Archiv für den Monat: Februar 2012

Allgemein

Το Nissan Hi-Cross Concept στη Γενεύη

Η ιαπωνική εταιρεία έχει έτοιμο προς παρουσίαση στην προσεχή Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης ένα νέο crossover πρωτότυπο μοντέλο που μας προϊδεάζει αναφορικά με τη μορφή του νέου X-Trail.

Μια teaser φωτογραφία, η οποία δεν αποκαλύπτει και πολλά, ενός νέου concept μοντέλου έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η ιαπωνική εταιρεία. Όπως η ίδια μας γνωστοποιεί, πρόκειται για το Hi-Cross Concept, ένα μοντέλο που αναμένεται να συνεχίσει την παράδοση της μάρκας, αλλά και την υπάρχουσα γκάμα των crossover μοντέλων της. Στόχος της εταιρείας, bestimmt, είναι η συνέχιση της επιτυχίας που σημείωσαν οι δύο mainstream «SUVοειδείς» προτάσεις της, το Jukeκαι το Qashqai. Πάνω στη δοκιμασμένη, αλλά και απόλυτα επιτυχημένα αυτή συνταγή θα «πατά» και το νέο Hi-Cross Concept, που φυσικά, με ελαφρώς διαφορετική μορφή, θα αποτελέσει τον διάδοχο του γνωστού μας X-Trail. Στον προγραμματισμό των Ιαπώνων της Nissan είναι να παρουσιαστεί ο διάδοχος του επιτυχημένου αυτού SUVπερί τις αρχές του 2013.

Παρά το γεγονός ότι επισήμως δεν υπάρχουν περεταίρω πληροφορίες (η ιαπωνική εταιρεία μας παραπέμπει στις 6 Marz, οπότε και θα αποκαλυφθεί πλήρως το νέο Hi-Cross Concept στην Έκθεση της Γενεύης), ήδη γνωρίζουμε πως σχεδιαστικά η νέα αυτή πρόταση των Ιαπώνων θα ακολουθεί έναν αντίστοιχο με το Qashqai δρόμο. Από πλευράς εξωτερικών διαστάσεων, πάντως, οι προσδοκίες πρέπει να κινούνται στα επίπεδα των παραδοσιακών οικογενειακών μοντέλων της μεσαίας κατηγορίας, με εξαίρεση ασφαλώς το ύψος του αμαξώματος και την απόσταση του δαπέδου από το έδαφος. Κάτι αντίστοιχο, bestimmt, με τη «λογική» που θα ακολουθηθεί στη μορφή του αυτοκινήτου εντός και εκτός, αναμένουμε και στον τομέα των οδικών χαρακτηριστικών, αφού το νέο Hi-Cross θα έχει σαφώς ασφάλτινο προσανατολισμό και χαρακτήρα. Στον τομέα των μηχανικών μερών, όπως συνέβη και στο παρελθόν, αναμένονται δικίνητες αλλά και τετρακίνητες εκδόσεις, ενώ άγνωστο παραμένει ποια θα είναι τα διαθέσιμα μηχανικά σύνολο που θα τις κινούν. jedoch, δεν αποκλείεται, πέρα από τους 2λιτρους πετρελαιοκινητήρες της Nissan, να δούμε κάτω από το καπό του νέου X-Trail και τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα βενζίνης των 1,6 λίτρων του μικρού Juke.

Για περισσότερες όμως πληροφορίες, υπομονή μέχρι τις αρχές της επόμενης εβδομάδας, οπότε το νέο Hi-Cross Concept θα παρουσιαστεί επίσημα στην Έκθεση της Γενεύης.

Quelle : 4troxoi.gr

Fotoausstellung, Buchpräsentation

Ο Μάρτιος έρχεται με Τζαζ και Λογοτεχνία

Σειρά εκδηλώσεων με live, παρουσιάσεις βιβλίων και έκθεση φωτογραφίας

Μια σειρά τεσσάρων εκδηλώσεων με θέμα τη σχέση της Τζαζ με τη Λογοτεχνία και μια έκθεση τζαζ φωτογραφίας θα φιλοξενηθούν στο ρεστοράν – μπαρ ΡΙΦΙΦΙ (Εμμ. Μπενάκη 69Α, Εξάρχεια)  κάθε Πέμπτη του Μαρτίου. Στόχος των εκδηλώσεων είναι η παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων που εμπνέονται από την τζαζ ή βιβλίων που αντανακλούν το αισθητικό κλίμα του μουσικού αυτού είδους. Η παρουσίαση των βιβλίων συνοδεύεται από ζωντανή μουσική από τζαζ σχήματα και τραγουδιστές.

Τα βιβλία που θα παρουσιαστούν είναι το «Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ;» (Zeder) του Γιάννη Ν. Μπασκόζου (1 η Μαρτίου). Το παρουσιάζει ο ίδιος ο συγγραφέας και παίζει το συγκρότημα Swing Shoes με τη συμμετοχή της τραγουδίστριας Ειρήνης Δημοπούλου. Το δεύτερο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (8 Marz) είναι ίσως το καλύτερο κείμενο που μιλάει για τζαζμεν που έγραψαν ιστορία, αυτό του Geoff Dyer «Κι όμως, όμορφα…» (Πάπυρος). Παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας και παίζει το συγκρότημα Human Touch. Το τρίτο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (15 Marz) είναι η «Τριλογία της Μασσαλίας» Ζαν – Κλωντ Ιζζό (Πόλις), που αντανακλά την τζαζ ατμόσφαιρα του αστυνομικού βιβλίου. Παρουσιάζει ο Γιώργος – Ικαρος Μπαμπασάκης και παίζει το συγκρότημα John Floros- Music soup. O μήνας θα κλείσει με την παρουσίαση (22 Marz) του βιβλίου «Πικ» του Τζακ Κέρουακ (Απόπειρα), ενδεικτικού της αγάπης που έτρεφαν οι μπητ για την τζαζ. Παρουσιάζουν οι Θανάσης Μήνας και Γ. Μπασκόζος και παίζει ο Μίκυ Πάντελους.

Στον χώρο του ΡΙΦΙΦΙ παρουσιάζεται όλο τον μήνα η έκθεση φωτογραφίας «Τζαζ στιγμές» του Ανδρέα Ζαχαράτου με φωτογραφίες ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της τζαζ που έδωσαν συναυλίες στη χώρα μας.

Ολες οι εκδηλώσεις αρχίζουν μετά τις 10μ.μ.

Αναλυτικά τα βιβλία που θα παρουσιαστούν:

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

Γιάννης Ν. Μπασκόζος – Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ; και άλλες περίεργες ιστορίες

Zeder, 2011

(το παρουσιάζει ο συγγραφέας)

«Η μουσική είναι η εμπειρία σου, οι σκέψεις σου, η σοφία σου, αν δεν τη ζήσεις, δεν θα βγει από το κόρνο σου», έλεγε ο Τσάρλι Πάρκερ.

Οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό το βιβλίο ακολουθούν την αντίστροφη φορά: η εμπειρία, οι σκέψεις, οι πράξεις των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν διαμορφώνονται, κατά έναν ανεξήγητο λόγο, μέσα από τις μουσικές.

Μουσικές πολλών ειδών που γίνονται αφηγηματικό πεδίο πάνω στο οποίο κυλούν ιστορίες ανθρώπων καθημερινών.

Ιστορίες που μιλούν για παράταιρες φιλίες, δύσκολες σχέσεις, ξαφνικούς, μικρούς και άλλοτε προδομένους έρωτες, μικρές κακίες, μεγάλες προσδοκίες. Ιστορίες για ανθρώπους που βγάζουν τη γλώσσα σ‘ Das,τι δεν ταιριάζει με αυτούς και για άλλους, που είναι οι πιο πολλοί και υποχωρούν μπροστά σε μια κοινωνία που απλώς τους ανέχεται.

Ανάμεσα στις ανθρώπινες συμπληγάδες, άλλοτε κυρίαρχη, άλλοτε συνοδευτική, ακόμα και σιωπηλή, λάμπει, πάντα, η μουσική.

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ

Geoff Dyer – Κι όμως, όμορφα… Ενα βιβλίο για την τζαζ

μετάφραση: Δανάη Στεφάνου

Πάπυρος, 2008

(το παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας)

Λέστερ Γιανγκ, Θελόνιους Μονκ, Μπαντ Πάουελ, Μπεν Ουέμπστερ, Τσαρλς Μίνκους, Αρτ Πέπερ, Ντιουκ Ελινγκτον, Ντίζι Γκιλέσπι…: ο συγγραφέας φιλοτεχνεί πορτρέτα δημιουργών που σφράγισαν με τη μουσική τους την εξέλιξη της τζαζ. Το ρήμα «φιλοτεχνεί» χρησιμοποιείται στην κυριολεξία του· ο Ντάιερ δεν παραθέτει απλώς βιογραφικά στοιχεία, ούτε αναπτύσσει με τη γλώσσα του μουσικοκριτικού κάποιες θεωρητικές απόψεις για το έργο τους, αλλά καταφεύγει στη μυθοπλασία και στην ποιητική γλώσσα για να μπορέσει να αναπλάσει τον βιωματικό χώρο στον οποίο γεννήθηκε η μουσική τους. Αποδεχόμενος ότι η τυπική κριτική, ως διαμεσολαβητής μεταξύ του δημιουργού και του ακροατή, λειτουργεί συνήθως ως ένα απλό υποκατάστατο που αδυνατεί να αναδείξει την ουσία, την ψυχή του έργου, ο Ντάιερ μιλάει για την τζαζ με τον τρόπο του δημιουργού, συνδυάζοντας την κριτική και τη μυθοπλασία.

Ο Ντάιερ «γράφει» σαν ένας μουσικός της τζαζ: η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε είναι ρήσεις μουσικών, πληροφορίες για τη ζωή τους από διάφορες πηγές, μα και φωτογραφίες μουσικών στη σκηνή. Αυτές είναι οι «σταθερές» του, που λειτουργούν όμως ως αφετηρία ενός δημιουργικού αυτοσχεδιασμού ο οποίος τον οδηγεί στο χώρο της μυθοπλασίας, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός της τζαζ στηρίζεται στις «σταθερές» της μουσικής του παράδοσης για να αυτοσχεδιάσει. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το φωτογραφικό υλικό: «παρόλο που απαθανατίζει μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η βιωμένη διάρκεια της εικόνας επεκτείνεται αρκετά δευτερόλεπτα πριν και μετά από αυτή την ακινητοποιημένη στιγμή για να συμπεριλάβει […] Das,τι μόλις συνέβη ή ό,τι πρόκειται να συμβεί…» Ο Ντάιερ μετασχηματίζει λοιπόν εικόνες, ήχους και πληροφορίες σε τέχνη του λόγου για να βοηθήσει τον αναγνώστη -που κάποιες στιγμές νιώθει ότι γίνεται ακροατής, ότι «διαβάζει ήχους»- να αφουγκραστεί την ψυχή του Λέστερ Γιανγκ, του Θελόνιους Μονκ ή του Μπαντ Πάουελ, να «ακούσει» την ψυχή της τζαζ.

ΠΕΜΠΤΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ζαν – Κλωντ Ιζζό – Η τριλογία της Μασσαλίας

(Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Το τσούρμο. Soléa)

μετάφραση: Ριχάρδος Σωμερίτης, Αλέξης Εμμανουήλ

Πόλις, 2011

(το παρουσιάζει ο Γιώργος- Ικαρος Μπαμπασάκης )

Με τον τίτλο «Η τριλογία της Μασσαλίας» επανεκδόθηκαν σε έναν τόμο τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο», «Solea», με ήρωα τον Φαμπιό Μοντάλ, αυτόν τον ευαίσθητο αστυνόμο, απόγονο μεταναστών, εχθρό της βίας, που αγαπά την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα, τις γυναίκες και την πόλη του, τη Μασσαλία: μια πόλη σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, το μεγάλο λιμάνι της Γαλλίας.

Η Μασσαλία, με το λιμάνι και τους ανθρώπους της, τους δρόμους και τα κορίτσια της, εκεί όπου διασταυρώνονται γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ η σκιά της Μαφίας απλώνεται παντού, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για νουάρ ιστορίες.

Και ο ήρωας, γεμάτος αμφιβολίες για τον εαυτό του, πάντα αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την περιπλάνηση του στους δρόμους της χαμένης αθωότητας. Παλεύοντας μεταξύ νοσταλγίας και ανταρσίας, δρα για χάρη της συντροφικότητας και της φιλίας με την ίδια πάντοτε ανθρωπιά.

Ο Ιζζό, τέκνο της «λαθρομετανάστευσης» κι αυτός, όπως και ο Ζιντάν, χάρισε στην πόλη του κάτι που η πόλη του τού ανταποδίδει τώρα με αγάπη και ευγνωμοσύνη: μια νέα εικόνα, μια νέα ζωή. Εναν μύθο. «Ζηλεύω τη Μασσαλία. Πολύ θα το ‚θελα να βρω μια μέρα το μπαρ του Φονφόν -καλή του ώρα- και να του φωνάξω: „Patron, un pastis!“». Στη μνήμη του Ιζζό.

ΠΕΜΠΤΗ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ

Τζακ Κέρουακ – Πικ

μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Απόπειρα, 2008

(το παρουσιάζουν ο Γιάννης Μπασκόζος και ο Θανάσης Μήνας)

Ο μικρός Πικ το σκάει με τη βοήθεια του μεγάλου του αδελφού από το σπίτι της θείας του στη Βόρεια Καρολίνα. Πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη, και από εκεί καταλήγουν στην πολυπόθητη Καλιφόρνια. Ο Τζακ Κέρουακ μοιάζει να αναπολεί το ρομαντισμό της παλαιάς αμερικανικής παράδοσης, και να της παραδίδει το τελευταίο του συγγραφικό τέκνο: ένα καινούριο είδος Χάκλμπερρυ Φινν, που αποτελεί ένα ήδη ολοκληρωμένο, τελειωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης.

Το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού μηδέν ή αλλιώς του ατελέσφορου της απόπειρας διαφυγής από τον εφιάλτη του Μπαρμπα-Σαμ.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής τού ίδιου του Τζακ Κέρουακ . Οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού τοπίου παραμένουν.

Quelle : tovima.gr

Allgemein

Ο Μάρτιος έρχεται με Τζαζ και Λογοτεχνία

Σειρά εκδηλώσεων με live, παρουσιάσεις βιβλίων και έκθεση φωτογραφίας

Μια σειρά τεσσάρων εκδηλώσεων με θέμα τη σχέση της Τζαζ με τη Λογοτεχνία και μια έκθεση τζαζ φωτογραφίας θα φιλοξενηθούν στο ρεστοράν – μπαρ ΡΙΦΙΦΙ (Εμμ. Μπενάκη 69Α, Εξάρχεια)  κάθε Πέμπτη του Μαρτίου. Στόχος των εκδηλώσεων είναι η παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων που εμπνέονται από την τζαζ ή βιβλίων που αντανακλούν το αισθητικό κλίμα του μουσικού αυτού είδους. Η παρουσίαση των βιβλίων συνοδεύεται από ζωντανή μουσική από τζαζ σχήματα και τραγουδιστές.

Τα βιβλία που θα παρουσιαστούν είναι το «Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ;» (Zeder) του Γιάννη Ν. Μπασκόζου (1 η Μαρτίου). Το παρουσιάζει ο ίδιος ο συγγραφέας και παίζει το συγκρότημα Swing Shoes με τη συμμετοχή της τραγουδίστριας Ειρήνης Δημοπούλου. Το δεύτερο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (8 Marz) είναι ίσως το καλύτερο κείμενο που μιλάει για τζαζμεν που έγραψαν ιστορία, αυτό του Geoff Dyer «Κι όμως, όμορφα…» (Πάπυρος). Παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας και παίζει το συγκρότημα Human Touch. Το τρίτο βιβλίο που θα παρουσιαστεί (15 Marz) είναι η «Τριλογία της Μασσαλίας» Ζαν – Κλωντ Ιζζό (Πόλις), που αντανακλά την τζαζ ατμόσφαιρα του αστυνομικού βιβλίου. Παρουσιάζει ο Γιώργος – Ικαρος Μπαμπασάκης και παίζει το συγκρότημα John Floros- Music soup. O μήνας θα κλείσει με την παρουσίαση (22 Marz) του βιβλίου «Πικ» του Τζακ Κέρουακ (Απόπειρα), ενδεικτικού της αγάπης που έτρεφαν οι μπητ για την τζαζ. Παρουσιάζουν οι Θανάσης Μήνας και Γ. Μπασκόζος και παίζει ο Μίκυ Πάντελους.

Στον χώρο του ΡΙΦΙΦΙ παρουσιάζεται όλο τον μήνα η έκθεση φωτογραφίας «Τζαζ στιγμές» του Ανδρέα Ζαχαράτου με φωτογραφίες ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών της τζαζ που έδωσαν συναυλίες στη χώρα μας.

Ολες οι εκδηλώσεις αρχίζουν μετά τις 10μ.μ.

Αναλυτικά τα βιβλία που θα παρουσιαστούν:

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

Γιάννης Ν. Μπασκόζος – Ποιοι ακούνε ακόμα τζαζ; και άλλες περίεργες ιστορίες

Zeder, 2011

(το παρουσιάζει ο συγγραφέας)

«Η μουσική είναι η εμπειρία σου, οι σκέψεις σου, η σοφία σου, αν δεν τη ζήσεις, δεν θα βγει από το κόρνο σου», έλεγε ο Τσάρλι Πάρκερ.

Οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό το βιβλίο ακολουθούν την αντίστροφη φορά: η εμπειρία, οι σκέψεις, οι πράξεις των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν διαμορφώνονται, κατά έναν ανεξήγητο λόγο, μέσα από τις μουσικές.

Μουσικές πολλών ειδών που γίνονται αφηγηματικό πεδίο πάνω στο οποίο κυλούν ιστορίες ανθρώπων καθημερινών.

Ιστορίες που μιλούν για παράταιρες φιλίες, δύσκολες σχέσεις, ξαφνικούς, μικρούς και άλλοτε προδομένους έρωτες, μικρές κακίες, μεγάλες προσδοκίες. Ιστορίες για ανθρώπους που βγάζουν τη γλώσσα σ‘ Das,τι δεν ταιριάζει με αυτούς και για άλλους, που είναι οι πιο πολλοί και υποχωρούν μπροστά σε μια κοινωνία που απλώς τους ανέχεται.

Ανάμεσα στις ανθρώπινες συμπληγάδες, άλλοτε κυρίαρχη, άλλοτε συνοδευτική, ακόμα και σιωπηλή, λάμπει, πάντα, η μουσική.

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ

Geoff Dyer – Κι όμως, όμορφα… Ενα βιβλίο για την τζαζ

μετάφραση: Δανάη Στεφάνου

Πάπυρος, 2008

(το παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας)

Λέστερ Γιανγκ, Θελόνιους Μονκ, Μπαντ Πάουελ, Μπεν Ουέμπστερ, Τσαρλς Μίνκους, Αρτ Πέπερ, Ντιουκ Ελινγκτον, Ντίζι Γκιλέσπι…: ο συγγραφέας φιλοτεχνεί πορτρέτα δημιουργών που σφράγισαν με τη μουσική τους την εξέλιξη της τζαζ. Το ρήμα «φιλοτεχνεί» χρησιμοποιείται στην κυριολεξία του· ο Ντάιερ δεν παραθέτει απλώς βιογραφικά στοιχεία, ούτε αναπτύσσει με τη γλώσσα του μουσικοκριτικού κάποιες θεωρητικές απόψεις για το έργο τους, αλλά καταφεύγει στη μυθοπλασία και στην ποιητική γλώσσα για να μπορέσει να αναπλάσει τον βιωματικό χώρο στον οποίο γεννήθηκε η μουσική τους. Αποδεχόμενος ότι η τυπική κριτική, ως διαμεσολαβητής μεταξύ του δημιουργού και του ακροατή, λειτουργεί συνήθως ως ένα απλό υποκατάστατο που αδυνατεί να αναδείξει την ουσία, την ψυχή του έργου, ο Ντάιερ μιλάει για την τζαζ με τον τρόπο του δημιουργού, συνδυάζοντας την κριτική και τη μυθοπλασία.

Ο Ντάιερ «γράφει» σαν ένας μουσικός της τζαζ: η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε είναι ρήσεις μουσικών, πληροφορίες για τη ζωή τους από διάφορες πηγές, μα και φωτογραφίες μουσικών στη σκηνή. Αυτές είναι οι «σταθερές» του, που λειτουργούν όμως ως αφετηρία ενός δημιουργικού αυτοσχεδιασμού ο οποίος τον οδηγεί στο χώρο της μυθοπλασίας, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός της τζαζ στηρίζεται στις «σταθερές» της μουσικής του παράδοσης για να αυτοσχεδιάσει. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το φωτογραφικό υλικό: «παρόλο που απαθανατίζει μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η βιωμένη διάρκεια της εικόνας επεκτείνεται αρκετά δευτερόλεπτα πριν και μετά από αυτή την ακινητοποιημένη στιγμή για να συμπεριλάβει […] Das,τι μόλις συνέβη ή ό,τι πρόκειται να συμβεί…» Ο Ντάιερ μετασχηματίζει λοιπόν εικόνες, ήχους και πληροφορίες σε τέχνη του λόγου για να βοηθήσει τον αναγνώστη -που κάποιες στιγμές νιώθει ότι γίνεται ακροατής, ότι «διαβάζει ήχους»- να αφουγκραστεί την ψυχή του Λέστερ Γιανγκ, του Θελόνιους Μονκ ή του Μπαντ Πάουελ, να «ακούσει» την ψυχή της τζαζ.

ΠΕΜΠΤΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ζαν – Κλωντ Ιζζό – Η τριλογία της Μασσαλίας

(Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Το τσούρμο. Soléa)

μετάφραση: Ριχάρδος Σωμερίτης, Αλέξης Εμμανουήλ

Πόλις, 2011

(το παρουσιάζει ο Γιώργος- Ικαρος Μπαμπασάκης )

Με τον τίτλο «Η τριλογία της Μασσαλίας» επανεκδόθηκαν σε έναν τόμο τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο», «Solea», με ήρωα τον Φαμπιό Μοντάλ, αυτόν τον ευαίσθητο αστυνόμο, απόγονο μεταναστών, εχθρό της βίας, που αγαπά την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα, τις γυναίκες και την πόλη του, τη Μασσαλία: μια πόλη σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, το μεγάλο λιμάνι της Γαλλίας.

Η Μασσαλία, με το λιμάνι και τους ανθρώπους της, τους δρόμους και τα κορίτσια της, εκεί όπου διασταυρώνονται γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ η σκιά της Μαφίας απλώνεται παντού, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για νουάρ ιστορίες.

Και ο ήρωας, γεμάτος αμφιβολίες για τον εαυτό του, πάντα αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την περιπλάνηση του στους δρόμους της χαμένης αθωότητας. Παλεύοντας μεταξύ νοσταλγίας και ανταρσίας, δρα για χάρη της συντροφικότητας και της φιλίας με την ίδια πάντοτε ανθρωπιά.

Ο Ιζζό, τέκνο της «λαθρομετανάστευσης» κι αυτός, όπως και ο Ζιντάν, χάρισε στην πόλη του κάτι που η πόλη του τού ανταποδίδει τώρα με αγάπη και ευγνωμοσύνη: μια νέα εικόνα, μια νέα ζωή. Εναν μύθο. «Ζηλεύω τη Μασσαλία. Πολύ θα το ‚θελα να βρω μια μέρα το μπαρ του Φονφόν -καλή του ώρα- και να του φωνάξω: „Patron, un pastis!“». Στη μνήμη του Ιζζό.

ΠΕΜΠΤΗ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ

Τζακ Κέρουακ – Πικ

μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Απόπειρα, 2008

(το παρουσιάζουν ο Γιάννης Μπασκόζος και ο Θανάσης Μήνας)

Ο μικρός Πικ το σκάει με τη βοήθεια του μεγάλου του αδελφού από το σπίτι της θείας του στη Βόρεια Καρολίνα. Πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη, και από εκεί καταλήγουν στην πολυπόθητη Καλιφόρνια. Ο Τζακ Κέρουακ μοιάζει να αναπολεί το ρομαντισμό της παλαιάς αμερικανικής παράδοσης, και να της παραδίδει το τελευταίο του συγγραφικό τέκνο: ένα καινούριο είδος Χάκλμπερρυ Φινν, που αποτελεί ένα ήδη ολοκληρωμένο, τελειωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης.

Το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού μηδέν ή αλλιώς του ατελέσφορου της απόπειρας διαφυγής από τον εφιάλτη του Μπαρμπα-Σαμ.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής τού ίδιου του Τζακ Κέρουακ . Οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού τοπίου παραμένουν.

Quelle : tovima.gr

Allgemein

Οι νικητές των 84ων βραβείων Όσκαρ!

Το “The Artist” του Γάλλου σκηνοθέτη Μισέλ Αζαναβίσιους κυριάρχησε στα φετινά Όσκαρ αποσπώντας πέντε βραβεία στις βασικές κατηγορίες, ενώ η ταινία “Hugo”, που είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες, απέσπασε ισάριθμα βραβεία.

Η παιδική περιπέτεια του Μάρτιν Σκορσέζε πήρε τα βραβεία για την Καλλιτεχνική Διεύθυνση, τη Φωτογραφία, τα Καλύτερα Ειδικά Εφέ, τον Καλύτερο Ήχο, και τα Καλύτερα Ηχητικά Εφέ.
Το “Hugo” είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες, 11 στον αριθμό, ωστόσο το “The Artist”, mit 10 υποψηφιότητες, μια ωδή στην εποχή του βωβού κινηματογράφου, κυριάρχησε, όπως αναμενόταν, στις σημαντικότερες κατηγορίες.

Η Μέριλ Στριπ πήρε το βραβείο Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία “Η Σιδηρά Κυρία” (The Iron Lady), στην οποία υποδύεται τη βρετανίδα πρώην πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ.
Η ίδια ταινία πήρε, Auch, το βραβείο για το Καλύτερο μακιγιάζ των Μαρκ Κουλιέρ και Τζ. Ρόι Χίλαντ.
Είναι το τρίτο Χρυσό Αγαλματίδιο που παίρνει η Στριπ και το πρώτο έπειτα από 30 Jahre, αν και έχει το ρεκόρ με 17 υποψηφιότητες για το πιο ποθητό βραβείο στην κινηματογραφική βιομηχανία.

Η Οκτάβια Σπένσερ πήρε το βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην αυθάδη οικιακή βοηθό στο φιλμ “Οι Υπηρέτριες” (The Help), που απεικονίζει ιστορίες μαύρων Αφρο-αμερικανίδων που δούλευαν για πλούσιες λευκές οικογένειες στον Μισισιπή την πρώιμη εποχή του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων.

Η 39χρονη Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία θεωρείτο το φαβορί, δεν ήταν ποτέ πριν στο παρελθόν υποψήφια για Όσκαρ.

Στον Κρίστοφερ Πλάμερ απονεμήθηκε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία “Οι Πρωτάρηδες” (Beginners) σε σκηνοθεσία Μάικ Μιλς, όπου υποδύεται έναν γηραιό άνδρα, ο οποίος αποκαλύπτει και αποδέχεται την ομοφυλοφιλία του.
So, ο 82χρονος καναδός Πλάμερ, βετεράνος κινηματογραφικός και θεατρικός ηθοποιός, έγινε ο γηραιότερος ηθοποιός που έχει βραβευθεί ποτέ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Ήταν υποψήφιος μόνο μια φορά στο παρελθόν.

Η ταινία “Ένας Χωρισμός” (A Separation) σε σενάριο και σκηνοθεσία του ιρανού Ασγάρ Φαρχαντί πήρε το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας. Είναι η πρώτη ιρανική ταινία που λαμβάνει βραβείο της Αμερικανικής Ακαδημίας.
Η ταινία πραγματεύεται το διαζύγιο ενός ζευγαριού και θίγει τις παραδόσεις, τις σχέσεις ανδρών-γυναικών και την λειτουργία της δικαιοσύνης στο σύγχρονο Ιράν.
Θεωρείτο φαβορί στην κατηγορία, αφού απέσπασε αρκετά βραβεία στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι η δεύτερη ιρανική ταινία που έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο αυτό της Αμερικανικής Ακαδημίας και η πρώτη που κερδίζει.

Ο σκηνοθέτης Φαρχαντί, παραλαμβάνοντας το βραβείο, δήλωσε ότι «αυτή τη στιγμή μας βλέπουν πολλοί Ιρανοί σε όλο τον κόσμο και φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ χαρούμενοι».

Ο Γούντι Άλεν πήρε το βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” (Midnight in Paris), ενώ το βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου μοιράστηκαν οι Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φάξον και Τζιμ Ρας για την ταινία “Οι Απόγονοι” (The Descendants).

Το βραβείο για το Καλύτερο Μοντάζ πήραν οι Άνγκους Ουόλ και Κερκ Μπάξτερ για το φιλμ “Το Κορίτσι με το Τατουάζ” (The girl with the dragon tattoo) σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και το βραβείο για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι πήρε ο Μπρετ Μακένζι για το “Man or Muppet” (στην ταινία The Muppets).

Το “Rango” πήρε το βραβείο Καλύτερης ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, ενώ στην ταινία “Undefeated”, σε σκηνοθεσία Ντάνιελ Λίντσεϊ και Τ. J. Μάρτιν, απονεμήθηκε το βραβείο για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ.

Στις λιγότερο προβεβλημένες κατηγορίες, το βραβείο για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους πήρε το “Saving Face” της τιμημένης με Emmy πακιστανής δημοσιογράφου Σαρμίν Ομπάιντ-Τσινόι και του αμερικανού Ντανιέλ Τζανγκ, ένα φιλμ με θέμα τις γυναίκες-θύματα επιθέσεων με οξύ στο Πακιστάν.

Το βραβείο για την Καλύτερη ταινία Κινουμένων Σχεδίων μικρού μήκους το “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore”, σε σκηνοθεσία Ουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Όλντενμπεργκ, ενώ το βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους έλαβε το φιλμ “The Shore”, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τέρι Τζορτζ.

Η 84η τελετή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, με παρουσιαστή τον βετεράνο Αμερικανό κωμικό Μπίλι Κρίσταλ, μεταδόθηκε απευθείας τηλεοπτικά σε πάνω από 200 Länder.

Ο κατάλογος των νικητών των βραβείων Όσκαρ:

Καλύτερη ταινία: “The Artist”
Α’ Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ για την ταινία “Η Σιδηρά Κυρία”
Α΄ Ανδρικός Ρόλος: Ζαν Ντιζαρντέν για την ταινία “The Artist”
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Οκτάβια Σπένσερ για την ταινία “Οι Υπηρέτριες”
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Πλάμερ για την ταινία “Οι Πρωτάρηδες”
Καλύτερη σκηνοθεσία: Μισέλ Αζαναβίσιους για την ταινία “The Artist”
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων: “Rango”
Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο: “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”
Καλύτερο διασκευασμένο σενάριο: “Οι Απόγονοι”
Καλύτερη διεύθυνση: “Hugo”
Καλύτερη Φωτογραφία: “Hugo”
Καλύτερα κουστούμια: “The Artist”
Καλύτερο ντοκιμαντέρ: “Undefeated”
Καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: “Saving Face”
Καλύτερο μοντάζ: “Το Κορίτσι με το τατουάζ”
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: “Ένας Χωρισμός”
Καλύτερο μακιγιάζ: “Η Σιδηρά Κυρία”
Καλύτερη πρωτότυπη μουσική: “The Artist”
Καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι: “Μan or Muppet”
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore”
Καλύτερη ταινία μικρού μήκους: “The Shore”
Καλύτερος ήχος: “Hugo”
Καλύτερα ηχητικά εφέ: “Hugo”
Καλύτερα οπτικά εφέ: “Hugo”

Quelle : nooz.gr

Allgemein

«’Εχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου ως καλλιτέχνη»

Βρίσκεται προσωρινά εκτός τηλεόρασης, κάτι που θεωρεί δικαιολογημένο. Y‘ αυτό και έχει διοχετεύσει όλη του τη δράση στο θέατρο. Ο Πέτρος Φιλιππίδης μιλάει στο «Βήμα» για την πορεία του, για την κριτική, εκφράζει τα παράπονα και τις αντιρρήσεις του και δηλώνει αισιόδοξος.

Πώς βιώνετε όλο αυτό που συμβαίνει;

«Είναι πολύ δύσκολο. Αυτό που με ενοχλεί είναι η κατήφεια. Αν και είμαι αισιόδοξος, όσο περνά η μέρα πλέον φεύγει η αισιοδοξία. Δεν το βάζω όμως κάτω. Με έχει επηρεάσει αρκετά και στην καθημερινότητά μου. Υπάρχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Στο θέατρο, για παράδειγμα, η εφετινή επιτυχία είναι σε ποσοστό 40% κάτω σε σχέση με την περυσινή επιτυχία».

Έχει υψηλότερες απαιτήσεις το κοινό;

«Αυτό νομίζω πως είναι κάτι που θα φανεί αργότερα. Στο τέλος θα μπορέσουμε να κάνουμε τον απολογισμό. Κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης δεν μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα. Αυτό που με στενοχωρεί όμως είναι το ότι η πρώτη ερώτηση που γίνεται στα θέατρα όταν τηλεφωνεί ο κόσμος είναι πόσο έχει το εισιτήριο και όχι ποιο έργο παίζεται. Έχουμε κάνει κι εμείς όμως ζημιά. Από ανασφάλεια, άγχος και ανάγκη έχουμε χαμηλώσει την τιμή του εισιτηρίου. Δεν μπορεί να παίζει κάποιος με 9 ευρώ και ένας άλλος με 22. Το καλύτερο θα ήταν ενιαίο εισιτήριο.

Πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι ότι δεν θα κοιτάζει ο καθένας την καμπούρα και την πάρτη του. Έτσι κάναμε στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια και φτάσαμε ως εδώ».

Το «κοιτάζω την πάρτη μου» δεν ισχύει μόνο στο εισιτήριο όμως. Κι εσείς οι ηθοποιοί αποφεύγετε να συμπράξετε.

«Οχι, δεν είναι τόσο απλό. Γίνεται προσπάθεια. Δεν είναι θέμα ματαιοδοξίας, απλά δεν είναι εύκολο. Η ανάγκη μπορεί να μας φέρει κοντά, κάτι που είναι καλό για όλους, αλλά από την άλλη δεν είναι εύκολο να οραματιστείς το ίδιο πράγμα σε σημαντικά θέματα. Δεν είναι θέμα ονόματος στην ταμπέλα».

Σας λείπει η τηλεόραση;

«Δεν θα σας πω όχι γιατί μπορεί να φανεί και περίεργο. Θα σας πω ναι. Katze‘ αρχήν η τηλεόραση παρέχει χρήματα. Εγώ την τηλεόραση δεν την έκανα μόνο για τα χρήματα ή, για να είμαι ειλικρινής, δεν την έκανα για τα χρήματα. Πληρωνόμουν καλά και νομίζω όχι άδικα ή αδικαιολόγητα. Το ότι εφέτος δεν είχα κάτι με έκανε να δω κι άλλα πράγματα. Εγώ την τηλεόραση την αγαπώ».

Κι εκείνη σας αγαπά όπως δείχνει…

"Ja, οι θεατές με αγαπούν. Γιατί αν η τηλεόραση με αγαπούσε τώρα θα ήμουν σ‘ αυτήν».

Μα υπάρχει χώρος για όλους;

«Οχι, έχετε δίκιο. Και πρέπει να είμαστε κι εμείς εκτός, όχι μόνο οι άλλοι. Αφού δεν θέλουμε να υπάρχουν σαράντα σίριαλ τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι κι εμείς δεν θα είμαστε. Δεν είμαι ούτε θυμωμένος ούτε στενοχωρημένος. Μου λείπει η τηλεόραση, το γύρισμα, η διαδικασία, το να εμφανίζομαι. Μου λείπουν τα χρήματα της τηλεόρασης αλλά δεν τελειώνει η ζωή μου εδώ».

Κύριε Φιλιππίδη, πού κατατάσσετε τον εαυτό σας σε επίπεδο καλλιτεχνικής αξίας και προσφοράς;

«Η δουλειά που έχω κάνει μέχρι τώρα είναι αρκετά σημαντική. Έχω δρόμο πολύ μπροστά μου ακόμη και σημαντικά πράγματα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Πρέπει να καταλάβει κάποιος – γιατί απευθύνομαι σε έξυπνους ανθρώπους, οι ηλίθιοι δεν με ενδιαφέρουν – ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του μαζί με ανασφάλεια, αλλά πρέπει να νιώθει ότι είναι ο καλύτερος. Διαφορετικά δεν μπορεί να είναι καλλιτέχνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθεί ή ότι φτάνει κάπου ή ότι δεν έχει να διανύσει πολλά. Δεν θεωρώ ότι έχω φτάσει κάπου».

Αναγνωρίζετε τις αδυναμίες σας;

"Ja, κάθε φορά που τελειώνει μία παράσταση δεν είμαι ικανοποιημένος. Πιστεύω ότι αν την ξαναέκανα, θα την έκανα καλύτερα».

Πάντως έχετε εκφραστεί αρνητικά για τους κριτικούς.
Υπήρξατε ιδιαίτερα σκληρός σε πρόσφατη συνέντευξή σας…
«Δεν ήμουν σκληρός με τους κριτικούς, αλλά με έναν συγκεκριμένο κριτικό. Πρόκειται για έναν φίλο μου, του οποίου εκτιμώ την άποψη, αλλά δεν μπορώ τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά και δεν μπορώ το „από πίσω“. Μίλησε για την καλοκαιρινή παράστασή μου δίχως να την έχει δει! Μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν αγαπημένοι και λιγότερο αγαπημένοι ή ότι ο κριτικός δεν έχει προσωπικές αδυναμίες. Πρέπει να είμαστε τίμιοι. Οπως εγώ δεν θεωρώ ότι έχω φτάσει κάπου, πρέπει και οι κριτικοί να είναι ειλικρινείς με τους εαυτούς τους. Επίσης δεν μπορεί να είναι οι θεατές κριτικοί. Η γνώμη του θεατή πρέπει να μένει για τον εαυτό του. Από τη στιγμή που δημοσιοποιείται μπαίνουμε σε άλλη κατηγορία, έχουμε να κάνουμε με άλλα πράγματα. Δεν μπορεί να βγαίνει ο καθένας και να λέει τη γνώμη του δίχως να ξέρουμε ποιος είναι!»

Επηρεάζεστε;

«Οχι, καθόλου. Ξέρω να ξεχωρίζω την καλοπροαίρετη από την κακοπροαίρετη κριτική. Δεν έχω κόλλημα να μου λένε μόνο καλά, η κολακεία με ενοχλεί περισσότερο. Χαίρομαι να ακούω αρνητική άποψη. Υπάρχει όμως ο τρόπος. Δεν μου αρέσουν οι ύβρεις και η χυδαιότητα».

Νιώθετε ικανοποιημένος;

«Είμαι χαρούμενος, ικανοποιημένος. Σας είπα, είμαι αισιόδοξος. Fr‘ ότι χρωστάω πολλά, στην πρόβα μου πάω χαμογελαστός».

Quelle : newsbeast.gr

Allgemein

Αλέξης Κούγιας : Ποια είναι η φημολογούμενη νέα του σύντροφος;

Ξανά ερωτευμένος είναι, σύμφωνα με δημοσίευμα της Real Life, ο Αλέξης Κούγιας.

Ο γνωστός ποινικολόγος φαίνεται πως έχει βρει, τους τελευταίους τρεις μήνες, τον έρωτα στο πρόσωπο της 28χρονης αρχιτέκτονα Νέλλης Μαυρίδου. Eigentlich, πριν από μια εβδομάδα, το ζευγάρι διασκέδαζε στο νυχτερινό κέντρο Vox, όπου εμφανίζεται ο Πάνος Καλλίδης.

Ο ίδιος ο Αλέξης Κούγιας, Jedoch, μιλώντας στην κάμερα του Star αρνήθηκε πως οι δυο τους είναι μαζί: «Εγώ είμαι ευτυχισμένος γενικότερα. Ήταν μια πολύ ωραία παρέα εκείνο το βράδυ που περάσαμε πολύ καλά» είπε και πρόσθεσε πως «Υπάρχει στη ζωή μου και πάντα υπήρχε ο έρωτας. Αλλά θα σας πω ότι αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό».

Η Νέλλη Μαυρίδου είναι γεννημένη το 1983. Πήρε το πτυχίο του Αρχιτέκτονα Μηχανικού από την Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών και σήμερα έχει το δικό της αρχιτεκτονικό γραφείο στο Παλιό Φαληρο.

Quelle : yupi.gr

Allgemein

ΜΤΧ: Mitsubishi Colt του 2005

Με δεδομένη την αξιοπιστία της Mitsubishi και τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα του Colt, το μικρό ιαπωνικό μοντέλο αποτελεί μια από τις καλύτερες επιλογές και στην αγορά μεταχειρισμένου.
Απόδοση κινητήρα, χώροι επιβατών, οδική συμπεριφορά, αποτελεσματικότητα φρένων
Θόρυβος και τραχύτητα κινητήρα, μικρή ασάφεια τιμονιού, μικρός χώρος αποσκευών

Κινητήρας
Ο τρικύλινδρος 1,1 λίτρων κινητήρας αποδίδει 75 ίππους και είναι αρκετά “ζωντανός”. Η λειτουργία του παρουσιάζει καλή ελαστικότητα στις χαμηλές και μεσαίες στροφές όχι όμως και στις υψηλές. Ωστόσο εμφανίζει τραχύτητα σε όλο το φάσμα περιστροφής του, κάτι που οφείλεται στο γεγονός ότι είναι τρικύλινδρος. Το κιβώτιο των 5 σχέσεων διαθέτει θετικό κούμπωμα ενώ η κλιμάκωσή του είναι κάπως μακριά.

Οδική συμπεριφορά
Στο δρόμο, το μικρό Colt εμφανίζει σαφέστατα τον αστικό του προσανατολισμό, με την ρύθμιση της ανάρτησης να προσφέρει καλά επίπεδα άνεσης στους επιβάτες. Στον ανοιχτό δρόμο όμως οι έντονες κλίσεις του αμαξώματος -ιδιαίτερα στις συνεχείς στροφές- περιορίζουν την κατευθυντικότητά του, αλλά παραμένει ιδιαίτερα ασφαλές αν ο οδηγός δεν το παρακάνει. Επίσης σε τέτοιες συνθήκες, το σύστημα διεύθυνσης δίνει στον οδηγό τεχνητή αίσθηση, στοιχείο που επηρεάζει την επιθυμία για κίνηση σε γοργούς ρυθμούς.

Εσωτερικό – Χώροι
Στο εσωτερικό η εικόνα είναι σύγχρονη και χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα νεανική. Τα πλαστικά εμφανίζουν καλή συναρμογή ενώ η ποιότητα κατασκευής γενικότερα κυμαίνεται σε καλά για την κατηγορία επίπεδα. Οι χώροι επαρκούν για τις μεταφορικές ανάγκες τεσσάρων επιβατών χωρίς να κάνουν παραχωρήσεις ενώ ο πολυχρηστικός χαρακτήρας εκφράζεται μέσω της δυνατότητας του ανισομεγέθους πίσω καθίσματος να σύρεται κατά το διαμήκη άξονα καθώς και να ρυθμίζεται η κλίση της πλάτης του. Παράλληλα ο χώρος αποσκευών των 220 λίτρων ανέρχεται στα 315 λίτρα με τη μετακίνηση του καθίσματος και στα 645 λίτρα με την αφαίρεσή του.

Μεταπωλητική αξία
Σε καλά επίπεδα κυμαίνεται η μεταπωλητική αξία του μοντέλου κάτι που κυρίως οφείλεται στην αξιοπιστία της Mitsubishi.

Value for Money
Καλή είναι η σχέση τιμής – αξίας του Colt 1,1 λόγω του καλού επιπέδου εξοπλισμού που διέθετε το 2005 στη βασική έκδοση.

Τιμή αγοράς (10/2005): 10.255 Euro
Τιμή αγοράς 2011: 4.800 Euro
Τιμή πώλησης 2011: 5.500 Euro

Aus 1962 μέχρι σήμερα: Η πρώτη γενιά του Colt εμφανίστηκε το 1962 και μέχρι την έκτη γενιά ήταν ένα μοντέλο της μικρομεσαίας κατηγορίας. Η έβδομη γενιά του, στην οποία και αναφερόμαστε, παρουσιάστηκε το 2004 στην Ευρώπη και μπήκε στη μάχη της μικρής κατηγορίας. Das 2008 δέχτηκε facelift και το μοντέλο συνεχίζει να πωλείται.

Τα δικαιολογητικά που θα χρειαστείτε συνολικά για την αγορά – πώληση μεταχειρισμένου αυτοκινήτου είναι τα ακόλουθα:
– Αδεια κυκλοφορίας
– Συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο ή εξουσιοδότηση, όταν δεν παρίσταται κάποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη
– Κυριότητα (πράξη εξόφλησης), εάν ο πωλητής χρωστούσε παλαιότερα το αυτοκίνητο
– Παραστατικό Τράπεζας για την καταβολή του τέλους μεταβίβασης και του τέλους άδειας του αυτοκινήτου
– Για τα επιβατικά οχήματα, ισχύον δελτίο τεχνικού ελέγχου, εφ’ όσον υποχρεούται να διαθέτει

Quelle : autotriti.gr