Εργαστήριο παραγωγής ταινιών ντοκυμαντέρ με έλληνες και γερμανούς μαθητές στον καιρό της κρίσης

Ποιο θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας ελλήνων και γερμανών μαθητών, κοινό χαρακτηριστικό των οποίων είναι ότι προτιμούν να βλέπουν τον κόσμο μέσα από τον φακό της κάμερας; Τι θα ήθελαν να δείξουν τα ελληνόπουλα από τη χώρα τους στους Γερμανούς; Αλλά και τι θα ήθελαν να δείξουν τα γερμανόπουλα από τη δική τους χώρα στους Ελληνες;
 
Ερωτήματα όπως τα παραπάνω έχουν τεθεί εδώ και λίγους μήνες στο τραπέζι μέσα από ένα φιλόδοξο σχέδιο «συνεργασίας πολιτισμού και ανταλλαγής φιλοξενίας» ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Ελληνες στη Γερμανία και Γερμανοί στην Ελλάδα υπό το πέπλο στήριξης του Δημιουργικού Σχολείου στο Μπέργκις Γκλάντμπαχ της Γερμανίας (σε συνεργασία με το δημιουργικό δίκτυο Screenagers), του Ινστιτούτου Γκαίτε της Αθήνας και του Story Doc, του ελληνικού εκπαιδευτικού ινστιτούτου για την προώθηση του ντοκυμαντέρ.

Εξι γερμανόπουλα από το Μπέργκις Γκλάντμπαχ της Κολονίας και έξι ελληνόπουλα από την Αθήνα (οι ηλικίες κυμαίνονται από 15 bis zu 20 Jahre) μοιράστηκαν ατέλειωτες ώρες σε Αθήνα και Μπέργκις Γκλάντμπαχ για μια από κοινού εξερεύνηση των χωρών τους. Τα αποτελέσματα είναι καταγεγραμμένα από τις κάμερές τους. Στόχος όλων η αποκάλυψη άγνωστων όψεων της ελληνικής και γερμανικής ζωής και πραγματικότητας στον καιρό της οικονομικής κρίσης.

Προκειμένου να βρεθούν τα παιδιά που θα εκπροσωπούσαν την Ελλάδα έγιναν επισκέψεις σε 22 σχολεία του λεκανοπεδίου Αττικής (ενδεικτικώς τα Λύκεια Ζωγράφου, Βύρωνα, Κερατσινίου και Νέας Ιωνίας). Κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων που ακολούθησαν σε τέσσερα σχολεία (20 παιδιά ανά σχολείο), έγινε αντιληπτή η «τεράστια επίγνωση των παιδιών σε μηχανήματα ψηφιακών δυνατοτήτων» μας είπε ο κ. Κώστας Σπυρόπουλος του Story Doc, ο οποίος συνδιηύθυνε τα σεμινάρια. «Ηταν απίστευτο να βλέπεις πόσο τέλεια χειρίζονταν τα παιδιά κάμερες αξίας 27.000 Euro". Η επιλογή των παιδιών έγινε βάσει του σεναρίου που είχαν γράψει, ενώ τη διεύθυνση παραγωγής του συνολικού προγράμματος έχουν ο Ντίτερ Μπόνγκαρτζ, γερμανός σεναριογράφος, ντοκυμαντερίστας και συγγραφέας και η συμπατριώτισσά του Βέρα Σέπφλερ που έχει τη διεύθυνση του κινηματογραφικού ινστιτούτου σε Ελλάδα και Γερμανία. Από ελληνικής πλευράς η συμμετοχή του Ινστιτούτου Γκαίτε είναι άκρως σημαντική για την επιτυχημένη εξέλιξη του σχεδίου χάρη στην ακούραστη προσπάθεια της κυρίας Σοφίας Μιχαηλίδου και της υπεύθυνης πολιτιστικών εκδηλώσεων κυρίας Γιουλιάνε Στάινερ.

Η κρίση του ευρώ και τα άρθρα για την κάλυψη των χρεών πληθαίνουν με ανησυχητικά ραγδαία ταχύτητα και μαζί με αυτά οι θαμμένες αναμνήσεις, οι προκαταλήψεις και οι μισαλλοδοξίες αποκτούν και πάλι ζωή. Οι ιστορικές μνήμες και οι τα βιώματα των δύο παγκοσμίων πολέμων περνούν στο προσκήνιο, με τους Γερμανούς να παίζουν και πάλι κυρίαρχο ρόλο σε έναν αδίστακτο οικονομικό πόλεμο τον οποίο βιώνουμε πλέον σε καθημερινή βάση. Γνώμες και στάσεις ευνοούν τη γένεση νέων συγκρούσεων. Αλλά και συνεργασιών.

Στη χθεσινή (Montag 20 Februar) παρουσίαση που έγινε στους χώρους του Ινστιτούτου Γκαίτε, ελληνόπουλα και γερμανόπουλα που συμμετέχουν στη διαδικασία μίλησαν με εκπροσώπους του Τύπου για την προσπάθειά τους. «Είμαστε μαζί για να βρούμε μια κοινή γλώσσα» είπε χαρακτηριστικά ο 18χρονος Μίχαελ. «Δεν μιλάμε ειδικά για τη Μέρκελ αλλά δουλεύουμε μαζί και αυτό είναι το σημαντικό».

«Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τα ξέρουμε όλοι γιατί τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης φροντίζουν για αυτό» μας είπε η 15χρονη Αναστασία. «Αλλά τα νέα του πολιτισμού δεν ταξιδεύουν. Δεν θα είχε σημασία να μιλήσουμε για τη Μέρκελ. Καλύτερα να μαθαίνεις πράγματα που δεν ξέρεις από το να αναπαραγάγεις αυτά που ξέρεις».

Συνεπώς οι άγνωστες πτυχές της κοινωνικής ζωής και των δύο χωρών βρίσκονταν στις προτεραιότητες των τετραμελών ομάδων που ανέλαβαν τη δημιουργία των ταινιών. Απώτερος στόχος της προσπάθειας είναι η αμοιβαία κατανόηση και η συμβολή σε έναν διεθνικό/διαπολιτιστικό διάλογο ώστε να ξεπεραστούν προκαταλήψεις, παρερμηνείες, ακόμα και εχθρότητες, οι οποίες καλλιεργούνται, ορισμένες φορές με υπερβολικό τρόπο στη δημόσια σφαίρα από διαμορφωτές γνώμης και μεμονωμένα μέσα ενημέρωσης.

Η πρώτη και η δεύτερη ταινία γυρίστηκαν στη Γερμανία. Στη μία, μέσα από τις προσωπικές ιστορίες δύο νέων παρακολουθούμε τα δρώμενα σε ένα σπίτι υπό κατάληψη στην Κολονία. Η δεύτερη ταινία που γυρίστηκε στην Γερμανία αφορά τις δραστηριότητες μιας μουσικής μπάντας που δημιουργήθηκε από ισπανούς μετανάστες δεύτερης γενιάς κουβανέζικης ρίζας. Οι γονείς τους ήταν τριαντάρηδες κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου όταν μετανάστευσαν στη Γερμανία.

Το θέμα της τρίτης ταινίας είναι η ίδια η συνάντηση των 12 παιδιών που προγράμματος. Το πρώτο μέρος της γυρίστηκε στη Γερμανία και το δεύτερο θα γυριστεί εδώ από το ίδιο γκρουπ. Πυρήνας του δεύτερου μέρους θα είναι η αποκάλυψη στους Γερμανούς τού πόσο σκληρά εργάζεται μια 17χρονη ελληνίδα μαθήτρια ενώ προσπαθεί να μπει στο Πανεπιστήμιο.

Μελλοντικά κινηματογραφικά σχέδια που θα γυριστούν στην Ελλάδα θα είναι μια ταινία για έναν αστρονόμο με φόντο το Αστεροσκοπείο, μια για την περίπτωση μιας καθηγήτριας που διδάσκει δωρεάν παιδιά με προβλήματα ακοής και μια για σχετική με την κατασκευή της πεζογέφυρας στην Κηφισιάς στο ύψος του Κολλεγίου από εθελοντική δουλειά των μαθητών και δωρεές της οικογένειας που έχασε στο ίδιο σημείο το παιδί της.

«Πήγαμε στη Γερμανία για να διαλύσουμε τα στερεότυπα» είπε η 16χρονη Μαριάννα. «Για να δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα μαζί».
Τα πρόσφατα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας με την καταστροφή της αίθουσας Αττικόν και άλλων κτιρίων, δεν αποθάρρυναν τα παιδιά. Αντιθέτως, ένα από τα project που θα ήθελαν να επεξεργαστούν είναι μια ταινία για τα κτίρια ανάμεσα στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια. «Η επίθεση κατά των αιθουσών έβγαλε μια διαφορετική „ποιότητα“ βίας» δήλωσε ο 21χρονος Ρούμπεν, ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά της παρέας.

Τι σημαίνει Ελληνας για τους Γερμανούς και τι το αντίθετο; «Δεν μπορούμε να κρίνουμε δύο έθνη από τη συμπεριφορά δύο ηγετών κρατών, δηλαδή δύο ανθρώπων» πιστεύει η Αναστασία. «Τα πράγματα πρέπει να λέγονται αντικειμενικά. Οι κρίσεις πρέπει να είναι υπόθεση του καθενός.» Για τον Μίχαελ πάντως «οι Ελληνες έχετε άσχημα γκρι κτίρια αλλά μέσα σας είστε χρωματιστοί. Αντιθέτως εμείς έχουμε ωραία κτίρια αλλά μέσα μας είμαστε γκρι».

«Εχω ακούσει για τους Γερμανούς ότι είναι αλαζόνες, στενόμυαλοι, με απόλυτες ιδέες για τους Ελληνες» λέει από την πλευρά της η 15χρονη Ελένη. «Γι‘ αυτό νομίζουν ότι όλοι οι Ελληνες είναι τεμπέληδες, ανεύθυνοι κι ότι σκέφτονται μόνον το συμφέρον τους».

Ισως με αυτή την κοινή προσπάθεια, κάποιοι θα αρχίσουν να σκέφτονται διαφορετικά.

Quelle : tovima.gr

«Auguri, signore» («Συγχαρητήρια, κύριε»). Δευτέρα μεσημέρι στον τέταρτο όροφο της «καρδιάς» του Φεστιβάλ, στην αίθουσα Μπερλινάλε Πάλαστ. Ο Βιτόριο Ταβιάνι βγάζει την τραγιάσκα του και μου λέει τα παραπάνω λόγια καθώς με αποχαιρετά σφίγγοντάς μου δυνατά το χέρι. Εχει προηγηθεί η συνέντευξή μας μαζί με τον αδελφό του Πάολο.
Το αχώριστο ντουέτο των βετεράνων ιταλών δημιουργών («Πατέρας αφέντης», «Χάος», «Αλονζανφάν») βρέθηκε στο Βερολίνο για την παρουσίαση και προώθηση της ταινίας «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει». Οταν όμως άκουσαν ότι κάποιος από το μικρό γκρουπ των δημοσιογράφων μπροστά τους ήταν Ελληνας, έδειξαν αμέριστο ενδιαφέρον. «La Grecia, la Grecia…» μουρμούρισε με παράπονο ο Βιτόριο.

Είχαν προηγηθεί μόλις λίγες ώρες από τη βραδιά που η Αθήνα μετατράπηκε σε κόλαση. Οι εφιαλτικές εικόνες είχαν μεταφερθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και οι Ταβιάνι ήταν ενήμεροι, όπως όλοι άλλωστε. «Πολλά κακά στην Ελλάδα αυτή την εποχή» μου είπε ο Πάολο Ταβιάνι. «Ακόμη θρηνώ τον καλό, τον πολύ καλό μου φίλο, αυτόν τον σπουδαίο σκηνοθέτη και άνθρωπο, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Και τώρα αυτή η καταστροφή… Στην Ιταλία φοβόμαστε. Φοβόμαστε για τα όσα βλέπουμε να γίνονται στην Ελλάδα και για τα όσα δεν μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα γίνουν. Ισως να είμαι αφελής, εξακολουθώ όμως να πιστεύω στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ικανότητα αυτού του θεσμού, μέσω του κεφαλαίου και των τραπεζών, να λύσει το πρόβλημα του χρέους και της οικονομικής κρίσης».

«Η θέση της Ισπανίας είναι χειρότερη»
Εφέτος στο Βερολίνο, κάθε φορά που έλεγες ότι είσαι από την Ελλάδα, τα βλέμματα άλλαζαν. Αλλοι έκαναν χιούμορ (μαύρο), άλλοι έπαιρναν ύφος θρηνητικό, άλλοι απορούσαν που με έβλεπαν εκεί, ενώ κάποιοι ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα υπήρξε ο εύκολος στόχος, ο αδύναμος κρίκος, ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Μιλώντας με τον ισπανό ηθοποιό Χουάν Ντιέγκο Μπότο, ο οποίος ερμήνευσε τον ιεροεξεταστή στο «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή (και τον οποίο θα δούμε στην επόμενη ταινία του τελευταίου «Και ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι»), εξεπλάγην από την αυστηρότατη κριτική που άσκησε προς τη δική του χώρα: «Η θέση μας είναι χειρότερη από τη δική σας, γιατί σήμερα στην Ισπανία η γνώμη του λαού δεν μετρά καθόλου» είπε ο Μπότο φέρνοντας ως παράδειγμα την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης να εντάξει η χώρα του στο Σύνταγμά της τον έλεγχο του ελλείμματός της.
«Το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει τις αλλαγές αν δεν ψηφιστούν από τον λαό. Αυτό που έκαναν λοιπόν ήταν να αλλάξουν το Σύνταγμα έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ρωτηθεί ο λαός. Αλλαξαν το Σύνταγμα για να μπορούν… να αλλάζουν το Σύνταγμα. Μετά από αυτό σταμάτησα να πιστεύω σε ένα σύστημα απάτης».

«Η μόνη λύση, να καούν οι δρόμοι»
«Η γνώμη μου είναι ότι η κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην κατάρρευση και του καπιταλιστικού» μου είπε ο γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτσχολντ, ο οποίος επίσης διαγωνιζόταν με την ταινία «Barbara», την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) που είναι αποφασισμένη να διαφύγει στη Δύση. «Η μόνη πραγματική ευκαιρία για να αλλάξουν τα πράγματα και να πεθάνει το σάπιο σύστημα που δεν ταλαιπωρεί μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στα χαμηλά στρώματα, στον ίδιο τον λαό. Αυτή όμως θα είναι μια πολύ αιματηρή επιχείρηση και ο κόσμος τη φοβάται, όπως τη φοβάμαι και εγώ».

Ο Πέτσχολντ πάντως είναι υπέρ των ακραίων διαδηλώσεων στην Ελλάδα. «Πρέπει να καούν οι δρόμοι, αυτή είναι η μόνη σας ευκαιρία» είπε αναφερόμενος στα γεγονότα της περασμένης Κυριακής. «Είδατε πώς αντέδρασε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας; Είναι εναντίον της καταπίεσης που δέχεται η Ελλάδα. Εμείς οι Γερμανοί πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη απέναντι στους Ελληνες. Οι εργάτες πρέπει να σταθούν στο πλευρό των εργατών. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος κρατών αλλά μια ένδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες όλων των λαών».

«Η απελπισία δεν αποτελεί επιλογή»
Το θετικό μέσα σε όλη αυτή τη δυσοίωνη κατάσταση είναι ότι μια ταινία που μιλάει ελληνικά εκπροσώπησε τη χώρα μας στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Βερολίνου. Τα «Μετέωρα» του Σπύρου Σταθουλόπουλου, συμπαραγωγή Ελλάδας / Γερμανίας, αναφέρονται στον έρωτα ενός μοναχού και μιας μοναχής των Μετεώρων (Τέο Αλεξάντερ – Ταμίλα Κουλίεβα). «Ο καθένας έχει την άποψή του για την κρίση» είπε ο νεαρός σκηνοθέτης μιλώντας στους δημοσιογράφους. «Εγώ μπορώ να είμαι αντικειμενικός μόνο όταν βλέπω και ακούω ό,τι γίνεται μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Τα αυστηρά μέτρα λιτότητας έχουν επηρεάσει τους πάντες στην Ελλάδα, γεγονός που βίωσα βλέποντας τη σύνταξη της γιαγιάς μου να μένει μισή. Y‘ αυτό και αποφάσισα να της δώσω έναν ρόλο στην ταινία μου» κατέληξε προκαλώντας αρκετά γέλια στην αίθουσα. Αναφερόμενος στη δυσάρεστη φάση που περνά η Ελλάδα ο Τέο Αλεξάντερ στην ίδια συνέντευξη είπε την πιο ελπιδοφόρα κουβέντα. Ο ηθοποιός, ο οποίος αυτή την περίοδο κάνει καλή καριέρα στην Αμερική (παίζει ένα από τα βαμπίρ της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «True blood»), βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει την ταινία με την πραγματικότητα: «Νομίζω ότι στην καρδιά τους τα „Μετέωρα“ λένε πως στις σκοτεινές στιγμές που ζούμε αυτή την εποχή η απελπισία δεν είναι επιλογή. Είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε ανάμεσα στους ζωντανούς. Και ως ζωντανοί έχουμε χρέος να μην το βάλουμε κάτω και να παλέψουμε».

Quelle : tovima.gr

Ο υπουργός Πολιτισμού την υπέβαλε στον Πρωθυπουργό – Δεν υπάρχει ακόμη απάντηση από το Μαξίμου

Από τις εικόνες από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης που διαθέτει το παλιό αρχαιολογικό μουσείο στο κέντρο της πόλης της Ολυμπίας ευελπιστούν οι αξιωματικοί της Ασφάλειας ότι θα αντλήσουν αξιοποιήσιμα στοιχεία, που θα τους οδηγήσουν στα ίχνη των δυο κουκουλοφόρων, οι οποίοι νωρίς το πρωί της Παρασκευής άρπαξαν περίπου 68 αρχαία αντικείμενα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες οι δυο άντρες που φορούσαν στολές παραλλαγής εισέβαλαν στο μουσείο στις 7.30 το πρωί ακινητοποίησαν με την απειλή όπλων την φύλακα, η οποία είναι υπάλληλος του υπουργείο Πολιτισμού, την έδεσαν – σύμφωνα με τις πληροφορίες των εισαγγελικών αρχών – σε ένα από τα αγάλματα και την φίμωσαν. Σε σπαστά ελληνικά άρχισαν να της ζητούν να τους δείξει που υπάρχει «στεφάνι χρυσό» και νομίσματα. Η υπάλληλος επέμεινε ότι δεν υπάρχουν τέτοιου είδους αντικείμενα στο Μουσείο και τότε οι ληστές άρχισαν να σπάνε τις προθήκες που βρίσκονταν γύρω τους και να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν.

Σύμφωνα με την αστυνομία τα περισσότερα αντικείμενα ήταν χάλκινα και πήλινα, ενώ φαίνεται ότι ανάμεσα στ‘ άλλα οι δράστες πήραν και ένα χρυσό δαχτυλίδι – αν και ακριβής εικόνα για τα αρχαία που έχουν αφαιρεθεί αναμένεται αφού ολοκληρωθεί η αυτοψία που κάνουν αυτή την ώρα οι έφοροι του Μουσείου.

Οπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, οι αστυνομικοί δεν γνωρίζουν με ποιο τρόπο και προς ποια κατεύθυνση διέφυγαν οι δράστες και για το λόγο αυτό αναζητούν στοιχεία σε όλη την πόλη από άτομα τα οποία ενδεχομένως τους είδαν.

Την παράιτησή του υπέβαλε στον Πρωθυπουργό κ. L. Παπαδήμο ο υπουργός Πολιτισμού κ. Pi. Γερουλάνος. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει απαντήσει ακόμα.  Εν τω μεταξύ αναχώρησε από την Αθήνα αστυνομική δύναμη προκειμένου να συνδράμει το τοπικό τμήμα στις έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών. Στο Μουσείο σπεύδει από τον Πύργο και ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Ηλείας κ. Pi. Μεϊδάνης.

Ιστορικό του Μουσείου

Το θεματολογικό Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας βρίσκεται στην άκρη της πόλης (δεν βρίσκεται δηλαδή μέσα στον αρχαιολογικό χώρο) και είναι το πρώτο Μουσείο που αναπαλαιώθηκε με αφορμή τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004 για να στεγάσει τα ευρήματα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας.

Στις προθήκες και στους χώρους του βρίσκονται 463 έργα που προέρχονται από το Ιερό του Διός της Αρχαίας Ολυμπίας αλλά και αντικείμενα που συνδέονται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες από άλλα Μουσεία της Ελλάδας. Τα εκθέματα ξεκινούν από τη δεύτερη χιλιετία π.χ. και φθάνουν έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Διαθέτει πήλινα και χάλκια ειδώλια πολεμιστών και αρμάτων, διάφορα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές όπως δίσκοι, αλτήρες, αρύβαλλοι, στλεγγίδες ( χάλκινες ξύστρες για τον καθαρισμό του σώματος), επιγραφές, χάλκινα ειδώλια…

Quelle : tovima.gr

Ενα μέρος της χαμένης αίγλης του αποκτά σιγά σιγά το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, που αναδύθηκε κυριολεκτικά κάτω από τα κτίσματα της σύγχρονης πόλης, για να ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια ένα ευρύ πρόγραμμα συντήρησης και αναστήλωσής του. Επόμενο βήμα τώρα, είναι η αποκατάσταση των κλιμάκων του αλλά και της μίας πλευράς του, επεμβάσεις που θα συμβάλλουν σημαντικά στην εικόνα του μνημείου, τόσο αισθητικά όσο και στην κατανόησή του.

Οι μελέτες, που εγκρίθηκαν την Τρίτη από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποσκοπούν βεβαίως πρώτα στην ενδυνάμωση της στατικής επάρκειας του κυρίως θεάτρου εμποδίζοντας την πτώση των εδωλίων. Επιπλέον όμως θα γίνει δυνατή η κίνηση των επισκεπτών στο χώρο, κάτι που σήμερα είναι αδύνατο λόγω της ασυνέχειας των βαθμίδων ενώ το σύνολο των επεμβάσεων θα συμβάλλει ουσιαστικά και στην αποκατάσταση μέρους της χαμένης ακουστικής του θεάτρου.
Για να επιτευχθεί το συγκεκριμένο έργο, αρχαιολόγοι και αρχιτέκτονες έχουν ολοκληρώσει την ταύτιση όλων των διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών, που προέρχονται από τις βαθμίδες, έχει γίνει η συντήρηση και η συγκόλλησή τους ενώ, όπου απαιτείται, θα χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά νέο μάρμαρο από το αρχαίο λατομείο που βρίσκεται στο Καστρί Λάρισας.

Για την αποκατάσταση των πρανών εξάλλου θα πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν διάφορες παλαιότερες κατασκευές καθώς και η περίφραξη από σιδηροσωλήνες _σημαντική αισθητική όχληση για το μνημείο σήμερα_ ενώ στη συνέχεια θα γίνει ανασκαφή στο χώρο του αρχικού κτιρίου των στρατιωτικών αρτοποιείων που βρίσκονταν πάνω από το θέατρο, σε βάθος τουλάχιστον 1,50 μέτρων προκειμένου να αναζητηθούν αρχιτεκτονικά μέλη. Αλλωστε μερικά από αυτά, ήδη είναι ορατά ενώ βεβαίως θα αναζητηθούν και άλλα, που τυχόν βρίσκονται διάσπαρτα στο χώρο. Τελικά θα γίνει η αποκατάσταση του πρανούς με επίχωση.

Το Α΄ αρχαίο θέατρο της Λάρισας κατασκευάστηκε τον 3ο π. Χ. Jahrhundert, εκτείνεται στη νότια πλαγιά του λόφου του Αγ. Αχιλλείου (αρχαία Ακρόπολη) και λειτούργησε για έξι αιώνες, κατά τη διάρκεια των οποίων υπέστη διάφορες μετατροπές. Τον 2ο π. Χ. αιώνα το κτίριο της σκηνής συμπληρώθηκε με προσκήνιο και κατά τη Ρωμαϊκή εποχή το οικοδόμημα υπέστη σοβαρές αλλοιώσεις: Από τον 1ο π. Χ. αιώνα δηλαδή, χρησιμοποιήθηκε ως ρωμαϊκή αρένα ενώ στα τέλη του 2ου μ. Χ. ξηλώθηκαν οι τέσσερις πρώτες σειρές των εδωλίων για να διευρυνθεί η ορχήστρα. Χαριστική βολή στο οικοδόμημα έδωσε τέλος, ένα σεισμός κατά τον 7ο μ. Χ. Jahrhundert, όταν κατέρρευσε μεγάλο μέρος του επιθεάτρου και ο δεύτερος όροφος της σκηνής. Πάντως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας μεγάλο τμήμα του ήταν ορατό. Τον 1ο π. Χ. αιώνα ωστόσο είχε κατασκευασθεί και δεύτερο, μικρότερο και λιτό θέατρο στην Λάρισα, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1978 μέσα στην πόλη επίσης.

Η ανασκαφή ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 αλλά προχώρησε αργά, καθώς έπρεπε να προηγηθούν απαλλοτριώσεις και κατεδαφίσεις των ακινήτων που βρίσκονταν πάνω στο μνημείο. Το έργο αναστήλωσης είναι ενταγμένο στο Ταμείο Διαχείρισης Πιστώσεων για την εκτέλεση Αρχαιολογικών Έργων.

Quelle : tovima.gr

Από τον Νίκο Στεφάνου έως τον Γιάννη Ψυχοπαίδη, κι από τον Αλέξη Βερούκα έως τον Μιχάλη Μαδένη. Εκατόν δεκατρείς καλλιτέχνες μιλούν για την «παράλογη αλήθεια» ενός παντοτινά συναρπαστικού συγγραφέα, του Σκιαθίτη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Του περιπατητή με «τα ακατάστατα γενάκια, την απεριποίητη περιβολή, τα λασπωμένα υποδήματα, το ξεθωριασμένο ημίψηλο, την παπαδίστικη κάννα με την ασημένια λαβή και το αυτοσχέδιο κολάρο με το μαύρο κορδόνι».

Την έκθεση «Εικαστικό Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη: Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος» φιλοξενείται ήδη από τις 9 Φεβρουαρίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας και θα διαρκέσει έως τις 18 Marz.

Μετά την πολύ επιτυχημένη παρουσίασή της στην Αθήνα στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα τον προηγούμενο Δεκέμβριο, η αφιερωματική έκθεση στον κορυφαίο έλληνα συγγραφέα που διοργάνωσε η καλλιτεχνική εταιρεία Μικρή Αρκτος μεταφέρεται στο νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας σε οργάνωση της Art in Progress «με την πεποίθηση ότι ο Παπαδιαμάντης σήμερα, λιτός και ταυτόχρονα εξαιρετικά διεισδυτικός και αυτογνωσιακός τόσο στον βίο όσο και στο έργο του, παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ». Συνεργάζονται η ΣΤ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και το Πανεπιστήμιο Πάτρας.

Der 113 συμμετέχοντες καλλιτέχνες δημιουργούν επιτοίχια και γλυπτά έργα με αφετηρία τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, επιχειρώντας να διεισδύσουν σε μικρές πτυχές της ζωής και του έργου του: να μιλήσουν για τον Παπαδιαμάντη, τον ιδιόρρυθμο και μποέμ στον ιδιωτικό βίο του, τον περισσότερο εκκλησιαστικό παρά θρήσκο, τον «μοναχικό, ανέραστο και πάσχοντα», τον ασυλλόγιστα σπάταλο στη διάθεση των δύσκολα κερδισμένων χρημάτων του αν και εξαιρετικά απέριττο ως προς τις καθημερινές ανάγκες του, τον διασώστη και όχι καταποντιστή ψυχών, τον χρήστη μιας σπάνιας ιδιωτικής γλώσσας που αντλεί τόσο από τη δημοτική όσο και από την καθαρεύουσα, τον «άγιο των ελληνικών γραμμάτων» και «σκοτεινό τρυγόνι» των ίδιων του των διηγήσεων, τον θαμώνα του καφενείου της Δεξαμενής, τον μοναχικό περιπατητή του Ψυρρή και τακτικό ψάλτη του Αγίου Ελισαίου που άλλοτε μνημονεύει τα αυτοβιογραφικά τοπία και τους ταπεινούς αλλά γεμάτους σκοτεινά πάθη ανθρώπους της Σκιάθου και άλλοτε σκιαγραφεί με ενδελέχεια τις φτωχογειτονιές της Αθήνας και τους αλλόκοτους κατοίκους της.

Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας Νέα Εθνική Οδός Πατρών – Αθηνών Τηλ: 2613 616100

Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη

Quelle : tovima.gr

Με αποσκευές την εξάχρονη θητεία του δίπλα στη Στέλλα Αντλερ στη Νέα Υόρκη και τα όσα η δασκάλα έχει πει – όπως ότι «το τελευταίο στάδιο της ματαιοδοξίας είναι η επιτυχία» – ο Νίκος Καλαμό είναι ένας σύγχρονος ερημίτης του θεάτρου. Τα τελευταία 16 χρόνια ζει στην καρδιά της φύσης, στο Ελλάνιον Ορος στην Αίγινα, και αναμετρείται με κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο δημιουργός του Θεατρικού Φυτωρίου Αίγινας, όπου εκπαιδεύονται ερασιτέχνες όλων των ηλικιών και των επαγγελμάτων, δηλώνει μαθητευόμενος ηθοποιός, επισκευάζει έπιπλα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην και παρουσιάζει στην Αθήνα μια σειρά μονολόγους, αφού πρώτα τους «δοκίμασε» στο νησί, σε μια σειρά παράδοξους χώρους, όπως το αμφιθέατρο του Καταφυγίου Αγριων Πουλιών και Ζώων.

Ξεκίνησα…
Να μαθαίνω τι θα πει αληθινό θέατρο πλάι στη μεγάλη Στέλλα Αντλερ, που μαζί με τους Κλέρμαν, Στράσμπεργκ και Καζάν ίδρυσαν το Group Theater μέχρι να τους σταματήσει ο μακαρθισμός το ’30. Οι σπουδές μου στη Νέα Υόρκη είναι ο μεγάλος σταθμός του βιογραφικού μου. Την πρωτοσυνάντησα στο Χόλιγουντ στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν έπαιζα σε κάτι μικρά θεατράκια με τα ελάχιστα αγγλικά που γνώριζα και ζήτησε να δει τη δουλειά μου – θυμάμαι ότι ήταν ένας μονόλογος που μου τον είχε υποδείξει ο Τίτος Βανδής. Και τότε μου είπε να έρθω στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσω ανάλυση κειμένου στο στούντιό της. Εμεινα έξι χρόνια με τη Στέλλα. Ja, ήταν μεγάλη σε ηλικία και είχε πει στους δημοσιογράφους να μη λένε την πραγματική της ηλικία. Εγώ τη γνώρισα όταν ήταν 93. Πέθανε 13 χρόνια αργότερα. Πέρασε τα 100 διδάσκουσα.

Εμαθα…
Να είμαι χαλύβδινος απέναντι στην κριτική. Η Αντλερ μάς έκανε σκληρότατη κριτική. Auch, μας έλεγε ότι το τελευταίο στάδιο της ματαιοδοξίας είναι η επιτυχία. «Θέλω να κάνετε το δικό σας γκρουπ. Να μην πηγαίνετε στον κάθε παραγωγό και σκηνοθέτη» μας έλεγε. Μισούσε τους σκηνοθέτες… Παράλληλα με τις σπουδές, απέκτησα πρόσβαση στα off και off Broadway θέατρα. Επαιξα σε 18 ξένες παραγωγές στη Νέα Υόρκη και σε τρεις στο Λος Αντζελες.

Επέστρεψα…
Στην Ελλάδα το 1990. Πέντε χρόνια αργότερα δημιούργησα το Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας. Δουλεύω με ερασιτέχνες όλων των ηλικιών και τάξεων. Είχαμε έναν γιατρό, έχουμε εκπαιδευτικούς, ανθρώπους που δουλεύουν στον Δήμο Αίγινας, σπουδαστές κ.ά. Αυτό μου δίνει την ανεξαρτησία μου – και αυτή θεωρώ ότι είναι η επιτυχία του τεχνίτη: να είναι ανεξάρτητος από παραγωγούς. Οταν έχει κανείς δική του ομάδα, επιλέγει τα κείμενα που θέλει και έχει απεριόριστο χρόνο να δουλέψει. Η τελευταία δουλειά που κάναμε στο Φυτώριο ήταν η «Καταστροφή» του Μπέκετ. Για να παρουσιάσουμε ένα έργο επτά λεπτών, δουλεύαμε έξι μήνες.

Δεν λησμόνησα ποτέ…
Αυτό που μας είπε η Αντλερ όταν βρέθηκε στο θέατρο για να παρακολουθήσει την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» με τον Μάρλον Μπράντο. Οταν τον ρώτησε αν έχει αποφασίσει πώς θα παίξει τον Κοβάλσκι, εκείνος της είπε: «Στέλλα, όχι ακόμη». Αυτό σημαίνει ότι ο Μπράντο, μέχρι να βγει στο σανίδι, είχε τουλάχιστον δέκα επιλογές για το πώς θα παίξει – σημειωτέον, ήταν μαθητής της Στέλλα και αργότερα έγιναν και εραστές. Από γενναιοδωρία, αργότερα, ο Μπράντο τα έφτιαξε με την κόρη της.

Σκηνοθέτησα…
Τους πέντε μονολόγους που παρουσιάζω σε χώρους όπως ο Τόπος Αλλού ή το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Οχι, δεν μισώ και εγώ τους σκηνοθέτες, απλώς θεωρώ ότι οι μονόλογοι μου δίνουν μια ελευθερία. Παίρνω το ράσο του ιερομόναχου και πάω τα έργα όπου θέλω.

Θεωρώ…
Οτι στα έργα που παρουσιάζω υπάρχει αυτό που λέγεται «αόρατη γεωμετρία». Είναι πολύ σπουδαία κείμενα αυτά. Επτά χρόνια και δεν είχα καταλάβει τι ήθελε να πει «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού. Είναι ένα σκοτεινό, ελλειπτικό έργο. Και το σημαντικότερο σχόλιο που πήρα από σολωμιστές όταν το παρουσίασα στο παρελθόν είναι ότι φώτισα πτυχές του.

Ξεκινώ…
Με τον «Προτελευταίο των Μόνικιν» του Πάρι Τακόπουλου στον Τόπο Αλλού. Το έχω παρουσιάσει στο θέατρο του Γιώργου Αρμένη, στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου και πριν από δύο χρόνια στο διεθνές Φεστιβάλ του Λονδίνου. Παρουσιάζω επίσης τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 29, 30, 31 Μαρτίου και στις 1, 2 und 3 April. Anschließend, στις αρχές Μαΐου, θα ανεβάσω το «Drinking in America» του Ερικ Μπογκόζιαν στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πρόκειται για δέκα μικρούς μονολόγους – ένα έργο σκληρό, αλλά έχουμε εκπαιδευτεί να παίζουμε τη βρώμα με χρώμα. Τώρα έχω βρει έναν καινούργιο φίλο, τον Ομηρο. Ανεβάζω τη Ραψωδία Α‘ της «Οδύσσειας» σε μετάφραση Δημήτρη Μαρωνίτη στο Ιδρυμα Κακογιάννης στις αρχές Ιουνίου. Ende, das 2013 θα ανεβάσω το έργο της Ηρώς Διαμαντούρου «Μια νύχτα χωρίς τον Σάντσο», επίσης στο Ιδρυμα Κακογιάννης. Τα κείμενα θα τα πρωτοπαρουσιάσω το καλοκαίρι στην Αίγινα, σε ένα θαυμάσιο αμφιθέατρο στο Ελλάνιον Ορος.

Επέλεξα…
Να ζω κοντά στη φύση, διότι γίνεται κανείς πιο ουσιαστικός μέσα σ‘ αυτήν. Απομυθοποιεί πολλά πράγματα. Οπως τον θάνατο, που είναι υπαρξιακός σταθμός. Η φύση είναι το μέτρο της ζωής και εγώ μένω στην καρδιά της φύσης, σε ένα βουνό. Δεν πατάει εδώ άνθρωπος, μόνο κανένας φίλος. Ξέρετε, η Αίγινα είναι ένας χώρος κρυμμένων ανθρώπων. Μένουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι εδώ. Είναι μια μικρή Ελλάδα.

Δηλώνω…
Μαθητευόμενος ηθοποιός. Και δεν το λέω από μετριοπάθεια. Θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να είσαι επαγγελματίας ηθοποιός στην Αθήνα. Γιατί ίσως υποχρεωθείς να κάνεις κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη τέχνη σου, ώστε να πληρώσεις το ενοίκιό σου. Εγώ για να μπορέσω να συντηρηθώ επισκευάζω παλιά έπιπλα. Και στη Νέα Υόρκη έτσι επιβίωσα. Αλλά αυτό με ικανοποιεί γιατί κάνω κάτι με το σώμα μου.

Glauben…
Οτι ο Ελληνας είναι γεννημένος για τη σκηνή. Η γλώσσα είναι όχημα για τον ηθοποιό, συν του ότι έχει και αυτή την τεράστια συλλογική μνήμη – έχουν περάσει όλες οι φυλές από αυτόν τον τόπο. Fr‘ όλα αυτά λέω στους ηθοποιούς του Φυτωρίου: «Αφήστε λίγο την Ελλάδα και πηγαίνετε να μείνετε στο Λονδίνο ή στο Δουβλίνο, που είναι η καλύτερη θεατρική πιάτσα στον κόσμο, ή στη Νέα Υόρκη». Και εγώ έβγαλα τη δραματική σχολή του Βαφειά στην Αθήνα, αλλά μου πήρε τρία χρόνια στην Αμερική για να… να ξεχάσω ό,τι είχα μάθει. Παίζαμε, erinnern, με στόμφο, δεν κάναμε ανάλυση κειμένου και οι καθηγητές είχαν τον νου τους πότε θα πληρωθούν. Αυτή ήταν η μοναδική τους μέριμνα.

Διαπιστώνω…
Οτι ο κόσμος έχει ανάγκη για νέους ήρωες, νέα πρότυπα. Τώρα περισσότερο από ποτέ. Το συνειδητοποιώ διότι έχω δει παραστάσεις στην Αθήνα με γεμάτες τις αίθουσες – Par‘ όλη την κρίση. Also, ο κόσμος κάτι ψάχνει να βρει. Τη χαμένη πνευματικότητά του, vielleicht. Κακά τα ψέματα, πρώτα χάσαμε κάτι άλλο και στη συνέχεια τα λεφτά μας.

πότε και που
«Ο προτελευταίος των Μόνικιν» του Πάρι Τακόπουλου.
Τόπος Αλλού, Κεφαλληνίας 17.
Beim 13, 14, 20, 21 und 28/2, beim 9.30 pm.
Πληροφορίες στο τηλ. 6974 521.213

Quelle : tovima.gr