All posts by Culture

comic

"I just changed my sign": Breaking down cancer taboos

A comic about modern diseases and everyday people
Lucille Petridou is a modern woman, executive of a large company. The 2009, forced to change sign. He went from Gemini to Cancer. Breast cancer. The right one specifically…

Her health adventure had a happy ending. He returned to the sign of Gemini along with a spartan comic, in which he describes the path from diagnosis to treatment. Self-mockery, the author's wordplay and killer humor break down all the taboos surrounding the disease of cancer.

Bubu is a companion and disarming commentator, the small Pug dog that lives with the heroine for the last eight years in Kypseli. That's wonderful ”hand made” sketches of the comic are signed by Polly Pouliou.

"I Just Changed My Sign", a comic 80 of four-color pages, is TREE's first publishing product and the first of the red comic series, focusing on modern diseases and how everyday people deal with them.

Next Monday, 9 January, at 19:00 and at the Ianos bookstore (Stadium 24), TREE publications present Lucille Petridou's comic book "I Just Changed My Sign" – How I Beat Breast Cancer".

They will speak: Grigoris Xepapadakis (MD PhD surgeon, director of IASO General breast clinic), Stylianos Giassas (oncologist-pathologist), Polly Pouliou (illustrator) and the author herself. The debate will be moderated by the NET journalist, Kostas Arvanitis.

Tree Publications, Emm. Benaki, tel. 210-38.37.330

Source : protothema.gr
Uncategorized

ΤΑΝΙΑ: Poulet aux Prunes: Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα

Η δεύτερη σκηνοθετική προσπάθεια της Μαρζάν Σατραπί με την βοήθεια του Βινσέντ Παρονό την επιβεβαιώνει και μας επιβραβεύει για την επιλογή μας αλλά μας κάνει πια και οπαδούς της τέχνης της. Την γνωρίσαμε μέσα από το Persepolis ένα comic που έγινε πολύ δημοφιλές αρχικά και μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη αργότερα, αυτούσιο. Ομολογουμένως ήταν η πρώτη φορά που ένα comic είχε μια τόσο ενδιαφέρουσα πλοκή- που αφορά όχι μόνο αγοράκια κάθε ηλικίας όπως συνήθως τα κόμικς- και που σε έκανε να το παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον.

Η ταινία είναι η ιστορία του Νασέρ Αλί, ενός διάσημου βιολιστή Ιρανού ο οποίος ζει στην Τεχεράνη το 1958. με τη Φαρινγκίς και έχει αποκτήσει μαζί της δύο παιδιά: τη Λίλι και τον Κύρο. Από την στιγμή που ο Αλί αναγκάζεται να αποχωριστεί το βιολί του, όλα θα αλλάξουν.

Παρ’ όλο που εδώ η ταινία είναι με ζωντανούς ηθοποιούς και όχι χαρακτήρες comic η αισθητική παραμένει πολύ κοντά σε αυτή του comic, με αργούς ρυθμούς (απαραίτητους όμως για την πλοκή) και μια στιβαρότητα που δεν είναι σοβαροφάνεια. Γελάσαμε σε αρκετές σκηνές που είχαν το χιουμοριστικό στοιχείο μέσα σε μια τραγική κατάσταση. Χωρίς μελόδραμα και υπερβολές η Σατραπί και ο Παρόνο φτιάχνουν μια ταινία συγκινητική, που στην ουσία παλινδρομεί ανάμεσα στα δύο μείζοντα θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης- τον έρωτα και το θάνατο. Η φωτογραφία της ταινίας αλλά και η μουσική της επένδυση συμπληρώνουν τις λάμψεις αυτού του μικρού γαλλικού κινηματογραφικού διαμαντιού.

Source : protothema.gr
Uncategorized

Η Imany έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Έρχεται το Φεβρουάριο στο Gazarte
Νοσταλγική, ρομαντική, ευαίσθητη, αποφασισμένη, μελαγχολική, μαγική… Imany, η όμορφη Γαλλίδα που με ένα τραγούδι μόνο, το «You will never know», έγινε διάσημη μέσα σε μία νύχτα θα βρεθεί στις 11 and 12 Φεβρουαρίου για πρώτη φορά στην Αθήνα, στη σκηνή του Gazarte.
Παιδί μίας 10μελούς οικογένειας, με καταγωγή από τα νησιά Κομόρο της Αφρικής, η Imany μεγάλωσε στα προάστια του Παρισιού. «Να τραγουδάω. Ότι ακριβώς ήθελα περισσότερο από τότε που ήμουν επτά ετών.
Τότε βέβαια πίστευα ότι αυτό είναι κάτι που κάνουν οι άλλοι άνθρωποι και όχι εγώ», εκμυστηρεύτηκε στις πρώτες συνεντεύξεις της η Nadia Mladjao, όπως είναι το πραγματικό της όνομα .
«Όταν ήμουν μικρή, κανείς δεν μου έλεγε ότι η φωνή μου ήταν καλή, έλεγαν μόνο ότι ήταν “δυνατή” κι έτσι δεν πίστεψα ότι το τραγούδι ταίριαζε σε μένα».
Κάθε σκέψη για να προωθήσει τα παιδικά της όνειρα μπήκε στην άκρη όταν ανακάλυψαν τη «Νάντια» στο μετρό στο Παρίσι οπότε ακολούθησαν επτά χρόνια modelling κατά την διάρκεια των οποίων όταν δεν δούλευε, έγραφε τα τραγούδια της. Η Nadia έγινε «Ιmany» (σημαίνει «πίστη» στα σουαχίλι). Μια σωστή επιλογή όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων. «Χωρίς πίστη δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα», says.
Έπειτα από τρία χρόνια παραμονής στη Νέα Υόρκη, η Imany αποφάσισε να επιστρέψει στο Παρίσι, having beautiful clothes in her luggage, a portfolio with photos as well as a demo CD with six songs that she herself had edited.
Then, decided to be more actively involved in music and try her hand on stage. Her first appearances in Paris quickly created a loyal core of fans. Reviews made special mention of the melancholy sweetness of her voice, while comparisons with Tracy Chapman and Billie Holiday were not lacking. The name Imany began to be discussed outside of Paris.
He gained fame, he also had ready-made songs, the road now seemed open. Ηχογράφησε άμεσα το πρώτο της άλμπουμ και κατάφερε να ξαφνιάσει την Ευρώπη με την ειλικρίνεια των τραγουδιών της. Soon most noticed her voice despite her beauty. He had won the bet.
Info:
11&12 February
Gazarte, Βουτάδων 32-34, Gas pedal
Start time: 22.30
Ticket prices: A ΖΩΝΗ- 45€ / Β ΖΩΝΗ- 35€ / ΟΡΘΙΟΙ: 25€
Source : newsbeast.gr
Athens Concert Hall

Athens Concert Hall : Dionysis Tsaknis sings Yannis Scaribas

TheAthens Concert Hallintroduces himDionysis Tsakniand the musical performance titled"Self-righteous» which constitutes the composition…
his poemsYannis Scaribas.
The ironic language of Scariba, το κατακερματισμένο ύφος και η πρωτοφανής θεματική του που συνιστούν στοιχεία μιας νεωτερικής ποιητικής ενέπνευσαν τον ανήσυχο δημιουργό που μελοποίησε 12 ποιήματα της συλλογής «Selfish».
These compositions become the subject of a musical-theatrical performance that theDionysis Tsaknispresents in the Palace, with the valuable assistance of the orchestrator and soloist Dimitris Barbagala and his collaborators, as well as the singer Giorgos Merantzas and a group of actor-singers (Apostolis, George and Irini Psychrami, Eleni Karakasi, Eleni Ouzounidou, Konstantina Sarantopoulou). Skaribas himself is embodied by Gerasimos Skiadaresis in texts edited by Giorgos Tsaknis. The ERT Contemporary Music Orchestra is conducted by Andreas Pylarinos. It features a modern band as well as the musicians: Dimitris Barbagalas, guitars and Thomas Konstantinou, Chubs, you suck, rabbit.
The songs "Eavtoulides" are heard in the show, "Crazy", "The Robots", "The Station Master", "The Humpback", "The Ticket", "The Portrait of Elise Maily", “The ship (The Titanic)», "The Snake", «Χορός Συρτός», «Το βαλς χωρίς ντάμα» όπως και το «Ουλαλούμ» (που ο Τσακνής είχε μελοποιήσει νωρίτερα για τις ανάγκες του δίσκου του «Τι γυρεύεις στον ύπνο μου, πατέρα» του 2007).
The composer who entered this process knowing, loving and understanding the work of the poet, αντιλαμβανόμενος παράλληλα τις δυσκολίες μελοποίησης των στίχων του – με τους συχνούς παρατονισμούς, τους νοηματικούς και συντακτικούς διασκελισμούς και την ιδιωματική γλώσσα με μείξη δημοτικής και καθαρεύουσας – stood intently to listen and render the music that hides each individual poem. In these compositions - which will be heard in the first part of the performance, orchestrated by Tsakni's permanent partner, Dimitris Barbagala.– the lively language of Skariba sounds effortlessly without changes or brutal modernizations. While the interesting use of instruments such as the laguto, the jouras and the tsoombus lead to a distinct sound that at some points flirts with tradition in a not-so-obvious way. In the "theatrical" part of the show – befitting the rich man, full of imagination and images because of Scaribas – ο ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης αποδίδει με ιδανικό τρόπο τον αυτοσαρκασμό και την ειρωνεία, το χιούμορ αλλά και τη μελαγχολία που χαρακτηρίζουν τους στίχους του ποιητή, while the use of Chorus acts as a counterbalance to the antisocial and introverted skaribi universe. Also worth remembering is, after years, participation of Giorgos Merantzas, with his voice full of tension and emotion adding to the dynamism and excitement.
In the second part of the show, poetry will again have the first floor, with musicalizations of his lyricsTasos Livaditis("I open the door at night"), ofCosta Tripoliti("Wind Clock") and hisManos Eleftheriou("Identity Information") from theDionysis Tsakni. It is performed by a ten-member orchestra made up of classical and artistic Greek music soloists led byDimitris Barbagala.
Info
Location
Athens Concert Hall (Christos Lambrakis room), Bas. Sophia and Kokkalis, Athena
Date
Monday 16 January 2012 (Start time: 20:30)
Information
Tel.: 210 7282333
Ticket prices
€ 14,00 – 25,00 – 35,00 – 50,00 (Distinguished Zone)
Special prices: € 7,50 (Students, young people, unemployed, DISABLED), 9,50 (65+, many children)
Source : culturenow.gr
Uncategorized

The K. Giannaris takes them… Kalashnikov

Violence in the Greece of nihilism will be the subject of the 50-year-old director's next film
A mirror of the Greek reality, with intense socio-political reflection on issues of identity, gender and race, the work of director Constantinos Giannaris needs no introduction. The immigration, the alienation, subculture and the fringes are the director's stimuli in restless cinematographic creations such as "From the Edge of the City", the "Fifteenth of August", "Homer" and recently "Man at sea".
 
And while "Man at sea" has not yet found distribution, his tireless and perpetually restless 50-year-old director is already working on the script for his next film. "It's a scenario inspired by the surrounding violence and the general nihilism that now dominates in Greece" Giannaris told us a while ago by phone from the Peloponnese, από όπου και κατάγεται. Προκλητικός όπως πάντα, ο Γιάνναρης «βάφτισε» την ταινία του «Kalashnikov». Διόλου παράξενο, αφού το συγκεκριμένο ρωσικό όπλο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα βίας στην Ελλάδα και κυριαρχεί διαρκώς στα δελτία ειδήσεων, «προπαντός στην αθηναϊκή κοινωνία», όπως είπε χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης.
Αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, the 2012 προβλέπεται να είναι μια δραστήρια χρονιά για τον Κ. Γιάνναρη. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Νοέμβριο, όπου ο Γιάνναρης τιμήθηκε με την προβολή όλων των ταινιών του, ο Λόρενς Κάρντις, ανώτερος επιμελητής Κινηματογράφου του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης (και πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του φεστιβάλ στην οποία ο Γιάνναρης ήταν μέλος), ενθουσιάστηκε με τα «Θραύσματα», τα πειραματικά κινηματογραφημένα ημερολόγια του έλληνα σκηνοθέτη. Σκέψη μάλιστα του κ. Κάρντις είναι να παρουσιάσει τα «Θραύσματα» στο ΜoΜΑ την επόμενη σεζόν, while, όπως μας είπε ο κ. Γιάνναρης, τα «Θραύσματα» ενδεχομένως να παίξουν και στο Image Forum, ένα μεγάλο φεστιβάλ που πραγματοποιείται στο Τόκιο και στη Γιοκοχάμα.
«Θραύσματα» είναι ο γενικός τίτλος με τον οποίο ο Κ. Γιάνναρης βάπτισε τις κινηματογραφικές σημειώσεις που κρατούσε επί χρόνια (και εξακολουθεί να το κάνει). Μανιώδης κινηματογραφιστής, ο Κ. Γιάνναρης, όπου πάει, κουβαλά μαζί του μια κάμερα. Σήμερα μια ψηφιακή, παλαιότερα μια Super 8. Και τραβά τα πάντα. Σαν σημειώσεις. «Οπως ένας συγγραφέας στη θέση μου θα σημείωνε σε ένα τετράδιο ή ένας ζωγράφος θα έκανε σκίτσα, έτσι κι εγώ κινηματογραφώ. Και στη συνέχεια τα αφήνω στην άκρη».
Φαίνεται όμως ότι κάποια στιγμή τα θυμήθηκε και αποφάσισε να τα ενώσει σε δύο «κεφάλαια» συνολικής διάρκειας περίπου τρεισήμισι ωρών. Εχουν εικόνες από τη ζωή του Γιάνναρη στο Λονδίνο, όπου σπούδασε και έκανε σινεμά, προσωπικά θέματα, ερωτικά, ακόμη και πιο δύσκολα, όπως η κηδεία μιας εξαδέλφης του.
In everything,τι αφορά το «ταλαιπωρημένο» τελευταίο φιλμ του «Man at sea», ο Κ. Γιάνναρης ελπίζει να βγει αυτόν τον χειμώνα στις αίθουσες, γιατί είναι «μια ταινία που έχει περάσει από πολλά κύματα και αναζητεί πια την επαφή της με το κοινό». Προς το παρόν δεν έχει καταφέρει να βρει διανομή στην Ελλάδα, παρά τη συμμετοχή της στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου (Πανόραμα) και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν από μερικούς μήνες, όπου προβλήθηκε με νέο μοντάζ.
Ο Γιάνναρης εξακολουθεί να πιστεύει ότι τα γυρίσματα του «Man at sea» ήταν τα δυσκολότερα της καριέρας του αλλά συμπληρώνει: «Ηταν φιλόδοξο αυτό το σχέδιο και είχε και μια ματαιοδοξία σε σχέση με το πενιχρό του προϋπολογισμού. Ηταν ένα μεγάλο εγχείρημα που έγινε κάτω από αφόρητη πίεση». Σύμφωνα πάντως με τον σκηνοθέτη, ο παραγωγός της ταινίας Γιώργος Λυκιαρδόπουλος ασχολείται με την ανεύρεση διανομέα.
Τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στην Ταινιοθήκη αλλά και στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, όπου πριν από λίγο καιρό έδωσε σεμινάρια για το έργο του, ο Κ. Γιάνναρης ένιωσε και πάλι τη χαρά της απόλαυσης των ταινιών του ως απλός θεατής. «Οταν βρίσκεσαι στα γυρίσματα ή στη διαδικασία του μοντάζ, χάνεις τη συναισθηματική επαφή με το γεγονός που εσύ ο ίδιος δημιουργείς» μας είπε. «Χρειάζεσαι τουλάχιστον μια πενταετία _ προπαντός στις ταινίες μεγάλου μήκους με τις δυσκολίες και τα τραύματα των γυρισμάτων _ για να μπορέσεις να τις παρακολουθήσεις ως θεατής. Και όταν αυτό συμβαίνει, όπως μου συνέβη, το συναίσθημα είναι υπέροχο».
Source : tovima.gr
Uncategorized

BIOGRAPHY : Francis Bacon, Anatomy of a Riddle by Michael Peppiatt

Η βιογραφία του Φράνσις Μπέικον,ενός απο τους σημαντικότερους δημιουργούς του 20ου αιώνα, κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος, υπό τον τίτλο Ανατομία ενός αινίγματος.
 Ο Φράνσις Μπέικον συγκαταλέγεται στους πιο χαρισματικούς και αινιγματικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα. Οι πίνακές του, άμεσα αναγνωρίσιμοι, εξακολουθούν να αψηφούν ερμηνείες και να τροφοδοτούν διαμάχες. Ο Μπέικον υπήρξε επίσης μια σπάνια προσωπικότητα. Γενναιόδωρος αλλά σκληρός, ευθύς χαρακτήρας μα και επιδέξιος χειριστής των άλλων, ευδιάθετος και απεγνωσμένος, έζησε μια ζωή ακραίων αντιφάσεων, γεμάτη επιτεύγματα και θριάμβους, κακοτυχίες και προσωπικές τραγωδίες.

Η Μικρή Άρκτος με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζει στο φιλότεχνο κοινό την αναθεωρημένη έκδοση της έξοχης βιογραφίας του Michael Peppiatt για τον Φράνσις Μπέικον,  με τίτλο Ανατομία ενός αινίγματος σε μετάφραση Σπύρου Τσούγκου, καλύπτοντας ένα βιβλιογραφικό κενό στη μελέτη του έργου και της ζωής του διάσημου ζωγράφου. Ο Peppiatt χρησιμοποιεί καινούριο υλικό που του εμπιστεύτηκε ο ίδιος ο Μπέικον, αλλά δεν περιλήφθηκε στην πρώτη έκδοση, και προέρχεται από τις μακρές συζητήσεις τους στη διάρκεια πολλών ετών, ειδικά όταν ο καλλιτέχνης εργαζόταν στο Παρίσι. So, αντιλαμβανόμαστε σε βάθος τόσο τις στενές, προσωπικές σχέσεις του Μπέικον, τις πεποιθήσεις του περί τέχνης και τις απόψεις του για τη ζωή όσο και τα, συχνά, καυστικά του σχόλια για συγχρόνους του.

«Οι δυνατότητες του βιογράφου να κατανοεί και να ερμηνεύει αποκαλύπτονται στην αφήγηση του Michael Peppiatt για τη ζωή και το έργο του φίλου του Φράνσις Μπέικον […] Η εξιστόρηση της καλλιτεχνικής πορείας του Μπέικον διαθέτει αυτοπεποίθηση, είναι διασκεδαστική και προκαλεί τη γόνιμη σκέψη του αναγνώ-στη».
 «Ο Μπέικον έλεγε πως σε ένα πορτρέτο επιδίωκε να συλλάβει όλους τους παλμούς ενός ανθρώπου. Το ίδιο επιτυγχάνει τούτη η εκφραστική προσωπογραφία του».
David Sylvester, Independent on Sunday
Michael Peppiatt : Ο Michael Peppiatt είναι συγγραφέας, κριτικός και ιστορικός τέχνης. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1964, και εργάστηκε αρχικά στο περιοδικό

The Observer ως κριτικός τέχνης. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι ως συντάκτης στο περιοδικό Réalités. Παρέμεινε στη γαλλική πρωτεύουσα μέχρι το 1969, και συνεργάστηκε σ’ αυτό το διάστημα ως καλλιτεχνικός συντάκτης στην εφημερίδα Le Monde. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, κάλυπτε το ρεπορτάζ για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη για τα New York Times και The Financial Times ενώ εργαζόταν και ως ανταποκριτής στο Παρίσι για διάφορα περιοδικά τέχνης (Art News και Art International). The 1985, o Peppiatt γίνεται εκδότης του Art International, το οποίο επανεκδίδεται στο Παρίσι.
The 1994 επιστρέφει στο Λονδίνο και γράφει την βιογραφία του Φράνσις Μπέικον (1909-1992), με τον οποίο υπήρξαν στενοί φίλοι για τριάντα χρόνια. Η Βιογραφία του Μπέικον επιλέχθηκε ως «Βιβλίο της Χρονιάς» από το New York Times και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, ενώ εξακολουθεί να θεωρείται ως η πιο πλήρης και οριστική καταγραφή της ζωής και του έργου του μεγάλου ζωγράφου.

Ο Peppiatt έχει επιμεληθεί πολλές εκθέσεις, κυρίως αναδρομικές, ανά τον κόσμο: της Σχολής του Λονδίνου, του Francis Bacon, του Alberto Giacometti, των Christian Schad και Antoni Tapies. The 2005 του απονεμήθηκε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Cambridge για τις δημοσιεύσεις του σχετικά με την τέχνη του 20ου αιώνα.
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Royal Society of Literature.
Info
Information
Βιογραφίες:
Translation: Σπύρος Τσούγκος
ISBN: 978-960-8104-31-0,15x21cm Δεμένο, 512 p,Λ Τιμή 31,00 euro
Εκδόσεις: Μικρή Άρκτος. December 2011

Source : culturenow.gr
European Capital of Culture

European Capital of Culture for 2012 Maribor, Slovenia

Slovenia's Maribor and partner cities will host a host of events as part of the European Capital of Culture 2012 project, which is officially put on track for implementation, with great celebration, at 14 January.
The cities of Maribor, Murska Sobota, Slovenia Grandec, Velenie, Novo Mesto and Ptui will jointly organize a program, divided into four sections, which includes 412 designs.
The 'Terminal 12' section focuses on artistic events and the 'Keys to the City' section on urban regeneration.
Projects on environmental and social issues are included in the Urban Channels section and the One Click to Life section is about online events.
During the opening event, the inauguration of the cultural embassies of more than 20 participating countries and the House of Architecture.
The European Union Commissioner will attend the event, responsible for Culture, Androula Vassiliou.
On Sunday, 15 January, the Slovenian National Theater in Maribor will present the opera for the first time “Black Masks” by Slovenian composer Marij Kogoi directed by Janez Burger.
Maribor is the first city in Slovenia to be declared European Capital of Culture by 1985, when the title of the first European Capital of Culture was given to Athens.
Except for the Slovenian city, the title of European Capital of Culture goes to Guimaraes, Portugal this year, where a grand opening event will be held on 21 January.

Source : protothema.gr