουριά. Όπως και οι Αμερικάνοι, έτσι και εκείνοι, μιλούν για μία δύσκολη περίπτωση» αναφέρει πηγή του Yupiii και συνεχίζει «Το μεγάλο στοίχημα είναι να υπάρξει κάποιο σημάδι ενεργοποίησης του εγκεφάλου. Γι’ αυτό, οι Άγγλοι γιατροί έδωσαν μια νέα φαρμακευτική αγωγή -αρκετά πιο ισχυρή από την προηγούμενη που χορηγούνταν στον Τόμας. Τα πρώτα της αποτελέσματα αναμένονται μετά από 72 ώρες και ο στόχος είναι να πέσει κι άλλο η εγκεφαλική πίεση, ώστε ο εγκέφαλος να δώσει κάποια σημάδια, όπως για παράδειγμα κάποια κίνηση των ματιών ή του σώματος. Ωστόσο, όλοι διατηρούμε την ψυχραιμία μας και περιμένουμε τα αποτελέσματα της νέας αγωγής. Ειδικά οι γονείς του, ο αδελφός και η κοπέλα του Τόμας, που δεν λείπουν στιγμή από το πλευρό του, έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στο θεό. Ελπίζουν και περιμένουν».

Πηγή : yupiii.gr

Uncategorized,Θέατρο

Το θέατρο γιορτάζει… την Παγκόσμια Ημέρα του

Μήνυμα του ιταλού κωμικού, συγγραφέα, θεατρικού σκηνοθέτη και συνθέτη Ντάριο Φο

Εδώ και μισόν αιώνα γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις 27 Μαρτίου: Από το 1962 που καθιερώθηκε ο θεσμός από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, ο κόσμος τιμά μια τέχνη που μοιάζει, παρά τα προβλήματα, να μην πτοείται από τίποτα. Ένα κείμενο, ένας ηθοποιός, μια σκηνή και φως συνιστούν την ουσία του θεάτρου που εμπλουτίζεται από σκηνικά και κοστούμια, χρώματα, εφέ και  βίντεο.

Για το φετινό μήνυμα επελέγη  ο νομπελίστας Ντάριο Φο. Αποτελεί συνήθεια, κάθε χρόνια, μια  αναγνωρισμένη προσωπικότητα να γράφει το  μήνυμα, το οποίο διαβάζεται και μεταδίδεται σε όλον τον κόσμο. Εχουν προηγηθεί, μεταξύ άλλων, οι Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς.

Το μήνυμα του ιταλού κωμικού, συγγραφέα, θεατρικού σκηνοθέτη και συνθέτη Ντάριο Φο έχει ως εξής:

«Πριν πολλά χρόνια, η εξουσία επίλυσε το πρόβλημα της ανοχής της απέναντι στους ηθοποιούς  της Commedia dell’ Arte διώχνοντας τους από την χώρα.

Σήμερα, ηθοποιοί και θίασοι έχουν πρόβλημα ανεύρεσης δημόσιων σκηνών, θεάτρων και θεατών, εξαιτίας της κρίσης.
Επομένως, οι κυβερνώντες, δεν έχουν πρόβλημα να ελέγχουν αυτούς που εκφράζονται μέσω της ειρωνείας και του σαρκασμού, μιας και δεν υπάρχει κανένας χώρος για τους ηθοποιούς, αλλά ούτε και κοινό στο οποίο να μπορούν να απευθυνθούν.

Τουναντίον, κατά την διάρκεια της Αναγέννησης, στην Ιταλία, οι κυβερνώντες έπρεπε να προσπαθήσουν αρκετά για να φέρουν τους κωμικούς σε δύσκολή θέση μιας και τους απολάμβανε μεγάλη μερίδα του κοινού.

Είναι γνωστό ότι η μεγάλη έξοδος των ηθοποιών της Commedia dell’ Arte  πραγματοποιήθηκε στον αιώνα της Αντιμεταρρύθμισης, με τη θεσμοθέτηση της κατάργησης όλων των θεατρικών χώρων, ιδιαιτέρως στην Ρώμη, όπου κατηγορήθηκαν ότι πρόσβαλλαν την Άγια Πόλη. Το 1967, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄, κάτω από την συνεχόμενη πίεση της συντηρητικής πλευράς της αστικής τάξης και του κλήρου, διέταξε την κατεδάφιση του Θεάτρου Tordonina, το οποίο σύμφωνα με τους ηθικολόγους, είχε παρουσιάσει τον μεγαλύτερο αριθμό άσεμνων σκηνών.

Την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης, ο Καρδινάλιος Κάρλο Μπορομέο, ο οποίος δρούσε στον βορά της Ιταλίας, είχε αφιερώσει τον εαυτό του στην λύτρωση  «των παιδιών του Μιλάνου», θέτοντας για την τέχνη έναν σαφή διαχωρισμό, ως την υψηλότερη μορφή πνευματικής εκπαίδευσης, και το θέατρο ως την έκφραση της αισχρολογίας και της ματαιοδοξίας. Σε ένα γράμμα που απεύθυνε στους συνεργάτες του, το οποίο παραθέτω σχεδόν αυτούσιο, εξέφρασε τις πεποιθήσεις του περίπου ως εξής: «ανησυχώ για την εξάλειψη του κακού σπόρου, έχουμε καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να κάψουμε τα κείμενα που περιέχουν μιαρούς λόγους, για να τους εξαλείψουμε από την μνήμη των αντρών, και την ίδια στιγμή να διώξουμε αυτούς που κυκλοφορούν αυτά τα κείμενα σε έντυπη μορφή. Προφανώς όμως ενώ κοιμόμασταν, ο διάβολος δούλευε με ανανεωμένο ζήλο. Αυτό που μπορούν να δουν τα μάτια μπορεί να είναι πιο διεισδυτικό για την ψυχή απ’ αυτό που μπορούν να διαβάσουν σε τέτοια βιβλία! Πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι για το μυαλό των νεαρών αντρών και κοριτσιών ο προφορικός λόγος και οι απρεπείς κινήσεις, παρά μία άψυχη λέξη τυπωμένη σε βιβλία. Γι’ αυτό είναι επείγον να απαλλάξουμε τις πόλεις μας από αυτούς που κάνουν θέατρο, όπως κάνουμε και με τις ανεπιθύμητες ψυχές».

Επομένως η μοναδική λύση για την κρίση είναι να ελπίζουμε ότι το μεγάλο κυνήγι μαγισσών οργανώνεται εναντίον μας και ιδιαίτερα ενάντια στους νέους ανθρώπους που επιθυμούν να διδαχθούν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά Κωμικών, δημιουργών του θεάτρου, οι οποίοι μέσα από αυτό τον περιορισμό θα δημιουργήσουν αφάνταστα οφέλη για μια νέα εκπροσώπηση».

Γεννημένος στις 24 Μαρτίου του 1926 _έκλεισε τα 87 του χρόνια, ο Φο πήρε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997. Με το έργο του, που πιάνει το νήμα από ιταλική Commedia dell’ Arte, ασκεί κριτική στις κοινωνίες, στην πολιτική διαφθορά, στον δογματισμό της εκκλησίας, στα κακώς κείμενα της καθημερινότητας. Μαζί με τη γυναίκα του, την ηθοποιό Φράνκα Ράμε ίδρυσαν, το 1959,  την Εταιρία Θεάτρου που φέρει τα ονόματά τους και ξεκίνησαν με χιουμοριστικά τηλεοπτικά σκετς. Εγιναν σύντομα  γνστοί κι έτσι ανέπτυξαν, σταδιακά ένα «αντιστασιακό» θέατρο, συχνά βλάσφημο και σκωπτικό. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 ίδρυσαν σχολή υποκριτικής, συνδέθηκαν ενεργά με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας και το 1970 έφτιαξαν το Συλλογικό Κουμμουνιστικό Θέατρο (Collettivo Teatrale La Comune), ξεκινώντας παράλληλα περιοδείες σε εργοστάσια, πάρκα και γυμναστήρια.

Ο Ντάριο Φο έχει στο ενεργητικό του γύρω στα 70 έργα, αρκετά από τα οποία συνυπογράφει με τη Ράμε: Ξεχωρίζουν «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» (παίζεται φέτος στο θέατρο Αλεξανδράκης από τον Σπύρο Παπαδόπουλο), το «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω», που χρόνια ανέβαζε ο Στέφανος Ληναίος με την Ελλη Φωτίου στο θέαρο Αλφα, ενώ στη λίστα με τα παιγμένα στην Αθήνα έργα του είναι και η φετινή μεγάλη επιτυχία του «Μίστερο Μπούφο», που σκηνοθετεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο θεάτρο  Θησείον.

Πηγή : tovima.gr

Χωρίς κατηγορία

Audi Concept bike

H Audi είναι μια εταρία για την οποία κατά καιρούς έχουν παρουσιαστεί αρκετά δίτροχα πρωτότυπα. Τελευταίο στη σειρά είναι η δημιουργία των Γάλλων αδερφών Devauze.
Η πιθανότητα να παρουσιάσει η γερμανική εταιρία δική της μοτοσικλέτα μοιάζει μεγαλύτερη από ποτέ, τώρα που η Ducati ανήκει στον όμιλο VW και έχει τεθεί υπό τον έλεγχο του Audi Group και συγκεκριμένα της Lamborghini.

Το πρωτότυπο που βλέπετε στις φωτογραφίες είναι δημιουργία των Γάλλων Thibault και Marc Devauze. Θυμίζει έντονα ηλεκτρική μοτοσικλέτα, ονομάζεται Etron, το οποίο επίσης παραπέμπει σε αυτό αλλά σύμφωνα με την ιστοσελίδα Autoevolution, από όπου προέρχεται η είδηση για την κίνησή του χρησιμοποιεί ένα δικύλινδρο μοτέρ της Ducati χωρητικότητας 850 κ.εκ. Πέρα από την πλήρη κάλυψη που προσφέρουν τα πλαστικά (άλλο ένα στοιχείο που παραπέμπει σε ηλεκτρικές μοτοσικλέτες) εντύπωση προκαλεί και η εμπρόσθια ανάρτηση η οποία είναι τύπου Hussar.

Δεν ξέρουμε κατά πόσο η Audi σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να παρουσιάζει μοτοσικλέτα στο άμεσο μέλλον, ωστόσο χάρη στη Ducati έχει πλέον την απαιτούμενη τεχνογνωσία για να προχωρήσει σε αυτή την κίνηση αντιμετωπίζοντας λίγες τεχνικές προκλήσεις.

Πηγή : mototriti.gr

Βιβλίο

Ο Λαζόπουλος Kαι Tο Bιβλίο Tων Aποκαλύψεων! «Πρωταγωνιστές: από τον Ρουβά και τον Ψινάκη μέχρι τη Μενεγάκη»

Με τον Λάκη Λαζόπουλο γνωρίστηκα πριν από έξι περίπου χρόνια, όταν του πήρα την πρώτη από μια σειρά συνεντεύξεων για την εφημερίδα στην οποία εργαζόμουν τότε. Κατά καιρούς μου έχει εκμυστηρευτεί διάφορα γεγονότα, γνωρίζοντας πάνω απ’ όλα ότι δεν θα τον εξέθετα δημοσιοποιώντας τα.

Σήμερα και χωρίς να φοβάμαι ότι θα τον φέρω σε δύσκολη θέση, γράφω για ένα βιβλίο που ετοιμάζει το οποίο σίγουρα θα προκαλέσει πληθώρα συζητήσεων. Ξέρω ότι θα περιέχει αποσπασματικά επεισόδια από τη ζωή του -δεν θα είναι πάντως αυτοβιογραφία-, τα οποία σίγουρα θα δώσουν τροφή για μέρες σε κανάλια, περιοδικά και εφημερίδες.

Το καλό, επίσης, είναι ότι κάποια από τα κεφάλαια θα δίνουν μια άλλη οπτική σε γεγονότα που σημάδεψαν τον ίδιο, όπως ήταν, π.χ., η ιστορία με το σκάφος «Therapin» στη Μύκονο. Το επεισόδιο που μου είχε διηγηθεί ένα βράδυ με πρωταγωνιστές τον ίδιο, τον Σάκη Ρουβά και τον Ψινάκη, έχοντας τα κανάλια να τους ψάχνουν στο νησί, είναι ενδεικτικό του χιούμορ του, ακόμη και σε μια τόσο δύσκολη στιγμή, όταν ο καθένας έλεγε το μακρύ και το κοντό του.

Το κακό είναι ότι ο Λαζόπουλος δουλεύει τόσο πολύ και καταπιάνεται με τόσα διαφορετικά projects, που δεν ξέρω πότε θα τελειώσει αυτό το βιβλίο και πόσες από τις ιστορίες που μου έχει κατά καιρούς πει θα συμπεριλάβει. Γι’ αυτό δεν μπορώ να μπω σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, όσο και αν θα το ήθελα.

Οι πρωταγωνιστές πάντως -εκτός από τον ίδιο- θα είναι αρκετοί: από τον Σάκη Ρουβά και τον Ηλία Ψινάκη, που ανέφερα πριν, μέχρι την Ελένη Μενεγάκη και την αγαπημένη του κουμπάρα, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, αν τελικά δεν αφήσει κάποιους απ’ έξω. Όλοι τους ιδωμένοι από τη δική του σκοπιά σε στιγμές και περιόδους που του άφησαν κάτι έντονο στη μνήμη του.

Ξέρω ότι το καλό με τον Λαζόπουλο είναι ότι γράφει όπως μιλάει στην παρέα του, απλά και κατανοητά, αλλά με ένα τρόπο που μπορεί να σε κάνει να πέσεις κάτω από τα γέλια, έστω κι αν κάποιοι επώνυμοι φίλοι του μπορεί να μη γελάσουν τόσο πολύ…

Πηγή : yupiii.gr

Χωρίς κατηγορία

15ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκη: Ο θρίαμβος ενός μανάβη!

Το κοινό αγάπησε το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκουκαι του έδωσε το βραβείο του

Η ταινία «Ο μανάβης» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου που πρώτο «Το Βήμα» ανέδειξε τον Ιούλιο του 2012 πριν καν ολοκληρωθεί πλήρως, απέσπασε τελικά το βραβείο κοινού για ελληνική ταινία άνω των 45′ στο 15ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ευαίσθητη και ρεαλιστική η ταινία του Κουτσιαμπασάκου, καταγράφει την πορεία ενός πλανώδιου πωλητή στα χωριά της Ντιοδυτικής Πίνδου κατά την διάρκεια των τεσσάρων εποχών του χρόνου (δείτε σχετικό ρεπορτάζ με τίτλο «Ο μανάβης του βουνού»).
Τα βραβεία του  15ου φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης απονεμήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στο Ολύμπιον της πλατείας Αριστοτέλους. Καλύτερη ξένη παραγωγή ταινίας τεκμηρίωσης άνω των 45′ είναι για το κοινό της Θεσσαλονίκης ο «Εξ αίματος αδελφός» («Blood Brother») του αμερικανού Στιβ Χούβερ, η ιστορία του Ρόκι ενός ανθρώπου που αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη φροντίδα παιδιών πασχόντων από AIDS στην Ινδία.
Στις ταινίες κάτω των 45′ καλύτερη ελληνική θεωρήθηκε το «Μια κληρονομιά: Με την ψυχή στο στόμα» της Κυριακής Μάλαμα στην οποία εμφανίζεται ο ηθοποιός Ακύλλας Καραζήσης: ο Κυριάκος Ποιμενίδης καταθέτει μια συγκλονιστική αφήγηση για τις φοβερές μέρες του 1920 στο Καβάκ, στα περίχωρα της Σαμψούντας, και την οδυνηρή περιπλάνηση των ελληνορθόδοξων γυναικόπαιδων του χωριού στους δρόμους της εξορίας μέχρι το Νότο της Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με τη Συρία.  
Καλύτερη ξένη παραγωγή κάτω των 45′ κρίθηκε η «Υψηλή τιμή του χρυσού», μια συμπαραγωγή Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό/ Μεγάλης Βρετανίας σε σκηνοθεσία Ρος Ντόμονι. Η ταινία  επισημαίνει ότι η Ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου για μια γυναίκα και ότι κάθε ώρα που περνά, περίπου 48 γυναίκες πέφτουν θύματα βιασμού σε μια χώρα που φημίζεται για τον ορυκτό της πλούτο.
Στα βραβεία της διεθνούς επιτροπής κινηματογραφικών κριτικών FIPRESCI η ταινία «They Glow in the Dark» σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ευαγγελίδη κρίθηκε η καλύτερη ελληνική άνω των 45′  και τα «Μέρη μιας οικογένειας| (Ολλανδία, Μεξικό) σε σκηνοθεσία Διέγο Γκουτιέρες καλύτερη ξένη.
Το βραβείο τηλεοπτικής προβολής της ΕΡΤ3 σε ντοκιμαντέρ της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον» απονεμήθηκε  εξ ημισείας στις ταινίες «Little Land» (Ελλάδα, Γαλλία) σε σκηνοθεσία Νίκου Νταγιαντά και «Νομάδες του χειμώνα» (Ελβετία) σε σκηνοθεσία Μανιέλ φον Στιρλέρ. Το βραβείο ΕΡΤ «Doc on Air» που αφορά στο καλύτερο κινηματογραφικό σχέδιο πρόταση του Pitching Forum του Eυρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN και αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο 7.000 ευρώ απονεμήθηκε στο «Playing With Fire» (Ελλάδα) της Αννέτας Παπαθανασίου και το βραβείο διεθνούς στο ντοκιμαντέρ «Λέγε με Κούτσου» (ΗΠΑ) σε σκηνοθεσία Κάθριν Φέρφαξ Ράιτ και Μάλικα Ζουχάλι- Ουόρολ.
Πηγή : tovima.gr
Uncategorized

15ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκη: Ο θρίαμβος ενός μανάβη!

Το κοινό αγάπησε το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκουκαι του έδωσε το βραβείο του

Η ταινία «Ο μανάβης» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου που πρώτο «Το Βήμα» ανέδειξε τον Ιούλιο του 2012 πριν καν ολοκληρωθεί πλήρως, απέσπασε τελικά το βραβείο κοινού για ελληνική ταινία άνω των 45′ στο 15ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ευαίσθητη και ρεαλιστική η ταινία του Κουτσιαμπασάκου, καταγράφει την πορεία ενός πλανώδιου πωλητή στα χωριά της Ντιοδυτικής Πίνδου κατά την διάρκεια των τεσσάρων εποχών του χρόνου (δείτε σχετικό ρεπορτάζ με τίτλο «Ο μανάβης του βουνού»).
Τα βραβεία του  15ου φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης απονεμήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στο Ολύμπιον της πλατείας Αριστοτέλους. Καλύτερη ξένη παραγωγή ταινίας τεκμηρίωσης άνω των 45′ είναι για το κοινό της Θεσσαλονίκης ο «Εξ αίματος αδελφός» («Blood Brother») του αμερικανού Στιβ Χούβερ, η ιστορία του Ρόκι ενός ανθρώπου που αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη φροντίδα παιδιών πασχόντων από AIDS στην Ινδία.
Στις ταινίες κάτω των 45′ καλύτερη ελληνική θεωρήθηκε το «Μια κληρονομιά: Με την ψυχή στο στόμα» της Κυριακής Μάλαμα στην οποία εμφανίζεται ο ηθοποιός Ακύλλας Καραζήσης: ο Κυριάκος Ποιμενίδης καταθέτει μια συγκλονιστική αφήγηση για τις φοβερές μέρες του 1920 στο Καβάκ, στα περίχωρα της Σαμψούντας, και την οδυνηρή περιπλάνηση των ελληνορθόδοξων γυναικόπαιδων του χωριού στους δρόμους της εξορίας μέχρι το Νότο της Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με τη Συρία.  
Καλύτερη ξένη παραγωγή κάτω των 45′ κρίθηκε η «Υψηλή τιμή του χρυσού», μια συμπαραγωγή Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό/ Μεγάλης Βρετανίας σε σκηνοθεσία Ρος Ντόμονι. Η ταινία  επισημαίνει ότι η Ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου για μια γυναίκα και ότι κάθε ώρα που περνά, περίπου 48 γυναίκες πέφτουν θύματα βιασμού σε μια χώρα που φημίζεται για τον ορυκτό της πλούτο.
Στα βραβεία της διεθνούς επιτροπής κινηματογραφικών κριτικών FIPRESCI η ταινία «They Glow in the Dark» σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ευαγγελίδη κρίθηκε η καλύτερη ελληνική άνω των 45′  και τα «Μέρη μιας οικογένειας| (Ολλανδία, Μεξικό) σε σκηνοθεσία Διέγο Γκουτιέρες καλύτερη ξένη.
Το βραβείο τηλεοπτικής προβολής της ΕΡΤ3 σε ντοκιμαντέρ της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον» απονεμήθηκε  εξ ημισείας στις ταινίες «Little Land» (Ελλάδα, Γαλλία) σε σκηνοθεσία Νίκου Νταγιαντά και «Νομάδες του χειμώνα» (Ελβετία) σε σκηνοθεσία Μανιέλ φον Στιρλέρ. Το βραβείο ΕΡΤ «Doc on Air» που αφορά στο καλύτερο κινηματογραφικό σχέδιο πρόταση του Pitching Forum του Eυρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN και αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο 7.000 ευρώ απονεμήθηκε στο «Playing With Fire» (Ελλάδα) της Αννέτας Παπαθανασίου και το βραβείο διεθνούς στο ντοκιμαντέρ «Λέγε με Κούτσου» (ΗΠΑ) σε σκηνοθεσία Κάθριν Φέρφαξ Ράιτ και Μάλικα Ζουχάλι- Ουόρολ.
Πηγή : tovima.gr