Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι η ερωτική λογοτεχνία, έπειτα από αρκετά χρόνια που βρισκόταν στον πάγο, έχει πάρει τα πάνω της.
Την αρχή έκαναν οι εκδόσεις Μεταίχμιο, επανεκδίδοντας μερικά από τα αριστουργήματα του είδους. Ακολούθησαν οι εκδόσεις Πατάκη, που με το “Πενήντα Αποχρώσεις Του Γκρι”, έκαναν την επιτυχία της χρονιάς που φεύγει, για να ολοκληρώσουν τον κύκλο οι εκδόσεις Τουλίπα και η τριλογία “Crossfire”.

 Και ενώ όλοι οι υπόλοιποι εκδοτικοί αναζητούν το βιβλίο εκείνο που θα μπορέσει να κάνει την διαφορά και να ξεχωρίσει, ώστε να γίνει το απόλυτο αναγνωστικό φετίχ, οι εκδόσεις Λιβάνη έρχονται με τη σειρά τους να μας παρουσιάσουν το πρώτο βιβλίο της τριλογίας “Ογδόντα Ημέρες”, δημιούργημα δύο πολύ διάσημων όπως λέγεται συγγραφέων, οι οποίοι κρύβουν την ταυτότητα και τις συνδυασμένες τους προσπάθειες, πίσω από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, Vina Jackson.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την ζωή της Σάμερ Ζάχοβα ή για να είμαστε πιο ακριβείς, γύρω από την σεξουαλική της ζωή και ταυτότητα, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει, ποια πραγματικά είναι και τι είναι αυτό που αποζητά, ώστε να αισθανθεί ολοκληρωμένη. Η σχέση της με τον Ντάρεν, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που χρειάζεται και έτσι, αποφασίζει να τον αφήσει. Αυτό που δεν εγκαταλείπει όμως ποτέ, είναι το βιολί της και η μουσική που βγαίνει από αυτό, κάτι που την φέρνει στην έκταση εκείνη που θα ήθελε να την οδηγήσει και μια ερωτική σχέση. Τότε είναι που εμφανίζεται ο Ντόμινικ, ένας γοητευτικός άντρας που έχει τις δικές του εμμονές και ανάγκες, ο οποίος γοητεύεται από την Σάμερ που του γίνεται εμμονή. Όταν το βιολί της Σάμερ καταστρέφεται, ο Ντόμινικ, προσφέρεται να το αντικαταστήσει με αντάλλαγμα, ένα κονσέρτο μόνο για εκείνον, κάτι που η Σάμερ δέχεται χωρίς σκέψη. Τότε είναι που ανάμεσά τους ξεκινά ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να τους οδηγήσει αμφότερους στα άκρα καθώς, η απόλαυση και η ικανοποίηση, δεν έρχονται χωρίς κόστος στην τόσο παράξενη και ιδιόμορφη σχέση τους.

Πριν πω περισσότερα, θα πρέπει να τονίσω ότι το “Ογδόντα Ημέρες”, δεν είναι ένα ανάγνωσμα για όλους. Η αισθητική και η φιλοσοφία του, παραπέμπουν σε εκείνη του Μαρκήσιου Ντε Σαντ γι’ αυτό, όσοι τον έχετε διαβάσει και σοκαριστήκατε από την γραφή του, καλύτερα να επιλέξετε κάτι άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους υπέρμετρα ρομαντικούς που δεν μπορούν να δεχτούν την σκοτεινή πλευρά της σεξουαλικής φύσης του ανθρώπου, δεν την κατανοούν και δεν την καταλαβαίνουν, όχι απλά γιατί δεν τους ταιριάζει αλλά, γιατί αρνούνται να δεχτούν ότι για μερικούς ανθρώπους, αυτή είναι η αλήθεια της καθημερινότητάς τους. Κακά τα ψέματα… το βιβλίο μιλάει για τον φετιχισμό και τον ορισμό της υποταγής και άσχετα από το ότι, όσον αφορά το περιγραφικό σκέλος, δεν καταφεύγει σε προκλητικές ακρότητες, είναι σε θέση να σοκάρει έναν πιο συντηρητικό αναγνώστη. Προς θεού, δεν εννοώ ότι πρέπει να είσαι χαλαρών ηθών για να σου αρέσει αλλά, όπως και να το κάνουμε, πρέπει να είσαι αυτό που λένε, open minded.

Η σχέση της Σάμερ και τον Ντόμινικ, κάθε άλλο παρά συμβατική είναι. Άλλωστε, σκοπός των συγγραφέων δεν είναι να εξερευνήσουν τόσο τα συναισθηματικά κίνητρα κι ερεθίσματά τους αλλά, την σκοτεινή μεριά της ανθρώπινης φύσης και σεξουαλικότητας, μάρτυρας των οποίων είναι και οι ίδιοι. Και οι δυο τους, κυριεύονται από ένστικτα τα οποία είναι πάνω από αυτούς αναζητώντας μια μορφή ηδονής που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υποταγή αλλά και τον πόνο. Αλλά όσον αφορά το μεταξύ τους παιχνίδι, η σχέση τους, είναι δούνε και λαβείν, μέχρι την στιγμή τουλάχιστον που το να προκαλέσουν ο ένας τον άλλον οδηγώντας τον στα άκρα, τους κατευθύνει σταδιακά στο χείλος του γκρεμού. Όμως στο επίκεντρο βρίσκεται κατ’ εξοχήν η Σάμερ, η οποία είναι λιγότερο συνειδητοποιημένη από τον Ντόμινικ, πιο πρόθυμη να φτάσει στα άκρα, ρισκάροντας ακόμα και την ίδια την πνευματικότητά της και την ψυχική της ισορροπία. Φτάνει στα όριά της και δεν διστάζει να τα ξεπεράσει μάλιστα, στην προσπάθειά της να κατανοήσει ποια πραγματικά είναι και τελικά αναρωτιέμαι… αυτό οφείλεται στην αδυναμία της να ελέγξει τα πάθη της ή στην αστείρευτη τόλμη της που ασυνείδητα την οδηγεί στο να δοκιμάσει τα πάντα, προκειμένου να απορρίψει ότι δεν της ταιριάζει;

Κατά την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, προσπαθούσα να αποφασίσω αν τελικά, μου άρεσε ή όχι. Ολοκληρώνοντάς το κατέληξα στο συμπέρασμα πως ναι, μου άρεσε και μάλιστα ιδιαιτέρως, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Το ψυχολογικό προφίλ των κεντρικών χαρακτήρων αν και ακραίο, δεν είναι μη ρεαλιστικό, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η καθημερινότητα, είναι ίδια με τη δική τους και δεν μπορούμε να τους ακυρώνουμε. Από την άλλη, η αφήγηση γίνεται με τέτοιον τρόπο που έχουμε τη δυνατότητα, σε ένα πρωτοπρόσωπο επίπεδο αφήγησης να δούμε, τόσο την οπτική της ίδιας της Σάμερ, κατανοώντας σε βάθος τα συναισθήματά της και τους λόγους των αποφάσεών της, όσο και ένα τριτοπρόσωπο επίπεδο, που μας επιτρέπει να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα των γεγονότων, πως αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις οι περιφερειακοί χαρακτήρες, ο ίδιος ο Ντόμινικ και οι απλοί παρατηρητές, βλέποντας ουσιαστικά την ίδια κατάσταση, μέσα από διαφορετικά και πολλαπλά πρίσματα, όπως ακριβώς στην πραγματική ζωή.

Η ροή της αφήγησης είναι σταθερά ανοδική, με σημεία κορύφωσης και χαλάρωσης, εξισορροπώντας έτσι το σύνολο ώστε να διατηρεί μεν κάποια στοιχεία προκλητικότητας, χωρίς ωστόσο να αγγίζει τα όρια του πρόστυχου, προκαλώντας τα όρια του αναγνώστη, σεβόμενη προφανώς το γεγονός ότι δεν θα είναι όλοι όσοι πέσει στα χέρια τους εξίσου ανοιχτόμυαλοι. Η γραφή των συγγραφέων διακρίνεται από μια αδιαμφισβήτητη δυναμική, που συναρπάζει και σε καθηλώνει από την πρώτη, μέχρι και την τελευταία γραμμή. Η παθιασμένη με την μουσική Σάμερ και ο τρόπος που αυτή την κυριεύει και κατευθύνει τα βαθύτερα ένστικτά της, είναι τουλάχιστον γοητευτικός, όπως και ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να αναδυθεί η σκοτεινή πλευρά του καταλυτικού πάθους και της ανάγκης μερικές φορές, ορισμένων ανθρώπων, να κάνουν την ηθική, συναισθηματική και σεξουαλική υπέρβαση, προκειμένου να φτάσουν στα όρια της απόλαυσης, έστω κι αν ρισκάρουν ακροβατώντας πάνω σε μια πολύ λεπτή και ακαθόριστη διαχωριστή γραμμή. Αν μη τι άλλο, ένα μυθιστόρημα έκπληξη.

Από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Πηγή : culturenow.gr

Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει στο κεντρικό κτήριο την έκθεση «Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913 – Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα». Η έκθεση θα παρουσιαστεί από τις 12 Δεκεμβρίου 2012 μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 2013. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 10 Δεκεμβρίου 2012.

Περισσότερες πληροφορίες:

H ιστορική έκθεση Η έναρξη του ελληνικού εικοστού αιώνα: Βαλκανικοί Πόλεμοι, 1912-1913 αποτελείται από σπάνιες φωτογραφίες, σχετικό αρχειακό υλικό και ιστορικά κειμήλια, που αποσκοπούν στο να προβάλουν τον πόλεμο των Ελλήνων και της Ελλάδας το 1912-1913, αναδεικνύοντας κυρίως την πατριωτική προσπάθεια μαζί με την αγωνία που αυτή εμπεριείχε.

Μέσω ανέκδοτου υλικού σχετικού με τους πεσόντες εθελοντές των πολέμων 1912-1922, χαρτογραφείται η ευαίσθητη έννοια της πολεμικής προσφοράς και θυσίας. Τέλος, ειδική ενότητα της έκθεσης παρουσιάζει την πόλη της Θεσσαλονίκης κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.

Η Sony Pictures Animation και η Feelgood παρουσιάζει σε 3D το «Ξενοδοχείο για Τέρατα» που θα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012.

Ξενοδοχείο για Τέρατα
Εκεί που τα τέρατα πάνε για να χαλαρώσουν 
ή 
Αν είσαι Τέρας, διάβαινε!

Η Sony Pictures Animation μας ανοίγει τις πόρτες του πιο καλά κρυμμένου ξενοδοχείου όλων των εποχών, εκεί όπου οι όροι φιλοξενίας και τουρισμού έχουν αντιστραφεί και ένας κοινός θνητός είναι κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτος. «Το Ξενοδοχείο για Τέρατα» διευθύνει ο Δράκουλας, ένα αληθινό τέρας ευγενείας, ο οποίος προσπαθεί με νύχια και δόντια (είναι άλλωστε προικισμένος και στις δύο κατηγορίες) να εξασφαλίσει για τον Φρανκεστάιν, την Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, τον Λυκάνθρωπο και άλλα μυθικά τέρατα του σινεμά πολύτιμες στιγμές ηρεμίας, μακριά από το αφόρητο και επικίνδυνο ανθρώπινο είδος.

Την αστεία και πρωτότυπη αυτή ιστορία σκηνοθετεί ένα από τα πρωτοπόρα και υποσχόμενα μυαλά στον χώρο του animation, o Genndy Tartakovksy, ο οποίος, όπως και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας του, αποδεικνύεται ένας αξέχαστος οικοδεσπότης.  Η ευφάνταστη σκηνοθεσία, η  αξιοποίηση των χαρακτήρων μέσα από το εντυπωσιακό 3D, οι καλοδουλεμένες κωμικές λεπτομέρειες και η φροντίδα να μην χαθεί ούτε στιγμή ο ρυθμός των σπαρταριστών διαλόγων προσφέρουν εκτός από μια συναρπαστική τρισδιάστατη κωμωδία για όλη την οικογένεια, μια μοναδική εμπειρία που θα αλλάξει τη γνώμη μας για τον Δράκουλα, τους φίλους τους, αλλά και για τις δυνατότητες του animation.

Σύνοψη
Καλώς ήλθατε στο “Ξενοδοχείο για Τέρατα”, το πολυτελές θέρετρο του Δράκουλα, όπου τα τέρατα και οι οικογένειές τους μπορούν να ξεδώσουν ελεύθερα, μακριά από την ανεπιθύμητη ανθρώπινη παρουσία.  Ο Δράκουλας έχει καλέσει για ένα Σαββατοκύριακο μερικά από τα πιο διάσημα τέρατα του κόσμου, τον Φράνκεσταϊν και τη Νύφη του, τη Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, μια οικογένεια λυκανθρώπων και πολλούς άλλους για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα 118α γενέθλια της κόρης του Μέιβις. Για τον Δράκουλα, η φιλοξενία όλων αυτών των θρυλικών τεράτων κάθε άλλο παρά πρόβλημα είναι. Όμως, το ιδανικό αυτό σκηνικό κινδυνεύει να καταρρεύσει εξαιτίας της παρουσίας ενός κοινού θνητού, ο οποίος ανακαλύπτει εντελώς τυχαία το θέρετρο και ξετρελαίνεται με την Μέιβις.

Πηγή : culturenow.gr

Ο Γάλλος σκηνοθέτης της ταινίας «Σώμα με σώμα», μιας ερωτικής ιστορίας εν καιρώ κρίσης, μιλάει για τις αντιφάσεις του και για τη χρυσή τομή μεταξύ ποιότητας και εμπορικότητας

«Μη με λέτε καλλιτέχνη!» φωνάζει ο Ζακ Οντιάρ. «Είναι λέξη πολύ δύσκολη και δεν μπορώ να την ορίσω. Γι’ αυτό και προτιμώ τον όρο “δημιουργός”, λέξη πιο απτή και συγκεκριμένη. Ο δημιουργός κατασκευάζει κάτι, ο καλλιτέχνης τι ακριβώς κάνει;». Μαζί με τον συγγραφέα Κρεγκ Φέργκιουσον καθόμαστε σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου «Carlton» στις Κάννες λίγες ημέρες μετά την παγκόσμια πρώτη της τελευταίας ταινίας του Οντιάρ «Σώμα με σώμα» τον περασμένο Μάιο. Εκεί η υπέροχη Μαριόν Κοτιγιάρ υποδύεται την εκπαιδεύτρια φαλαινών που χάνει τα πόδια της έπειτα από ένα ατύχημα αλλά βρίσκει ξανά την επιθυμία για ζωή μετά τη γνωριμία της με έναν μοναχικό πυγμάχο των πεζοδρομίων (Ματίας Σένερτς), ο οποίος κυκλοφορεί στη Γαλλική Ριβιέρα μαζί με τον ανήλικο γιο του.
Οσο και αν ο όρος «καλλιτέχνης» δεν αρέσει στον Οντιάρ, το «Σώμα με σώμα» είναι καλλιτεχνική ταινία. Του επισημαίνω ότι στη συνέντευξη Τύπου την προηγουμένη είχε αναφερθεί στον κινηματογράφο χρησιμοποιώντας τη φράση «είδος τέχνης». «Εχετε δίκιο» απαντά αμέσως. «Τι να κάνω, είμαι γεμάτος αντιφάσεις! Οταν όμως ακούω να με λένε ποιητή… τι να πω; Δεν είμαι ποιητής. Ο Ρεμπό και ο Βερλέν ήταν ποιητές, εγώ όχι».
Για το «Σώμα με σώμα» ο Οντιάρ και ο Φέργκιουσον χρησιμοποίησαν πολλές διάσπαρτες ιδέες από τη συλλογή διηγημάτων του δεύτερου. «Με ενδιέφερε να πω μια ερωτική ιστορία σε μια κατάσταση κρίσης» λέει ο Ζακ Οντιάρ, του οποίου η προηγούμενη ταινία, «Ο προφήτης», άρεσε πολύ στην Ελλάδα. «Κρίση σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο την οικονομική. Ανθρωποι που τρώνε από τα σκουπίδια, άνθρωποι που έχουν χάσει τα πόδια τους, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς οικογένεια. Στο μυθιστόρημα “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” του Οράτιου Μακ Κόι, που αναφέρεται στην περίοδο της μεγάλης κρίσης του ’29, οι άνθρωποι έπρεπε να χορέψουν μέχρι τελικής πτώσεως για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Σήμερα θα πρέπει να παλέψουν μέχρι τελικής πτώσεως στον δρόμο. Εξακολουθούν όμως να σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, έτσι δεν είναι; Σε μια κρίση το μόνο όπλο του ανθρώπου είναι η φυσική του δύναμη. Σε μια κρίση το ένστικτο και πάλι κυριαρχεί».
Για τον Ζακ Οντιάρ ο κινηματογράφος είναι μια πολύ δημοκρατική τέχνη αλλά εξακολουθεί να παραμένει μια βιομηχανία. Ενας κριτικός κινηματογράφου που εκτιμά πολύ του είχε πει κάποτε ότι υπάρχουν δύο πόρτες από τις οποίες μπορείς να περάσεις για να μπεις στον κόσμο του κινηματογράφου: μια μεγάλη και ποπ και μια μικρή, πιο ποιοτική. «Το ιδανικότερο είναι να μπεις λίγο και από τις δύο. Πρέπει να σκέφτεσαι το κοινό όταν γράφεις, όχι μόνο τον εαυτό σου.  Για εμένα, φέρ’ ειπείν, όταν αποφασίζεις να κλείσεις μια τραγική ταινία με μια τραγωδία, πάσχεις από έλλειψη φαντασίας».

πότε & πού:
Η ταινία «Σώμα με σώμα» προβάλλεται στις αίθουσες από τις 29 Νοεμβρίου σε διανομή Seven Films.

Πηγή : tovima.gr