Tous les articles par Culture

Non classé

Γ. Καφετζόπουλος: «Είμαστε άφραγκοι παντού»

Ο νεαρός ηθοποιός με το «βαρύ επώνυμο» κάνει το ουσιαστικό ντεμπούτο του στο θέατρο

Είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Καφετζόπουλος παίζει στο θέατρο και…. μιλάει _αφού οι δύο προηγούμενες συμμετοχές του ήταν στις παραστάσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Μέσα» et «Πουθενά». Ερμηνεύει τον Τζέρι στην «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» του Εντουαρντ Αλμπι, ή καλύτερα στο «The Zoo Story», όπως έχουν διατηρήσει τον πρωτότυπο τίτλο στο θέατρο Βeton 7 όπου παίζεται το έργο. Ο 27χρονος ηθοποιός κάνει ουσιαστικά φέτος το επίσημο ντεμπούτο του, τόσο με την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους όπου πρωταγωνιστεί _«Τα κωλόπαιδα», όσο και με το θεατρικό, όπου παίζει. Απόφοιτος της δραματικής σχολής της Νέλλης Καρρά, η οποία και σκηνοθετεί την παράσταση, ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καφετζόπουλου, μπαίνει στον χώρο, δίνοντας το πρώτο στίγμα μιας πορείας που δεν ακολουθεί την πεπατημένη….

«Δεν υπάρχει δουλειά κι ούτε είναι εύκολο να βρούμε», λέει, εξηγώντας την ανάγκη του για θέατρο: «Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολλά πράγματα, κάποια χάλια κι άλλα, ελπίζω, καλύτερα, ώστε να δώσουμε κι εμείς το δικό μας παρών. Ξέρω όμως πόσο δύσκολα είναι πλέον όλα». Η επιλογή αυτής της Ιστορίας του Αλμπι έχει την αφετηρία της στη σχολή του, αφού εκεί, μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Μάνο Στεφανάκη την είχαν επιλέξει στην πτυχιακή τους, στο πλαίσιο των σύγχρονων έργων. Τότε είχαν διαλέξει να ανταλλάσσουν τους ρόλους επί σκηνής _τώρα τους μοίρασαν ανάλογα και με τις ιδιοσυγκρασίες τους.

«Νομίζω ότι σε έργα όπως αυτό ο Αλμπι εξευτελίζει την κοινωνία. Ενδεχομένως ο περιθωριακός θα μπορούσε να είναι ακόμα και σπουδαίος συγγραφέας, αλλά η κοινωνία δεν του το επέτρεψε. Νομίζω ότι όλοι, εν δυνάμει, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά, αλλά η κοινωνία μας χωρίζει. Ο Τσέρι και ο Πίτερ θα μπορούσαν να είναι και φίλοι….». Ο ίδιος άλλωστε πιστεύει ότι οι άλλοι μας φοράνε ταμπέλες και μας βάζουν σε ρόλους.

Με δεδομένη την οικειότητα που ανέπτυξε από μικρός με τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, λόγω του πατέρα του, ο Γιώργος Καφετζόπουλος στράφηκε στην τεχνική, με στόχο την επαγγελματική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει την οθόνη και το σανίδι. «Το πιο σημαντικό είναι να μαθαίνεις. Κι εγώ προσπαθώ να είμαι ανοιχτός σ΄αυτό. Να ψάχνω, να μαθαίνω, να ακούω… Απ΄τον πατέρα μου σίγουρα θα έχω πάρει πράγματα, αλλά ουδέποτε μου έκανε μάθημα. Παρατηρώντας τον μάθαινα και μαθαίνω. Κι ίσως αυτή η χαλαρότητα που έχει στην αντιμετώπιση των πραγμάτων να με έχει επηρεάσει κι εμένα…. Πιστεύω σ΄αυτή τη χαλαρή προσέγγιση. Γιατί στην Ελλάδα είναι περίεργα τα πράγματα και κυρίως στην τέχνη. Είμαστε άφραγκοι παντού. Εχουμε ηθοποιάρες που δεν μπορούσε να τους δούμε γιατί είναι άφραγκοι… Γι΄αυτό κι εγώ αφήνω τα πράγματα να παίρνουν τον δρόμο τους. Είμαι cool». Οσο για το ηχηρό του επώνυμο, μοιάζει να το έχει κι αυτό αντιμετωπίσει χαλαρά: «Έχει να κάνει με τους άλλους κι όχι με μένα. Οποιος είναι σοβαρός δεν ασχολείται μ΄αυτά τα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα να το αλλάξω…..».

Μια τυχαία συνάντηση, ένα απόγευμα Κυριακής στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης: Ο Πίτερ είναι ένας επιτυχημένος εργαζόμενος οκογενειάρχης, αυτός που νομίζουμε ότι θα θέλαμε να είμαστε όλοι. au lieu, ο Τζέρι, είναι ο μοναχικός τύπος που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Σε μια προσπάθεια επικοινωνίας, ο Τζέρι θα εισβάλει στον μικρόκοσμο του Πίτερ και η ως τότε ισορροπία θα κλονισθεί. Μαζί της θα καταρρεύσουν και τα τείχη που χωρίζουν τους κόσμους τους ενώ οι δύο τους, σαν ζώα, θα θελήσουν να υπερασπιστούν μέχρι θανάτου την ύπαρξή τους. Το πρώτο έργο του αμερικανού συγγραφέα, αν και γράφτηκε το 1958, μοιάζει εξαιρετικά σημερινό. Ενας χρόνο μετά παίχτηκε για πρώτη φορά στο Schiller Theater Werkstatt του Δυτικού Βερολίνου. Ακολούθησε η Αμερική, το1960στο Provincetown Playhouse. Το «The Zoo Story» είναι ένα μονόπρακτο που διερευνά την μοναξιά, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στην υλική υπόσταση του ανθρώπου. Το χαρακτήρισαν «κωμικό δράμα» με μαύρο χιούμορ και σασπένς: Παράλληλα είναι και μια τοιχογραφία της ανθρώπινης ψυχής, σε αναζήτηση ευτυχίας και ισοροπίας….
Μυρτώ Λοβέρδου

* Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Τhe Zoo Story» του Εντουαρντ Αλμπι. Direction: Νέλλη Καρρά. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη. Ηχητικός σχεδιασμός: Ανρί Κεργκομάρ. Σχεδιασμός φώτων: Θωμάς Οικονομάκος. Kinésiologie, Σκηνική Πάλη: Θάνος Δερμάτης. Photos: Γιάννης Καλογρίδης. Παίζουν: Γιώργος Καφετζόπουλος, Μάνος Στεφανάκης
* ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
θέατρο Beton 7, Πύδνας 7, τηλ. 210-7512.625
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη ως τις 10 Avril, à 21.15
Billets 10 euro

source : tovima.gr

Non classé

Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Περικλής Πέππας

Ο Σοφοκλής Πέππας (droite) με τον άλλο μεγάλο μας ηθοποιό Κώστα Καζάκο 

Πέθανε στα 63 του χρόνια ένας από τους σημαντικούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου, της τηλεόρασης και τουκινηματογράφου.

Είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε σειρές που άφησαν εποχή στην ελληνική τηλεόραση όπως το «Λούνα Παρκ», «Λωξάντρα», «Η Αίθουσα του Θρόνου», «Αφρικα».

Ιδιαίτερό του χαρακτηριστικό ήταν η φωνή του την οποία μάλιστα είχε δανείσει στον «Μπαμπαστρούμφ» στην δημοφιλή παιδική σειρά «Στρουμφάκια».

Η κηδεία του θα τελεστεί τη Δευτέρα στις 16:00  στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.

source : tovima.gr

Non classé

Όταν οι ηθοποιοί τραγουδούν Μίκη Θεοδωράκη στο θέατρο Badminton

LE παγκόσμια ημέρα θεάτρου είναι η ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 De Mars. Την ημέρα αυτή επέλεξαν η Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης και το Θέατρο Badminton για να εγκαινιάσουν τη συνεργασία τους. Μια συνεργασία που θα επιδιώξουμε να καρποφορήσει με περισσότερα συναυλιακά γεγονότα στο μέλλον, βασισμένα πάντα στη μεγάλη εργογραφία του Μίκη Θεοδωράκη.

À 27 De Mars 2012, διακεκριμένοι ηθοποιοί του ελληνικού θεάτρου θα αποδώσουν αγαπημένα τραγούδια του μεγάλου μας συνθέτη. Τραγούδια που ξεκίνησαν τη ζωή τους από μία σκηνή θεάτρου ή εξυπηρέτησαν αρχικά τις ανάγκες μίας κινηματογραφικής ταινίας, όπως τα: «Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά», «Ένα δειλινό», «Στα περβόλια», «Το γελαστό παιδί», «Άνοιξε λίγο το παράθυρο», «Το Σεπτέμβριο θυμάμαι», «Στρώσε το στρώμα σου», «Μαργαρίτα μαγιοπούλα» κ.α. Τραγούδια από ταινίες και θεατρικά έργα όπως: «Η γειτονιά των αγγέλων», «Η συνοικία το όνειρο», «Όμορφη πόλη», «Ζορμπάς», «Φαίδρα», «Σέρπικο», «Μαγική πόλη», «Ένας όμηρος», «Les ameuts de Ternel», «Honeymoon» κ.α. Τραγούδια που ερμήνευσαν θρυλικά ονόματα όπως οι Beatles, η Shirley Bassey, η Μελίνα Μερκούρη, η Τζένη Καρέζη και τόσοι άλλοι.

Η συναυλία θα αποτελείται από μουσική, λόγο και εικόνα, καθώς θα προβάλλονται σκηνές από ταινίες, ενώ θα ζωντανεύσουν επί σκηνής, σε μορφή θεατρικού αναλογίου, αποσπάσματα από τις θεατρικές παραστάσεις για τις οποίες γράφτηκαν τα τραγούδια.

Μία συναυλία που θέλει να μας θυμίσει το ρήμα ποιώ και το ουσιαστικό ήθος.

Η συναυλία στηρίζει «Το Σπίτι του ηθοποιού».

Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη από το θέατρο και τον κινηματογράφο

Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ
ΚΑΚΙΑ ΙΓΕΡΙΝΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ
ΛΑΚΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ
ΕΥΑ ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΟΥ
ΗΛΙΑΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ
ΜΠΕΣΣΥ ΜΑΛΦΑ
ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΑΝΙΣΑΛΗ
ΟΘΩΝ ΜΕΤΑΞΑΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΟΥΜΟΥΡΗ
MÉMO DE BEGNIS
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΟΥΡΔΟΥΜΗΣ
ΜΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗ
ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΡΙΑΛΔΗ
ΑΚΗΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ
ΕΛΕΝΗ ΦΙΛΙΝΗ
ΑΝΝΑ ΦΟΝΣΟΥ
ΡΕΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ
ΔΩΡΑ ΧΡΥΣΙΚΟΥ

source : culturenow.gr

Athènes Concert Hall

Η Μαρία Φαραντούρη και ο Χρήστος Θηβαίος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η κορυφαία ερμηνεύτρια του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού και ο ευαίσθητος τροβαδούρος της νεότερης γενιάς αποκαλύπτουν τη μουσική τους συγγένεια μέσα από την ερμηνεία κλασικών επιτυχιών τους καθώς και γνωστών ή «παραγνωρισμένων» τραγουδιών που για πρώτη φορά «ντύνουν» με τη δική τους φωνή: διαχρονικά κομμάτια των Θεοδωράκη, Χατζηδάκι, Μικρούτσικου, Βάιλ, Ντάλα κ.ά. σε ποίηση Τριπολίτη, Ελευθερίου, Ιωάννου, Μπρεχτ, Χικμέτ etc..

Μαρία Φαραντούρη-Χρήστος Θηβαίος: η «ιδεώδης ερμηνεύτρια» του Μίκη Θεοδωράκη, πρωταγωνιστική παρουσία στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι αλλά και στο αντίστοιχο διεθνές ρεπερτόριο (από Κουρτ Βάιλ μέχρι Λούτσιο Ντάλα) συναντά τον ευαίσθητο τροβαδούρο της νεότερης γενιάς, συνεργάτη του Θάνου Μικρούτσικου, σε μια ξεχωριστή συναυλία όπου «τα τραγούδια κι η αλήθεια τους στήνουν γέφυρες ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν και γίνονται αφορμή για πρωτόγνωρα ερμηνευτικά ταξίδια».

Samedi 7 Avril, à 8.30 la nuit, dans la salle Christos Lambrakis – τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τα τραγούδια «Του έρωτα και του θανάτου» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη – οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες ξαναβρίσκονται μαζί επί σκηνής για να αποκαλύψουν το «κοινό» στίγμα της μουσικής παρακαταθήκης τους. Για να ερμηνεύσουν όχι μόνο επιλεγμένες, κλασικές επιτυχίες τους αλλά και πασίγνωστα τραγούδια που για πρώτη φορά «ντύνουν» με τη δική τους φωνή, όσο και άλλα, λιγότερο γνωστά – αν όχι «παραγνωρισμένα» – των οποίων το μεγαλείο αποπειρώνται εν προκειμένω να αναδείξουν.

Το ερμηνευτικό δίδυμο συνοδεύει ορχήστρα αποτελούμενη από τους επίλεκτους σολίστ Τάκη Φαραζή (πιάνο), Θύμιο Παπαδόπουλο (κρουστά), Γιάννη Αγγελόπουλο (τύμπανα), Πέτρο Βαρθακούρη (κοντραμπάσο), Βάσω Δημητρίου (κιθάρες). Η ενορχήστρωση είναι του Τάκη Φαραζή. Τον ήχο επιμελείται ο Γιώργος Κορρές και τους φωτισμούς ο Γιώργος Κλαδούρης.

Η εκδήλωση αποτελεί συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής και της Cricos Productions.

Τραγούδια «διαχρονικής αξίας», εμπνευσμένα, στο σύνολό τους, από την καταλυτική γραφή σημαντικών ποιητών και στιχουργών, Ελλήνων και ξένων (Νίκου Καββαδία, Μανόλη Αναγνωστάκη, Κώστα Τριπολίτη, Manos Eleftheriou, Οδυσσέα Ιωάννου, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ναζίμ Χικμέτ κ.ά. Alors, για παράδειγμα, η Μαρία Φαραντούρη αποδίδει για μία ακόμη φορά με την χαρακτηριστική, πλούσια κοντράλτο φωνή της τα «Ποιός τη ζωή μου», «Γελαστό παιδί» ή το «Δρόμοι παλιοί» του Μίκη Θεοδωράκη, τον «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι, το «Αντινανούρισμα» της Ελένης Καραΐνδρου και την «Ελένη» του Θάνου Μικρούτσικου, αναμετριέται όμως και με τη «Θεσσαλονίκη» του τελευταίου.

Όντας η πρώτη ερμηνεύτρια του Μπρεχτ στην ελληνική δισκογραφία, τραγουδά το «Mack the knife» απ’την «Όπερα της Πεντάρας» ή το «Άννα μην κλαις» από τη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ» του Θ. Μικρούτσικου. Ενώ στη μνήμη του πρόσφατα χαμένου Λούτσιο Ντάλα – συνεργάτη της στο παρελθόν – ερμηνεύει τον περίφημο «Caruzo» του. Ο Χρήστος Θηβαίος μοιράζεται με το κοινό του Μεγάρου προσωπικές του επιτυχίες όπως το «Βροχή μου», τα «Αμλετ της Σελήνης», «Δεν είμαι άλλος» ή τραγούδια από τον «Σταυρό του Νότου» του Θάνου Μικρούτσικου ενώ αποδίδει με πάθος, δύναμη και λυρισμό την «Όμορφη πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη.

«Τα τραγούδια κι η αλήθεια τους είναι ό,τι μας ενώνει με το Χρήστο Θηβαίο. Οι αξίες ζωής που κρύβονται πίσω από στίχους καταλυτικούς και βαθειά φιλοσοφημένους, αξίες που δεν χάθηκαν στο χρόνο.

Ανεξάρτητα από την ηλικία τους, από την ευρεία ή όχι αναγνωρισιμότητά τους, αυτά τα τραγούδια προσπαθούμε να εντάσσουμε και οι δύο στο ρεπερτόριό μας» δηλώνει η Μαρία Φαραντούρη, αναφερόμενη στη συναυλία αλλά και τη «μουσική συγγένειά» της με τον σύγχρονο τραγουδοποιό και χαρισματικό ερμηνευτή «σε επίπεδο έκφρασης, αισθητικής και περιεχομένου».

Συγγένεια που αποκαλύφθηκε σκηνικά για πρώτη φορά το 2008 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όπου ο Χρήστος Θηβαίος συνεργάστηκε δισκογραφικά για πρώτη φορά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας τραγούδια από τέσσερις κύκλους τραγουδιών του συνθέτη – μεταξύ άλλων και από το «Ένας Όμηρος» σε στίχους του Ιρλανδού Μπρεντάν Μπεχάν (σε ελληνική απόδοση από τον Βασίλη Ρώτα). Από αυτόν τον κύκλο του 1966 – που πρωτοερμήνευσε η Μ. Φαραντούρη – θα ακουστούν έξι τραγούδια και στη συναυλία αυτή («Το Σεπτέμβριο θυμάμαι», «Θα σου στείλω μάνα», «Άνοιξε το παράθυρο», «Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό», «Είμαι Άγγλος νιός και τυχερός» και «Γελαστό παιδί»).

Από την πλούσια εργογραφία του συνθέτη έχουν ακόμη επιλεγεί τα κομμάτια «Επιβάτης», «Στη νύχτα σου δοσμένος» και «Απόστημα» από το δίσκο «Επιβάτης» του 1981 σε στίχους του σημαντικού ποιητή-στιχουργού Κώστα Τριπολίτη, τα «Δρόμοι παλιοί» (από το δίσκο «Μπαλάντες» του 1975 σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη), «Ποιός τη ζωή μου» (από τα «Τραγούδια του αγώνα» του 1974 σε ποίηση Μάνου Ελευθερίου), «Ομορφη πόλη» (από τον ομώνυμο δίσκο του 1962, σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη), «Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν» (σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου).

Στο πρόγραμμα της συναυλίας, πρωταγωνιστική θέση έχει το συνθετικό έργο του Θάνου Μικρούτσικου. Από την εποχή των «Πολιτικών Τραγουδιών» (1975) απ’ όπου θα ακουστούν «Η πιο όμορφη θάλασσα» σε στίχους Ναζίμ Χικμέτ και «Τους έχω βαρεθεί» σε στίχους Βολφ Μπίρμαν, από την «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ» (1978) («Αννα μην κλαις») και τον «Σταυρό του Νότου» (1979) σε ποίηση Νίκου Καββαδία («Πικρία», «Θεσσαλονίκη», «Λύχνος του Αλαδίνου», «Willie»)έως τον πιο πρόσφατο «Αμλετ της Σελήνης» (2002) απ’ όπου θα ακουστεί το ομώνυμο κομμάτι αλλά και τα «Song Blues» (στ.:K. Τριπολίτης) και «Δεν είμαι άλλος» (στ.: Μάνος Ελευθερίου). Άρρηκτα συνδεδεμένα με το ύφος και το ήθος της εκδήλωσης, και τα τραγούδια «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι (από τους «Αντικατοπτρισμούς» του 1993, σε στίχους Νίκου Γκάτσου) και «Αντινανούρισμα (Παιδί μου μην κοιμάσαι)» της Ελένης Καραίνδρου (από τη «Μεγάλη αγρύπνια» του 1972). Οι σατιρικοί μπρεχτικοί στίχοι της μπαλάντας «Mack the knife» σε μουσική Κουρτ Βάιλ από την «Όπερα της πεντάρας» και του «Alabama song» από την εμβληματική «Άνοδο και την πτώση της πόλης Μαχαγκόνυ». Όπως και «Ο χρόνος που μετράει» σε μουσική Λούτσιο Ντάλα (και στίχους Διονύση Σαββόπουλου από το άλμπουμ του «Το ξενοδοχείο», 1997) αλλά και ο μελωδικός «Caruzo» του που η Μαρία Φαραντούρη είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1991, σε ντουέτο με τον Δ. Σαββόπουλο για το άλμπουμ «17 songs».

source : culturenow.gr

Athènes Concert Hall

Concert Hall: Για πρώτη φορά ο Christophe στην Ελλάδα

Ένας πραγματικός θρύλος της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, από τους σημαντικότερους ερμηνευτές του γαλλικού τραγουδιού, για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Ο διάσημος καλλιτέχνης, και Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Ιδρύματος Δράσης κατά του Καρκίνου του Μαστού, Christophe, θα δώσει δύο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Τετάρτη 2 & jeudi 3 Peut 2012.

dans lequel sera Christophe με την ορχήστρα του θα παρουσιάσουν τα καινούργια του τραγούδια μαζί με τις μεγάλες αξέχαστες επιτυχίες του, όπως Aline, Oh mon amour, Mal, Les marionettes, The girl from Salina, Les mots bleus κ.ά.

Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για την επίτευξη των σκοπών του Ιδρύματος.

Τιμές εισιτηρίων: € 20 (Φοιτητικά) – 30 – 50 – 65 – 90 (VIP)
Προπώληση : Mercredi 4 Avril 2012, Athènes Concert Hall,
Nikos Tomboulidis-Avocat. 210 – 7282333, www.megaron.gr
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΙΔΡΥΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ
Nikos Tomboulidis-Avocat. 210 72.10.883 – Fax. 210 7210870
Nikos Tomboulidis-Avocat : info@bcactionfund.org
www.bcactionfund.org

To «ΙΔΡΥΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ» (BREAST CANCER ACTION FUND), μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, έχει σκοπό ανθρωπιστικό, κοινωνικό και επιστημονικό και προσπαθεί να συμβάλλει στην καταπολέμηση
του καρκίνου του μαστού.

Κύριοι στόχοι είναι:
-η ανάληψη της δαπάνης του διαγνωστικού ελέγχου και της θεραπείας περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων ασθενών, Eλλήνων και Μεταναστών, σε νοσηλευτικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού
– η δημιουργία πρότυπων Μονάδων Μαστού ή η ενίσχυση υπαρχόντων με υλικοτεχνική υποδομή
– η χορήγηση υποτροφιών και βραβείων
– η οικονομική ενίσχυση ερευνητικών πρωτοκόλλων
– η διοργάνωση διαλέξεων, ημερίδων, συνεδρίων και η έκδοση και δωρεάν διανομή συγγραμμάτων και άλλου έντυπου υλικού, με στόχο ενημερωτικό και εκπαιδευτικό.

source : tovima.gr

Non classé

Μαντάμ Σουσού από το ΚΘΒΕ στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» παρουσιάζουν τη « Μαντάμ Σουσού » του Δημήτρη Ψαθά και στην Αθήνα, μετά την τεράστια επιτυχία που σημειώνει στη Θεσσαλονίκη! De la 25 Απριλίου η αξεπέραστη κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά ανεβαίνει στον «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη, με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Κώστα Σαντά στο ρόλο του Παναγιωτάκη.

Πρόκειται για το μοναδικό ανέκδοτο θεατρικό κείμενο του Ψαθά, που γράφτηκε το 1942 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από την κα Κατερίνα –Κατερίνα Ανδρεάδη– (Σουσού) και τον Αιμίλιο Βεάκη (Παναγιωτάκη), με τον Σπύρο Μουσούρη στο ρόλο του Καντακουζηνού, σημειώνοντας πρωτοφανή θρίαμβο μέσα στην ιταλογερμανική κατοχή.

Το ρόλο της Σουσούς στο θέατρο ερμήνευσε επίσης η Μαίρη Αρώνη (1946), η Άννα Παναγιωτοπούλου (1998), στον κινηματογράφο η Μαρίκα Νέζερ (1948), στο ραδιόφωνο η Γεωργία Βασιλειάδου (1950) και στην τηλεόραση η Άννα Παϊταζή (1972) και η Άννα Παναγιωτοπούλου (1983). Εκτός από τον Αιμίλιο Βεάκη, εξίσου σπουδαίοι ηθοποιοί ερμήνευσαν και το ρόλο του Παναγιωτάκη: Κώστας Ραυτόπουλος (1946), Βασίλης Λογοθετίδης (1948), Ιάκωβος Ψαρράς (1972), Θανάσης Παπαγεωργίου (1982) και Σταύρος Παράβας (1998).

Ο Δημήτρης Ψαθάς παρουσίασε τη «Μαντάμ Σουσού» για πρώτη φορά ως ευθυμογράφημα σε συνέχειες από τις στήλες του προπολεμικού εβδομαδιαίου περιοδικού «Θησαυρός» (1939-1941) με τίτλο «Βίος και πολιτεία της Μαντάμ Σουσούς» με τεράστια επιτυχία, αργότερα έκανε μία συρραφή των αυτοτελών περιπετειών της και την εξέδωσε σε βιβλίο (1941), κατόπιν έγραψε το θεατρικό έργο (1942), ακολούθησε η κινηματογραφική ταινία (1948) που δεν σώζεται στις μέρες μας, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 η «Μαντάμ Σουσού» παρουσιάζεται στο ραδιόφωνο από τη Γεωργία Βασιλειάδου. Fin, ακολούθησε το τηλεοπτικό σίριαλ σε σενάριο πάντα του ίδιου του συγγραφέα (1972 et 1986), όλα με τεράστια επιτυχία.

ΥΠΟΘΕΣΗ
Ο Βούθουλας και το Κολωνάκι. Ο νεοπλουτισμός και η απότομη προσγείωση της «νεόπτωχης» ελληνικής πραγματικότητας. Η «ντεκαντάνς» και οι αυταπάτες των μεγαλείων και της καλοπέρασης. Αλλά και τα κακέκτυπα των «σουσούδων» που συναντάμε γύρω μας. Όλα αυτά, μέσα από την πένα του Δημήτρη Ψαθά, σε μια εξαιρετικά εύστοχη κωμωδία που μοιάζει επίκαιρη όσο ποτέ.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Είχε ήλιο. Η Θεσσαλονίκη ήταν χαρούμενη, γεμάτη φως, και σαν κοριτσάκι με άσπρα καλτσάκια και μαύρα λουστρινένια παπούτσια, άφησε το λάπτοπ κι έπαιζε κουτσό, σχοινάκι, γύρω-γύρω όλοι και να το, να το το δαχτυλίδι. Τι ομορφιά… Τι ευγένεια, τι σκέρτσο και καμάρι, τι παιδική αθωότητα.

Πήγαινα να συναντήσω τον Σωτήρη, τον φίλο μου, τον Διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Έπινε τον καφέ του μαζί με την αγαπημένη μας Έρση Δρίνη στον «Ρωμιό». Κάθισα μαζί τους, αφού βέβαια προηγήθηκαν τα τρία σταυρωτά φιλιά του Σωτήρη και οι τρελές αγκαλιές της Έρσης μου.

– Bien, Γιώργο, θα μου κάνεις ένα έργο του Ψαθά;
– Ποιο απ’ όλα, ρώτησα.
– Τη Μαντάμ Σουσού.
– Α μπα, όχι, δεν μου αρέσει.
– Το έχεις διαβάσει;
– Non.
– Ε, διάβασέ το και τα λέμε.

Και να ’μαι την άλλη μέρα στο γραφείο του Διευθυντή, να μιλάμε για τη Μαντάμ Σουσού. Για τις Σουσούδες του σήμερα, για τους νεόπλουτους που αυτοπροβάλλονται με το εγώ τους, υποτιμώντας τους άλλους, πιστεύοντας ότι οι ίδιοι ανήκουν σε μια ανώτερη τάξη, περιφρονώντας ό,τι δεν προέρχεται από αυτή.

Τι ανοησία, τι κουφιοκεφαλιά, να αρνείσαι την τάξη σου, τη λαϊκή σου καταγωγή, τα ήθη και τα έθιμα του λαού σου, τι απέραντη βλακεία… Να ξοδευόμαστε για πρόσκαιρη εξουσία, ψευτοαξιώματα πασπαλισμένα με χρυσόσκονη και σαν φτιασιδωμένες μαϊμούδες να χοροπηδάμε κάνοντας τούμπες στα περσικά χαλιά των σαλονιών, παίζοντας με τις ηθικές αξίες, την Ιστορία και τον πολιτισμό μας. Κάπου εδώ είπα το ναι.

Oui, θα ανεβάσω το έργο του μεγάλου μας κωμωδιογράφου Δημήτρη Ψαθά και αυτό γιατί το ταλέντο του διαισθάνθηκε τον κίνδυνο του νεοέλληνα, τη ροπή του στο δήθεν, στο σνομπ, σε μια χρονολογία που η χώρα έβγαινε από έναν φασιστικό πόλεμο και από έναν εμφύλιο, από τον ερχομό των αμερικάνων με το σχέδιο Μάρσαλ και την Ούνρα, που γέμισε την επαρχία με παρδαλά βρακιά, γάλα σκόνη και αλμυρό φυστικοβούτυρο.

Πολλά είπα, αλλά δεν σας κρύβω ότι με πνίγει το δήθεν, το παρεμπιπτόντως και η ξιπασιά μας.
Ας δούμε το κοριτσάκι με τα άσπρα καλτσάκια, τα λουστρινένια παπούτσια, να παίζει ανέμελο, πλημμυρισμένο στο φως και ας υποκλιθούμε, δίνοντας όρκο ότι θα προστατεύσουμε την όμορφη εικόνα.

Ευχαριστώ, πρώτα απ’ όλα, τον Διευθυντή και το ΔΣ του ΚΘΒΕ, τη βοηθό σκηνοθέτη Αγγελική Κίτρινη, τη χορογράφο Αλεξάνδρα Τσοτανίδου, τους συναδέλφους μου ηθοποιούς, τους τεχνικούς και όσους μόχθησαν γι’ αυτό το ανέβασμα. Πάνω απ’ όλα, την κυρία Φωτεινή Μπαξεβάνη, τον Κώστα Σαντά, τον Βασίλη Ευταξόπουλο, τον Δημήτρη Σιακάρα και τη Μαριάννα Παπασάββα.

Κλείνοντας, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σκηνογράφο μας Γιάννη Μετζικώφ και βέβαια στον σπουδαίο μουσικό της Χώρας μας Γιώργο Χριστιανάκη.

Καλή διασκέδαση.
Με αγάπη
Γιώργος Αρμένης

source : culturenow.gr

festival d'habemus

Habemus Festival

Ο Γιώργος Λούκος ανακοινώνει στις 28 Μαρτίου το πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ 
avec 3,2 million. euro, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του υπουργείου Πολιτισμού, δηλαδή όσα ακριβώς και πέρυσι, και με το ποσοστό από τα καζίνα που κυμαίνεται γύρω στα 5 million. euro, το Ελληνικό Φεστιβάλ μπορεί να συντάξει ένα αξιοπρεπέστατο πρόγραμμα εκδηλώσεων για Ηρώδειο, Επίδαυρο και για την Πειραιώς εν ανάγκη. Αυτά είναι και επισήμως πλέον τα χρήματα που πρόκειται να διαχειρισθεί εφέτος η διεύθυνση του Φεστιβάλ, παρ’ ότι τα χρεωστούμενα παρελθόντων ετών παραμένουν ένα αγκάθι.
Κατόπιν αυτών άλλη δικαιολογία για την καθυστέρηση δεν υπήρχε. Ετσι, σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο κ. Λούκος πρόκειται να ανακοινώσει το πρόγραμμα του Φεστιβάλ στις 28 De Mars. Ταυτόχρονα προτίθεται να δώσει στη δημοσιότητα έναν απολογισμό και να μιλήσει για τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει. Κατάρτιση του προγράμματος δεν έχει υπάρξει όμως ακόμη, καθώς οι διαβουλεύσεις αναμένεται να γίνουν με την έλευση του διευθυντή του Φεστιβάλ σήμερα στην Αθήνα.
Ακαρπη ωστόσο απέβη η πρώτη απόπειρα ένταξης του Ελληνικού Φεστιβάλ στο ΕΣΠΑ Αττικής, καθώς η αίτηση που κατατέθηκε από τον διευθυντή του κ.Γιώργο Λούκο για επιδότηση ύψους 1 million. ευρώ απορρίφθηκε από τη διαχειριστική αρχή διότι κρίθηκε ότι δεν διέθετε την απαιτούμενη από τον νόμο ωριμότητα. Αλλά ο ίδιος νόμος δίνει το δικαίωμα και για την υποβολή νέας αίτησης που, εφόσον είναι ορθά τεκμηριωμένη, αυτή τη φορά, μπορεί να έχει αίσιο τέλος.
Η πολύμηνη καθυστέρηση ωστόσο προκάλεσε τεράστια αβεβαιότητα και ανησυχία στον καλλιτεχνικό χώρο της χώρας μειώνοντας το κύρος του θεσμού για το κοινό, το οποίο παρακολουθεί με απορία τα «μη» τεκταινόμενα. Και φυσικά με τέτοιες συνθήκες δεν τίθεται καν θέμα για την προβολή του Φεστιβάλ στο εξωτερικό, δεδομένου ότι ο προγραμματισμός των επισκεπτών αυτού του είδους δεν γίνεται την τελευταία στιγμή. Κάτι που η εποπτεύουσα αρχή του Φεστιβάλ, ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, γνωρίζει πολύ καλά και προφανώς θα έπρεπε να λάβει υπόψη του όταν επέλεγε τον δρόμο της απραξίας ως προς τον θεσμό, που κινδυνεύει να ευτελιστεί μεταξύ Μπουμπουλίνας και Μακρυγιάννη (εν μέρει και Λυών).
Από τον Νοέμβριο του 2011, οπότε έληγε τυπικά η προθεσμία για την υποβολή προτάσεων – ημερομηνία που, πάντως, ουδέποτε τηρήθηκε -, ως σήμερα αρκετές προτάσεις ελληνικών σχημάτων έχουν υποβληθεί στο Φεστιβάλ και αρκετοί αντίστοιχα έχουν πάρει ανεπίσημη διαβεβαίωση του κ. Λούκου ότι θα συμμετάσχουν σε αυτό. Οι ανεξόφλητες οφειλές του Φεστιβάλ από το 2011 προς έλληνες καλλιτέχνες ή εταιρείες παροχής υπηρεσιών φέρεται να είναι ο λόγος για τον οποίο ο διευθυντής του αρνούνταν να προχωρήσει στην κατάρτιση νέου προγράμματος, το οποίο ενδεχομένως να δημιουργήσει και νέα χρέη. Στάση που εκτιμάται για τη συνέπειά της όσον αφορά την τήρηση των υποχρεώσεων του Φεστιβάλ, αν και για κάποιους θεωρείται ότι λειτουργούσε εκβιαστικά προς το υπουργείο. Το ζήτημα είναι ότι από αυτό το αδήλωτο «μπρα ντε φερ» μεταξύ υπουργού Πολιτισμού και διευθυντή του Φεστιβάλ ο χαμένος δεν είναι παρά το ίδιο το Φεστιβάλ.


Οι υποσχέσεις του 2006
«Πολιτική της νέας Διεύθυνσης του Ελληνικού Φεστιβάλ (2006) είναι να γίνει η Επίδαυρος πιο διεθνής, αφενός φιλοξενώντας στην αρχαία σκηνή της διάσημους καλλιτέχνες και αφετέρου οργανώνοντας συμπαραγωγές με σημαντικά φεστιβάλ και θεατρικούς οργανισμούς του εξωτερικού».Αυτό αναφέρεται στον επίσημο ιστότοπο του Ελληνικού Φεστιβάλ σχετικά με την Επίδαυρο, έξι χρόνια μετά όμως μόνο μερικώς και συμπτωματικώς έχουν τηρηθεί τα υποσχεθέντα.
Η Επίδαυρος, παρ’ ότι αποτελεί το μεγάλο ατού του Φεστιβάλ, δεν αξιοποιήθηκε καθόλου ούτε ως μέσο προβολής του ούτε για την αύξηση των εσόδων του. Με το βάρος του ενδιαφέροντος στραμμένο αλλού, η αντιμετώπισή της, όπως και του Ηρωδείου, ως χώρων κατεστημένου τα έβαλε σε δεύτερη μοίρα αντί της αναζωογόνησής τους, η οποία παραμένει το ζητούμενο. Γεγονός για το οποίο η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον διευθυντή αλλά και το ίδιο το υπουργείο, που δεν θέλησε να θέσει και τους δικούς του όρους για την ανάδειξή τους.
Με τη δεύτερη τριετία της θητείας του να λήγει στα τέλη του 2012 ο κ. Λούκος διεκδίκησε«την ανατροπή, την εκ νέου διεκδίκηση του μοντερνισμού, το συστηματικό άνοιγμα στο καινούργιο» – και πάλι όπως αναφέρεται στον ιστότοπο του Φεστιβάλ -, αφήνοντας όμως εντελώς έξω από το παιχνίδι το παλιό αλλά βαρύ πυροβολικό. Αν το κέρδος του Φεστιβάλ από τη διεύθυνσή του είναι για κάποιους αμφισβητούμενο, το δικό του, σε οικονομικά μεγέθη μετρώντας το, δεν μπορεί να θεωρηθεί σημαντικό με μηνιαίο μεικτό μισθό 5.801 ευρώ και μόλις 10.165 ευρώ για δαπάνες ταξιδιών και κινητού τηλεφώνου για το 2011.
Πέραν όλων αυτών, cependant, η νέα κατεύθυνση την οποία καλείται να πάρει το Ελληνικό Φεστιβάλ από εδώ και πέρα, μεσούσης της οικονομικής κρίσης και με άδηλο το μέλλον, είναι κάτι που δεν μπορεί πλέον να αφεθεί στην τύχη ή να αντιμετωπισθεί με επιπολαιότητα.

O αδύναμος κρίκοςΤέκνο του Γιώργου Λούκου, η Πειραιώς 260 (πρώην εργοστάσιο Τσαούσογλου), όπου δημιουργήθηκαν δύο σκηνές για τα εναλλακτικά θεάματα του Ελληνικού Φεστιβάλ – 110.000 ευρώ κόστισε μόνο ο κλιματισμός, αφού είναι κλειστοί χώροι -, αποτελεί την προσωπική συμβολή του στον θεσμό και φέρει τη σφραγίδα του. Εφέτος όμως αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το οικονομικό είναι ο ένας λόγος, το αδιευκρίνιστο ιδιοκτησιακό καθεστώς ο δεύτερος. Αν και οι πληροφορίες λοιπόν θέλουν τη λειτουργία της για εφέτος αμφίβολη, από την άλλη είναι βέβαιον ότι ο κ. Λούκος, παρά τις αντιξοότητες, θα υπερασπιστεί το δημιούργημά του.
source : tovima.gr