Sie stellen sich eine breite Straße vor (Breitengrad 10 und mehr Meter), dick geschichtet, schwere Marmorplatten, von Marmorbordsteinen und Kolonnaden begrenzt, und auf dieser Straße bewegen sich Streitwagen und Fußgänger und Tiere und Soldaten und Kaiser und…
Und an einer Straßenecke – trotz des „Maximus“ seines Charakters nicht so überfüllt – graviert werden, fast künstlich, eine riesige Raserei; Ja, das berühmte Spiel, das noch heute gespielt wird. Und... ich war begeistert, römische Soldaten und Zenturionen mitten auf der Straße spielen zu sehen;
Der übergroße Triller des Decumanus maximus (Vorläufer der heutigen Egnatiastraße) befand sich auf der Höhe der heutigen Agia Sophia Straße, nur wenige Meter unterhalb des Bürgersteigs des Polypath – und von den U-Bahn-Eröffnungsarbeiten – Egnatia-Straße und hat einen Durchmesser von etwa zwei Metern.
Archäologen, die im Rahmen der Ausgrabungen zur Öffnung des U-Bahn-Tunnels arbeiteten, konnten die genaue Datierung des beeindruckenden Fundes nicht ermitteln, da die Straße, an der es lag, angeblich nach dem 3. n. Chr. „geschnitzt“ wurde. Jahrhundert und blieb mindestens drei Jahrhunderte später erhalten (bis zum 6. n. Chr).
Πρόκειται για ρωμαϊκού χαρακτήρα μνημειακή οδό (decumanus είναι ο λατινικός όρος που αφορούσε μεγάλες οδούς ρωμαϊκών πόλεων που ήταν προσανατολισμένες από τα ανατολικά προς τα δυτικά και συνήθως κοσμούνταν στην αρχή και στο τέλος του από πλατείες). Η αποκάλυψη των ανασκαφών αφορά τμήμα της οδού μήκους 82,5 και πλάτους 10 μέτρων.
Η «γέννηση» της οδού ανάγεται στον 3ο π.Χ. Jahrhundert – εποχή ίδρυσης της πόλης από τον βασιλιά Κάσσανδρο. Τα ίχνη του αρχαίου μακεδονικού δρόμου βρίσκονται περί τα δύο μέτρα κάτω από τον λιθόστρωτο και εμφανώς ευρύτερο και πολυτελέστερο ρωμαϊκό δρόμο που «χτίστηκε» πάνω του περί τον 3ο μ.Χ. Jahrhundert.
Επί τέσσερις και πλέον αιώνες ο δρόμος, που επαναχαράσσεται με το ιπποδάμειο σύστημα πολεοδομίας, μετατρέπεται σε βασική οδική αρτηρία της πόλης.
DAS decumanus maximus της Θεσσαλονίκης είναι στρωμένη με μαρμάρινες πλάκες πάχους 15 εκατοστών και οριοθετείται με μαρμάρινα κράσπεδα πλάτους 4,7 μέτρων. Στο νότιο τμήμα της (το βόρειο δεν ανασκάφηκε καθώς «εφάπτεται των ορίων του σκάμματος του σταθμού) σώζονται τα ερείπια κτιρίων ενώ ανάμεσα στον δρόμο και στα κτίρια παρεμβαλλόταν, όπως και σήμερα συμβαίνει στις πόλεις, πυκνό δίκτυο κτιστών πήλινων και μολύβδινων αγωγών, που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες ύδρευσης και αποχέτευσης. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι οι άψογα μονωμένοι αγωγοί ύδρευσης περνούσαν μέσα από αυτούς της αποχέτευσης χωρίς ποτέ να σημειωθούν διαρροές. Ο δρόμος αλλάζει μορφή (πλάτος, μήκος, χρήση) ανά τους αιώνες. Η Ρωμαϊκή οδός, μετά τους σεισμούς του 620 ANZEIGE. και την καταστροφή πολλών μνημείων της πόλης, «στενεύει», στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας γίνεται και πάλι μονοπάτι, τον 19ο αιώνα στρώνεται με ιταλικούς κυβόλιθους και πάνω του στρώνονται οι γραμμές του τραμ που περνά και αυτό κάτω από την αψίδα του Γαλέριου, όπως φαίνεται σε φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης των αρχών του προηγούμενου (20ού) Jahrhundert.
Η ανασκαφή έγινε στο πλαίσιο των αρχαιολογικών εργασιών που γίνονται και από την 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων παράλληλα με τις εργασίες για τη διάνοιξη του μετρό της Θεσσαλονίκης. Στη διάρκεια της ίδιας ανασκαφής (αρμοδιότητας της 9ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων) που άρχισε το 2007 και συνεχίζεται αποκαλύφθηκε πλήθος κινητών ευρημάτων (Schmuck, χριστιανικά σύμβολα και εκκλησιαστικά σκεύη, εργαλεία κ.ά. της βυζαντινής Θεσσαλονίκης) και εκατοντάδες χρυσά και χάλκινα νομίσματα.
Quelle : tanea.gr
.jpg)
