Archiv der Kategorie: Allgemein

Allgemein

Κύπρος: Επιστρέφουν κλεμμένα κειμήλια από τα κατεχόμενα

Με μια πολύ σημαντική απόφαση του Εφετείου Μονάχου

Μία μεγάλη νίκη, δυστυχώς όμως μόνον σε πολιτιστικό πλαίσιο είχε η Κύπρος ύστερα από την απόφαση του Εφετείου του Μονάχου να επιστραφούν στην Εκκλησία της Κύπρου 173 εκκλησιαστικά κειμήλια, όπως εικόνες, ψηφιδωτά, τοιχογραφίες κ. ein. που είχαν συλληθεί από ναούς και μονές στα κατεχόμενα, από τον τούρκο αρχαιοκάπηλο Αϊντίν Ντικμέν.
 
Πρόκειται για μία υπόθεση που εκκρεμούσε επί μια δεκαπενταετία καθώς ο Ντικμέν είχε κατορθώσει με νομικά τεχνάσματα να πείσει _μερικώς βέβαια_ ότι τα κειμήλια του ανήκαν (!), έτσι ζητούσε ως αντίτιμο 6 Million. Euro. Καθοριστική όμως, ήταν η γνωμάτευση του γερμανού καθηγητή βυζαντινολογίας κ. Γιοχάνες Ντέκερ, ο οποίος απέδειξε ότι τα κειμήλια είναι έργα κυπρίων αγιογράφων.
 
Να σημειωθεί ωστόσο, ότι το σύνολο των έργων που κατασχέθηκαν από τα χέρια του τούρκου αρχαιοκάπηλου ήταν 232 aber die 60 θα παραμείνουν ακόμη στη Γερμανία, καθώς τα περισσότερα είναι αρχαιότητες, για τις οποίες ο κ. Ντέκερ δεν μπορεί να γνωματεύσει.
Οι μεγαλύτερες λεηλασίες του Ντικμέν έγιναν στις τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Ευφημιανού στη Λύση, οι οποίες αγοράστηκαν από το ίδρυμα Μενίλ στο Τέξας αλλά πέρυσι κατέση δυνατό να εοπιστραφούν στην Κύπρο αλλά και στα επιτοίχια ψηφιδωτά του 6ου αιώνα από τον ναό της Παναγίας Κανακαριάς στη Λυθράγκωμη.
 
Μεταξύ των έργων που θα επιστραφούν πάντως είναι τεμάχια ψηφιδωτών από την Παναγία Κανακαριά, σπαράγματα τοιχογραφιών από την Παναγία Αψινθιώτισσα στο Συγχαρί, όπως το κεφάλι του αγίου Ιγνατίου, σπαράγματα επίσης, τοιχογραφιών από το ναό της Παναγίας Περγαμηνιώτισσας στην Ακανθού, που χρονολογούνται στο 12ο αιώνα, τοιχογραφιών από το ναό Αγίας Σολομονής του 9ου αιώνα και από το ναό του Αντιφωνητή (περ. 1200 και τέλη 15ου αι.) καθώς επίσης ένας μεγάλος αριθμός εικόνων και παλαιά χειρόγραφα.
 
«Πρόκειται για έργα που προέρχονται από πενήντα περίπου διαφορετικούς λεηλατημένους ναούς στην τουρκοκρατούμενη Κύπρο, που έχουν πλήρως ταυτιστεί, ενώ δυστυχώς μεγάλο μέρος τους δεν έχει πλήρως ταυτολογηθεί λόγω ελλιπών αρχείων», αναφέρεται από την Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Με την ίδια απόφαση του Εφετείου εξάλλου ο Ντικμέν πρέπει να επιστρέψει στην Εκκλησία της Κύπρου περίπου 90 χιλιάδες ευρώ, που είχαν κατασχεθεί μαζί με τα κειμήλια στο διαμέρισμά του στο Μόναχο από την Βαυαρική Αστυνομία το 1997.
.
Quelle : tovima.gr
Allgemein

Το BBC «ξεπουλά» τους τουριστικούς οδηγούς Lonely Planet

Η αμερικανική NC2 Media θα εξαγοράσει τους οδηγούς έναντι 51,5 εκατομμυρίων λιρών από το BBC Worldwide, τους οποίους είχε αγοράσει το 2011 130,2 εκατομμύρια λίρες.

Το βρετανικό BBC αποφάσισε να πουλήσει τους τουριστικούς οδηγούς Lonely Planet σε έναν αμερικανικό όμιλο και μάλιστα σε τιμή κατά πολύ μικρότερη —μειωμένη σχεδόν κατά 80 εκατομμύρια λίρες— από αυτήν στην οποία είχε αγοράσει την εκδοτική εταιρεία.
Η αμερικανική NC2 Media θα εξαγοράσει τους οδηγούς έναντι 51,5 εκατομμυρίων λιρών από το BBC Worldwide, το εμπορικό τμήμα της δημόσιας βρετανικής τηλεόρασης. Η εξαγορά του Lonely Planet από το BBC είχε γίνει σε δύο φάσεις, das 2007 und die 2011 και είχε στοιχίσει συνολικά 130,2 εκατομμύρια στερλίνες.
Το BBC Trust, ο εποπτεύων φορέας του BBC, είπε ότι αυτή η αγοραπωλησία θα πρέπει να γίνει μάθημα για τις «σημαντικές οικονομικές απώλειες» που προκάλεσε.
Η αγορά του Lonely Planet από το BBC Worldwide είχε επικριθεί την εποχή εκείνη με το σκεπτικό ότι δεν ανταποκρινόταν στους βασικούς στόχους της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Μέχρι τότε το BBC Worldwide περιοριζόταν στην εκμετάλλευση των εγχώριων τηλεοπτικών παραγωγών.
Η εταιρεία Lonely Planet, η έδρα της οποίας βρίσκεται στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, απασχολεί 400 εργαζόμενους. Έχει επίσης γραφεία στο Λονδίνο, την Καλιφόρνια και το Νέο Δελχί. Οι οικονομικές επιδόσεις της εταιρείας επιδεινώθηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω της ανατίμησης του αυστραλιανού δολαρίου, των αναδιατάξεων στον εκδοτικό χώρο και της παγκόσμιας ύφεσης που επηρέασε τον τουρισμό, σημειώνει στην ανακοίνωσή του το BBC.
„Το BBC δεν θα κάνει τέτοιου είδους εξαγορές στο μέλλον», διαβεβαίωσε η αντιπρόεδρος του BBC Trust Νταϊάν Κόιλ, τονίζοντας ότι το Lonely Planet δεν αποδείχτηκε καλή επένδυση.
Quelle : kathimerini.gr
Allgemein

Ζητείται ιστορικός για την ελληνική λογοτεχνία

Οι παλιές Ιστορίες εξαντλήθηκαν και οι νέες περιμένουν τον συγγραφέα τους. Τι δείχνουν τα πρακτικά ενός συνεδρίου που εκδίδονται από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Mit 600 σελίδες, 33 μελετήματα και μια θεματολογία που καλύπτει έναν αιώνα, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 ως την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, τα πρακτικά του συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στη μνήμη του κριτικού και ιστορικού της ελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρου Αργυρίου (1921-2009) τον Μάιο του 2011 στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο και τυπώθηκαν στον τόμο Για μια ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας του εικοστού αιώνα. Προτάσεις ανασυγκρότησης, θέματα και ρεύματα (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης – Benaki Museum, 2012), αποτελούν ντοκουμέντο.

Ο τόμος αφενός μεν αποτυπώνει τη διασπορά, την κατάσταση και τη δυναμική των νεοελληνικών σπουδών σε μια κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας στην οποία οι νεοελληνικές φιλολογικές σπουδές συρρικνώνονται όχι μόνο με τη σταδιακή κατάργηση εδρών σε περιώνυμα πανεπιστήμια του εξωτερικού, αλλά και με τις επερχόμενες αλλαγές του σχεδίου «Αθηνά» στον ελλαδικό χώρο. Αφετέρου δε κατοπτρίζει τη διαδρομή και τις αναζητήσεις της ιστοριογραφίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας στη μετά Αργυρίου εποχή, κατά την οποία η μεταπολιτευτική και σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία γυρεύει τον ιστορικό της.

Εξηντάρηδες και πενηντάρηδες οι περισσότεροι συνεργάτες του τόμου, μέλη της αφρόκρεμας της νεοελληνικής φιλολογίας, αντιπροσωπεύουν τη χρυσή εποχή των νεοελληνικών σπουδών (1970-2000), όταν οι αλλοδαποί ερευνητές μελετούσαν με προσήλωση τη νεοελληνική γλώσσα (Πίτερ Μάκριτζ), ερευνούσαν ακάματα την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας (Μάριο Βίτι) και ενδιαφέρονταν να καταστήσουν γνωστά και ελκυστικά στο αλλόγλωσσο κοινό πρώιμα κείμενα της νεοελληνικής παράδοσης (Ρόντρικ Μπίτον).

Παράλληλα με την έκρηξη της έρευνας της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό, μελετητές στην Ελλάδα, συντονισμένοι με τις νέες λογοτεχνικές θεωρίες, αναπτύσσουν ζωηρή ερευνητική και ερμηνευτική δραστηριότητα που μαρτυρεί η θεματολογία του συνεδρίου για τον Αργυρίου και το εύρος των προσεγγίσεων: Η λογοτεχνία του 20ού αιώνα παρατηρείται μέσα από τον φακό του γλωσσικού ζητήματος, ταξινομείται με όρους ειδολογικούς, ερμηνεύεται στη βάση των εθνικών σκοπιμοτήτων και των ιδεολογικών συγκρούσεων, εξετάζεται με τα εργαλεία του έμφυλου λόγου, εκτιμάται η εναρμόνισή της με τα ευρωπαϊκά αισθητικά ρεύματα.

Μια σειρά Ιστοριών της νεοελληνικής λογοτεχνίας που γράφονται στο διάστημα αυτής της χρυσής εποχής – αρχής γενομένης από την Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (ΜΙΕΤ, 1978) του καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Λίνου Πολίτη (1906-1982), ο οποίος θεωρείται ότι συνέβαλε «στη διαμόρφωση της νεοελληνικής φιλολογίας σε πραγματική επιστήμη» – συντελούν στη συστηματική ανάπτυξη της ιστοριογραφίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Μόνο τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια, χάρη στην Εισαγωγή στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία (Νεφέλη, 1996) του Ρόντρικ Μπίτον, στην ένατη έκδοση της Ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Γνώση, 2000) του Κ. Θ. Δημαρά, στη νέα, ξαναγραμμένη, Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Οδυσσέας, 2003) του Μάριο Βίτι και στην οκτάτομη Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας και η πρόσληψή της (Καστανιώτης, 2001-2007) του Αλέξανδρου Αργυρίου ο διάλογος για την ιστορική αφήγηση της λογοτεχνίας μας και τις προϋποθέσεις της συγγραφής της βρισκόταν στην επικαιρότητα των φιλολογικών συζητήσεων.

Το πάγιο επαναλαμβανόμενο αίτημα για τη συγγραφή μιας νέας, πολύτομης και συλλογικής Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας – η έκβαση των συζητήσεων αυτών – κρύβεται σε μια διατύπωση στον πρόλογο του ανά χείρας τόμου, που υπογράφουν οι επιμελητές Αγγέλα Καστρινάκη, Αλέξης Πολίτης και Δημήτρης Τζιόβας. Οι μελέτες του τόμου, γράφουν, «συγκροτούν μια εναλλακτική, πολυπρισματική και ιστορικά προσανατολισμένη θεώρηση της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα».

Το ερώτημα στο οποίο δεν δίνουν απάντηση ούτε οι επιμελητές ούτε οι μελετητές που πραγματεύονται στο τέταρτο μέρος ζητήματα της ιστοριογραφίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας είναι πώς θα συγκροτηθούν όλες αυτές οι προσεγγίσεις σε μια νέα αφήγηση, πώς από τις προτάσεις «για μια Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», όπως δηλώνεται στον τίτλο του τόμου, θα περάσουμε στο ιστοριογραφικό αποτέλεσμα.

Οι ερευνητές που επισκέπτονταν τον Αλέξανδρο Αργυρίου στο διαμέρισμά του στην Πλουτάρχου στο Κολωνάκι είτε για να τον συμβουλευθούν για πραγματολογικές πληροφορίες που θησαυρίζονταν στο απύθμενο μνημονικό του είτε για να ανατρέξουν σε κάποιο τεκμήριο της τεράστιας βιβλιοθήκης του τον έβρισκαν τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του διαρκώς απασχολημένο με τη συγγραφή της Ιστορίας του. Οσο ζούσε ο Αργυρίου είχαμε τη βεβαιότητα ότι μια Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας γραφόταν. Ως τις τελευταίες στιγμές του ετοίμαζε τον ένατο τόμο της Ιστορίας του, με τις κριτικές αποτιμήσεις του για το ογκώδες υλικό που είχε καταθέσει στους προηγούμενους τόμους. Heute, τέσσερα χρόνια αργότερα, ξέρουμε ότι προς το παρόν μια νέα Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας δεν γράφεται.

Ο Αργυρίου και οι διάδοχοι
Ο διάδοχος του Αργυρίου θα πρέπει να αναζητηθεί στον χώρο των καθηγητών Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στα πανεπιστήμια, διότι είναι γνωστή η σύνδεση των Ιστοριών της λογοτεχνίας με την πανεπιστημιακή διδασκαλία, όπως υποστηρίζει σε αναλυτικό μελέτημά της στον εν προκειμένω τόμο η Βενετία Αποστολίδου. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα ο κριτικός Αλέξανδρος Αργυρίου αποτελούσε εξαίρεση σε μια σειρά ιστοριογράφων της λογοτεχνίας (K. Θ. Δημαράς, Λίνος Πολίτης, Μάριο Βίτι, Ρόντρικ Μπίτον) που ήταν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Στον χώρο της πανεπιστημιακής κριτικής ανήκουν στην πλειονότητά τους και οι συμμετέχοντες στον τόμο – με την εξαίρεση των λογοτεχνικών κριτικών Αλέξη Ζήρα, Ελισάβετ Κοτζιά και Βαγγέλη Χατζηβασιλείου -, αρκετοί από τους οποίους έχουν τοποθετηθεί δημόσια για την κατεύθυνση την οποία θα πρέπει να ακολουθήσει η Νεοελληνική Λογοτεχνική Ιστοριογραφία μετά τον Αργυρίου.

Το νέο που εισήγαγε ο Αργυρίου στην ιστοριογραφία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας ήταν η συγχρονική προσέγγιση του λογοτεχνικού φαινόμενου. Αφήνοντας στη σκιά τον μελετητή που κρίνει και αξιολογεί εκ των υστέρων, κατέγραψε την πρόσληψη των έργων τη στιγμή που εμφανίζονται και συνέδεσε το λογοτεχνικό έργο με την εποχή του και την κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία παράγεται.

Τι επιτάσσει η εποχή
Διευρύνοντας την οπτική του και αξιοποιώντας την πλούσια παρακαταθήκη του Αρχείου Αργυρίου που έχει δωρηθεί στο Μουσείο Μπενάκη και του ηλεκτρονικού αρχείου του Αργυρίου που παραχώρησε ο ίδιος στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, έχει διατυπωθεί με διάφορες ευκαιρίες πρόσφατα και παλαιότερα – όπως στη στρογγυλή τράπεζα με θέμα τις Ιστορίες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, που διοργάνωσε στην Αθήνα το 2004 το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, παρόντων του Αργυρίου και του Βίτι – ότι οι ιστοριογράφοι της πολύτομης, συλλογικής και πολυσυλλεκτικής Ιστορίας της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας θα πρέπει πλέον να ενσωματώσουν στη μελέτη και στην αισθητική αποτίμηση του λογοτεχνικού προϊόντος και την ιστορία των ειδών, των μεταφράσεων, του περιοδικού Τύπου, των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων, του γούστου του αναγνωστικού κοινού, των μπεστ σέλερ, των λογοτεχνικών βραβείων, της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση.

Η εποχή μας απαιτεί να κατακτηθούν τα ανεξερεύνητα εδάφη της λογοτεχνίας ως θεσμού, ως επικοινωνιακού φαινομένου και ως εμπορικής δραστηριότητας και να συνεκτιμηθούν σε μια αφήγηση για τις συνθήκες παραγωγής και κατανάλωσης της λογοτεχνίας μας, όχι μόνο στον 20ό αιώνα, αλλά και στους προηγούμενους οκτώ αιώνες παρουσίας της. Αν στο συνέδριο συζητήθηκαν οι προϋποθέσεις και οι τρόποι υλοποίησης μιας τέτοιας Ιστορίας της Λογοτεχνίας, αυτό δεν αποτυπώνεται στα πρακτικά.

Βρίσκουμε όμως νύξεις για την αναγκαιότητα του εγχειρήματος: «Τα ζητήματα τα σχετικά με το αναγνωστικό κοινό και το αγοραστικό κοινό της εποχής, την έκδοση, τη διακίνηση και την εμπορία του βιβλίου, την κατοχύρωση των πνευματικών δικαιωμάτων κτλ. παραμένουν σχεδόν terra incognita» γράφει στο μελέτημά του για την κριτική της δεκαετίας του 1920 ο Χ. L. Καράογλου. Πρώτες παρατηρήσεις για την οικονομία της ποίησης επιχειρεί στο μελέτημά της η Τιτίκα Δημητρούλια και η Ελισάβετ Κοτζιά καταπιάνεται με την εμφάνιση του ευπώλητου μυθιστορήματος στην Ελλάδα μετά το 1985.

Η αναγκαιότητα της σύγχρονης οπτικής
«Οι εθνικές κρίσεις δημιουργούν πάντα την ανάγκη της ιστορικής γνώσης» σημειώνει στο δικό του μελέτημα στον τόμο ο Αλέξης Πολίτης, οδηγώντας στη σκέψη ότι στην εθνική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στον χώρο της οικονομίας αλλά και του πολιτισμού και του βιβλίου η κατάκτηση της ιστορικής γνώσης επιβάλλεται. Αφενός επειδή, σύμφωνα με τις πρώτες παρατηρήσεις, η νέα γενιά συγγραφέων διαβάζει κυρίως μεταφρασμένη λογοτεχνία και αγνοεί ή έχει λειψή γνώση της νεοελληνικής λογοτεχνίας εξίσου του απώτατου όσο και του πολύ πρόσφατου μεταπολεμικού παρελθόντος. Αφετέρου επειδή η έλλειψη στέρεης ιστορικής γνώσης διευκολύνει την εξάπλωση αυτού που ο Νάσος Βαγενάς αποκαλεί στο μελέτημά του στον τόμο «θεωριακό ιμπρεσιονισμό»: το θάμπωμα από τη θεωρία, που οδηγεί μερίδα της νεοελληνικής κριτικής σε ερμηνευτικά εξαγόμενα τα οποία συσκοτίζουν και παραμορφώνουν το πεδίο που επιχειρεί αυτή η κριτική να φωτίσει.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης στην οποία το τοπικό και το παγκόσμιο, το εθνικό και το αλλότριο επαναπροσδιορίζονται με καινοφανείς όρους, η ελληνική λογοτεχνία έχει ανάγκη από μια Ιστορία ιδωμένη μέσα από μια σύγχρονη οπτική. «Η Ιστορία της λογοτεχνίας μοιάζει με συνεχή ανακατώματα της τράπουλας, δηλαδή διαρκείς ανασυγκροτήσεις, ανακατατάξεις και επινοήσεις νέων οπτικών και νέων ερωτημάτων» γράφει στον τόμο ο Δημήτρης Τζιόβας. Το ζητούμενο τώρα είναι: πόσος χρόνος χρειάζεται στη μετά Αργυρίου εποχή για να αρχίσει η νέα παρτίδα, για να ξεκινήσει η υλοποίηση της προσδοκίας για μια νέα αφήγηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας;

Quelle : tovima.gr

Allgemein

Ο Γιάννης Χαρούλης για 10 εμφανίσεις, στο Σταυρό του Νότου

Ένας από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες τραγουδιστές, Das Γιάννης Χαρούλης, θα βρεθεί μαζί με την εξαιρετική μπάντα του στο Σταυρό του Νότου για 10 εμφανίσεις, από τη Δευτέρα 11 Marz 2013, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Von dem 11 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στον Σταυρό του Νότου τα τραγούδια γίνονται «Μαγγανείες» του καλού, γιατρικό και μαγικά φίλτρα.

Ο Γιάννης Χαρούλης φτιάχνει για μια ακόμα χρονιά ένα πρόγραμμα με τα βασικά υλικά. Με τραγούδια που είναι ριζωμένα στο κέντρο του συναισθήματος και της συλλογικής μνήμης. Τραγούδια που έρχονται από παντού. Τραγούδια που σε πάνε παντού. Από τόπο σε τόπο και από χρόνο σε χρόνο. Πολλές ιστορίες μαζί που αφηγούνται μια καινούρια ιστορία στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου. Τραγούδια από τους προσωπικούς του δίσκους και την συνεργασία του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και άλλα που διάλεξε ειδικά για το φετινό πρόγραμμα.

Στην ησυχία και τη συνειδητή επιλογή της Δευτέρας και της Τρίτης ο Γιάννης Χαρούλης μας προσκαλεί στον Σταυρό του Νότου για να ακούσουμε και να τραγουδήσουμε.

Quelle : culturenow.gr

Allgemein

Paris ehrt das neue griechische Kino

Das griechische Kino feiert in der Balzac-Straße in der Stadt des Lichts

Von dem 20 ab 25 Im März findet in Paris das mittlerweile etablierte Festival des zeitgenössischen griechischen Kinos statt, das vor sieben Jahren zaghaft begann und sich bald zu einer notwendigen Kulturinstitution entwickelte.
Die diesjährige Veranstaltung wird vom Zentrum für Hellenische Kultur und mit Unterstützung des Hellenic Film Center organisiert, beinhaltet ein reichhaltiges Filmprogramm, lange und kurze Filme, die sich von der griechischen Produktion abhoben, entweder wegen ihres kommerziellen Erfolgs (das "Wenn" von Christoforos Papakaliatis, das „Weihnachtstango“ von Nikos Koutelidakis) oder wegen ihres herausragenden Festival-Tracks, als Botschafter des griechischen Kinos vor der Haustür der Welt fungieren: „Unfair World“ von Philippos Tsitos, "Alpen" von Giorgos Lanthimos, „Der Junge, der Vogelfutter isst“ von Hector Lygizos et al.
Außerdem werden zwei Sonderdokumentationen gezeigt, oder "Rohstoff" von Christos Karakepelis und „Smyrna, die Zerstörung einer kosmopolitischen Stadt“ von Maria Ilios, die eine harte Dimension der Gegenwart und Vergangenheit der griechischen Realität vermitteln.    
Der Premierenabend des Festivals ist Theodoros Angelopoulos mit der Vorführung seines ersten Spielfilms gewidmet, "Darstellung". Der Film wird vom Regisseur und Präsidenten der französischen Filmbibliothek, Costas Gavras, eingeleitet.
Im Rahmen des Programms, Mehrere Vertreter der neuen Generation des griechischen Kinos werden Paris besuchen, darunter Menelaos Karamagiolis (Direktor von J.A.C.E),  Chitos, Papakaliatis und auch Petros Sevastikoglou, Regisseur des ursprünglichen filmischen Experiments «Attraktive Illusion» und Giorgos Siougas,  Regisseur des Films „Die Milch“.
„Inmitten einer vierjährigen Krise, „Das griechische Kino erlebt einen beispiellosen Aufschwung und erklärt, dass es etwas zu sagen hat“, heißt es in einer Erklärung des zyprischen griechischen Kinos. „Von der 20 ab 25 Der März hat im Herzen von Paris Fuß gefasst und wartet darauf, von Ihnen entdeckt zu werden.“
Die Vorführungen der Filme finden im Cinema Balzac in der Rue Balzac in Paris statt

Quelle : tovima.gr
Allgemein

Χρυσός και ελεφαντόδοντο από ναυάγιο του 14ου π.Χ. Jahrhundert

Ομιλία τούρκου αρχαιολόγου, ερευνητή του πλοίου

Προϊόντα και εμπορεύματα από εννέα διαφορετικούς πολιτισμούς, από τη Σικελία στα δυτικά ως τη Μεσοποταμία στα ανατολικά μετέφερε το πλοίο του τέλους του 14ου π. Χ. Jahrhundert, που είχε ναυαγήσει στην ανατολική ακτή του Ουλουμπουρούν (Μεγάλου Ακρωτηρίου) στην περιοχή της Αντάλιας στη νότιο – δυτική Τουρκία. Τεράστια και η επιχείρηση λοιπόν, που κράτησε χρόνια, οργανώθηκε στη σύγχρονη εποχή για την έρευνα αυτού του ναυαγίου, το οποίο έδωσε πλούσια και εντυπωσιακά ευρήματα.
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον έτσι να παρακολουθήσει κανείς την διάλεξη του τούρκου καθηγητή Ενάλιας Αρχαιολογίας κ. Τσεμάλ Πουλάκ με θέμα: «Φέρνοντας στο φως το αρχαιότερο ποντοπόρο πλοίο – Ναυάγιο της Υστερης Εποχής του Χαλκού στο Ουλουμπουρούν της Τουρκίας», που θα δοθεί στο Μουσείο Ακρόπολης στις 14 Marz, ώρα 19.00. Διοργανωτής είναι ο Εκδοτικός οίκος Μέλισσα, που καθιερώνει από φέτος _και κάθε άνοιξη_ σειρά ετήσιων διαλέξεων στη μνήμη του ιδρυτή του, Γιώργου Ραγιά με προσκεκλημένους επιστήμονες διεθνούς κύρους και με θέματα της ελληνικής ιστορίας, τέχνης και αρχιτεκτονικής διαμέσου των αιώνων, όπως και οι τομείς που καλύπτει ο εκδοτικός οίκος. Τον ομιλητή θα προλογίσει ο ομ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρίστος Ντούμας.
Το καλοκαίρι του 1982 εντοπίσθηκε από σφουγγαρά της περιοχής το γνωστό ως «Ναυάγιο του Ουλουμπουρούν» στο βυθό της ανατολικής ακτής του Μεγάλου Ακρωτηρίου και από το 1984 ως το 1992 πραγματοποιήθηκαν έντεκα αρχαιολογικές επιχειρήσεις και 22.413 (!) καταδύσεις, προκειμένου να έρθει πλήρως στο φως, μέσα από τα νερά της Μεσογείου ένα από τα εντυπωσιακότερα υποβρύχια ευρήματα της Υστερης Εποχής του Χαλκού.
Την έρευνα πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Ενάλιας Αρχαιολογίας ένας διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε ακριβώς το 1984, αρχικώς υπό την καθοδήγηση του ιδρυτή του, καθηγητή Τζόρτζ Μπας ενώ από το 1985 ως το 1994 διευθυντής των αρχαιολογικών ερευνών στο Ινστιτούτο διετέλεσε ο Τσεμάλ Πουλάκ.
Από λιμάνι της Κύπρου ή της Συροπαλαιστίνης είχε αποπλεύσει το πλοίο το 1305 P. Χ. όπως έδειξε το φορτίο του. Χωρίς αμφιβολία μάλιστα, όταν βυθίστηκε, έπλεε στα δυτικά της Κύπρου με τελικό προορισμό την Ρόδο πιθανώς, που εκείνη την εποχή ήταν ένα σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο στο Αιγαίο.
Πλήθος υπήρξαν τα ευρήματα της έρευνας του ναυαγίου, που σήμερα φυλάσσονται στο Μουσείο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας της πόλης του Μπόντρουμ (Αλικαρνασός) ακόμη και τμήματα του ίδιου του πλοίου. Αντικείμενα από χρυσό, χαλκό, ελεφαντόδοντο, φαγεντιανή, αχάτη, πηλό περιλαμβάνονται ανάμεσά τους.
Με την ολοκλήρωση πάντως, της επιτόπιας αρχαιολογικής έρευνας το 1994 στο βυθό του Ουλουμπουρούν, οι προσπάθειες των ειδικών εστιάζονται έκτοτε στη συντήρηση, τη μελέτη και την ανάλυση δειγμάτων στο εργαστήριο συντήρησης του Μουσείου.
Herr. Τσεμάλ Πουλάκ εξάλλου, απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, διδάκτωρ του Texas Α & Μ University και αναπληρωτής καθηγητής Ενάλιας Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο ειδικεύεται στην Εποχή του Χαλκού και συγκεκριμένα στους τομείς της ναυσιπλοΐας, της εμπορικής ναυτιλίας και της τεχνολογίας.
Quelle : tovima.gr
Allgemein

Die Stadt unterhalb von Thessaloniki

Die „Stadt unter der Stadt“ birgt unzählige kleine und große Geheimnisse und erstaunliche Geschichten. Wenn sie ans Licht kommen, Menschen anziehen und begeistern.

1.000 von 10.000 U-Bahn-Funde gelangen in das Archäologische Museum von Thessaloniki und das Museum für byzantinische Kultur
Dies wird nächstes Jahr auch in Thessaloniki geschehen, wo die alten Viertel, die während der U-Bahn-Arbeiten ausgegraben wurden, „sprechen“ werden.
Die besten Zeugen, wenn Menschen weg sind, sind, die meisten, die Werke ihrer Hände, beweglich und unbeweglich. Manche, die zweiten, Sie werden in das Lager Pavlos Melas gehen, unabhängig davon, was letztendlich mit der byzantinischen Kreuzung am Bahnhof Venizelos passiert. Die Handys, die einhunderttausend übersteigen, Sie werden in irgendeinem Gebäude des Lagers ihren Platz haben, wo besuchbare archäologische Lagerhäuser betrieben werden.
Es braucht Zeit, bis dieser Plan verwirklicht wird. Die zuständigen prähistorischen Ämter – klassische und byzantinische Altertümer, die seit so vielen Jahren entlang der gesamten Länge der U-Bahn-Achse graben, Bereiten Sie sich vor 2014 eine lange periodische Ausstellung mit zwei Strängen. Eine wird im Archäologischen Museum von Thessaloniki und die andere im Museum für byzantinische Kultur stattfinden.

Von den Friedhöfen
Das Archäologische Museum von Thessaloniki präsentiert die reichhaltigen Funde aus den Ausgrabungen des IST‘ Ephorat der prähistorischen und klassischen Altertümer. Der Schwerpunkt liegt auf den Funden auf zwei Friedhöfen ? der westliche am New Railway Station und am Democracy Square Station, im Osten am Brunnen.
Währung, Gefäße, Lampen, Schmuck, Figuren, Werkzeuge, Tongefäße, Gewürzdosen werden ausgestellt. Darunter auch die goldenen Kränze, die als Geschenke niedergelegt worden waren. Fundstücke aus Wohn- und Gebäuderesten, die an den Stationen Agia Sofia gefunden wurden, werden bei ihnen untergebracht, Universität, Euklid.

Mehr als 1.000 archäologische Funde aus der byzantinischen Zeit, die Teile der Geschichte Thessalonikis vom 4. Jahrhundert bis zur Gegenwart rekonstruieren, wird im Teil der Ausstellung präsentiert, die vom 9. Ephorat für byzantinische Altertümer im Museum für byzantinische Kultur organisiert wird.
Der Protagonist wird hier die Hauptstraßenachse der Stadt sein, große Teile davon wurden unter der heutigen Egnatia freigelegt. Der Decumanus der Römer, die Mittlere Straße oder Allee der Byzantiner, mit den Laboren, die Residenzen, gemeinnützige Projekte, es blieb über Jahrhunderte nahezu gleich und zeugt vom „säkularen“ Gesicht der Stadt.

Von den ca 100.000 Erkenntnisse aus dieser Zeit, wird entlarvt 1.000. Darunter: Münzen verschiedener Nennwerte, Gefäße, Lampen, Glasfläschchen, Damen- und Herrenschmuck aller Art und Materialien (Brustkreuze, Armbänder aus Glas und Kupfer, Gold, Kupfer- und Silberringe), Gebrauchsgegenstände aus Geschäften – Labore – Häuser, sowie Grabbeigaben aller Art.

„GRUND FÜR DAS STUDIUM“
„Es ist eine sehr gute Gelegenheit, der Öffentlichkeit zu zeigen, was die Stadt in ihren Eingeweiden verbirgt.“, sagt die Generalsekretärin für Kultur Lina Mendoni. „Wie wichtig ihre Vergangenheit ist. Aber auch um ihm etwas als Gegenleistung für das Leid zu geben, das er aufgrund der Werke erlitten hat.“
Der Generalsekretär erinnert daran, dass in Athen etwas Ähnliches mit großem Erfolg durchgeführt wurde, wo die Ausstellung „Die Stadt unter der Stadt“ im Museum für kykladische Kunst ein großer Erfolg war.
Er betont sogar, dass diese große periodische Ausstellung, die ein Jahr dauern wird, es soll Motivation und Anlass für die wissenschaftliche Auseinandersetzung mit den Erkenntnissen sein.

DIE ZWEI TEMPEL
Abseits der Hauptstraße, Die Ausstellung über das byzantinische Thessaloniki wird die beiden frühchristlichen Kirchen hervorheben, die sich auf den beiden Friedhöfen befinden, östlich und westlich vom Stadtzentrum entfernt: ein Tempel aus dem 7. Jahrhundert und eine dreischiffige frühchristliche Basilika.

Quelle : ethnos.gr