Αρχείο ετικέτας Uncategorized

Uncategorized

Skyfall, στους κινηματογράφους

Η πολυαναμενόμενη επιστροφή του θρυλικού James Bond στη μεγάλη οθόνη θα γίνει με την ταινία “Skyfall“, σε σκηνοθεσία Sam Mendes και πρωταγωνιστή τον Daniel Craig την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012.

To Skyfall  δεν είναι απλώς η 23η ταινία με πρωταγωνιστή τον 007. Είναι η ταινία που συμπίπτει με τα πενήντα χρόνια James Bond.  Όσα χρειάζονται δηλαδή για να κάνουν τον θρυλικό πράκτορα του Ian Fleming τον μακροβιότερο εργένη στην ιστορία του σινεμά. Μισό αιώνα μετά τον Δρ. Νο (1962), με έξι ηθοποιούς να έχουν μπει στα παπούτσια του ρόλου, με αμέτρητα κορίτσια και ταξίδια σε όλες τις γωνίες του πλανήτη και εμβληματικούς αντιπάλους στο διάβα του, ο James Bond έχει δει πολλά και έχει κάνει ακόμα περισσότερα. Κι έπειτα, μια χρυσή επέτειος  δικαιούται να είναι ό,τι θέλει, από  βαρετή ή  λαμπερή μέχρι  απλά εθιμοτυπική.

Στην περίπτωση του Skyfall ένα είναι σίγουρο: ότι όλη η ομάδα – παλιοί και καινούριοι-  που δούλεψε για αυτό το φιλμ, άρπαξε την ευκαιρία για να κάνει έναν εφ’ όλης της ύλης απολογισμό αυτού του βρετανικού φαινομένου που λέγεται Bond. Έτσι, ο Daniel Craig, που υποδύεται τον ρόλο για τρίτη φορά, βουτάει, κυριολεκτικά και μη,  στα βαθιά για να βρει τι είναι αυτό το κάτι, πέρα από το κυνηγητό και τις γυναίκες,  που έχει καθορίσει τον 007 μέχρι σήμερα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Judi Dench που επανέρχεται μετά από επτά ταινίες πιο σκληροπυρηνική,  αλλά και ευάλωτη από ποτέ. Είναι και οι δύο κουρασμένοι, ή για την ακρίβεια, υπό τη σίγουρη σκηνοθετική καθοδήγηση του Sam Mendes, τολμούν να είναι κουρασμένοι. Κι έχουν κάθε λόγο,  με πρώτο και καλύτερο την καταιγιστική εισαγωγική σκηνή δράσης. Με χιλιάδες χιλιόμετρα να τους χωρίζουν (εκείνος βρίσκεται στην Τουρκία, όσο εκείνη δίνει διαταγές από τα κεντρικά γραφεία της MI6 στο Λονδίνο) , η M θα πάρει μια  απόφαση που θα διαλύσει και τους δυο τους. Έτσι, η μοιραία γυναίκα στη νέα ταινία του James Bond δεν είναι άλλη από την M, που χάρη στη μητρική της διάσταση ξυπνάει διάφορους προσωπικούς δαίμονες, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του σατανικού Javier Bardem  που δεν επιτίθεται για να καταστρέψει τον κόσμο, αλλά γιατί θέλει να δώσει τέλος σε μια προσωπική υπόθεση. Σαν το όπλο που προμηθεύει ο νεαρός Q στον Bond, το οποίο ενεργοποιείται αποκλειστικά από τα δικά του δακτυλικά αποτυπώματα, έτσι και το Skyfall διηγείται τελικά προσωπικές ιστορίες.

Εν τω μεταξύ, το τραγούδι της Adele έχει ντύσει μια ονειρική και άκρως κρυπτογραφημένη υποβρύχια σεκάνς, υπέροχες ατάκες -που θα μείνουν στην ιστορία-  έχουν ειπωθεί και ένα πλήθος από πονηρές αναφορές στο σύμπαν του 007 έχει ξεπροβάλει από τις πιο αναπάντεχες γωνίες. Αυτός είναι σίγουρα ένας θετικός απολογισμός.

Σύνοψη:
Η τελευταία αποστολή του Bond στην Τουρκία δεν έχει καθόλου καλή κατάληξη και μερικοί από τους πιο σημαντικούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Τα γραφεία της MI6 δέχονται βομβιστική επίθεση και η M (Judi Dench), υπό καθεστώς πίεσης και αμφισβήτησης από τον  νέο πρόεδρο της Επιτροπής Μυστικών Υπηρεσιών και Ασφάλειας, Mallory(Ralph Fiennes), αναγκάζεται να λάβει δραστικά μέτρα. Η MI6 απειλείται από μέσα και απ’ έξω και η M  δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν άλλο, εκτός από τον Bond. O 007 βυθίζεται στο σκοτεινό παρελθόν, με μόνη βοηθό την πράκτορα Eve, (Naomie Harris) για να ακολουθήσει τα ίχνη του μυστηριώδους Silva (Javier Bardem), τα κίνητρα του οποίου πρέπει να ανακαλύψει.

«Η εποχή του Daniel Craig ενηλικιώνεται με έναν σκληροτράχηλο Bond που ρισκάρει για τα καλά. Ξέρετε κάτι; Τελικά, μπορείς να μάθεις καινούρια κόλπα στα γέρικα σκυλιά». Neil Smith, Total Film

«Χρειάστηκαν 23 ταινίες και 50 χρόνια για να μάθουμε την αλήθεια για τον Bond,  αλλά άξιζε τον κόπο… Χωρίς να θυσιαστεί η δράση, ο Mendes βάζει τους ηθοποιούς στο προσκήνιο, εξερευνά τον υπέροχα σύνθετο συναισθηματικό τους κόσμο με τρόπους που η σειρά δεν έχει τολμήσει ποτέ μέχρι τώρα». Peter Debruge, Variety

«Δραματουργικά καθηλωτικό, αλλά διατηρώντας το υπόγειο χιούμορ του, αυτό το πανέμορφο φιλμ θα αγαπηθεί από τους πιστούς οπαδούς σε όλον τον κόσμο ως μια από τις καλύτερες ταινίες Bond». Todd McCarthy, The Hollywood Reporter

«To Skyfall είναι μια μεγάλη βρετανική ταινία. Από τη στιγμή που ξεχύνεται ο ήχος της ορχήστρας με τη φωνή της Adele κι  ένα νοσταλγικό ρίγος αναστατώνει τη συλλογική ραχοκοκαλιά του κοινού, ξέρουμε ότι αυτή θα είναι η θριαμβευτική επιστροφή στον κλασικό Bond». Kate Muir, The Times of London

«Ο Mendes δεν διστάζει να αφήσει τις πιο ήσυχες δραματικές στιγμές να ανασάνουν… και ο μάστορας διευθυντής φωτογραφίας Roger Deakins κάνει τις φιλόδοξες σκηνές δράσης  τις πιο όμορφες στην πεντηκονταετή καριέρα του Bond» Robbie Collin, The Telegraph

Trivia/Fun Facts:
• Ο ρόλος του Q έχει τη δική του ιδιαίτερη ιστορία. Το δεξί χέρι του Bond εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον «Δρ. Νο», όπου τον ρόλο του Major Boothroyd υποδυόταν ο Peter Burton. Τον ακολούθησε ο Desmond Llewelyn για 17 ταινίες μεταξύ 1963-1999. Αργότερα, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον John Cleese που ξεκίνησε ως R, δηλαδή ο βοηθός του Q στο «Ο Κόσμος δεν είναι Αρκετός» για να προαχθεί στον ρόλο του Q στο «Πέθανε μια άλλη Μέρα».
• Παρόλο που η αρχική σκηνή διαρκεί μόλις δώδεκα λεπτά, χρειάστηκαν τρεις μήνες για πρόβες και δύο μήνες για τα γυρίσματα.
• Η πρώτη φορά που έπαιξε η Aston Martin DB5 πλάι στον Bond ήταν στην ταινία «Χρυσοδάκτυλος».
• Ένα μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στα ιστορικά Pinewood Studios, λίγο έξω από το Λονδίνο. Εκεί, άλλωστε, έχουν γυριστεί και οι περισσότερες –με εξαίρεση τρεις- ταινίες του 007.
• Για το Skyfall κατασκευάστηκαν 31 διαφορετικά σκηνικά, μεταξύ των οποίων είναι τα υπόγεια γραφεία της MI6, το εσωτερικό του Golden Dragon Casino, το εξωτερικό της Dead City (η οποία βρίσκεται σε ένα ερημωμένο νησί κοντά στο Μακάο και φιλοξενεί τον υποχθόνιο Silva).
• Για τη σκηνή, όπου ένας συρμός του μετρό εκτροχιάζεται με επικίνδυνα αποτελέσματα, το συνεργείο κατασκεύασε 2 συρμούς κανονικών διαστάσεων, που ζύγιζαν 7 τόνους έκαστος.  Στο σκηνικό είχαν τοποθετηθεί 10 κάμερες με τηλεχειρισμό, για να καταγράψουν τη σύγκρουση από διάφορες γωνίες, χωρίς να χρειαστεί να κινδυνέψει κανείς.
• Για το εξωτερικό του Golden Dragon Casino, επιστρατεύτηκαν 12 τεχνίτες από την Κίνα για να κατασκευάσουν 300 αυθεντικά κινέζικα φανάρια.
• Πολλές εξωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στο Λονδίνο, ακόμα και αυτές που διαδραματίζονται στην Κίνα. Συγκεκριμένα, το τέταρτο πιο ψηλό κτίριο του Λονδίνου, o Πύργος του Broadgate, ντύθηκε και φωτίστηκε έτσι ώστε να μοιάζει με κτίριο εταιρείας στη Σαγκάη.
• Η National Portrait Gallery είναι  ο τόπος συνάντησης του Bond με τον νέο Q, σε μια από τις πιο απολαυστικές ερμηνείες του Skyfall.
• Σε συνεργασία με τις αρχές του Λονδίνου, η παραγωγή κατάφερε να κλείσει τη γέφυρα του Vauxhall και Milbank για μια εντυπωσιακή σκηνή έκρηξης.
• Τα γυρίσματα στο μετρό του Λονδίνου έγιναν στον σταθμό Charing Cross μέσα σε 4 Σαββατοκύριακα.
• Στο προτελευταίο βιβλίο του Ian Fleming (το «Ζεις Μονάχα Δύο Φορές»), ο συγγραφέας ανέφερε μερικά στοιχεία για τις οικογενειακές ρίζες του Bond, αποκαλύπτοντας ότι ο πατέρας του ήταν από τη Σκωτία. Αυτή η λεπτομέρεια παίζει καταλυτικό ρόλο στην ταινία, καθώς  μια από τις πιο όμορφες σκηνές του Skyfall γυρίστηκε στα όμορφα τοπία της Σκωτίας.
• Η εισαγωγική σκηνή της ταινίας γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και στην Αντάνα. Ο Bond, ούτε λίγο ούτε πολύ, καταδιώκει έναν επικίνδυνο αντίπαλο στη συνοικία Eminomu, μια από τις παλιές και όμορφες περιοχές της Κωνσταντινούπολης, που είναι ανεπιφύλακτα ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία. Για τις ανάγκες της συγκεκριμένης σεκάνς, η παραγωγή δημιούργησε μια τεράστια αγορά, όπου στεγάστηκαν πάνω από 250 πάγκοι.
• Η εντυπωσιακή καταδίωξη συνεχίζεται στις θεαματικές οροφές του Grand Bazaar, το οποίο, υπό κανονικές συνθήκες, φιλοξενεί 400,000 επισκέπτες καθημερινά. Τα γυρίσματα  έγιναν  μόνο  Κυριακές, όταν το παζάρι ήταν κλειστό. Για τον λόγο αυτό, μια ολόκληρη επιχείρηση στήθηκε για όσες νύχτες Σαββάτου χρειάστηκε, προκειμένου να ντυθεί το παζάρι.
• Ένας στόλος από 12 Land Rover Defenders και 16 Audi A5 τροποποιήθηκαν για τη συγκεκριμένη σκηνή.
• Δεν είναι η πρώτη φορά που ο James Bond επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη. Την πρώτη φορά ήταν στην ταινία «Από τη Ρωσία με Αγάπη», όπου μάλιστα ο ίδιος ο Ian Fleming συνόδευσε τους παραγωγούς Cubby Broccoli και Harry Saltzman και το συνεργείο στο γύρισμα. Η δεύτερη φορά ήταν ένα σύντομο πέρασμα στην ταινία «Ο Κόσμος δεν είναι Αρκετός».
• “Take the Bloody Shot”. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες της ταινίας ακούγεται όσο ο Bond παλεύει με τον αντίπαλό του, στην οροφή ενός κινούμενου τρένου. Αυτό το γύρισμα ήταν ένα από τα πιο απαιτητικά και σύνθετα σημεία της εισαγωγικής σεκάνς. Η συγκεκριμένη σκηνή που καθορίζει την πλοκή της ταινίας, λαμβάνει μέρος στη γέφυρα Varda, η οποία έχει χτιστεί το 1912 και έχει ύψος 100 μέτρα . Σημαντική λεπτομέρεια, αν σκεφτεί κανείς ότι η σκηνή καταλήγει με την πτώση του Bond στο κενό. Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάστηκε να προστεθεί ένας γερανός σε έναν από τους συρμούς από τον οποίο ήταν δεμένος ο κασκαντέρ με ένα πολύ μακρύ σκοινί.
• Η δική μας Τόνια Σωτηροπούλου, μπορεί να έχει μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία, χαίρει όμως  ειδικής μεταχείρισης, καθώς ο ρόλος της, της εξασφαλίζει ιδιαιτέρως προσωπικές στιγμές με τον περιζήτητο εργένη. Η σκηνή γυρίστηκε σε μια απομακρυσμένη παραλία της Τουρκίας, όπου η παραγωγή χρειάστηκε να διαπραγματευτεί με 613 ιδιοκτήτες γης για να μπορέσει να γυρίσει εκεί.

Πηγή : culturenow.gr

Uncategorized

Γράψε μια ιστορία στο Twitter

Ο διαγωνισμός μυθοπλασίας του γνωστού μέσου κοινωνικής δικτύωσης θέτει νέες εκφραστικές προκλήσεις στη λογοτεχνία

Σύμφωνα με έναν λογοτεχνικό θρύλο, ο Έρνεστ Χέμινγκουεϊ έβαλε κάποτε στοίχημα ότι μπορούσε να γράψει μια ιστορία με λιγότερες από 10 λέξεις. Το κέρδισε με μια ιστορία με σασπένς, δραματική ένταση και… μόνο έξι λέξεις: «For sale: Baby shoes, never worn» (Πωλούνται: Παπούτσια μπεμπέ, αφόρετα).

Σύνολο, στα αγγλικά, 27 χαρακτήρες, πολλοί λιγότεροι από ένα tweet, που συγκριτικά δίνει στους λάτρεις της μικρής, μικρότατης φόρμας 140 χαρακτήρες για να πουν μια ιστορία, όπως οι ιστορίες που θα αφηγηθούν όσοι συμμετάσχουν στο πενταήμερο online λογοτεχνικό φεστιβάλ μυθοπλασίας που διοργανώνει το Twitter στα τέλη Νοεμβρίου.

«Το Twitter είναι ένας τόπος όπου αφηγούμαστε ιστορίες. Συχνά αφορούν την ειδησεογραφία, την πολιτική, τα σπορ ή τη μουσική, αλλά, όπως προκύπτει, το Twitter είναι κατάλληλος τόπος και για την αφήγηση φανταστικών ιστοριών. Όπως υποστήριξε ένας καθηγητής από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, «η αποστολή μηνυμάτων tweet μπορεί να θεωρηθεί μια νέα λογοτεχνική πρακτική». Θέλουμε να το γιορτάσουμε!». Με αυτά τα λόγια η ομάδα του Twitter ανακοινώνει την έναρξη του Twitter Fiction Festival (#twitterfiction), ενός δημιουργικού πειράματος μυθοπλαστικής αφήγησης με τη συμμετοχή συγγραφέων από όλον τον κόσμο.

«Το Twitter έχει φιλοξενήσει ήδη σπουδαία λογοτεχνικά πειράματα, όπως το “Black Box” της Τζένιφερ Ίγκαν, το “Small Fates” του Τέτζου Κόουλ ή το @mayoremanuel του Νταν Σίνκερ. Τώρα θέλουμε να προχωρήσουμε περισσότερο» δηλώνει η ομάδα του Twitter.

Αν το ζητούμενο είναι απλώς η συντομία, η περιεκτική, λακωνική έκφραση μέσα σε 140 λέξεις, τότε το μέσο δεν πρωτοτυπεί. Το 2007, όταν το Twitter ήταν βρέφος ακόμη (ιδρύθηκε το 2006) η βρετανική εφημερίδα Guardian είχε ζητήσει από καταξιωμένους λογοτέχνες να μιμηθούν το παράδειγμα του Χέμινγκουεϊ γράφοντας ιστορίες των έξι λέξεων. Ο Τζον Μπάνβιλ, ο Ντέιβιντ Λοτζ, ο Τζέφρι Ευγενίδης, η Α. Σ. Μπάιατ, ο Ίαν Ράνκιν, η πρόσφατα δις βραβευμένη με το Μπούκερ Χίλαρι Μαντέλ και άλλοι σύγχρονοι συγγραφείς, συνολικά 35 λογοτέχνες, ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση. Στην καλύτερη περίπτωση, όπως αυτή του Ντέιβιντ Λοτζ («Μήλο;» «Όχι.» «Δοκίμασε!» «ΑΔΑΜ;» Θεέ μου!) επικρατεί το πνευματώδες χιούμορ. Στη χειρότερη περίπτωση το εγχείρημα καταλήγει μια πλαδαρή, ακατανόητη λεκτική εκφορά.

Έναν αντίστοιχο πειραματισμό με τη μικροφόρμα του tweet επιχείρησαν πρόσφατα στην Ελλάδα και οι συντελεστές του e-book Tweet_Stories – Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες (Openbook.gr, 2012), που είναι μια ψηφιακή έκδοση της ανοικτής βιβλιοθήκης Openbook. «Μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας των κοινωνικών δικτύων;» ήταν το ερώτημα το οποίο τέθηκε σε χρήστες του διαδικτύου εξήγησε στο «Βήμα» ο κρητικός συγγραφέας και καθηγητής Πληροφορικής Γιάννης Φαρσάρης, που επιμελήθηκε τον τόμο.

«Ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση πολλοί καταξιωμένοι έλληνες συγγραφείς, όπως ο Ευγένιος Τριβιζάς, ο Μάνος Κοντολέων, η Έρση Σωτηροπούλου, ο Νίκος Δήμου, η Ελένη Γκίκα, ο Σάκης Σερέφας, ο Χριστόφορος Κάσδαγλης και δεκάδες άλλοι, που κατάφεραν και στρίμωξαν την έμπνευση, την πλοκή και τους διαλόγους των ιστοριών τους μέσα στο στενό όριο των αναρτήσεων στο Twitter», μας διευκρίνισε.

Συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 600 πρωτότυπες μικροϊστορίες, έκτασης έως 140 χαρακτήρων. Διαβάζοντας τις 371 που επελέγησαν για να εκδοθούν σε ένα e-book με ελεύθερη διανομή καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι να γράψεις μια ιστορία σε tweet. Οι περισσότερες διατυπώσεις καταλήγουν αφορισμοί, άλλοι βαρύγδουποι και άλλοι πνευματώδεις, ή ολισθαίνουν στη συναισθηματολογία γυμνασιακού λευκώματος, στη συνθηματολογική καταγγελία ή στην ελλειπτικά στρεβλή έκφραση της αγγελίας.

Υπάρχουν όμως και δείγματα ότι το εγχείρημα μπορεί να ευοδωθεί, όπως, για παράδειγμα, τα ακόλουθα: «Πάντα να κουβαλάς ζωντανά μαζί σου για να φας. Δε σαπίζουν. Σημασία πια έχει μόνο η επιβίωση. Ο δρόμος. Το ταξίδι. “Αγόρι; Γιε μου; Έλα δω”.» (# 006: Κυριάκος Αθανασιάδης). «Έρχεται στην ώρα του. Φορά τα καθημερινά του, βγάζω το καλό σερβίτσιο. Θυμάμαι λάθος πρόσωπο, φαίνεται. Το όνομα όμως ίδιο. Δεν φεύγει ποτέ.» (# 008: Δημήτρης Αθηνάκης). «”Σας παρακαλώ κυρία, έχω τρεις μέρες να φάω”. Δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ξανά στα μάτια τον κύριο Προϊστάμενο.» (034: Αλέξανδρος Βλαζάκης). «Κοίταξε τη Λέξη. Αν ερχόταν η Κρατική Υπηρεσία για έλεγχο; Η Λέξη και εκείνος, ένα νέο περιβάλλον. Τη διάβασε πάλι, έτοιμος για όλα!» (# 078: Μητσάκος Ζαφ). «Του άρεσαν οι άντρες. Η μάνα δεν του μιλούσε, μα στις γιορτές έστελνε γραβάτες. Μετά την κηδεία παραιτήθηκε. Τώρα πουλάει βιβλία σε παζάρια.» (# 332: Αννίτα Χατζίκου).

Ο υπαινικτικός, κοφτός, λακωνικός τρόπος των tweets, το υπαινικτικό και πνευματώδες του ύφους τους ενέπνευσαν και το «Twitterature: The World’s Greatest Books in Twenty Tweets or Less» (Viking/Penguin 2009) των Αλεξάντερ Έισιμαν και ΄Εμετ Ρένσιν. Οι δευτεροετείς, τότε, φοιτητές του Πανεπιστημίου του Σικάγο συνόψισαν 80 γνωστά κείμενα, από την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» του Ομήρου ως τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την «Άννα Καρένινα» του Τολστόι, τις «Μεγάλες προσδοκίες» του Ντίκενς και τον «Χάρι Πότερ» της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ σε 20 tweets το καθένα. Κάποιοι χαρακτήρισαν το αποτέλεσμα βεβήλωση αριστουργημάτων της λογοτεχνίας. Άλλοι το βρήκαν ξεκαρδιστικό. Ο «Ξένος» του Αλμπέρ Καμί κατέληξε κάπως έτσι: «Η μητέρα νεκρή. Άγνωστο σήμερα ή χθες./ Στην κηδεία. Βαριέμαι. Ο κόσμος δείχνει θλιμμένος. Ετούτος ο γέρος “κανόνιζε” τη μαμά!/ Η κηδεία δεν έλεγε να τελειώσει. Μπάνισα μια γυναίκα στην επιστροφή. Θα τη δω αύριο, ίσως μου κάτσει. /… ».

Το βιβλίο των δύο νεαρών εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Penguin, που δεν είναι μόνο ο εκδοτικός οίκος με τη διασημότερη σειρά νεότερης κλασικής λογοτεχνίας αλλά δείχνει και μεγάλο ενδιαφέρον για τα λογοτεχνικά πειράματα στο διαδίκτυο. Το 2007 είχε πραγματοποιήσει το πρόγραμμα συμμετοχικής λογοτεχνίας «Million Penguins», ένα πείραµα συγγραφής μυθιστορήματος από κοινού, εµπνευσµένο από τη λογική της Wikipedia, στο οποίο συνεργάστηκαν 1.500 άτοµα.

Η συμμετοχικότητα, και όχι μόνο η συμπύκνωση στον περιορισμένο χώρο των 140 χαρακτήρων, φαίνεται να αποτελεί ζητούμενο των διοργανωτών του διαγωνισμού Twitter Fiction Festival. Ζητούν λοιπόν από όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό να διευκρινίσουν στην αίτησή τους: «Πώς θα χρησιμοποιήσετε την πραγματικού χρόνου παγκόσμια πλατφόρμα μας και το περιεχόμενο που προσφέρει -μικροϊστορίες σε Tweets, Twitter chat, live-tweeting-, όπου οποιοσδήποτε μπορεί να συνεισφέρει στην ιστορία σας οποιαδήποτε στιγμή ή, ακόμη καλύτερα, πώς σκοπεύετε να δημιουργήσετε σε αυτήν την πλατφόρμα νέο περιεχόμενο;».

Οπωσδήποτε αναμένουμε ότι μια από τις συνηθέστερες πρακτικές στα μηνύματα tweet, η αποστολή μιας URL (της διεύθυνσης ενός πόρου στον παγκόσμιο ιστό), θα χρησιμοποιηθεί και στη διάρκεια του διαγωνισμού. Το πείραμα θα επεκταθεί συνεπώς και προς την κατεύθυνση της «υπερλογοτεχνίας», δηλαδή των διαδραστικών κειμένων που ενσωματώνουν και κάνουν εκτεταμένη χρήση των υπερσυνδέσμων, διανθίζοντας τον γραπτό λόγο με άλλα κείμενα, εικόνα, ήχο, χάρτες κτλ. και καταλύοντας τη γραμμική ανάγνωση.

Συντομία και αποσπασματικότητα, συνθηματική γλώσσα, πολυφωνία και θεματική ποικιλία, είναι τα χαρακτηριστικά του Twitter, το οποίο ο αμερικανός πεζογράφος Τζόναθαν Φράνζεν, χαρακτήρισε σε πρόσφατη συνέντευξή του «ανείπωτα εκνευριστικό». Σχολίασε ότι το Twitter είναι ένα ανεύθυνο μέσο, χώρος όχι για σοβαρούς αναγνώστες και συγγραφείς αλλά για όσους αγαπούν να φλυαρούν άσκοπα για το άτομό τους και πρόσθεσε: «Το Twitter αντιπροσωπεύει όλα όσα απεχθάνομαι. Είναι δύσκολο να παραθέσεις γεγονότα ή να δομήσεις ένα επιχείρημα σε 140 χαρακτήρες… Είναι σαν να γράφεις ένα μυθιστόρημα χωρίς το γράμμα Π…».

Έχοντας σπουδάσει φιλολογία, ο Φράνζεν γνωρίζει βέβαια ότι τέτοιοι εκφραστικοί περιορισμοί, σχετικοί με την έκταση μιας πρότασης ή με τον αριθμό ή το είδος των γραμμάτων που θα χρησιμοποιηθούν σε ένα κείμενο δεν αποτελούν εφεύρεση του Twitter. Το πρωτοποριακό γαλλικό Εργαστήριο Δυνητικής Λογοτεχνίας OuLiPo των Ρεϊμόν Κενό, Φρανσουά Λε Λιονέ, Ζορζ Περέκ κ.ά. ασκεί την πειραματική λογοτεχνία από το 1960 θέτοντας διάφορους μορφολογικούς περιορισμούς στη λογοτεχνική σύνθεση και συνδυάζοντας τη γραφή με τη ζωγραφική και τα μαθηματικά. Γράφτηκαν κείμενα αποκλειστικά με λέξεις που αρχίζουν και τελειώνουν με το ίδιο γράμμα ή συνθέσεις από τις οποίες λείπει εντελώς ένα γράμμα, όπως το μυθιστόρημα «La disparition» (1969, H εξαφάνιση) του Ζορζ Περέκ, όπου απουσιάζει εντελώς το e, το πιο συνηθισμένο γράμμα στη γαλλική γλώσσα.

Το θέμα είναι ότι, παρά το ενδιαφέρον τους, αυτοί οι πειραματισμοί συνήθως δεν καταφέρνουν να έχουν ευρεία αποδοχή, να υπερβούν τα στενά όρια της ομάδας που τους εμπνεύστηκε και να έχουν διάρκεια. Με το Twitter θα δούμε αν στην εποχή του διαδικτύου η πειραματική λογοτεχνία μπορεί να έχει ευρύτερη αναγνώριση ή αν οι παραδοσιακές μορφές αφήγησης αποδεικνύονται ισχυρότερες των τεχνολογικών προκλήσεων.

Η σπουδαία νέα παράμετρος που εισάγει το Διαδίκτυο και το Twitter είναι ο χρόνος: Παρακολουθούμε ένα κείμενο εν τη γενέσει του. Η χρονική απόσταση των tweets, η πύκνωσή ή η αραίωσή τους στον χρόνο αποτελεί στοιχείο ύφους. Παράλληλα, η κατανάλωση του κειμένου σε πραγματικό χρόνο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το νόημα και την ερμηνεία του. Όλα αυτά είναι εντελώς νέα δεδομένα, και συναρπαστικά. Παραδοσιακά μέσα, όπως το αμερικανικό περιοδικό «New Yorker», υποστηρίζουν θερμά το φεστιβάλ ενώ η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης έχει προγραμματίσει μεγάλη σχετική ανοιχτή συζήτηση.

Όσοι ενδιαφέρονται να υποβάλουν συμμετοχή στο Twitter Fiction Festival μπορούν να συμπληρώσουν τη σχετική αίτηση ως τις 15 Νοεμβρίου. Οι επιλεγμένοι συγγραφείς θα ανακοινωθούν στις 19 Νοεμβρίου. Ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί online από τις 28 Νοεμβρίου ως τις 2 Δεκεμβρίου.

Πηγή : tovima.gr

Uncategorized

Οι Depeche Mode επιστρέφουν στην Ελλάδα το 2013 (;)

Πληροφορίες σχετικά με την νέα τους παγκόσμια περιοδεία αναμένεται να ανακοινώσουν σύντομα οι Depeche Mode.

Σύμφωνα με το ηλεκτρονικό περιοδικό UnderTheRadar, η έναρξη του πρώτου σκέλους της περιοδείας πρόκειται να γίνει στις 7 Μαΐου του 2013.

Συνολικά, η περιοδεία φέρεται να περιέχει 34 στάσεις σε ισάριθμες ευρωπαϊκές πόλεις, ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Αθήνα στις 10 Μαΐου.

Η επίσημη ανακοίνωση αναμένεται να γίνει στις 14:30 (ώρα Ελλάδος), σύμφωνα με την αντίστροφη μέτρηση που υπάρχει στην επίσημη ιστοσελίδα της μπάντας.

Εντός της ερχόμενης άνοιξης πρόκειται να κυκλοφορήσει και το δέκατο τρίτο άλμπουμ των Depeche Mode, το οποίο θα διαδεχθεί το “Sounds Of The Universe” του 2009.

Πηγή : rocking.gr

Uncategorized,τέχνη

Η τέχνη αγαπάει το σκάνδαλο

Στο Παρίσι πέταξαν αβγά σε παράσταση του Καστελούτσι. Στις ΗΠΑ μια φωτογραφία του Χριστού μέσα σε ούρα προκαλεί σάλο στη Γερουσία. Και στην Αθήνα ακροδεξιοί και ακραίοι χριστιανοί διαδηλώνουν στο «Χυτήριο». Το αισθητικό γούστο και η πρόκληση του πολιτικού ή θρησκευτικού συναισθήματος

Το ανέβασμα της παράστασης του Ρομέο Καστελούτσι «Περί της έννοιας του προσώπου του Υιού του Θεού» τον Οκτώβριο του 2011 στο Theatre de la Ville του Παρισιού προκάλεσε έντονη πολεμική. Μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων προχώρησαν σε πικετοφορία έξω από το θέατρο με κυρίαρχο σύνθημα τη φράση «Σταματήστε τη χριστιανοφοβία» απαιτώντας τη διακοπή της παράστασης, η οποία συνεχίστηκε μόνο μετά την επέμβαση της αστυνομίας. Την επομένη δε, και παρά τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας, οι θεατές δέχτηκαν επιθέσεις με αβγά και λάδι.
Τα γεγονότα προκάλεσαν οργισμένες αντιδράσεις, με τον ίδιο τον ιταλό σκηνοθέτη να σχολιάζει παραφράζοντας τον Ιησού. «Τους συγχωρώ γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» είπε συγκεκριμένα ο Καστελούτσι. «Τους συγχωρώ γιατί είναι αδαείς και η άγνοιά τους είναι πολύ πιο υπεροπτική και βλαπτική γιατί έχει να κάνει με την πίστη».
Λίγους μήνες νωρίτερα, πάντως, το ανέβασμα του ίδιου έργου στην Αθήνα στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ είχε κυλήσει ανώδυνα. Οι όποιες αντιρρήσεις από πλευράς θεατών έμειναν στο επίπεδο του ιδιωτικού σχολιασμού, με ένα υπολογίσιμο τμήμα να μπορεί να ταυτιστεί, ίσως, με μια πρόσφατη, τότε, φράση του κριτικού του βρετανικού «Guardian» μετά τον λονδρέζικο «σταθμό» της παράστασης. «Παρά τις σοκαριστικές προειδοποιήσεις, ένιωσα περισσότερο να βαριέμαι ελαφρώς παρά να προσβάλλομαι από ηθικής άποψης» έγραψε ο Μάικλ Μπίλινγκτον αναφερόμενος, προφανώς, στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο του καλοντυμένου γιου που σηκώνει τα μανίκια για να αλλάξει πάνες στον γηραιό πατέρα του ο οποίος λερώνεται και λερώνει τα πάντα, με μια υπερμεγέθη αναπαραγωγή του «Σωτήρα του Κόσμου» του Αντονέλο ντα Μεσίνα να κυριαρχεί στο βάθος της σκηνής.
Εξίσου «ήρεμα» κύλησαν οι αθηναϊκές παραστάσεις ενός ακόμη «βλάσφημου» έργου, το ανέβασμα του οποίου στο Παρίσι προκάλεσε επίσης σφοδρές αντιδράσεις σε παραθρησκευτικούς και ακροδεξιούς κύκλους. Ο λόγος για το «Golgota Picnic» του Αργεντινού Ροντρίγκο Γκαρσία, που είδαμε μόλις τον περασμένο Ιούνιο στο Φεστιβάλ Αθηνών και αναφερόταν στη ζωή του Χριστού μέσα από σκληρές εικόνες της καταναλωτικής κοινωνίας. Οσο για το «Οργιο ανεκτικότητας», άλλη μία ανατρεπτική παράσταση του βέλγου «αιρετικού» καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ η οποία «ταξίδεψε» στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2009, η εικόνα του Ιησού που με τον σταυρό στο χέρι παίρνει μέρος στο κάστινγκ ενός φωτογράφου μόδας ήταν μία από τις πλέον ήπιες στο όλο θέαμα…
Στο πλαίσιο αυτό, οι ετεροχρονισμένες αντιδράσεις στην παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου «Αθανάσιος Διάκος: Η επιστροφή» και, πιο πρόσφατα, όσα συνέβησαν στο θέατρο «Χυτήριο» με την ευκαιρία του ελληνικού ανεβάσματος του έργου του Τέρενς Μακ Νάλι «Corpus Christi» θα μπορούσαν και να προκαλούν έκπληξη για λόγους πέραν των προφανών και πολυσυζητημένων τις τελευταίες ημέρες.
Πού οφείλονται; Σε ένα διαρκώς επιδεινούμενο κλίμα έντασης που πυροδοτεί η σύγκρουση των άκρων; Στον «ηθικιστικό λαϊκισμό» ο οποίος σύμφωνα με ορισμένους υποδαυλίζεται (και) από μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης; Σε κάποια τυχαία συγκυρία; Σε όλα αυτά μαζί; ‘Η μήπως σε κάτι άλλο;
Η αλήθεια είναι ότι το «σοκ» στην τέχνη με όχημα τη «βλασφημία» έχει προηγούμενο στα πρόσφατα χρόνια στη χώρα μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αποκαθήλωση του έργου του Βέλγου Τιερί ντε Κορντιέ από την έκθεση Οutlook το 2003, περίπου ενάμιση μήνα μετά τα εγκαίνιά της και αφού την είχαν επισκεφθεί ήδη περισσότερα από 20.000 άτομα. Μερικά χρόνια αργότερα, το 2007, η κατάσχεση του βίντεο της Εύας Στεφανή από την έκθεση Art Athina και η συνακόλουθη σύλληψη του διευθυντή της διοργάνωσης για «παράβαση του νόμου περί ασέμνων και προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους» έφερε για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο τη συζήτηση περί λογοκρισίας και ύπαρξης ή μη ορίων στην τέχνη.


Σοκ και δέος σε έναν σκληρό κόσμο
Αραγε η τέχνη έχει ακόμα τη δύναμη να σοκάρει; Εχει νόημα κάτι τέτοιο σε μια εποχή που με ένα απλό «κλικ» στο Διαδίκτυο ο καθένας αποκτά πρόσβαση ακόμη και στις σκληρότερες εικόνες; Ποιο συναίσθημα διαδέχεται το «οχ!» του αρχικού σοκ; Τα παραπάνω ερωτήματα τέθηκαν στο επίκεντρο της μεγάλης έρευνας που διενήργησαν πριν από περίπου έναν μήνα οι «Times» της Νέας Υόρκης.
Για δύο εβδομάδες, κριτικοί, καλλιτέχνες, διανοούμενοι και αναγνωστικό κοινό συμμετείχαν στον δημόσιο διάλογο ο οποίος διεξήχθη με φόντο την ερασιτεχνική ταινία «Η αθωότητα των μουσουλμάνων», η οποία προκάλεσε απίστευτης αγριότητας γεγονότα στον αραβικό κόσμο (ο απόηχός της έφθασε και στη χώρα μας), την καταδίκη των μελών του γυναικείου πανκ συγκροτήματος Pussy Riot στη Ρωσία, αλλά και την επανέκθεση της πολυσυζητημένης φωτογραφίας «Piss Christ» του Αντρές Σεράνο σε γκαλερί της Νέας Υόρκης.
Η παρουσίαση αυτής της φωτογραφίας – η οποία απεικονίζει τον Ιησού «βουτηγμένο» στα ούρα – το 1989 προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Αμερικανική Γερουσία και οδήγησε στην τροποποίηση του καθεστώτος των καλλιτεχνικών επιχορηγήσεων. Εν προκειμένω, η προοπτική της νέας παρουσίασής της οδήγησε σε προσπάθειες αναβίωσης του «πολιτιστικού πολέμου». Χαρακτηριστική η αντίδραση Ρεπουμπλικανού γερουσιαστή ο οποίος κατηγόρησε τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα για «θρησκευτική υποκρισία» καλώντας τον να καταδικάσει τη φωτογραφία με την ίδια οξύτητα που χρησιμοποίησε κατά της βέβηλης για τον Μωάμεθ ταινίας.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στους «Times» η κριτικός Μάγκι Νέλσον, συγγραφέας του βιβλίου «Η τέχνη της σκληρότητας: μια εκτίμηση», διαφωνεί με την άποψη του σκηνοθέτη Μίκαελ Χάνεκε σύμφωνα με την οποία η τέχνη, αντανακλώντας τη σκληρότητα του κόσμου, «βιάζει τον θεατή στην ανεξαρτησία». Η ίδια είπε χαρακτηριστικά: «Μου αρέσει όταν οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζουν τις μη διαχειρίσιμες συνέπειες της δουλειάς τους αντί να προσπαθούν να τις κρύψουν πίσω από σχόλια του τύπου “η δουλειά μου δεν είναι σκληρή, ο κόσμος είναι σκληρός”. Οι καλλιτέχνες δεν είναι ηθικολόγοι ή ψυχολόγοι. Θα προτιμούσα να παραδεχτούμε ότι, απεικονίζοντας σοκαριστικές ή βίαιες συμπεριφορές, προκαλούμε πάντα δύσκολες ερωτήσεις ως προς την ηδονοβλεψία, τον σαδισμό, τον μαζοχισμό και την ερωτική διέγερση και ότι αυτές οι προκλήσεις δεν μένουν πάντα υπό τον έλεγχο του καλλιτέχνη».

Στροφή προς τον συντηρητισμό
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Γιαν Φαμπρ διέκρινε μια γενικότερη στροφή προς τον συντηρητισμό. «Πριν από δέκα χρόνια συμμετείχα σε κάποιο φεστιβάλ και αν κάποιος έφευγε στη μέση της παράστασης, οι υπεύθυνοι έλεγαν: “α, κάτι σημαντικό γίνεται εδώ, κάτι καινούργιο”. Τώρα τρέμουν αυτού του είδους τις αντιδράσεις του κόσμου. Φοβούνται τις κακές κριτικές, τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει αυτό στις επιχορηγήσεις ή στις ιδιωτικές χορηγίες.».
Για τον Φαμπρ ο όρος πρόκληση είναι ταυτισμένος με το ζωντάνεμα του μυαλού. «Ωστόσο εγώ ουδέποτε είχα την πρόθεση να προκαλέσω, να δημιουργήσω σκάνδαλο» έλεγε στην ίδια συνέντευξη. «Απλώς μιλώ για πράγματα που με ενδιαφέρουν και τυχαίνει κάποιοι να προκαλούνται. Δεν είναι όμως αυτό το σημείο εκκίνησής μου. Συχνά οι άνθρωποι βιάζονται να χαρακτηρίσουν προκλητικό ό,τι δεν καταλαβαίνουν, ό,τι δεν μπορούν να κατατάξουν σε μια κατηγορία ή κάτι με το οποίο δεν θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά, ώστε να επικοινωνήσουν μαζί του. Κανένα σοβαρό έργο τέχνης όμως δεν ξεκινά με σκοπό να προκαλέσει».
Στροφή προς τον συντηρητισμό διακρίνει τα τελευταία χρόνια και ο βρετανός σκηνοθέτης όπερας Γκράχαμ Βικ, ένα ακόμη «τρομερό παιδί» της ευρωπαϊκής σκηνής. Με αφορμή το ντεμπούτο του στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια, ο ίδιος εξομολογούνταν στο «Βήμα» ότι κατά καιρούς έχει υποστεί πολλές προσωπικές επιθέσεις και διατηρεί φακέλους ολόκληρους με μηνύματα μίσους.
Τι νόημα δίνει ο ίδιος στις λέξεις «ρίσκο», «πρόκληση» και «σκάνδαλο»; «Το ρίσκο είναι η κινητήριος δύναμη. Η πρόκληση με παραπέμπει στη στενομυαλιά, ενώ το σκάνδαλο το βρίσκω άχρηστο. Συνήθως με αποκαλούν προκλητικό όταν ακριβώς δεν το επιδιώκω. Θέλω να έχω μπροστά μου ένα “στοίχημα”, αλλά δεν είναι στις προθέσεις μου να δημιουργώ σκάνδαλα…».

Από την οργή του Ρούζβελτ στο «κομμένο» φιλί
Ποια ήταν άραγε η πιο σοκαριστική στιγμή στην Τέχνη του 20ού αιώνα; Με το ερώτημα αυτό οι «New York Times» διεξήγαγαν ψηφοφορία αναμέσα στο αναγνωστικό τους κοινό στο πλαίσιο ευρύτερης σχετικής έρευνας. Τα αποτελέσματα έφεραν στην πρώτη θέση την έκθεση «Sensation» στο Μουσείο του Μπρούκλιν το 1999 (ο τότε δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι απείλησε με διακοπή της χρηματοδότησης αν δεν «κατέβαινε» το έργο του νιγηριανής καταγωγής βρετανού καλλιτέχνη Κρις Οφίλι που παρουσίαζε την προσωπογραφία της Παναγίας «διακοσμημένη» με αποσπάσματα πορνοπεριοδικών και κόπρανα ελέφαντα), στη δεύτερη το «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και στην τρίτη την «Ιεροτελεστία της Ανοιξης» του Ιγκορ Στραβίνσκι, η πρεμιέρα της οποίας το 1913 υπήρξε τεράστιο σκάνδαλο.
Κατά την άποψη πολλών, το τελευταίο αυτό γεγονός σε συνδυασμό με την πρώτη Εκθεση Μοντέρνας Τέχνης στις ΗΠΑ, που προκάλεσε την οργή του πρώην προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ λίγο νωρίτερα, δημιούργησε ένα νέο «πολιτιστικό μανιφέστο» ανάγοντας το σοκ σε πολιτιστική αξία.
Το ότι αυτή καθαυτήν η πρόκληση δεν εγγυάται την καλλιτεχνική ποιότητα είναι βεβαίως σαφές και το ελληνικό κοινό διαθέτει ανάλογες εμπειρίες. Στην παραγωγή της «Ρούσαλκα» πριν από μερικά χρόνια στη Λυρική Σκηνή οι αντιδράσεις στο πολυσυζητημένο ομοφυλοφιλικό φιλί του Πρίγκιπα μετέτρεψαν ένα κατά κοινή ομολογία κακό σκηνικό ανέβασμα σε θέμα συζήτησης της σεζόν, το οποίο μάλιστα κατάφερε να υπερβεί τα σύνορα της χώρας μας.
Από την άλλη, το «κόψιμο» του φιλιού μεταξύ ευγενούς και υπηρέτη που επιβλήθηκε από την κρατική τηλεόραση στο πρώτο επεισόδιο του σίριαλ του BBC «Downton Abbey» πριν από λίγες μόλις ημέρες, συνιστά ακόμη ένα κρούσμα λογοκρισίας και μάλιστα με αφορμή ένα θέμα που έχει ασφαλώς πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί ταμπού.    

Πηγή : tovima.gr

Uncategorized,Κινηματογράφος

Παράνομοι σε σκηνοθεσία Τζον Χίλκοουτ, στους κινηματογράφους

Η Odeon παρουσιάζει τη νέα ταινία του Τζον Χίλκοουτ με πρωτότυπο τίτλο «Lawless» και την ελληνική  μετάφραση «Παράνομοι»  που θα κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες, την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012.

Μετά το σκληρό και πεσιμιστικό “The Road”, ο Αυστραλός Τζον Χίλκοουτ καταπιάνεται με το ιστορικό μυθιστόρημα “The Wettest County In The World” και αφηγείται μια αληθινή ιστορία που εκτυλίχθηκε στην Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης. Οι Τομ Χάρντι (“The Dark Knight Rises”) και Σάια ΛαΜπέφ (“Transformers”) υποδύονται τους αδελφούς Μπόντουραντ, παραγωγούς και λαθρεμπόρους  παράνομου ουίσκι. Συμπρωταγωνιστούν οι Γκάρι Όλτμαν και Γκάι Πιρς, ενώ το καστ συμπληρώνουν η Τζέσικα Τσαστέιν και η Μία Βασικόφσκα. Το σενάριο έγραψε ο μουσικός Νικ Κέιβ.

Στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, οι αδελφοί Μπόντουραντ αποτελούν μύθο στην Πολιτεία Φράνκλιν της Βιρτζίνια. Έχοντας επιβιώσει από τον Μεγάλο Πόλεμο και την ισπανική γρίπη, επιδίδονται στο λαθρεμπόριο του ουίσκι, το λεγόμενο και moonshine επειδή το διακινούν κάτω από το φως του φεγγαριού. Ο ερχομός όμως του Αστυνόμου Ρέικς από το Σικάγο ανατρέπει τις καταστάσεις – κι ενώ όλη η Πολιτεία υποτάσσεται στους καινούργιους και διεφθαρμένους κανονισμούς του, οι Μπόντουραντ δεν υποκύπτουν σε κανέναν.

Ο Σκηνοθέτης
Ο σκηνοθέτης Tζον Χίλκοουτ γεννήθηκε στο Κουίνσλαντ στην Αυστραλία το 1961 και μεγάλωσε στον Καναδά. Έχει σκηνοθετήσει βίντεο κλιπ για καλλιτέχνες όπως οι Siouxsie and the Banshees, Depeche Mode, Placebo και Νικ Κέιβ. Το 1988 σκηνοθετεί την πρώτη του μεγάλη μήκους, το “Ghosts Of The Civil Dead”, για το σενάριο του οποίου συνεργάστηκε με τον Κέιβ και βασίζεται στη ζωή του εγκληματία και μετέπειτα συγγραφέα Τζακ Άμποτ. Ακολούθησε το 1996 το “To Have and To Hold” με πρωταγωνιστή τον Τσέκι Καριό, και το 2005 το “The Proposition”, και πάλι σε σενάριο του Κέιβ, στο οποίο πρωταγωνιστούν ο Γκάι Πιρς, η Έμιλι Γουότσον και ο Ρέι Γουίνστοουν. Το 2009 έκανε αίσθηση η δραματική ταινία “The Road”, από το ομότιτλο βιβλίο του Κόρμακ ΜακΚάρθι, με τον Βίγκο Μόρτενσεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το “Παράνομοι” ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών.

Πηγή : culturenow.gr
Uncategorized

Accept – Greece 2012 O θρίαμβος επαναλαμβάνεται!

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου – Fuzz – Αθήνα
Παρασκευή 19 Οκτωβρίου – Principal/Μύλος – Θεσσαλονίκη 

Η προπώληση εισιτηρίων ξεκίνησε 20 μήνες μετά τη θριαμβευτική, sold out, εμφάνισή τους στην Αθήνα, οι Γερμανοί Θεοί του heavy metal επιστρέφουν για δύο συναυλίες που θα γράψουν ιστορία.

«Οι Accept βγήκαν στο σανίδι του Gagarin ως μία καλολαδωμένη τευτονική μηχανή προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού με τα γνωστά παρεπόμενα του crowd surfing και λοιπών ευγενών συναυλιακών θεσμών …αυτό ήταν ένα live-επιτομή του είδους.»
(Metal hammer)

«Ίσως διαβαστεί γραφικό, αλλά όσοι δεν κατάφεραν να παραστούν έχασαν μια εμπειρία ζωής που μάλλον δε θα ξαναζήσουν στη χώρα μας. Οι Accept απλά, χωρίς φανφαρονισμούς, παρέδωσαν μαθήματα αγνού τυπικού heavy metal, θυμίζοντας συνεχώς γιατί ανήκουν στην ελίτ.»
(Rocking.gr)

Μοιάζει απίστευτο αλλά είναι 100% αληθινό πως αυτό το θρυλικό συγκρότημα  συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να προκαλεί τον θαυμασμό τόσο των παλαιότερων αλλά και των νέων οπαδών του heavy metal, αποδεικνύοντας με κάθε του εμφάνιση την ποιότητα και την διαχρονικότητα της μουσικής του. Έχοντας μόλις κυκλοφορήσει έναν νέο δίσκο, το “Stalingrad”, οι Accept επιστρέφουν για μία συναυλία που όλα δείχνουν πως θα μείνει αξέχαστη.

Οι ρίζες των Accept εντοπίζονται στα τέλη της δεκαετίας του ’60 όταν οι έφηβοι τότε Udo Dirkschneider (φωνή), Michael Wagener (κιθάρα) δημιουργούν τους Band X, οι οποίοι μετά από λίγο καιρό αλλάζουν το όνομά τους σε Accept. H επαγγελματική τους σταδιοδρομία ξεκινά το 1976 με την προσθήκη στο συγκρότημα τoυ κιθαρίστα Wolf Hoffmann και του μπασίστα Peter Baltes. Το 1979 κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομά τους και την επόμενη χρονιά ακολουθεί το “Ι’m A Rebel”. Μέχρι εκείνη την εποχή οι Accept έπαιζαν hard rock με έντονη την επιρροή των AC/DC στον ήχο τους, πράγμα που θα αλλάξει με την επόμενη κυκλοφορία τους, το “Breaker” (1981), στο οποίο το συγκρότημα σκληραίνει τον ήχο του και αποκτά την δική του μουσική ταυτότητα.

Με το “Restless And Wild” (1982), οι Accept βρίσκονται ήδη στην elite του παγκόσμιου heavy metal και παρουσιάζουν τραχύ, επιθετικό αλλά ταυτόχρονα μελωδικό heavy metal που ξεχωρίζει από τα «γρυλιστά» φωνητικά του Udo και τις κιθάρες του Hoffmann που φλερτάρουν ξεκάθαρα με την κλασική μουσική. Θα ακολουθήσουν τρεις δίσκοι, τα “Balls To The Wall” (1983), “Metal Heart” (1985) και “Russian Roulette” (1986), δουλειές που γιγαντώνουν το όνομα του συγκροτήματος σε ολόκληρη την υφήλιο και περιέχουν ορισμένα από τα πλέον κλασικά τραγούδια της heavy metal εποποιίας των 80s.

Μετά το “Eat The Heat” του 1989 στο οποίο οι  Accept εμφανίζονται με τον τραγουδιστή David Reece το συγκρότημα  διαλύεται για να επανακάμψει 4 χρόνια αργότερα με τον αυθεντικό του τραγουδιστή και μία σειρά δίσκων που θα τους ξαναφέρει στο προσκήνιο. Είναι τα “Objection Overruled” (1993), “Death Row” (1994) και “Predator” (1996). To συγκρότημα θα αποσυρθεί για λίγα χρόνια και θα επιστρέψει το 2005 για μία σειρά εμφανίσεων αλλά το ολοκληρωτικό comeback θα πραγματοποιηθεί το 2010  με τον καταπληκτικό Mark Tornillo στο ρόλο του τραγουδιστή και το άλμπουμ “Blood Of The Nations”. Μία δουλειά που έλαβε αποθεωτικές κριτικές, αγαπήθηκε από τον κόσμο και επανέφερε τους Accept και πάλι στο προσκήνιο.

Το νέο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο “Stalingrad” κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες παρουσιάζοντας το συγκρότημα στην κορυφή της απόδοσής του και κάνοντας τους οπαδούς να μετρούν με αγωνία τις μέρες μέχρι να τους δουν και πάλι ζωντανά στη σκηνή να ερμηνεύουν το αθάνατο υλικό του.

Τιμή εισιτηρίου – Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει:
Αθήνα: 32 ευρώ (ίδια τιμή και στο ταμείο την ημέρα της συναυλίας)
Θεσσαλονίκη: 30 ευρώ (ίδια τιμή και στο ταμείο την ημέρα της συναυλίας)

Σημεία προπώλησης:


Αθήνα:
Σε όλα τα Public και στο Ticketservices (Πανεπιστήμιου 39, Στοά Πεσματζόγλου) 


Θεσσαλονίκη:
Μusicland (Μητροπόλεως 102)
Online Sales ή αγορές με πιστωτική κάρτα: www.ticketservices.gr


Πηγή : rocking.gr

Uncategorized

«Φτερά» έκαναν επτά πίνακες δισεκατομμυριούχου από ολλανδικό μουσείο

Μεταξύ αυτών έργα του Πικάσο, Ματίς, Μονέ και Γκογκέν

Επτά πίνακες, μεταξύ αυτών έργα του Πικάσο, του Ματίς, του Μονέ και του Γκογκέν, εκλάπησαν τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη από το μουσείο Κούνστχαλ του Ρότερνταμ, όπως ανακοίνωσε σήμερα η ολλανδική αστυνομία.

«Σήμερα το πρωί επτά έργα τέχνης εκλάπησαν από το μουσείο Κούνστχαλ στο Ρότερνταμ. Έπειτα από την άδεια των ιδιοκτητών, η αστυνομία μπορεί πλέον να δώσει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των έργων», αναφέρει η αστυνομία σε ανακοίνωσή της.

Η διάρρηξη σημειώθηκε περίπου στις 03:00 (04:00 ώρα Ελλάδας), σύμφωνα με την αστυνομία.

«Η αστυνομία ανακρίνει πιθανούς μάρτυρες και εξετάζει τις εικόνες από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης», προσθέτει η ανακοίνωση της αστυνομίας, το οποίο επισημαίνει ότι «σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, φαίνεται ότι η διάρρηξη ήταν καλά προετοιμασμένη».

Τα έργα που ανήκαν στον μεγάλο Ολλανδό συλλέκτη και δισεκατομυριούχο Willem Cordia, είχαν δανειστεί στο μουσείο για την επέτειο 20 ετών του Ινστιτούτου Τριτόν. Η συλλογή του δισεκατομμυριούχου είχε εκτεθεί και στο παρελθόν, αλλά ήταν η πρώτη φορά που όλα αυτά τα έργα ύψιστης σημασίας ιστορικής και μεγάλης αξίας είχαν εκτεθεί μαζί σε μια έκθεση με τίτλο “Avants Guardes: The collection of the Triton Foundation”.

Σύμφωνα με πληροφορίες οι ληστές “περίμεναν” αυτά τα έργα αρκετό καιρό, και το γεγονός οτι εκτέθηκαν όλα μαζί έκανε την ληστεία πολύ δελεαστική.

Τα έργα είναι ο «Αρλεκίνος» του Πάμπλο Πικάσο, «Η γυναίκα που διαβάζει σε άσπρο και κίτρινο» του Ανρί Ματίς, «Η γέφυρα του Βατερλό» και «Η γέφυρα του Τσάρινγκ Κρος» του Κλοντ Μονέ, η «Γυναίκα μπροστά από ανοικτό παράθυρο, η αρραβωνιαστικιά» του Πολ Γκογκέν, η «Αυτοπροσωπογραφία» του Μάγερ ντε Χάαν και η «Γυναίκα με κλειστά μάτια» του Λούσιαν Φρόιντ.

«Έχει ξεκινήσει έρευνα και ειδικοί βρίσκονται επί τόπου», δήλωσε η Πατρίσια Βέσελς, εκπρόσωπος της ολλανδικής αστυνομίας. «Εξετάζουμε τον τρόπο με τον οποίο (οι δράστες) κατάφεραν να εισέλθουν» στο μουσείο, επεσήμανε η Βέσελς, «τι ώρα και ποιοι διέπραξαν αυτή την κλοπή».

Πηγή : protothema.gr