Archiv der Kategorie: Allgemein

Allgemein

Costas Tzavaras kündigte einen Zusammenschluss von Museen in Thessaloniki an

Die Internationale Buchmesse findet im Mai in der Stadt statt

Die Entscheidung, das Staatliche Museum für Zeitgenössische Kunst mit dem Mazedonischen Museum für Zeitgenössische Kunst in Thessaloniki zu fusionieren, gab der stellvertretende Kulturminister der PAITHPA, Kostas Tzavaras, am Donnerstagmittag auf einer Pressekonferenz in Thessaloniki bekannt 7 Februar. Im selben Interview gab er auch die Termine der diesjährigen 10. Internationalen Buchmesse in der Stadt bekannt, in Anwesenheit des Gouverneurs von Zentralmakedonien Apostolos Tzitzikostas und des Bürgermeisters von Thessaloniki Yiannis Boutaris.
Er bezeichnete die Tatsache, dass es in derselben Stadt zwei Museen mit demselben Objekt gibt, als undenkbar und kommentierte die Fusion des Staatlichen Museums für Zeitgenössische Kunst mit dem Mazedonischen Museum für Zeitgenössische Kunst als eine „gereifte Nachfrage“.. Durch die Kombination entsteht es, argumentierte der Minister, „eines der größten Museen in Griechenland und eines der größten Museen für zeitgenössische Kunst in Europa mit dem Ziel, zeitgenössische Kunst zu fördern“. Das neue Museum wird eine juristische Person des Privatrechts sein und nach den gesetzlichen Bestimmungen geführt. Das Museum für Fotografie ist von der Fusion nicht betroffen, die autonom wird und als unabhängige juristische Person agiert.
10die Internationale Buchmesse Thessaloniki
Von dem 16 ab 19 Im Mai findet endlich die 10. Internationale Buchmesse von Thessaloniki statt. Es wird sein, sagte der Minister, „Eine große Feier der Kultur rund um das Buch.“, Dutzende Veranstaltungen, mindestens 30 internationale Beteiligungen und die Ermutigung aller griechischen Verlage zur Teilnahme“. Ziel des Ministeriums sei es, die Beteiligung griechischer und ausländischer Verlage zu stärken, die bessere Werbung für das griechische Buch in der griechischen und internationalen Öffentlichkeit und die Synergien mit den Kulturinstitutionen der Stadt, damit Thessaloniki zu einem Kulturpol wird.
Das Ministerium in Zusammenarbeit mit 18 Die betreuten Kultureinrichtungen erarbeiten ein Programm 200 Ereignisse, die vor Beginn der Ausstellung beginnen wird, als „Vorschock der großen Feier“ fungieren, der Botschaften an die internationale Umwelt senden wird, in Zusammenarbeit mit der Region Zentralmakedonien, die Gemeinde Thessaloniki, aber auch die Welt der Verlage, wie die Panhellenische Föderation der Buchverleger und die Union der Verleger Nordgriechenlands. Die Organisation, den der Minister als „Beginn einer historischen Periode in der Geschichte der Institution“ bezeichnete, was Thessaloniki verdient und verdient“.
Nach der jüngsten Entscheidung, das National Book Center abzuschaffen (DORT), Die Ausstellung wird die erste Veranstaltung im Rahmen der neuen Daten sein, die ermittelt wurden. Geehrtes Land für 2013 -wie es schon vor langer Zeit in Gang gesetzt wurde- es wird Großbritannien sein. Die thematische Ausstellung ist K. gewidmet. Pi. Cavafy, anlässlich ihres Jubiläums 150 Jahre seit seiner Geburt, während die Stadt Thessaloniki eine Hommage zum Thema „Kyrill und Method“ an einem separaten Stand innerhalb der Ausstellung vorbereitet, wo eine Fotoausstellung von Erbstücken gezeigt wird, die dann in die Länder reisen, in denen die Missionare aus Thessalonich arbeiteten.
Der Gouverneur von Zentralmakedonien, Apostolos Tzitzikostas, betonte die Entscheidung der Region Zentralmakedonien, in die Kultur zu investieren und alle Sektoren zu unterstützen, und gab die Entscheidung bekannt, das Lazaristenkloster zu reaktivieren.
Der Bürgermeister von Thessaloniki, Yiannis Boutaris, äußerte seine Überzeugung, dass die 10. Internationale Buchmesse von Thessaloniki von Erfolg gekrönt sein wird, und fügte hinzu, dass die Gemeinde weiterhin eng mit dem Ministerium zusammenarbeiten werde. In Bezug auf die Fusion der beiden Museen wies er darauf hin, wie wichtig es sei, sowohl die Sammlungen des Mazedonischen Museums als auch die Kostakis-Sammlung des Staatlichen Museums für zeitgenössische Kunst hervorzuheben.
Bei der Pressekonferenz waren auch die Präsidenten des Staatlichen Museums für Zeitgenössische Kunst und des Mazedonischen Museums für Zeitgenössische Kunst, Frau Katerina Koskina und Xanthippi Heupel, anwesend, die ihrerseits die Initiative des Ministeriums, die Fusion der beiden Museen voranzutreiben, begrüßten und die heutigen Ankündigungen als „historisch bedeutsam“ bezeichneten, Wie bereits erwähnt signalisieren sie die Notwendigkeit einer Veränderung und konzentrieren sich auf die Notwendigkeit, dass das neue Museum eine extrovertierte Organisation sein muss.
Archäologisches Museum von Amphipolis, Serres
Im Rahmen seines Besuchs in Thessaloniki besuchte der stellvertretende Minister die archäologische Stätte und das Archäologische Museum von Amphipolis Serres, Er gratulierte dem Ministerium für Mazedonien-Thrakien und der Region Zentralmakedonien für ihren finanziellen Beitrag zum Fortgang der Ausgrabungen und erklärte, dass „der Staat seine Pflicht erfüllen wird und dieses Projekt sein Ende erreichen wird“.. Sie werden zunächst vergeben 50.000 Euro für den Abschluss der Ausgrabungen und „Anfang März wird das Projekt in das öffentliche Investitionsprogramm aufgenommen und vollständig vom Kulturministerium finanziert“.
Quelle : tovima.gr
Allgemein

Οι «Τοίχοι» της Ωρελιά Τιερέ «ψιθυρίζουν» στο Μέγαρο

Eυρηματικό κι έξυπνο, δυναμικό και μυστηριώδες. Οι «Ψίθυροι των Τοίχων» („Murmures de murs“), το θέαμα που παρουσιάζει η Ωρελιά Τιερέ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (15,16/2, Alexandra Trianti Hall) είναι ένας σουρεαλιστικός κόσμος, άυλος και διαρκώς μεταβαλλόμενος, όπου το τσίρκο συναντά το θέατρο.

Τη σκηνοθεσία, τη χορογραφία αλλά και τα σκηνικά υπογράφει η μητέρα της πρωταγωνίστριας, Βικτόρια Τιερέ Τσάπλιν (κόρη του Τσάρλι Τσάπλιν) ενώ η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο της σειράς «Γέφυρες».

Η ηρωίδα των «Ψιθύρων» βρίσκεται σε μια πόλη η οποία μοιάζει με την Βενετία, αλλά συνεχώς αλλάζει, κατοικείται από γκρίζες φιγούρες με ανέκφραστα πρόσωπα, τα οποία παραπέμπουν σε φαντάσματα ή αναμνήσεις παγωμένες στον χρόνο. Η γυναίκα μετακινείται διαρκώς, χάνεται σε μια φαντασίωση όπου συναντά μια άλλη φιγούρα, τον χορευτή Χάιμε Μαρτίνες, έναν εραστή ο οποίος την ακολουθεί και την χάνει διαρκώς, την κάνει να χορεύει κυριολεκτικά στον αέρα ενώ τη διεκδικεί κι ένας άλλος, μελαγχολικός και σκοτεινός άνδρας, ο κλόουν και ακροβάτης Μάγκνους Γιάκομπσον, που βρίσκεται πάντα κοντά της χωρίς ποτέ να την αγγίζει. Τα περιστατικά σβήνουν το ένα μέσα στο άλλο, τα κτίρια γέρνουν και ξανασηκώνονται, καταπίνουν τους περφόρμερ και τους εκτοξεύουν στον αέρα, οι τοίχοι ξεφλουδίζονται, εμφανίζονται παράξενα πλάσματα απειλητικά, τα αντικείμενα αποκτούν κίνηση και τη χάνουν, μια αόριστη απειλή γεμίζει την ατμόσφαιρα…

Οι γονείς της Ωρελιά Τιερέ, ο Ζαν Μπατίστ Τιερέ και η Βικτόρια Τσάπλιν (τους οποίους έχουμε δει στο παρελθόν στην Αθήνα) ανήκουν στους πρωτοπόρους του σύγχρονου εναλλακτικού τσίρκου. Η Ωρελιά και ο αδελφός της Τζέιμς (τον έχουμε δει επίσης στην Αθήνα) ακολούθησαν τα βήματα των γονιών τους και προχώρησαν ανεξάρτητα με δικά τους βωβά, σχεδόν εικαστικά θεάματα. Η Ωρελιά, με την πρώτη δική της δουλειά, το «Ορατόριο», δημιούργησε πριν από μερικά χρόνια αίσθηση σε όλον τον κόσμο

Quelle : tovima.gr
Allgemein

Οι Tales Of Murder And Dust live σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα

Der Catch The Soap, You Trip Me Up und Melotron Productions παρουσιάζουν τους Tales Of Murder And Dust live την Donnerstag 7 Februar in dem Stage Club, στη Λάρισα, am Freitag 8 Φεβρουαρίου στο Eightball Club, στη Θεσσαλονίκη και το Samstag 9 Februar στο six d.o.g.s, στην Αθήνα.
Opening acts
Saloniki: Sick Boys Connection
Λάρισα & Athena: ΤΒΑ

Σε μια μουσική συγκυρία όπου η πεσιμιστική στατικότητα των Velvet Underground συνάντησε την γοτθική δραματικότητα του spaghetti western τοπίου των Wall of Voodoo, το σεξτέτο των Tales of Murder and Dust εφηύρε την δική του εκδοχή πάνω στην κιθαριστική psych-pop μελαγχολία.

Δημιουργημένοι στο μακρινό Άαρχους της Δανίας, κατάφεραν να συντονιστούν με τον ανανεωμένο ήχο της νωχελικής ψυχεδέλειας των Velvet Underground και 13th Floor Elevators (όπως την γνωρίσαμε από τους Black Angels, Blue Angel Lounge), εμπλουτίζοντας τον αιθέριο shoegazey ήχο τους με τους raga-like μελωδικούς τονισμούς του σιτάρ και τις μεσμερικές John Cale μονοτονίες του βιολιού.
Ο μοναδικός τους ήχος καταφέρνει να συνδέσει με τρόπο μοναδικό και σύγχρονο

περιοχές του neo-psych φάσματος που έστεκαν μέχρι σήμερα αγεφύρωτες: πότε ομαλός και πότε χειμαρρώδης, συνθέτει την αμερικάνικη guitar oriented psych-pop και soundtrack μουσική με την ανατολικότροπη ηχητική εξερεύνηση των 70s κάτω από μια μυστικιστική σκανδιναβική αύρα.

Με το πρώτο τους full length με τίτλο “Hallucination of Beauty” (σε παραγωγή και κυκλοφορία των ίδιων) να αποτυπώνει τον μουσικό τους στόχο πεντακάθαρα, αναζητούν – όπως και στην μουσική τους – την ομορφιά μέσα στη ροή του χρόνου, δημιουργώντας ένα πλουραλιστικό, φρέσκο και αψεγάδιαστο δίσκο που κοσμεί μερικές από τις πιο ψαγμένες best of 2012 λίστες συντακτών.

Οι You Trip Me Up, Μelotron και Catch The Soap Productions υποδέχονται τους Tales of Murder and Dust – το νέο μεγάλο όνομα του neopsychedelic ήχου – für 3 εμφανίσεις σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, beim 7, 8 und 9 Φεβρουαρίου αντίστοιχα.

Quelle : culturenow.gr

Allgemein

Πολιτιστική διαδρομή στα αρχαία θέατρα της Ηπείρου

Πρωτοβουλία του σωματείου «Διάζωμα» για την ανάδειξη των μνημείων

Μία πολιτιστική διαδρομή με σημεία στάσης και επίσκεψης τα αρχαία θέατρα της Ηπείρου προτείνει το σωματείο «Διάζωμα». Στόχος του είναι η ανάδειξη μνημείων, τα οποία σε μεγάλο βαθμό είναι άγνωστα στους επισκέπτες της περιοχής, ταυτόχρονα όμως στην άνοδο του τουρισμού και τα οφέλη που μπορεί να προκύψουν από το πρόγραμμα.
Για το σκοπό αυτό έχει γίνει άλλωστε η σχετική πρόταση στην Περιφέρεια Ηπείρου. Σύμφωνα με αυτήν το «Διάζωμα» προτίθεται να καταρτίσει ένα «δρομολόγιο», μία σύνθεση δηλαδή επίσκεψης αρχαίων θεάτρων, εξασφαλίζοντας την τεκμηρίωση και τις αναγκαίες άδειες, επιλέγοντας τα άτομα που θα ξεναγούν σε κάθε χώρο και γενικά καταρτίζοντας το μη τουριστικό τμήμα του προγράμματος επισκέψεων.
 Σημαντικό είναι το γεγονός της επιλογής ως πιλοτικής πρότασης της Ηπείρου, μίας μη τουριστικής περιοχής (πλην των παραλίων της), η οποία όμως διαθέτει ενδιαφέροντα μνημεία. Στο αριθμό δέκα φθάνουν μάλιστα τα θέατρα της αρχαίας Ηπείρου με αυτό της Δωδώνης το σημαντικότερο αλλά και μεγαλύτερο αλλά και της Νικόπολης, της Κασώπης,το μικρό θέατρο Αμβρακίας, της Απολλωνίας, του Βουθρωτού, των Γιτάνων, της Νίκαιας κ.ά.
 Η πρόταση εξάλλου αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον λόγω της τελευταίας τάσης και διεθνώς στη δημιουργία εξειδικευμένων επώνυμων προγραμμάτων με μορφή διαδρομών ή δικτύων, κάτι που στη χώρα μας δεν έχει γίνει επαρκώς. Αυτές οι διαδρομές τέλος, απευθύνονται σε άτομα με ειδικά ενδιαφέροντα και υψηλό μορφωτικό επίπεδο, όπως αρχαιολόγοι, ιστορικοί, αρχιτέκτονες, θεατρολόγοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί.
Quelle : tovima.gr
Allgemein

Το «στρατόπεδο συγκέντρωσης» που φώτισε την Αθήνα

Το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου στην Τεχνόπολη «διηγείται» την ιστορία της εργατικής ζωής στην Ελλάδα από τα μέσα του 19ου ως τα τέλη του 20ού αιώνα

Αν γινόταν να γύριζε ο σημερινός Αθηναίος ενάμιση αιώνα πίσω και να ερχόταν αντιμέτωπος με το εργασιακό περιβάλλον του 1857, χρονιά που ιδρύθηκε το εργοστάσιο φωταερίου στη σημερινή Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, θα ανακάλυπτε συνθήκες που ίσως του θύμιζαν στρατόπεδα συγκέντρωσης.  Σε μια από τις πρώτες βιομηχανίες της πρωτεύουσας, το εργοστάσιο φωταερίου που δημιουργήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες για δημόσιο φωτισμό, η εργασία ξεπερνά το οκτάωρο – το οποίο θα καθιερωθεί στην Ελλάδα μόλις το 1919. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς μάσκες προστασίας και φόρμες εργασίας (τα μέτρα προστασίας στα εργοστάσια καθιερώθηκαν γύρω στη δεκαετία του 1930).
Από το ασθενολόγιο του εργοστασίου προκύπτει ότι οι εργαζόμενοι εμφανίζουν αναπνευστικά προβλήματα αλλά και την ασθένεια του καρκίνου, με τις πιο δύσκολες συνθήκες να επικρατούν στους φούρνους, όπου γίνεται ο καθαρισμός του φωταερίου από την πίσσα, την αμμωνία, τη ναφθαλίνη και το υδρόθειο, υλικά ανθυγιεινά για τον ανθρώπινο οργανισμό. Το ποινολόγιο αναφέρει επίσης ότι θα αφαιρούνται μεροκάματα από όποιον δεν ρίχνει την απαιτούμενη ποσότητα άνθρακα στο στόμιο του φούρνου.
«Το εργοστάσιο ανήκει στην κατηγορία της βαριάς βιομηχανίας, Aber… είναι ακόμη 19ος αιώνα. Το συνδικαλιστικό κίνημα πήρε υπόσταση στον μεσοπόλεμο (1920-1930), οπότε και οι διεκδικήσεις για τα δικαιώματα των εργατών άρχισαν να γίνονται πιο έντονες. Κανένας δεν τους ανάγκαζε να δουλέψουν υπό αυτές τις συνθήκες, παρά μόνο η οικονομική ανάγκη» σημειώνει ο ιστορικός κ. Γιάννης Στογιαννίδης, ο οποίος ανέτρεξε σε ιστορικά αρχεία και συγκέντρωσε μαρτυρίες συνεργαζόμενος με την επιστημονική ομάδα που υποστήριξε τη δημιουργία του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου, το οποίο άνοιξε τις πύλες του την περασμένη Κυριακή στην Τεχνόπολη. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να περιηγηθεί στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου, να παρακολουθήσει τη γραμμή παραγωγής φωταερίου και να ανακαλύψει ένα ξεχασμένο πια κεφάλαιο της αθηναϊκής Ιστορίας.
«Το φωταέριο ως το 1890 χρησιμοποιείται κυρίως για τον φωτισμό των δρόμων και ίσως για τα εμπορικά καταστήματα και κάποιες βιτρίνες» λέει ο κ. Στογιαννίδης. «Τα σπίτια μέχρι τότε φωτίζονταν με κεριά ή λάμπες πετρελαίου και ο κόσμος ζεσταινόταν με ξυλόσομπες. Η ανατροπή που φέρνει το 1890 το φωταέριο είναι ότι μπαίνει στο σπίτι, δίνει βασικές χρήσεις, όπως είναι η θέρμανση, ο φωτισμός, η λειτουργία της κουζίνας και του θερμοσίφωνα».
Το εργοστάσιο φωταερίου ιδρύεται από τον Γάλλο Φραγκίσκο Θεόφιλο Φεράλδη και όταν το αναλαμβάνει, das 1887, ο ιταλός μεταλλειολόγος Τζιοβάνι Μπατίστα Σερπιέρι δεν αργεί να φθάσει στην ακμή του. Η χρήση του φωταερίου μπαίνει σε πολλά σπίτια. «Το 1880 το εργοστάσιο αριθμεί από 800 als 1.000 εργάτες, αριθμός που διατηρείται ως τη δεκαετία του 1930».
Το εργοστάσιο είναι ανδροκρατούμενο. Σε αντίθεση με ίδιου τύπου εργοστάσια άλλων χωρών, εδώ γυναίκες εργάζονται μόνο στις διοικητικές υπηρεσίες, στη γραμματειακή υποστήριξη ή στον καθαρισμό. Οι εργαζόμενοι προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, κυρίως από γειτονικές της Αθήνας περιοχές, αλλά και αρκετοί από τη νησιωτική και την ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ δεν υπάρχουν μετανάστες.
«Τη μεγάλη πληθυσμιακή αλλαγή στο Γκαζοχώρι (η γύρω πυκνοκατοικημένη συνοικία όπου είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται εργάτες από το 1860) φέρνει μόλις το 1970 und die 1980 η έλευση των Πομάκων» λέει ο κ. Στογιαννίδης. «Οι συνθήκες ζωής από το 1890 μέχρι το 1930 στο Γκαζοχώρι ήταν υποβαθμισμένες. Υπήρχε εγκληματικότητα και κρούσματα επιδημικών ασθενειών όπως φυματίωση και ελονοσία. Οι κάτοικοι διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες διαβίωσης ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Το εργοστάσιο δημιουργούσε προβλήματα στην καθημερινότητά τους με πρώτο και καλύτερο το καυσαέριο που κάλυπτε τα σπίτια και τα ρούχα τους».
Η επέλαση του ηλεκτρισμού
Η ελπίδα τους να κλείσει αρχίζει να διαφαίνεται ως προοπτική όταν το 1950 ιδρύεται η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (PPC), η οποία παρέχει ηλεκτρισμό στα σπίτια – ενώ ως τότε το ηλεκτρικό ρεύμα χρησιμοποιούνταν κυρίως σε βιομηχανίες και στον φωτισμό δρόμων. «Ηταν φυσικό να παρακμάσει η χρήση του φωταερίου. Ο ηλεκτρισμός ήταν πολύ πιο ασφαλής για τη χρήση στο σπίτι, καθ‘ ότι το φωταέριο προκαλούσε αρκετές παθήσεις, όπως ασφυξία και δηλητηρίαση, όταν κανείς ξεχνούσε ανοιχτή την παροχή. Αυτό επηρεάζει τους εργαζομένους οι οποίοι μειώνονται περισσότερο του 50% στη δεκαετία του 1950. Οταν μια νέα ενέργεια κερδίζει το καταναλωτικό κοινό της πόλης και της χώρας και κάνει άλματα τις δεκαετίες του 1950 und sein 1960, το φωταέριο παρακμάζει. Das 1938 αποχωρούν οι ξένοι επιχειρηματίες. Και το 1952 ιδρύεται η Δημοτική Επιχείρηση Φωταερίου Αθηνών».
Fr‘ όλα τα προβλήματα η κατάσταση των εργαζομένων βελτιώνεται. Von der 1950 το προσωπικό αρχίζει να μειώνεται, αυξάνονται όμως τα δικαιώματα και οι παροχές προς τους εργαζομένους, βελτιώνονται οι αμοιβές τους ενώ αυξάνεται δραστικά η εσωτερική οργάνωση του εργοστασίου, το οποίο αποκτά ένα πιο εταιρικό προφίλ. Το φωταέριο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, κυρίως από κάποιες αθηναϊκές μονοκατοικίες, από νοσοκομεία και από λίγες αλλά μεγάλες βιομηχανίες, όπως η ΕΒΓΑ, η ΟΣΡΑΜ κ.ά. Κοστίζει περίπου κατά 1/5 λιγότερο από τον ηλεκτρισμό, αλλά τελικά η εποχή θα το προσπεράσει: das 1984 το εργοστάσιο κλείνει οριστικά.
«Ευτυχώς στη δεκαετία του 1980 το έργο διασώθηκε ως βιομηχανικό μνημείο και κηρύχτηκε διατηρητέο» λέει ο κ. Κωστής Μπιτζάνης, διευθύνων σύμβουλος της Τεχνόπολης. «Στη δεκαετία του 1990 έγινε η αποκατάσταση του εξοπλισμού και των κτιρίων. Το μόνο που απέμενε ήταν να γίνει μουσείο και να διηγηθεί την ιστορία του, κάτι που συνέβη με πρωτοβουλία της τωρινής δημοτικής αρχής και με εντυπωσιακά χαμηλό προϋπολογισμό».
Laut Herrn. Μπιτζάνη, δεδομένου ότι δημιουργήθηκε ένας Τομέας Μουσείων του Δήμου και οι αμοιβές όσων συνεργάστηκαν για το Μουσείο Φωταερίου καλύφθηκαν από την Τεχνόπολη, το κόστος του δεν ξεπέρασε τις 300.000 Euro. Das 50% καλύφθηκε από εταιρείες φυσικού αερίου («που θεώρησαν τους εαυτούς τους συνεχιστές της ιστορίας»), το υπόλοιπο από τα έσοδα της Τεχνόπολης.
«Ο Καραγκιόζης γκαζιέρης»
«Οι τέχνες συναντούν τη βιομηχανία» είναι ο τίτλος του αφιερώματος που φιλοξενείται από τις 27 Ιανουαρίου στον χώρο του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου. Περιλαμβάνει την έκθεση δώδεκα εικαστικών με τίτλο «Υποπροϊόντα», σε επιμέλεια του Αλέξανδρου Ψυχούλη, την έκθεση «Εργάτες» σε επιμέλεια του Πλάτωνα Ριβέλλη, μια φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στα βιομηχανικά θεματικά μουσεία του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς, προβολές κινηματογραφικών ταινιών με θέμα τη βιομηχανία, σε επιμέλεια της Σώτης Τριανταφύλλου, καθώς και παραστάσεις θεάτρου σκιών από τον Σωτήρη Χαρίδημο με τίτλο «Ο Καραγκιόζης γκαζιέρης».
Το πρώτο Σαββατοκύριακο λειτουργίας του περισσότεροι από 2.000 Αθηναίοι επισκέφθηκαν το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου – μια πρώτη δικαίωση των υπευθύνων της Τεχνόπολης, οι οποίοι επιδιώκουν η χρηματοδότησή του να καλύπτεται από τις επισκέψεις (1 ευρώ η είσοδος) και το πωλητήριο. Να σημειωθεί ότι στον ιδιαίτερο χώρο του πωλητηρίου όλα τα αντικείμενα, από τα κοσμήματα ως τα σημειωματάρια και τις κασετίνες, συνδέονται με την ιστορία και την αισθητική αυτού του τόσο αναγνωρίσιμου τοπωνυμίου της Αθήνας.
Quelle : tovima.gr
Allgemein

Η Νταϊάνα Κραλ το καλοκαίρι στο Ηρώδειο

Η τελευταία δουλειά της κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012 και έχει τίτλο «Glad Rag Doll»

Μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες ερμηνεύτριες της τζαζ, η Νταϊάνα Κραλ, θα εμφανιστεί ξανά στην Ελλάδα το καλοκαίρι και συγκεκριμένα στο Ηρώδειο.
Η Καναδή τραγουδίστρια και πιανίστρια, θα εμφανιστεί την 1η Ιουλίου 2013 στο Ηρώδειο.
Μετά από αίτημα της καναδικής πρεσβείας στην Ελλάδα, τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου έδωσαν ομόφωνα το «πράσινο φως» στην παραχώρηση χρήσης του μνημείου.
Η Νταϊάνα Κραλ, σύζυγος του γνωστού Βρετανού μουσικού Έλβις Κοστέλο από το 2003 και μητέρα δύο δίδυμων αγοριών από το 2006, δεν είναι η πρώτη φορά που θα εμφανιστεί στη χώρα μας.
Τον Ιούλιο του 2006 είχε καταπλήξει με την αισθαντική φωνή και την εξαιρετική δεξιοτεχνία της στο πιάνο όσους τυχερούς την απόλαυσαν στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ το καλοκαίρι του 2010 αντάμειψε με το παραπάνω τους λιγοστούς αλλά πιστούς θαυμαστές της στο Terra Vibe στη Μαλακάσα.
Θεωρείται μία από τις πιο πετυχημένες τραγουδίστριες παγκοσμίως, καθώς έχει πουλήσει περισσότερα από 15 εκατομμύρια άλμπουμ στον κόσμο, από τα οποία τα 6 Euro aus dem NSRF in der Wirtschaft. μόνο στις ΗΠΑ.
Έχει κερδίσει δύο βραβεία Γκράμι, εννέα χρυσά, τρία πλατινένια και επτά πολύ-πλατινένια άλμπουμ. Η τελευταία δουλειά της κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012 και έχει τίτλο «Glad Rag Doll».
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Quelle : tovima.gr
Allgemein

Η «παγκόσμια» Κική Δημουλά καταχειροκροτήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής

Παρουσιάστηκε η ανθολογία των 79 ποιημάτων της στα αγγλικά

Με το που εμφανίστηκε και έγινε αντιληπτή η παρουσία της Κικής Δημουλά στην κατάμεστη αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών το απόγευμα της Τρίτης (29/1) έπεσαν και τα πρώτα σκόρπια χειροκροτήματα. Όταν οι προβολείς φώτισαν τα άσπρα μαλλιά της, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σηκώθηκαν για να χειροκροτήσουν την 81χρονη ποιήτρια καθώς ανέβαινε αργά αργά τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στη σκηνή. «Θα έμενε για πρώτη φορά σε έναν χώρο τόση ώρα χωρίς να καπνίσει» και τελικά τα κατάφερε.
Στην περίπτωσή της δε, είναι μάλλον περιττό να αναφέρει κανείς ότι στο ακροατήριο την περίμενε και ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας που τη διαβάζει φανατικά. Άλλωστε «δεν χρειάζεται κάποια αφορμή για να τιμήσεις την Κική Δημουλά» όπως είπε ο λογοτέχνης Γιάννης Ευσταθιάδης στην αρχή της εκδήλωσης (που έγινε προς τιμήν αυτής «της μοναδικής λογοτεχνουργού» όπως την αποκάλεσε η μεταφράστριά της Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου, με αφορμή την έκδοση μιας ανθολογίας ποιημάτων της στην αγγλική γλώσσα.
Πράγματι η βραδιά, πέραν των αναμενόμενων καλών λόγων, είχε και έναν αέρα εξωστρέφειας χωρίς να αναφερόμαστε αναγκαστικά στους πρέσβεις που την παρακολούθησαν. Το τελευταίο διάστημα – μετά και την πρόσφατη συνέντευξη της ποιήτριας που φιλοξενήθηκε στο πρωτοσέλιδο της «International Herald Tribune» και αναδημοσίευσαν οι «New York Times» – ειπώθηκαν πολλά, ακούστηκε ακόμη και η μαγική λέξη «Νομπέλ».
Είχε κανείς την εντύπωση πάντως ότι παρακολουθούσε μια εκδήλωση που είχε στόχο συγκεκριμένο και ήταν το κομμάτι μιας στρατηγικής μολονότι σε ορισμένα σημεία ήταν αναίτια πομπώδης. Διακηρυγμένος σκοπός της δίγλωσσης έκδοσης με τα 79 ποιήματα της Κικής Δημουλά υπό τον τίτλο «The Brazen Plagiarist» (Η θρασεία λογοκλόπος) από τη Margellos World Republic of Letters (MWRL) του Yale University Press, είναι η παγκόσμια αναγνώριση και η βράβευση του έργου της.
«Υποκλίνομαι στην ασύγκριτη εθνική ποιήτρια της Ελλάδας που είναι τώρα και παγκόσμια ποιήτρια» είπε σε μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του ο διευθυντής του Yale University Press Τζον Ντόνατιτς χαρακτηρίζοντας μάλιστα «ντροπή» το γεγονός ότι μονάχα «το 3% των τίτλων που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ αντιστοιχούν σε μεταφρασμένη λογοτεχνία».
Η μεταφράστρια Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου ανέδειξε τη σημασία της μετάφρασης – μια «βαθιά πολιτική πράξη» – στην εξέλιξη του πολιτισμού και στην προσέγγιση της ετερότητας «γιατί το δούναι και λαβείν είναι μια σχέση αμφίδρομης και διαρκώς επαναδιαπραγματεύσιμης ισοτιμίας». Επιπλέον η ειδική εκδοτική σειρά της MWRL με την εκδοτική σφραγίδα του Yale University Press δημιουργήθηκε στα τέλη του 2007 με σκοπό ακριβώς να μετριάσει «την τρομακτική απουσία της μεγάλης παγκόσμιας λογοτεχνίας στην αγγλική γλώσσα». Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ελλάδα το ποσοστό της μεταφρασμένης λογοτεχνίας αντιστοιχεί στο 40% των τίτλων.
Στους 50 έως τώρα τίτλους αυτής της σειράς, das 10% αφορά βιβλία ελλήνων λογοτεχνών, ποσοστό που αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν σκεφθεί κανείς ότι συστεγάζονται τρόπον τινά σε αυτήν 19 διαφορετικές γλώσσες. «Οι Έλληνες έχουμε να προσφέρουμε στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και πράγματα πέραν της αρχαίας μας κληρονομιάς» τόνισε η ίδια αναφερόμενη και στην επιθυμία του συζύγου της Ντόρη – που γιόρταζε την Τρίτη τα εξηκοστά του γενέθλια – «να εκδώσουμε εμείς την Κική στα αγγλικά, ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα πνευματικά κεφάλαια του τόπου». Είπε επίσης ότι τα περιοδικά «Τhe New Yorker» και «Vanity Fair» θέλουν να πάρουν συνέντευξη από την ποιήτρια. Τέλος αναφέρθηκε στην εξ αποστάσεως «δύσκολη αλλά συναρπαστική» μεταφραστική περιπέτεια που είχε με την αμερικανίδα ποιήτρια Ρίκα Λέσερ η οποία παραδόξως δεν μιλάει καθόλου ελληνικά.
Στην εκδήλωση προβλήθηκε βιντεοσκοπημένο απόσπασμα από το «Μονόγραμμα» του Γιώργου και της Ηρώς Σγουράκη με την ποιήτρια να μιλάει για τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στην Κυψέλη κρατώντας στο χέρι μια βεντάλια (ολόκληρο, προσεχώς, στη ΝΕΤ), ενώ οι ηθοποιοί Κατερίνα Διδασκάλου και Μαρίνα Ψάλτη διάβασαν ποιήματά της στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα αντίστοιχα.
Οι παρευρισκόμενοι, einschließlich, άκουσαν μελοποιημένο από τον Νίκο Ξυδάκη το ποίημα της Κικής Δημουλά «Μελαγχολία» (από τη συλλογή «Έρεβος» με την οποία εμφανίστηκε η ίδια στα γράμματα το 1956), το πρώτο μέρος από το «Δύο μικρά ποιήματα για ένα αίνιγμα και έναν δρόμο» από τη συλλογή «Επί τα ίχνη» (1963) μελοποιημένο από τον Τάσο Ρωσόπουλο και τον Χρήστο Παπαγεωργίου (με τις κινηματογραφικές οδηγίες του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου) να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο του «σχολιάζοντας» στίχους της ποιήτριας.
Ο Γιάννης Ευσταθιάδης, ο οποίος συντόνισε τη βραδιά είπε, αναφερόμενος στο αν και κατά πόσον δύναται να μελοποιηθεί η ποίηση της Δημουλά, ότι «με μουσικούς όρους η ποίησή της είναι μια διαφωνία» καθώς η ίδια «αφαιρεί τη μουσική για να ακουστούν οι ήχοι των λέξεων ώστε να μας υπενθυμίσει έτσι ότι δεν υπάρχει μόνο ο χρόνος της μουσικής αλλά και η μουσική του χρόνου».
Η Κική Δημουλά πήρε τον λόγο έπειτα από περίπου δύο ώρες κατά τις οποίες παρακολουθούσε τις διάφορες καλλιτεχνικές μεταποιήσεις όπου «ο καθένας μετέφρασε την ποίησή μου με τη δική του έμπνευση και τις δικές του νότες». «Ο μεταφραστής είναι συνδημιουργός» τόνισε μεταξύ άλλων και «πρέπει να μερεμετίζει τα ρήγματα της γραφής» όπου η άλλη γλώσσα είναι πιο γενναιόδωρη. «Η ευέλικτη μετάφραση της Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου συγκέρασε τη διπρόσωπη ουσία των λέξεων δίδοντας ένα πιστοποιητικό μεταφραστικής νομιμότητας». Είναι «μια μετάφραση τόσο διάφανη ώστε αναπνέει από κάτω ο προβληματισμός της γενέτειρας γλώσσας» είπε.
Διερωτήθηκε χαμηλόφωνα αν «υπήρχε η ποίηση πριν από τη δημιουργία του κόσμου και του φόβου» σε μια ακόμη προσωπική κατάθεση για την ουσία της τέχνη της. Ευχήθηκε δε «να διασωθεί η ένδεια του βίου μας από συνταρακτικά γεγονότα». Ευχαρίστησε τον Θεό «που και ο ίδιος μας κρύβεται» και κατέληξε στο ότι η ποίηση είναι πιθανότατα «ένα είδος κιβωτού για να σωθούμε από τον κατακλυσμό τόσων αληθειών».
Διάβασε ποιήματά της, ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τους πολλούς ακαδημαϊκούς που παρέστησαν στην εκδήλωση και χάρηκε με το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος. Το ευχαριστιέται ακόμη, με μια συγκρατημένη και μελαγχολική καρτερικότητα.
Quelle : tovima.gr