Χρονολογείται στον 2ο π. Χ. αιώνα και βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την πόλη

Ενα λιμάνι της Ρωμαϊκής εποχής και δίπλα του ένα αρχαιότερο, το οποίο παρουσιάζει ελληνικά στοιχεία και χρονολογείται στον 2ο π. Χ. αιώνα έχουν φέρει στο φως οι ανασκαφές που διεξάγονται στην Κωνσταντινούπολη σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την πόλη, σε μια μικρή χερσόνησο της λίμνης Κιουτσουκτσεκμετσέ.

Το πρώτο έχει ήδη ταυτισθεί καθώς πιστεύεται ότι πρόκειται για την πόλη Βαθονέα, κάποια ερείπια της οποίας βρίσκονται βυθισμένα στα νερά της λίμνης. Η Βαθονέα ήρθε στο φως για πρώτη φορά το 2007, ύστερα από μια περίοδο ανομβρίας, όταν η στάθμη των υδάτων της λίμνης κατέβηκε. Τότε ανακαλύφθηκε ότι το λιμάνι έκρυβε τεράστιο θησαυρό αρχαίων αντικειμένων, που χρονολογούνται από τον 4ο έως τον 6ο αιώνα μ. Χ., την περίοδο δηλαδή, στην οποία ιδρύθηκε η Κωνσταντινούπολη.

Τείχη του λιμανιού, καλοφτιαγμένα πολυώροφα κτίρια που ίσως ανήκαν σε έπαυλη ή ανάκτορο, μία τεράστια υπαίθρια δεξαμενή, έναν βυζαντινό ναό του 5ου ή 6ου αιώνα που ήταν κτισμένος πάνω στα θεμέλια ενός αρχαίου ελληνικού ναού, νεκροταφείο της ίδιας εποχής αλλά και λιθόκτιστους δρόμους έφεραν στο φως οι αρχαιολόγοι κατά την τελευταία ανασκαφική περίοδο στην περιοχή του μικρότερου λιμανιού. Währung, κεραμική και άλλα ευρήματα εξάλλου, υποδηλώνουν ότι η εκκλησία καταστράφηκε στο μεγαλύτερο μέρος της από σεισμό το 557 αλλά παρέμεινε σε χρήση έως το 1037, όταν μία ακόμη σεισμική δόνηση την κατεδάφισε ολοσχερώς.

Οπως είναι προφανές η συγκεκριμένη περιοχή είχε διαρκή κατοίκηση και δραστηριότητα από την αρχαία ελληνική εποχή. Οπως ανακοίνωσαν μάλιστα οι τούρκοι αρχαιολόγοι που διενεργούν τις ανασκαφές, ο οικισμός ήταν πολύ μεγάλος αφού φαίνεται ότι εκτεινόταν τουλάχιστον σε 7,8 τετραγωνικά χλμ. Τα τείχη του λιμανιού εξάλλου έχουν μήκος, το οποίο φθάνει στο μισό τουλάχιστον του μήκους των τειχών της Κωνσταντινούπολης.

Η πιθανότητα να επρόκειτο για ένα θέρετρο της εποχής είναι κάτι που διερευνάται, ούτε όμως η ονομασία Βαθονέα είναι βέβαιη, καθώς οι αναφορές γι΄ αυτή, που προέρχονται από αρχαίες και βυζαντινές πηγές είναι ασαφείς. Συγκεκριμένα ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μιλάει στη «Φυσική Ιστορία» του για έναν ποταμό με το όνομα Βαθυνίας, που εκβάλλει στη λίμνη.

Ενώ ένας βυζαντινός μοναχός, ο Άγιος Θεοφάνης ο Ομολογητής αναφέρει τον 9ο αιώνα μία περιοχή, που την αποκαλεί Βαθύασο.

Στη θέση πάντως βρέθηκαν γυάλινα αντικείμενα και κεραμική που χρονολογούνται έως τον 14ο αιώνα, αλλά και πλίνθοι με την επιγραφή ΚΩΝCTANS, του 5ου μ. Χ. Jahrhundert. Από άλλα ευρήματα εξάλλου προκύπτουν οι εμπορικές σχέσεις της πόλης με περιοχές μακρινές όπως η Παλαιστίνη και η Συρία. Η σχέση της ωστόσο με την Κωνσταντινούπολη παραμένει ασαφής αν και θα μπορούσε να εξυπηρετεί τόσο τα εμπορικά πλοία όσο και το στόλο της αυτοκρατορίας ως ασφαλές λιμάνι έξω από τα τείχη της πόλης. Οπως είναι γνωστό άλλωστε η Κωνσταντινούπολη είχε λιμάνια στον Κεράτιο Κόλπο και στη Θάλασσα του Μαρμαρά.

Ενδιαφέρον έχει εξάλλου η αποκάλυψη στο βυθό της λίμνης μιας κτιριακής κατασκευής, που πιθανότατα ανήκε σε φάρο. Κι αν αυτό επαληθευτεί, θα πρόκειται για έναν από τους μόλις τρεις ρωμαϊκούς φάρους, που είναι γνωστό ότι υπήρχαν στην ανατολική Μεσόγειο, δίπλα σε αυτούς της Αλεξάνδρειας και των Πατάρων (αρχαία πόλη και λιμάνι της Λυκίας στη Μικρά Ασία).

Quelle : tovima.gr

Από τη βυζαντινή τέχνη εμπνέεται ο δανός ζωγράφος αλλά και γλύπτης, συγγραφέας και ποιητήςΠερ Κίρκεμπιπου παρουσιάζει έργα του στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο από την 1η Φεβρουαρίου σε μία έκθεση που έχει τίτλο «Ενας δημιουργικός διάλογος με τη βυζαντινή τέχνη».

Τα έργα του Κίρκεμπι ωστόσο δεν είναι αντίγραφα θρησκευτικών εικόνων ή θεολογικών σκηνών, αν και ο θεατής μπορεί να ανιχνεύσει σ΄ αυτά κάποια χρώματα, σχήματα, δομές αλλά και θέματα που σχετίζονται με τη βυζαντινή παράδοση, τα οποία όμως είναι ενταγμένα στη δουλειά του με εντελώς προσωπικό τρόπο.

Ο Περ Κίρκεμπι (Κοπεγχάγη 1938) είναι ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του νέο-εξπρεσιονισμού στη Δανία αλλά το έργο του παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα – παρ΄ ότι έχει εκτεθεί παλαιότερα σε σημαντικά μουσεία του εξωτερικού όπως η Τέιτ Μόντερν του Λονδίνου, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι και στο Μητροπολιτικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Σε λίγο καιρό εξάλλου, διοργανώνεται έκθεσή του στο «Palais des Beaux Arts», στις Βρυξέλλες.

Στην Αθήνα παρουσιάζονται 29 έργα του και την επιμέλεια της έκθεσης έχει οΜίκαελ Βίβελ, ιστορικός τέχνης, μελετητής του έργου του ενώ η διοργάνωση, την οποία έχει αναλάβει η πρεσβεία της Δανίας στην Ελλάδα, τελεί υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Δανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την έκθεση συνοδεύει εικονογραφημένος κατάλογος με κείμενα του καλλιτέχνη, του επιμελητή καθώς και της διευθύντριας του μουσείουΑναστασίας Λαζαρίδου. Στο πλαίσιο της έκθεσης, η οποία θα διαρκέσει μέχρι την 24η Μαρτίου 2012, θα πραγματοποιηθούν θεματικές διαλέξεις και άλλες παράλληλες δραστηριότητες.

Quelle : tovima.gr

Στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Metropolitan άφησε την τελευταία του πνοή o μεγάλος έλληνας σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος που τραυματίστηκε σε τροχαίο ατύχημα που συνέβη λίγο πριν τις 7 το απόγευμα της Τρίτης στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας .Ο σκηνοθέτης υπέστη βαριές εγκεφαλικές κακώσεις και οι γιατροί προβληματίστηκαν για το αν θα έπρεπε να υποβληθεί ή όχι σε χειρουργείο.

Σημειώνεται ότι στο ΕΚΑΒ, διεξάγεται ΕΔΕ ώστε να διευκρυνιστούν τα αίτια της καθυστέρησης του ασφενοφόρου, στο σημείο του ατυχήματος.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα ταινίας και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από ιδιωτική μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας και τραυματίστηκε ελαφρά.

Την διερεύνηση των συνθηκών υπό τις οποίες συνέβη το δυστύχημα έχει αναλάβει η Τροχαία Κορυδαλλού στην οποία πρόκειται να δώσει κατάθεση ο ειδικός φρουρός. Οπως ανέφεραν αξιωματικοί της Τροχαίας το περιστατικό συνέβη σε μια απόσταση περίπου 30 μέτρων από την έξοδο του πρώτου τούνελ στο δρόμο με κατεύθυνση προς Κερατσίνι σε ένα επικίνδυνο, όπως το χαρακτηρίζουν σημείο, λόγω της συχνότητας των τροχαίων ατυχημάτων που γίνονται εκεί. Παράλληλα στο «μικροσκόπιο» θα μπουν οι εικόνες από κάμερα κλειστού κυκλώματος που βρίσκεται στο τούνελ και ενδεχομένως έχει καταγράψει την σκηνή του δυστυχήματος

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Παντελής Καψής με την αναγγελία του θανάτου του κορυφαίου έλληνα σκηνοθέτη δήλωσε: «Ολοι πενθούμε για τον μεγάλο Ελληνα που με το έργο του τίμησε την πατρίδα μας».

«Ξεχάστε με στη θάλασσα»

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει „δικό μου είναι“/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

Οταν ένας σκηνοθέτης όχι μόνον δεν διαβάζει αλλά ούτε καν μετρά πια τα βιβλία που γράφονται για αυτόν και το έργο του, τότε βρίσκεται στην κορυφή.

Οταν για λογαριασμό μιας ταινίας, έχει την δυνατότητα να κτίσει και μετά να γκρεμίσει ένα ολόκληρο χωριό _όπως έκανε με το «Λιβάδι που δακρύζει»_ τότε βρίσκεται στην κορυφή. Στην Γαλλία, για μια και μόνον ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το «Ταξίδι στα Κύθηρα», έχει γραφεί 600 σελίδων (!) μελέτη για ντοκτορά η οποία στην συνέχεια εκδόθηκε στο εμπόριο.

Οι τίτλοι έναρξης της ταινίας του με τίτλο «Το λιβάδι που δακρύζει»

Στην Ιαπωνία έγινε πάταγος όταν οι ταινίες του κυκλοφόρησαν σε ειδική έκδοση DVD η οποία εκτός των άλλων περιείχε απαγγελία -από τις τρεις κόρες του- ποιημάτων που έχει γράψει ο ίδιος. Στην βιβλιογραφία που τον αφορά θα βρούμε ακόμα και βιβλία στα κινέζικα (!) ενώ όποτε ανακοίνωνε έστω και μια ιδέα για ταινία, τότε η ταινία αυτομάτως γινόταν γεγονός στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη πολλά χρόνια πριν την ολοκλήρωσή της όπως ακριβώς συνέβη με την τελευταία του δημιουργία «Η άλλη θάλασσα» που δυστυχώς θα μείνει ανολοκλήρωτη.

Αυτό είναι το σημείο όπου εδώ και χρόνια βρισκόταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος που γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα και σπούδασε νομικά και κινηματογράφο στο Παρίσι. Αφού πέρασε από τον χώρο της κριτικής (εφημερίδα «Αλλαγή», περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος») ο σημαντικότερος σύγχρονος πρεσβευτής του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, είχε βραβευθεί με ό,τι σημαντικό υπάρχει στον χώρο του κινηματογράφου: Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ Κανών για το «Μια αιωνιότητα και μια ημέρα», μεγάλο βραβείο της επιτροπής για το «Βλέμμα του Οδυσσέα» στο ίδιο φεστιβάλ, Χρυσός Λέων για τον «Μεγαλέξανδρο» στο φεστιβάλ Βενετίας. Ο Αγγελόπουλος έφυγε αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στον ελληνικό πολιτισμό. Τον πολιτισμό στον οποίο πίστευε, τον πολιτισμό για τον οποίο στεναχωριόταν τόσο πολύ και μέσα από την καρδιά του για την τωρινή κατάντια του.

«Ζούμε μια περίοδο που θα την ονόμαζα μοναδική, όχι με την καλή έννοια αλλά με την αρνητική της» είχε πει πέρσι, τέτοια εποχή στο Βήμα ο Αγγελόπουλος. «Έχω αρκετά χρόνια πίσω μου και τέτοιο πράγμα δεν το έχω ξαναζήσει. Ακόμα και στην περίοδο του Εμφυλίου, στην περίοδο της δικτατορίας ή και στην Κατοχή, ακόμα και τότε τα πράγματα είχαν μια δυναμική περίεργη, μια δυναμική υπόγεια, που δούλευε. Υπήρχε μια αντίσταση, υπήρχαν συγκρούσεις με ιδεολογικό περιεχόμενο, υπήρχε η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Όταν είχαμε χούντα, πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει και ότι τα πράγματα θα ανοίξουν. Πιστέψαμε σε αυτό που έμοιαζε ότι πάει να πάει να γίνει και ποτέ δεν έγινε».

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατόρθωσε να φθάσει σε αυτό το σημείο εξουσίας και αναγνώρισης, καλλιεργώντας υπομονετικά αλλά και πεισματικά την μοναδική αισθητική και γλώσσα του μέσα από μια σειρά ταινιών που αποτυπώνουν την εικόνα και την Ιστορία της Ελλάδας του. Της Ελλάδας μας. Μιας Ελλάδας που υπάρχει δίπλα μας αλλά που χωρίς τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου ίσως να μην γνωρίζαμε ποτέ. Της Ελλάδας στην «Αναπαράσταση», της Ελλάδας στον «Θίασο», της Ελλάδας στις «Μέρες του ’36», της Ελλάδας στον «Μεγαλέξανδρου», στον «Μελισσοκόμο» και στο «Βλέμμα του Οδυσσέα».

«Είμαι ένας άνθρωπος που ανήκει σε μια γενιά που έχει περάσει από συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους με όλες τις έννοιες και με την απήχηση του ιστορικού παρόντος της εκάστοτε εποχής πάνω στην καθημερινότητα» είχε πει στο Βήμα ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. «Θεωρώ ότι δεν μπορείς να μένεις εκτός και αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά της δικής μου γενιάς κινηματογραφιστών με την σημερινή».

Quelle : tovima.gr

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα στην εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, στην εποχή των μεγάλων απειλών, στην εποχή της σύγχρονης «τρομοκρατίας»: DASΚαρυοφυλλιά Καραμπέτη προτείνει, για τις 23 Januar (beim 20.30) στο πλαίσιο του Θεατρικού Αναλογίου του Ιωνικού Κέντρου την «Ιουλιέτα των Μάκιντος» τουΣτέλιου Λύτρα,επιλέγοντας να επιμεληθεί της σκηνοθεσίας και να «διαβάσει» τον ρόλο της Ιουλιέτας.

Εργο γραμμένο το 1991 από τον συγγραφέα και ποιητή που έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 1993 – Im Alter 41 Jahre, καταπιάνεται με το σαιξπηρικό θέμα, δίνοντας στους ήρωες σημερινά πρόσωπα. Η υπόθεση εκτυλίσσεται μέσα στην εφιαλτική ατμόσφαιρα ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος οργουελικού τύπου, με ΜΑΤ που συγκρούονται και νεαρούς διαδηλωτές. Η Ιουλιέτα είναι υπάλληλος μιας τεράστιας εταιρείας που τη συνθλίβει καθημερινά, ενώ ο Ρωμαίος ένας καταζητούμενος «τρομοκράτης» που διακινεί ηλεκτρονικά αρχεία με απαγορευμένο υλικό. Το κλειστοφοβικό εσωτερικό αλλά και εξωτερικό τοπίο κυριαρχείται από οθόνες – είτε υπολογιστών, είτε τηλεοράσεων που προβάλλουν συνεχώς δελτία κρατικής προπαγάνδας, σκηνές υπέρτατης βίας και εικόνες πολέμου. Παίζουν ακόμα οιΔημήτρης Λάλος,Γιάννης Λεάκος, Ηλιάννα Μαυρομάτη, Κρις Ραντάνοφ, Βασίλης Χατζηδημητράκης, ενώ στο βίντεο συμμετέχει οΣτέλιος Μάινας.

Το έργο είχε ανέβει για πρώτη φορά το 2000 από το θέατρο Σημείο σε σκηνοθεσίαΝίκου Διαμαντή με τηνΙωάννα Μακρή στον ρόλο της Ιουλιέτας.

Inzwischen, αυτή την εβδομάδα στο Ιωνικό Κέντρο θα δοθούν σήμερα, Δευτέρα και αύριο, Dienstag 16 und 17 Januar, δύο ακόμα παραστάσεις.

Απόψε (16/1, beim 21.30) «Ο Αρτονέν Αρτό θυμάται τον Χίλτερ στο Καφέ Ρομάν του Βερολίνου», σε σκηνοθεσία τουΔημήτρη Καντιώτη mit ihmΝίκο Παντελίδη. Μαζί του επί σκηνής οΑλέξανδρος Μποτίνηςπαίζει τσέλο. Βασισμένη στην ανεπίδοτη επιστολή του γάλλου θεωρητικού στον Χίλτερ, ο Τομ Πέκερτ συνέθεσε έναν ιδιαίτερο μονόλογο, στο πνεύμα τουΑρτό, που συνδυάζει ακραίες σκέψεις. Θα επαναληφθεί στις 23 und 30 Ιανουαρίου καθώς και στις 6 Februar. Ωρα έναρξης: 21.30.

Anschließend, την προσεχή Τρίτη, 17 Januar (beim 20.30), στον ίδιο χώρο θα παρουσιασθεί το έργο τηςΣόνιας Ζαχαράτου «Ο εχθρός μου». Το κείμενο τοποθετεί κάπου στον κόσμο άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ήρωες μιας τρομοκρατικής πράξης. Η συγγραφέας επισημαίνει ότι«γύρω τους, μέσα στην παγωμένη αίθουσα, όπου έχουν εγκλωβιστεί, υπάρχουν όπλα και εκρηκτικά. Μια γυναίκα, με το γιο της στην αγκαλιά, εξαντλημένη από την κούραση, αποκοιμιέται. Ενας άντρας, δίπλα της, την ξυπνά και της μιλά. Είναι ένας από τους δεσμώτες! Τι μπορεί να της λέει; Ποια κατάληξη θα έχει η ομηρεία; Τι θα απογίνουν οι ήρωές μας;». Στο θεατρικό αναλόγιο διαβάζουν ηΤιτίκα Βλαχοπούλου (η οποία έχει και τη σκηνοθετική επιμέλεια) και οΔημήτρης Πετρόπουλος.Φάουτο παίζει ηΣοφία Μαυρογενίδου.

Quelle : tovima.gr

Οι «Απόγονοι», το τελευταίο μέχρι σήμερα φιλμ του ελληνικής καταγωγής αμερικανού σκηνοθέτηΑλεξάντερ Πέιν, είναι ένας από τους μεγάλους νικητές των εφετινών Χρυσών Σφαιρών που δόθηκαν το βράδυ της Κυριακής στο Λος Αντζελες, με παρουσιαστή τον βρετανό ηθοποιόΡίκι Ζερβές, ο οποίος σε αντίθεση με την περσινή απονομή εφέτος ήταν φειδωλός σε κακίες.

Το ευαίσθητο αλλά συγχρόνως κωμικό δράμα ενός μεσήλικα (Τζορτζ Κλούνεϊ) που προσπαθεί να βρει τρόπο επικοινωνίας με τις κόρες του γνωρίζοντας ότι η σύζυγός του πεθαίνει, απέσπασε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας και καλύτερης ανδρικής ερμηνείας σε δραματική ταινία (Κλούνεϊ).

Στην «απέναντι» όχθη, την κατηγορία της καλύτερης κωμωδίας ή μιούζικαλ, το «Artist» – η βωβή, ασπρόμαυρη ταινία τουΜισέλ Χαζαναβίσιους που ακολουθεί ανοδική πορεία από τότε που διακρίθηκε στο περσινό φεστιβάλ Καννών – κέρδισε τρία βραβεία: καλύτερης κωμωδίας ή μιούζικαλ, καλύτερης ανδρικής ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ για τον γάλλο ηθοποιόΖαν Ντεζαρντέν και μουσικής (Λουντοβίκ Μπουρσέ).

Κρίμα που ο Αλεξάντερ Πέιν δεν κέρδισε και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης σκηνοθεσίας, αφού το βραβείο αυτό δόθηκε στονΜάρτιν Σκορσέζε για το «Hugo», ένα homage του σκηνοθέτη απέναντι στον ίδιο τον κινηματογράφο που θα προβληθεί σε λίγο καιρό στις αίθουσες.

Ενας άλλος «παλιός», DasΓούντι Αλεν κέρδισε το βραβείο σεναρίου για τα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», που και αυτός κοιτάζει με νοσταλγία κάτι στο παρελθόν, τις παλιές, καλές μέρες της Πόλης του Φωτός.

DASΜέριλ Στριπκέρδισε την όγδοη Χρυσή Σφαίρα της καριέρας της στην κατηγορία της γυναικείας ερμηνείας σε δραματική ταινία για την ερμηνεία της ωςΜάργκαρετ Θάτσερστη μετριότατη όμως «Σιδηρά Κυρία» της Φιλίντα Λόιντ. Αντιστοίχως στην κωμωδία ή μιούζικαλ, oderΜισέλ Γουίλιαμς βραβεύτηκε για τη δουλειά της στο «Επτά μέρες με τη Μέριλιν» όπου επίσης υποδύεται ένα πραγματικό πρόσωπο, ihrΜέριλιν Μονρόε.

Δίκαιη η βράβευση της ταινίας του ιρανού σκηνοθέτηΑσγκάρ Φαρχαντί«Ενας χωρισμός» αλλά και εκείνη του βετεράνου καναδούΚρίστοφερ Πλάμερ που κέρδισε το βραβείο β‘ ανδρικού ρόλου για την ταινία «Οι πρωτάρηδες» όπου υποδύθηκε τον ομοφυλόφιλο πατέρα τουΓιούαν Μακ Γκρέγκορ.

Στις γυναίκες βραβεύτηκε η μαύρη ηθοποιόςΟκτάβια Σπένσερ για το αντιρατσιστικό φιλμ «Οι υπηρέτριες».

Αν όχι όλα, τα περισσότερα από αυτά τα ονόματα σύντομα θα ακουστούν ξανά όταν θα ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες των Οσκαρ 2012.

Καλύτερη Ταινία – Δράμα: «Οι Απόγονοι»

Καλύτερη Ταινία – Κωμωδία ή Μιούζικαλ: «The Artist»

Καλύτερος Ηθοποιός – Δράμα: Τζορτζ Κλούνεϊ («Οι Απόγονοι»)

Καλύτερη Ηθοποιός – Δράμα: Μέριλ Στριπ («Τhe Iron Lady»)

Καλύτερος Ηθοποιός – Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Ζαν Ντιζαρντέν («Τhe Artist»)

Καλύτερη Ηθοποιός – Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Μισέλ Γουίλιαμς («Επτά Μέρες με τη Μέριλιν»)

B‘ Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Πλάμερ («Οι Πρωτάρηδες»)

B‘ Γυναικείος Ρόλος: Οκτάβια Σπένσερ («Υπηρέτριες»)

Καλύτερος Σκηνοθέτης: Μάρτιν Σκορσέζε («Hugo»)

Καλύτερο Σενάριο: Γούντι Αλεν («Μεσάνυχτα στο Παρίσι»)

Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: «Οι Περιπέτειες του Τεντέν – Το Μυστικό του Μονόκερου»

Καλύτερη Μουσική: «The Artist»

Καλύτερο Τραγούδι: Masterpiece («W.E.»)

Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: «Ενας Χωρισμός» του Ασγκάρ Φαρχαντί

Quelle : tovima.gr

Quelle : tovima.gr