Quand l'un des plus importantsthéâtresd'Europe, deEvgueni Vakhtagov(Vakhtangov) et un réalisateur avec un caractère unique
vision (Rim Tumin) unir nos forces alors on ne peut parler que d'un improbable, résultat génial.
Un nouveau regard subversif sur un chef-d'œuvre classique du drame russe et un théâtre subversif, histoire, mythique, qui porte dans ses rouleaux la gloire et le parfum de tousThéâtre russe. Un merveilleux, presque mystique, rencontre que nous aurons l'occasion unique de vivre en badminton, exactement comme il a été joué pour la première fois au théâtre lui-mêmeEugène Vakhtangovà 2 septembre de 2009.
Puis la réaction active du public, ainsi que les Russes, αλλά και ξένων κριτικών οδήγησε ακόμη και τον Υπουργό Πολιτισμού A.Avdeev να πει χαρακτηριστικά πως « η παραγωγή αυτή αποτελεί μια καταπληκτική επανεξέταση του Τσέχωφ» εκφράζοντας παράλληλα και τη βεβαιότητα για την παγκόσμια μεγάλη της επιτυχία. Bien sûr, il était justifié!
Το όραμα μιας θεατρικής ομάδας που θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του θεατρικού κατεστημένου της Μόσχας, né à 1911 à travers les yeux et les pensées d'un réalisateur et acteur, par Eugène Vakhtangov. Au cours de son mandat, le nouveau théâtre prometteur s'est vu voler la vedette au reste des « ramifications » plus commerciales du Théâtre d'art de Moscou avec seulement deux productions. (Maeterlinkck: Le Miracle de Saint Antoine 1921 par Gozzi : Turandor-1922).
C'est comme ça 1926, comme prévu, le théâtre a finalement été baptisé du nom de son créateur et les plus importants metteurs en scène russes se précipitent pour faire partie de sa vision(Meyerhold, Popov, Zavadski et Akimov). Surtout la traduction peu orthodoxe d'Hamlet par Akimov avec la musique de Chostakovitch, le 1932, c'est elle qui a introduit ce microcosme théâtral dans le monde entier et a suscité les premières vagues d'admiration à l'intérieur et à l'extérieur de la Russie.
Parmi les réalisateurs importants également, qui courent pour contribuer au mythe, on découvre aussi Okhlopkov et Pogodin ainsi que toute une série de jeunes créateurs brillants qui mènent décennie après décennieThéâtre Vakhtangovau 21e siècle. L'exigence artistique élevée et le regard subversif qu'ils introduisent à chacune de leurs performances réussissent encore aujourd'hui et le maintiennent à sa place., peut-être la plus grande légende théâtrale de Russie.
Un de ces jeunes créateurs brillants, c'est aussi Rimas Tuminas et ce n'est pas la première fois qu'il monte une pièce de Tchekhov. Les Trois Sœurs et sa Cerisaie, ils ont été acclamés par le public et la critique. Les pièces de Tchekhov offrent un terrain d'exploration, clarification de l'essence, justification de l'espèce. Chaque production Tuminas est une nouvelle étape vers le sens de ce mystérieux mot « comédie »., ce qui dément tellement le contexte de l'intrigue. La production d'Oncle Vanya a déjà été reconnue comme l'un des meilleurs événements des dernières saisons à Moscou, tandis que le travail de S.Makovetsky et V.Simonov mérite d'être mentionné dans l'encyclopédie mondiale du théâtre.
Le plus intéressant bien sûr dans le cas de Rimas Tuminas, c'est la façon dont il perçoit et « traduit » ce chef-d'œuvre classique russe. Non, il n'a pas vandalisé non plus, ni réécrire le texte, je n'ai pas réussi non plus. Il suffit de relire le texte, σαν να μην υπήρχαν ερμηνείες πριν από αυτόν. Pourquoi, δεν υπάρχει τίποτα συνηθισμένο, όμορφο, οικείο. Δεν υπάρχει η περιτριγυρισμένη από κήπους έπαυλη του Τσέχωφ, δεν υπάρχουν άνετες πολυθρόνες, ni une table dressée avec une nappe en dentelle et un samovar chaud, ni le sentiment d'une maison où de nombreuses générations ont vécu... Il n'y a que de l'espace vide, déserté par la vie, l'espace théâtre avec les couloirs gris, un lion d'albâtre – symbole de Saint-Pétersbourg – pourrait être le lieu de naissance de l'ancêtre qui a construit le manoir, il y a un établi avec des dalles brutes, un vieux canapé et plusieurs chaises.
Les personnages de Tchekhov, tels que Tuminas les voyait et tels qu'incarnés par les acteurs, θυμίζουν έντονα κομμάτι του εαυτού μας. Ζουν σε συνθήκες συγκρουόμενων φιλοδοξιών, φιλοσοφούν, δουλεύουν σκληρά ή τεμπελιάζουν, υπηρετούν και καταναλώνουν. Είναι πολύ διαφορετικοί, αλλά και παρόμοιοι – η ζωή του καθενός πήγε στραβά. Pourquoi; Αυτό το ανακαλύπτουμε από σκηνή σε σκηνή, από τους διαλόγους, τους τσακωμούς, τις αποκαλύψεις και το σαρκασμό. Ο κόσμος ανακαλύπτει τις αρχές του θεάτρου του παραλόγου στα έργα του Τσέχωφ. Οι χαρακτήρες του λένε κάτι και μετά κάνουν κάτι άλλο, ενώ σκέφτονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο Θείος Βάνιας του Tuminas ασχολείται με το τι σκέφτονται οι χαρακτήρες και με το τι εξομολογούνται σε περιόδους πνευματικής αναταραχής. Κάποιες φορές είναι ασυνάρτητοι, σαν τον θείο Βάνια ή πολύ βίαιοι, όπως ο Astrov. Όμως οι εξομολογήσεις τους ξεσπούν από τις ψυχές τους τόσο ορμητικά, σαν να βγαίνει κάποιος από ένα αποπνικτικό δωμάτιο στον καθαρό αέρα.
"Notre oncle Vanias est nécessaire aujourd'hui pour nous soutenir, ne soyons pas cyniques, grossier, des gens inconscients", λέει ο Rimas Tuminas. "Avec tout ce qu'il a affronté dans sa vie, il n'a pas perdu la vertu de l'honnêteté et a continué à travailler. A proximité de notre théâtre, il y a un monument à la princesse Turandot. Peut-être devrions-nous construire un monument à l'oncle Vanya.".
Στην καλύτερη παράσταση για τα 150 χρόνια του Τσέχωφ, από το σπουδαίο Θέατρο Βαγκτάγκοφ με τα 100 χρόνια θεατρικής ιστορίας πρωταγωνιστούν, À la fin de l'événement, le chef de la faction et candidat à la mairie de Kalamaria, Giannis Dardamanelis, οι βραβευμένοι «Καλλιτέχνες του Λαού» Sergey Macovetsky, Ludmila Maksakova, Vladimir Simonov, Anna Dubrovskaya, Yury Kraskov και Galina Konovalova.
RIMAS TUMINAS (Καλλιτεχνικός Διευθυντής)
Νικητής του Κρατικού Βραβείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας και του Ρωσικού θεατρικού βραβείου Zolotaya Maska.
Γεννήθηκε στις 20 janvier 1952 στην πόλη Kelme (Λιθουανία). Κατά την περίοδο 1970 – 1974 φοίτησε στο Ωδείο της Λιθουανίας. le 1978 αποφοίτησε από το τμήμα παραγωγής του GITIS (τάξη του I.Tumanov). Η πρώτη του παραγωγή ήταν το έργο January του J.Radickov (1978) στο Δραματικό Θέατρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λιθουανίας, ενώ η πρώτη του παραγωγή στη Μόσχα ήταν το Peacock Tune του O.Zagradnik (1979) στο Θέατρο K.S.Stanislavsky. De la 1979 jusqu'à 1990, εργάστηκε στο State Academic Dramatic Theatre of Lithuania (Κρατικό Ακαδημαϊκό Δραματικό Θέατρο της Λιθουανίας), και από το 1994 έγινε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής. le 1999, ο Tuminas άφησε το θέατρο, με τελευταίες παραγωγές τα Oedipus Rex του Σοφοκλή (1998) και Richard III του Σαίξπηρ (1999). Ο Rimas Tuminas σκηνοθέτησε περισσότερα από 20 θεατρικά έργα σε πολλά θέατρα της Λιθουανίας και του εξωτερικού. Η δουλειά του στο εξωτερικό συμπεριλαμβάνει τα Θείος Βάνιας (1992) και το Γλάρο (1993) του Τσέχωφ στη Φινλανδία, και το Δον Ζουάν του Μολιέρου στην Ισλανδία (1995). le 1990, ο Tuminas ίδρυσε το Small Theatre of Vilnius (Μικρό Θέατρο του Βίλνιους).
Là, παρουσιάστηκαν οι εξής παραγωγές: Cherry Orchard του Τσέχωφ (1990), Galileo του Μπρεχτ (1991), God, Smile to Us του G.Kanovichus (1994), Masquerade του M.Lermontov (1997), οι οποίες ταξίδεψαν και στο εξωτερικό. (Φινλανδία, Suède, Πολωνία, Islande, κα.) Οι παραγωγές του Tuminas συμμετέχουν με επιτυχία σε φεστιβάλ όπως τα International Baltic Theater Spring, Baltic House, Life, Contact, International Chekhov Theatre Festival, etc.. Μετά την επιτυχημένη παράσταση Masquerade, η οποία κέρδισε το Ρωσικό Εθνικό Βραβείο Θεάτρου Zolotaya Maska στην κατηγορία «Καλύτερη Ξένη Παραγωγή 1998» στη Μόσχα και στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ για τον Τσέχωφ, ο Tuminas κλήθηκε στο Sovremennik Theatre, όπου έκανε την παραγωγή του Playing… Schiller! le 2000. le 2002, στη σκηνή του Θεάτρου E.Vakhtangov, ο Rimas Tuminas έκανε την παραγωγή του The Inspector General του Γκογκόλ. le 2007, μετά το θάνατο του M.A.Ulyanov, ο Tuminas δέχτηκε την πρόταση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για τον Πολιτισμό και τον Κινηματογράφο και της διεύθυνσης του Θεάτρου E.Vakhtangov, να γίνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου.
