Ο σαξοφωνίστας της τζαζ Τζέιμς Μούντι, ένας δεξιοτέχνης του αυτοσχεδιασμού που έγινε πιο πολύ γνωστός για το τραγούδι του «Moody’s Mood for Love,» πέθανε στο Σαν Ντιέγκο έπειτα από δεκάμηνη μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας. Ήταν 85 ετών.

Ο Μούντι πέθανε την Πέμπτη (χθες) στον Ξενώνα του Ινστιτούτου του Σαν Ντιέγκο για την Καταπραϋντική Φροντίδα, όπου είχε εισαχθεί νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, ανέφερε η συζυγός του, Λίντα Μούντι, σε μία ανάρτηση στην ιστοσελίδα του. Γεννημένος στην Τζόρτζια και μεγαλωμένος στο Νιου Τζέρσι, ο Μούντι έγινε ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της αμερικανικής τζαζ. Έπαιξε με τον Ντίζι Γκιλέσπι, τον Λάιονελ Χάμπτον και τον Μπι Μπι Κινγκ και ήταν υποψήφιος για τέσσερα βραβεία Γκράμι, την υψηλότερη διάκριση της μουσικής βιομηχανίας των ΗΠΑ.Ο Μούντι άρχισε να ηχογραφεί στα τέλη της δεκαετίας του 1940, αφού υπηρέτησε στο στρατό στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και συνέχισε να συνθέτει και να παίζει μουσική και στη δεκαετία του 2000. Έπαιζε και τα δύο είδη σαξόφωνου καθώς και φλάουτο και είναι γνωστός για το «Moody’s Mood for Love,» μια αυτοσχεδιαστική εκδοχή του δημοφιλούς τραγουδιού κατά τη δεκαετία του 1930, «I’m in the Mood for Love.» Ωστόσο ο Μούντι ηχογράφησε περισσότερα απο 60 άλμπουμ. Αργότερα έπαιξε μουσική με το Κουαρτέτο Τζέιμς Μούντι. Το 2007, το Κέντρο Κένεντι στην Ουάσινγκτον απένειμε στον Μούντι το βραβείο του «Living Jazz Legend».kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη η έκθεση «Πόλη, Νοσταλγία μου. Οι Ρωμιοί της Πόλης ξαναθυμούνται». Οι αναμνήσεις 47 Ρωμιών, που σε διάφορα χρονικά διαστήματα εγκατέλειψαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη, μεταναστεύοντας στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, ζωντανεύουν μέσα από την έκθεση «Πόλη, Νοσταλγία μου: Πρόσφυγες που νοσταλγούν. Οι Ρωμιοί της Πόλης ξαναθυμούνται», η οποία μετά την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα μεταφέρεται και στη Θεσσαλονίκη. Η έκθεση θα φιλοξενηθεί 11-18 Δεκεμβρίου το Συνεδριακό Κέντρο «Ευάγγελος Μελισσάρης» του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού (Νέα Μοναστηρίου 117), ενώ τα εγκαίνιά της θα γίνουν το προσεχές Σάββατο, στις 6.00 το απόγευμα.Στην έκθεση, που οργανώθηκε από το Ίδρυμα Ανταλλαγέντων Λοζάνης και με τη στήριξη του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσα ?stanbul 2010, παρουσιάζονται μέσα από μαγνητοσκοπημένο και γραπτό υλικό στιγμιότυπα από τη ζωή 47 Ρωμιών της Πόλης, που αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους και σήμερα ζουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Γεγονότα τραγικά, όπως τα Σεπτεμβριανά, που στιγμάτισαν τον πολιτικό βίο της Τουρκίας, εξανάγκασαν τους περισσότερους Ρωμιούς της Πόλης να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.Σκοπός της έκθεσης, όπως αναφέρουν οι διοργανωτές της, είναι να συμβάλει στην τεκμηρίωση μιας ιστορικής πραγματικότητας, δηλαδή, της πνευματικής, οικονομικής και κοινωνικής ακμής μιας ομάδας Ρωμιών, που έφυγαν, και τους οποίους και η Πόλη, με τη σειρά της, νοσταλγεί.Η έκθεση συνοδεύεται από ένα ομότιτλο βιβλίο στο οποίο περιλαμβάνονται οι απαντήσεις των 47 Κωνσταντινουπολιτών σε ερωτήσεις σχετικά με τα βιώματά τους στην Πόλη, την ημερομηνία και τους λόγους που τους ανάγκασαν να φύγουν, τις σπουδές τους, τις οικογένειες και τις καταβολές τους.Εξάλλου, με βάση τις μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις και το υλικό που συγκεντρώθηκε δημιουργήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Πόλη, Νοσταλγία μου» σε σκηνοθεσία του Ταχσίν Ίσμπιλεν. Στο ντοκιμαντέρ αυτό φαίνεται καθαρά η νοσταλγία των Ρωμιών που λένε: «Η Πόλη είναι η πατρίδα μου, επιθυμώ το κάθε τι της».www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Γκαίτε τη λάτρεψε σαν το «μικρό Παρίσι». Σ’ αυτή μεγαλούργησαν ο Μπαχ και ο Μέντελσον, ενώ υπήρξε γενέτειρα σπουδαίων προσωπικοτήτων από το χώρο των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών, με πιο διάσημους τους Βάγκνερ και Λάιμπνιτς.Από εδώ ξεκίνησε, το φθινόπωρο του 1989, η «ειρηνική επανάσταση» των πολιτών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ), που με βασικό σύνθημα «Εμείς είμαστε ο λαός» πλημμύρισαν τους δρόμους της χώρας, διεκδικώντας περισσότερη «ελευθερία», συμβάλλοντας, έτσι, στην πτώση του «καθεστώτος».Η Λειψία -περί ης ο λόγος- υπήρξε ανέκαθεν σπουδαίο εμπορικό κέντρο, με πλούσιο πολιτισμό και μεγάλη παράδοση στις επιστήμες. Παρά τις καταστροφές που υπέστη κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και την υποβάθμισή της την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιοποίησε, μετά την πτώση του Τείχους, τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και εξελίχθηκε -20 χρόνια μετά την ενοποίηση της Γερμανίας- σε περιφερειακή «πρωτεύουσα» της οικονομίας, του πολιτισμού και των Γραμμάτων.Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η Λειψία -αριθμεί λίγο παραπάνω από μισό εκατομμύριο πληθυσμό και βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο της Λειψίας- απέσπασε πρόσφατα δύο άκρως τιμητικές διακρίσεις από ισάριθμες -διεθνώς- αναγνωρισμένες εφημερίδες. Αφενός από τους «Financial Times», που αξιολόγησαν με «άριστα» την ακολουθούμενη στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης της πόλης κι αφετέρου από τους «New York Times», που την κατέταξαν στην πρώτη δεκάδα των πόλεων διεθνώς, που αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να παρακολουθήσει τα μουσικά και καλλιτεχνικά της δρώμενα.Την περασμένη εβδομάδα, ομάδα Ελλήνων δημοσιογράφων από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκε στη Λειψία, με πρωτοβουλία του γενικού προξενείου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, και είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και να συνομιλήσει με φορείς της πόλης και εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ για το οικονομικό «θαύμα» της πόλης, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, καθώς επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα σε Λειψία και Θεσσαλονίκη, που από το 1984 είναι αδελφοποιημένες.«Με την πτώση του Τείχους και την ενοποίηση της Γερμανίας, η Λειψία βίωσε τις τραγικές συνέπειες της αποβιομηχανοποίησης. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έμειναν μόλις 12.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία από τις 115.000 που υπήρχαν μέχρι τότε. Τεράστια εργοστάσια έκλεισαν και βιομηχανίες μονάδες μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο πληθυσμός της πόλης υποχώρησε αισθητά, πέφτοντας στους 400.000 κατοίκους, γεγονός που αποδίδεται στην μετανάστευση πολλών κατοίκων της πόλης σε αστικά κέντρα της δυτικής Γερμανίας. Ολόκληρες περιοχές μετατράπηκαν σε φαντάσματα. Η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 23%», ανέφερε ο αντιδήμαρχος της Λειψίας, Αντρέας Μίλερ.συνέχεια: …. www.kathimerini.gr

Πάνω από δυόμισι χιλιάδες άτομα παρακολούθησαν τη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα, στο Λίνκολν Σέντερ της Νέας Υόρκης, την περασμένη Παρασκευή.Στη συναυλία, η οποία δόθηκε για να ενισχυθεί οικονομικά η προσπάθεια αποπεράτωσης του ελληνικού σχολείου και του πολιτιστικού κέντρου της κοινότητας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Λονγκ Άιλαντ, συμμετείχε η συμφωνική ορχήστρα «City Music Cleveland», υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ.Ο Γιώργος Νταλάρας ερμήνευσε, σε παγκόσμια πρεμιέρα, τα έργα του συνθέτη Χρήστου Χατζή, «Το Σύμβολο της Πίστεως» και «Οι Χοροί της Γης», παλιές και νέες του επιτυχίες, καθώς και επιλεγμένα τραγούδια, καταχειροκροτούμενος από τους θεατές που δεν ήταν μόνο ελληνικής καταγωγής. Τραγούδησε επίσης η Σούζαν Λεμιού.Μετά τη συναυλία, οι συντελεστές εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τη μεγάλη συμμετοχή και τον ενθουσιασμό του κόσμου, ο οποίος «με την παρουσία του έδειξε ότι είναι ευαισθητοποιημένος και νοιάζεται για τον πολιτισμό μας και για το μέλλον της Ομογένειας», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Νταλάρας.www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νέα ώθηση στην υπόθεση της επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα, χαρακτήρισε αυτήν τη βράβευση ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Γιώργος Νικητιάδης. Το βραβείο του «Καλύτερου Μουσείου του κόσμου» πήρε το Μουσείο της Ακρόπολης από τον διαγωνισμό που πραγματοποίησε η Ένωση Δημοσιογράφων Τουριστικών Συντακτών Μεγάλης Βρετανίας.To βραβείο παρέλαβε χθες το βράδυ, ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Γιώργος Νικητιάδης, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση, σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Βρετανική πρωτεύουσα. Ο κ. Νικητιάδης, ευχαρίστησε τους διοργανωτές και όσους συμμετείχαν στην ψηφοφορία, τονίζοντας ότι με την κίνηση τους άνοιξαν την πόρτα για να επιστρέψουν τα μάρμαρα της Ακρόπολης στον τόπο τους.Ο υφυπουργός, εξήρε τη σημασία των εξελίξεων αυτών για τον Ελληνικό Πολιτισμό και εκδήλωσε την αισιοδοξία του ότι με την βράβευση αυτή έπεσε και το τελευταίο τείχος, δίνοντας νέα ώθηση στην υπόθεση της επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα.Η βράβευση απέσπασε ευμενή σχόλια σε τηλεοπτικούς σταθμούς της Μεγάλης Βρετανίας, με την επισήμανση ότι το γεγονός δίνει νέα δυναμική στο αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα, όπως ανέφεραν Βρετανοί σχολιαστές.www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα του Φεστιβάλ Ελληνικού Μαθητικού Κινηματογράφου Μελβούρνης στο Como Palace Cinema, στο πλαίσιο του 17ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου.Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο κ. Χρήστος Σαλαμάνης, Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στη Μελβούρνη, η ομογενής Ομοσπονδιακή βουλευτής Μαρία Βαμβακινού, η ομογενής πολιτειακή υφυπουργός Τζένη Μικάκος, επίσημοι καθώς και πλήθος κόσμου, γονέων και μαθητών που κατέκλυσε τις δύο αίθουσες στις οποίες προβλήθηκαν οι κινηματογραφικές δημιουργίες των μαθητών.Το πρόγραμμα ήταν προϊόν της συνεργασίας του Γραφείου Εκπαίδευσης του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη Μελβούρνη, της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, του Φεστιβάλ «Αντίποδες» και του υπουργείου Παιδείας της Βικτώριας και είχε την ευγενική χορηγία του Victorian Multicultural Commission.Συνολικά, 21 ταινίες, διάρκειας 4 λεπτών η καθεμιά, δημιουργίες των μαθητών κρατικών κολεγίων, απογευματινών/Σαββατιανών (κοινοτικών και εκκλησιαστικών) και ιδιωτικών σχολείων της Βικτώριας, όπου διδάσκεται η ελληνική γλώσσα, καθώς και φοιτητών των τμημάτων ελληνικών σπουδών των Πανεπιστημίων της Βικτώριας, διαγωνίστηκαν σε τέσσερις κατηγορίες και απέσπασαν 12 βραβεία (τρία ανά κατηγορία), που συνοδεύονταν από χρηματικό έπαθλο.Τα κριτήρια βράβευσης ήταν: α) δημιουργικότητα και φαντασία β) Ποσότητα και καταλληλότητα της γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε και γ) Τεχνική ποιότητα εικόνας και ήχου.www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προσωπικότητες από τους χώρους της τέχνης, της διανόησης και της πολιτικής απηύθυναν το απόγευμα, το ύστατο χαίρε στον Γιάννη Δαλιανίδη, στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών, όπου, κατά την επιθυμία του εκλιπόντος, τελέσθηκε η πολιτική του κηδεία.Τον αγαπητό άνθρωπο και εμπορικότερο Έλληνα σκηνοθέτη, που έδεσε το όνομά του με τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου, αποχαιρέτισαν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φ. Κουβέλης, οι βουλευτές Ι. Βούρος και Β. Αποστολάτος και ο δήμαρχος Αθηναίων, Ν. Κακλαμάνης. Ήταν επίσης εκεί, η Ζ. Λάσκαρη με τον ο Αλ. Λυκουρέζο, η Μαρινέλλα, ο Μ. Πλέσας, ο Γ. Κατσαρός, ο Ι. Μπέζος, η Ζ. Σαπουντζάκη, ο Φ. Μεταξόπουλος, ο Κ. Βουτσάς, η Μ. Καραγιάννη, ο Φ. Γεωργίτσης, ο Τ. Ζαχαράτος, η Β. Μπάρμπα, ο Κ. Γεωργουσόπουλος και πλήθος εκπροσώπων του θεάτρου και του καλλιτεχνικού κόσμου, που φώναξαν «αθάνατος» στην έξοδο της σορού από την αίθουσα του κοιμητηρίου.Κατά επιθυμία του Γιάννη Δαλιανίδη, τα αντίτιμα των στεφάνων κατατέθηκαν στους λογαριασμούς των παιδικών χωριών SOS και στο «χαμόγελο του παιδιού» και την Κιβωτό. Ανάμεσα στα ελάχιστα στεφάνια, που εστάλησαν, ήταν εκείνα του Συνδέσμου Ελλήνων Παραγωγών και της Ένωσης Σκηνοθετών-Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου. Η Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών εκπροσωπήθηκε από το ΔΣ της και σε συλληπητήριο τηλεγράφημά της, της οποίας ο εκλιπών υπήρξε ιδρυτικό μέλος, τονιζόταν, μεταξύ άλλων: «Ο Γιάννης Δαλιανίδης με την ζωή του, το έργο και την δράση του, υπήρξε ένα πρότυπο ανθρώπου που οι αρετές του σπανίζουν διαρκώς στις μέρες μας. Εκτός από ακούραστος εργάτης του Κινηματογράφου ήταν πάνω από όλα πολίτης του κόσμου».www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ