Tous les articles par EN ThessnA

Non classé

Αντέλ: Η νικήτρια των φετινών Grammy

Kέρδισε το βραβείο για το τραγούδι της χρονιάς με το «Rolling in the Deep»

Η Βρετανή τραγουδίστρια της σόουλ Αντέλ κέρδισε το βραβείο Grammy για το τραγούδι της χρονιάς, με το «Rolling in the Deep», της καλύτερης σόλο ερμηνείας ποπ τραγουδιού, με το «Someone Like You» και άλλα δύο βραβεία στην τελετή η οποία διεξάγεται στο Στέιπλς Σέντερ του Λος Άντζελες.

Η τελετή άρχισε με τον παρουσιαστή Ελ Ελ Κουλ Τζέι να συλλυπείται την οικογένεια της Γουίτνεϊ Χιούστον και να προσεύχεται επί σκηνής γι’ αυτήν. Ο θάνατος της Χιούστον μονοπώλησε σχεδόν τις συζητήσεις πριν από την εκδήλωση ενώ γίνονταν συνεχείς αναφορές σε αυτήν στην διάρκειά της.

Η Αντέλ παραλαμβάνοντας τα πρώτα βραβεία ευχαρίστησε τους χειρουργούς οι οποίοι αφαίρεσαν έναν πολύποδα από τις φωνητικές της χορδές.

Το ροκ συγκρότημα Foo Fighters ήταν επίσης στους μεγάλους κερδισμένους, αποσπώντας τέσσερα βραβεία, ανάμεσά τους και αυτό για την καλύτερη ροκ ερμηνεία με το «Walk». Ο επικεφαλής των Φου Φάιτερς, ο Ντέιβ Γκρολ, επισήμανε ότι ο τελευταίος τους δίσκος ηχογραφήθηκε όχι σε στούντιο, «αλλά στο γκαράζ μου, με μερικά μικρόφωνα κι ένα κασετόφωνο. ..»

Αυτό «δείχνει ότι το ανθρώπινο στοιχείο είναι το σημαντικό» στη μουσική, πρόσθεσε.

Οι αναφορές στην Χιούστον, η οποία βρέθηκε νεκρή χθες σε ξενοδοχείο στο Λος Άντζελες σε ηλικία 48 années, ήταν συνεχείς. Η Μέλανι Φιόνα, που κέρδισε το βραβείο στην κατηγορία της ερμηνείας R&B με το τραγούδι «Fool For You» είπε ότι η εκλιπούσα ήταν η πηγή της έμπνευσής της. «Δε θα στεκόμουν εδώ αν δεν ήσουν εσύ», il a dit.

Ανάμεσα στους υπόλοιπους νικητές -στις συνολικά 75 κατηγορίες- ήταν και οι Τζέι Ζι και Κάνιε Γουέστ για το ραπ τραγούδι «Otis», οι οποίοι πάντως δεν εμφανίστηκαν για να παραλάβουν το βραβείο τους.

source : tovima.gr
Non classé

Νίκος Καλαμό: Εκπαιδεύτηκα να παίζω τη βρώμα με χρώμα

Με αποσκευές την εξάχρονη θητεία του δίπλα στη Στέλλα Αντλερ στη Νέα Υόρκη και τα όσα η δασκάλα έχει πει – όπως ότι «το τελευταίο στάδιο της ματαιοδοξίας είναι η επιτυχία» – ο Νίκος Καλαμό είναι ένας σύγχρονος ερημίτης του θεάτρου. Τα τελευταία 16 χρόνια ζει στην καρδιά της φύσης, στο Ελλάνιον Ορος στην Αίγινα, και αναμετρείται με κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο δημιουργός του Θεατρικού Φυτωρίου Αίγινας, όπου εκπαιδεύονται ερασιτέχνες όλων των ηλικιών και των επαγγελμάτων, δηλώνει μαθητευόμενος ηθοποιός, επισκευάζει έπιπλα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην και παρουσιάζει στην Αθήνα μια σειρά μονολόγους, αφού πρώτα τους «δοκίμασε» στο νησί, σε μια σειρά παράδοξους χώρους, όπως το αμφιθέατρο του Καταφυγίου Αγριων Πουλιών και Ζώων.

Ξεκίνησα…
Να μαθαίνω τι θα πει αληθινό θέατρο πλάι στη μεγάλη Στέλλα Αντλερ, που μαζί με τους Κλέρμαν, Στράσμπεργκ και Καζάν ίδρυσαν το Group Theater μέχρι να τους σταματήσει ο μακαρθισμός το ’30. Οι σπουδές μου στη Νέα Υόρκη είναι ο μεγάλος σταθμός του βιογραφικού μου. Την πρωτοσυνάντησα στο Χόλιγουντ στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν έπαιζα σε κάτι μικρά θεατράκια με τα ελάχιστα αγγλικά που γνώριζα και ζήτησε να δει τη δουλειά μου – θυμάμαι ότι ήταν ένας μονόλογος που μου τον είχε υποδείξει ο Τίτος Βανδής. Και τότε μου είπε να έρθω στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσω ανάλυση κειμένου στο στούντιό της. Εμεινα έξι χρόνια με τη Στέλλα. Oui, ήταν μεγάλη σε ηλικία και είχε πει στους δημοσιογράφους να μη λένε την πραγματική της ηλικία. Εγώ τη γνώρισα όταν ήταν 93. Πέθανε 13 χρόνια αργότερα. Πέρασε τα 100 διδάσκουσα.

Εμαθα…
Να είμαι χαλύβδινος απέναντι στην κριτική. Η Αντλερ μάς έκανε σκληρότατη κριτική. aussi, μας έλεγε ότι το τελευταίο στάδιο της ματαιοδοξίας είναι η επιτυχία. «Θέλω να κάνετε το δικό σας γκρουπ. Να μην πηγαίνετε στον κάθε παραγωγό και σκηνοθέτη» μας έλεγε. Μισούσε τους σκηνοθέτες… Παράλληλα με τις σπουδές, απέκτησα πρόσβαση στα off και off Broadway θέατρα. Επαιξα σε 18 ξένες παραγωγές στη Νέα Υόρκη και σε τρεις στο Λος Αντζελες.

Επέστρεψα…
Στην Ελλάδα το 1990. Πέντε χρόνια αργότερα δημιούργησα το Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας. Δουλεύω με ερασιτέχνες όλων των ηλικιών και τάξεων. Είχαμε έναν γιατρό, έχουμε εκπαιδευτικούς, ανθρώπους που δουλεύουν στον Δήμο Αίγινας, σπουδαστές κ.ά. Αυτό μου δίνει την ανεξαρτησία μου – και αυτή θεωρώ ότι είναι η επιτυχία του τεχνίτη: να είναι ανεξάρτητος από παραγωγούς. Οταν έχει κανείς δική του ομάδα, επιλέγει τα κείμενα που θέλει και έχει απεριόριστο χρόνο να δουλέψει. Η τελευταία δουλειά που κάναμε στο Φυτώριο ήταν η «Καταστροφή» του Μπέκετ. Για να παρουσιάσουμε ένα έργο επτά λεπτών, δουλεύαμε έξι μήνες.

Δεν λησμόνησα ποτέ…
Αυτό που μας είπε η Αντλερ όταν βρέθηκε στο θέατρο για να παρακολουθήσει την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» με τον Μάρλον Μπράντο. Οταν τον ρώτησε αν έχει αποφασίσει πώς θα παίξει τον Κοβάλσκι, εκείνος της είπε: «Στέλλα, όχι ακόμη». Αυτό σημαίνει ότι ο Μπράντο, μέχρι να βγει στο σανίδι, είχε τουλάχιστον δέκα επιλογές για το πώς θα παίξει – σημειωτέον, ήταν μαθητής της Στέλλα και αργότερα έγιναν και εραστές. Από γενναιοδωρία, αργότερα, ο Μπράντο τα έφτιαξε με την κόρη της.

Σκηνοθέτησα…
Τους πέντε μονολόγους που παρουσιάζω σε χώρους όπως ο Τόπος Αλλού ή το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Οχι, δεν μισώ και εγώ τους σκηνοθέτες, απλώς θεωρώ ότι οι μονόλογοι μου δίνουν μια ελευθερία. Παίρνω το ράσο του ιερομόναχου και πάω τα έργα όπου θέλω.

Θεωρώ…
Οτι στα έργα που παρουσιάζω υπάρχει αυτό που λέγεται «αόρατη γεωμετρία». Είναι πολύ σπουδαία κείμενα αυτά. Επτά χρόνια και δεν είχα καταλάβει τι ήθελε να πει «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού. Είναι ένα σκοτεινό, ελλειπτικό έργο. Και το σημαντικότερο σχόλιο που πήρα από σολωμιστές όταν το παρουσίασα στο παρελθόν είναι ότι φώτισα πτυχές του.

Ξεκινώ…
Με τον «Προτελευταίο των Μόνικιν» του Πάρι Τακόπουλου στον Τόπο Αλλού. Το έχω παρουσιάσει στο θέατρο του Γιώργου Αρμένη, στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου και πριν από δύο χρόνια στο διεθνές Φεστιβάλ του Λονδίνου. Παρουσιάζω επίσης τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 29, 30, 31 Μαρτίου και στις 1, 2 et 3 Avril. Par la suite, στις αρχές Μαΐου, θα ανεβάσω το «Drinking in America» του Ερικ Μπογκόζιαν στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πρόκειται για δέκα μικρούς μονολόγους – ένα έργο σκληρό, αλλά έχουμε εκπαιδευτεί να παίζουμε τη βρώμα με χρώμα. Τώρα έχω βρει έναν καινούργιο φίλο, τον Ομηρο. Ανεβάζω τη Ραψωδία Α’ της «Οδύσσειας» σε μετάφραση Δημήτρη Μαρωνίτη στο Ιδρυμα Κακογιάννης στις αρχές Ιουνίου. Fin, le 2013 θα ανεβάσω το έργο της Ηρώς Διαμαντούρου «Μια νύχτα χωρίς τον Σάντσο», επίσης στο Ιδρυμα Κακογιάννης. Τα κείμενα θα τα πρωτοπαρουσιάσω το καλοκαίρι στην Αίγινα, σε ένα θαυμάσιο αμφιθέατρο στο Ελλάνιον Ορος.

Επέλεξα…
Να ζω κοντά στη φύση, διότι γίνεται κανείς πιο ουσιαστικός μέσα σ’ αυτήν. Απομυθοποιεί πολλά πράγματα. Οπως τον θάνατο, που είναι υπαρξιακός σταθμός. Η φύση είναι το μέτρο της ζωής και εγώ μένω στην καρδιά της φύσης, σε ένα βουνό. Δεν πατάει εδώ άνθρωπος, μόνο κανένας φίλος. Ξέρετε, η Αίγινα είναι ένας χώρος κρυμμένων ανθρώπων. Μένουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι εδώ. Είναι μια μικρή Ελλάδα.

Δηλώνω…
Μαθητευόμενος ηθοποιός. Και δεν το λέω από μετριοπάθεια. Θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να είσαι επαγγελματίας ηθοποιός στην Αθήνα. Γιατί ίσως υποχρεωθείς να κάνεις κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη τέχνη σου, ώστε να πληρώσεις το ενοίκιό σου. Εγώ για να μπορέσω να συντηρηθώ επισκευάζω παλιά έπιπλα. Και στη Νέα Υόρκη έτσι επιβίωσα. Αλλά αυτό με ικανοποιεί γιατί κάνω κάτι με το σώμα μου.

Πιστεύω…
Οτι ο Ελληνας είναι γεννημένος για τη σκηνή. Η γλώσσα είναι όχημα για τον ηθοποιό, συν του ότι έχει και αυτή την τεράστια συλλογική μνήμη – έχουν περάσει όλες οι φυλές από αυτόν τον τόπο. Ven’ όλα αυτά λέω στους ηθοποιούς του Φυτωρίου: «Αφήστε λίγο την Ελλάδα και πηγαίνετε να μείνετε στο Λονδίνο ή στο Δουβλίνο, που είναι η καλύτερη θεατρική πιάτσα στον κόσμο, ή στη Νέα Υόρκη». Και εγώ έβγαλα τη δραματική σχολή του Βαφειά στην Αθήνα, αλλά μου πήρε τρία χρόνια στην Αμερική για να… να ξεχάσω ό,τι είχα μάθει. Παίζαμε, θυμάμαι, με στόμφο, δεν κάναμε ανάλυση κειμένου και οι καθηγητές είχαν τον νου τους πότε θα πληρωθούν. Αυτή ήταν η μοναδική τους μέριμνα.

Διαπιστώνω…
Οτι ο κόσμος έχει ανάγκη για νέους ήρωες, νέα πρότυπα. Τώρα περισσότερο από ποτέ. Το συνειδητοποιώ διότι έχω δει παραστάσεις στην Αθήνα με γεμάτες τις αίθουσες – παρ’ όλη την κρίση. Λοιπόν, ο κόσμος κάτι ψάχνει να βρει. Τη χαμένη πνευματικότητά του, ίσως. Κακά τα ψέματα, πρώτα χάσαμε κάτι άλλο και στη συνέχεια τα λεφτά μας.

πότε και που
«Ο προτελευταίος των Μόνικιν» του Πάρι Τακόπουλου.
Τόπος Αλλού, Κεφαλληνίας 17.
À 13, 14, 20, 21 et 28/2, à 9.30 μ.μ.
Πληροφορίες στο τηλ. 6974 521.213

source : tovima.gr

Non classé

Η Carmen Souza live στο Half Note Jazz Club

Το Half Note Jazz Club παρουσιάζει την Η σπουδαία Carmen Souza, μια αναγνωρισμένη πια παρουσία της world σκηνής, από την Τετάρτη
15 Φεβρουαρίου και για 5 συνολικά εμφανίσεις.

Η Carmen Souza από το Πράσινο Ακρωτήρι, είναι αναντίρρητα μια ξεχωριστή μουσική παρουσία τοποθετημένη καλλιτεχνικά στο σημείο «συνάντησης» της παραδοσιακής μουσικής του Cabo Verde και της world Jazz. Μεγαλωμένη σε περιβάλλον Κρεωλών, ανακάλυψε από πολύ μικρή το «Sodade», του συναισθήματος προσμονής και νοσταλγίας για κάποιον ή κάτι που λείπει και φέρνουν μέσα τους γενιές παιδιών ναυτικών, όπως εκείνη! Ξεκίνησε μικρή να τραγουδά σε χορωδία Gospel ενώ επηρεάστηκε από μουσικούς όπως ο Luis Morais αλλά και Nina Simone ή Billie Holiday.

O κορυφαίος μπασίστας της Πορτογαλίας Theo Pas’cal, παραγωγός και μέντορας της Carmen που ανακάλυψε το πληθωρικό της ταλέντο, την ώθησε στο να ακούσει πολύ την κορυφαία τζαζ του Bill Evans, του Hancock, του Miles ή του Horace Silver κι αυτό θα παίξει ρόλο στην μουσική της πορεία. Η πρώτη της δισκογραφική δουλειά το 2005 έκανε τεράστια επίτυχία, με υλικό πολύ ενδιαφέρον σε κρεολική διάλεκτο όπου οι παραδοσιακοί ρυθμοί του Cabo Verde και τα mornas, συνδυάζονται με σύγχρονες jazz φόρμες και δίνουν μία τελείως άλλη διάσταση στην μουσική του Ακρωτηρίου. Της ίδια χρονιά αποθεούμενη από το διεθνή τύπο, θα κλιθεί στο περίφημο Φεστιβάλ Womad στην Αγγλία και μετά σ’ όλα τα Φεστιβάλ του κόσμου. Ακολούθησαν ακόμη δύο πολύ επιτυχημένοι δίσκοι, το “Verdade” και το “Protegid” που θα προταθεί και για καλύτερο άλμπουμ world μουσικής το 2010.

Η Souza είναι πια μια μεγάλη φωνή και δύναμη της world μουσικής, που έχει τεράστια απήχηση και ζήτηση σε όλες της jazz σκηνές του κόσμου και έρχεται με το κουαρτέτο της να ενθουσιάσει κι εμάς…

source : culturenow.gr

Non classé

Νεκρή στα 48 της η Whitney Houston

Η τραγουδίστρια Whitney Houston πέθανε χθες σε ηλικία 48 ετών σε δωμάτιο ξενοδοχείου στο Beverly Hills. Πιθανόν ο θάνατός της να οφείλεται σε υπερβολική δόση ναρκωτικών, αφού ήταν γνωστή η εξάρτησή της στις ουσίες. O αξιωματούχος της αστυνομίας ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για εγκληματική ενέργεια.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες το νεκρό σώμα της Whitney, βρήκε στην μπανιέρα του δωματίου της ο σωματοφύλακάς της. Ο εκπρόσωπος της τραγουδίστριας, À la fin de l'événement, le chef de la faction et candidat à la mairie de Kalamaria, Giannis Dardamanelis: «Δυστυχώς είναι αλήθεια»… Τραγική ειρωνία είναι ότι η Whitney πέθανε την παραμονή της απονομής των βραβείων Grammy, όπου και θα εμφανιζόταν.

Γεννημένη στις 9 d'août 1963 στο New Jersey των ΗΠΑ, η Whitney Elizabeth Houston, όπως ήταν ολόκληρο το όνομά της, βασίλευε κατά τη δεκαετία 1980-1990. Μάγευε το κοινό με μια από τις καλύτερες μαύρες φωνές που έχουν περάσει ποτέ από την μουσική βιομηχανία. Είχε την πιο επιτυχημένη συνταγή: πάρα πολύ όμορφη και εξαιρετική φωνή. Το ταλέντο της ξεπέρασε την μουσική με ταινίες όπως το Bodyguard και το Waiting to Exhale που ήταν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.

Τα πιο επιτυχημένα της τραγούδια ήταν το How will i know, Saving All my Love for You, I wanna dance with somebody, I will always love you αλλά και άλλα αργότερα όπως το My Love is Your Love. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 όμως μετά τον πολύπαθο γάμο της με τον Bobby Brown -που κοσμούσε τα πρωτοσέλιδα- μπήκε στην δίνη των ναρκωτικών και δεν κατάφερε να ξεφύγει ποτέ, παρά τις προσπάθειές της τα τελευταία χρόνια να κάνει ένα comeback.
 
Ξαδέρφη της Dionne Warwick και βαφτισιμιά της Aretha Franklin η Houston γεννήθηκε μέσα στη μουσική και η πορεία της ήταν διαγεγραμμένη από πολύ νεαρή ηλικία. Δυστυχώς οι κακές της επιλογές δεν της επέτρεψαν να συνεχίσει μια λαμπρή μουσική πορεία.

Ο θάνατός της μόλις ένα 24ωρο πριν τα Grammy Awards θα ρίξει σίγουρα μια μεγάλη σκιά στα μουσικά βραβεία.

source : protothema.gr

Non classé

Made in Britain: Έκθεση από τη συλλογή του Βρετανικού Συμβουλίου 1980-2010 στο Μουσείο Μπενάκη

le Musée Benakiπαρουσιάζει την έκθεση«Made in Britain» με έργα από τη συλλογή του ΒρετανικούΣυμβουλίου 1980-2010. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις15 Φεβρουαρίου μέχρι τις 22 Avrilκαι ταεγκαίνιαθα πραγματοποιηθούν στις14 Φεβρουαρίου στις 20.00 το βράδυ.
leBritish Council διαθέτει μία από τις πληρέστερες συλλογές σύγχρονης βρετανικής τέχνης στον κόσμο. Σήμερα στη συλλογή του αριθμεί 8500 κομμάτια από περισσότερους από 1650 Βρετανούς καλλιτέχνες.
Στην έκθεση που συνδιοργανώνεται από τοMusée BenakietΒρετανικό Συμβούλιο, μπορείτε να έρθετε σε επαφή με κάποια από τα ωραιότερα έργα της συλλογής αυτής, σε μια έκθεση που θα καλύψει τις δεκαετίες 1980-2010.
Η έκθεση περιλαμβάνει περίπου 150 έργα από ένα μεγάλο φάσμα καλλιτεχνών, ανάμεσα στους οποίουςοι Keith Arnatt, Helen Chadwick, Peter Doig, Gilbert & George, Damien Hirst, Sarah Lucas, Mark Titchner, Cornelia Parkeret Mark Wallinger.
Αυτή η συνάντηση καλλιτεχνών τόσο ετερόκλητων μεταξύ τους απεικονίζει την ευρύτητα και την ποικιλομορφία της βρετανικής τέχνης καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία για τους φίλους της τέχνης που επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά το δημιουργικό ταξίδι κάποιων από τους πιο παραγωγικούς σύγχρονους Βρετανούς καλλιτέχνες των τελευταίων τριάντα χρόνων.
Μέσα σε αυτήν τη χρονική περίοδο που καλύπτει η έκθεση, ο ρόλος της τέχνης στη βρετανική κοινωνία έχει υποστεί τεράστιες αλλαγές. Από το Intellectual Depression των Gilbert & George (1980) μέχρι το Sister Troop του Gary Hume (2009) η έκθεση αφηγείται το πώς η τέχνη χαρτογράφησε και κατέγραψε αυτές τις αλλαγές – ούσα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών μεταβολών η ίδια.
Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η σύγχρονη τέχνη έχει αναμφισβήτητα στρέψει το ενδιαφέρον της προς θέματα πιο κοινωνικά που απασχολούν τη βρετανική κοινωνία. Αυτή η μετατόπιση του ενδιαφέροντος σε κοινωνικά ζητήματα μπορεί μερικώς να ερμηνευθεί και από την άφιξη μιας νέας, επιχειρηματικά τολμηρής και φιλόδοξης γενιάς καλλιτεχνών στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες είναι γνωστοί συλλογικά με το όνομα ΥΒΑs (Young British Artists) και σε αυτούς ανήκουν ονόματα όπως οι προαναφερθέντες Damien Hirst και Sarah Lucas, αλλά και οι Michael Landy και Jake and Dinos Chapman.
Άλλοι παράγοντες όπως η θέσπιση του Turner Prize το 1984 (το πρώτο βραβείο που καθιερώθηκε για νέους σύγχρονους καλλιτέχνες στο Ηνωμένο Βασίλειο) ή το άνοιγμα της Tate Modern το 2000, η κατάργηση του εισιτηρίου στις δημόσιες γκαλερί και μουσεία το 2001, έχουν όλα συμβάλλει στο να φέρουν τη σύγχρονη τέχνη πιο κοντά σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό – και μάλιστα συχνά σε ένα κοινό το οποίο δεν έχει καμία προηγούμενη εμπειρία ή γνώση πάνω στις εικαστικές τέχνες.
Kατά τη διάρκεια της έκθεσης θα λάβουν χώρα εκπαιδευτικά προγράμματα και πολλές εκδηλώσεις που θα ξεκινήσουν από τα εγκαίνια της έκθεσης, à 14 Φεβρουαρίου με την ομιλία του Βρετανού καλλιτέχνη Mark Titchner.
dans lequel seraMark Titchner, που έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πιο χαρισματικούς Βρετανούς καλλιτέχνες της εποχής μας, θα έρθει στην Ελλάδα ειδικά με αφορμή την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη και θα μιλήσει για τη δουλειά του, την οποία ο ίδιος περιγράφει ως «έναν διάλογο στο πώς δέχεται ο καθένας σκέψεις και ιδέες».
dans lequel seraMark Titchner υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Turner το 2006 για προσωπική του έκθεση στην οποία πραγματευόταν τις εντάσεις ανάμεσα στα διάφορα συστήματα πίστης, από τη θρησκεία και την πολιτική έως τη φιλοσοφία και την επιστήμη. Στο πλαίσιο της έκθεσης Made in Britain στο Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζεται το έργο του The Future Demands your Participation.
source : culturenow.gr
Non classé

Τα παιδιά μαθαίνουν την τέχνη του χαρτιού origami

Την Κυριακή 29 Φεβρουαρίου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Στην τέχνη του χαρτιού «Origami» θα μυήσει τα παιδιά ο εκπαιδευτικός – εικαστικός της τέχνης OrigamiΔημήτρης Δάλαςτην Κυριακή 19 Φεβρουαρίου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Ο Δημήτρης Δάλας μέσω προβολής διαφανειών θα μιλήσει και θα δείξει πώς από τον 6ο αιώνα Κινέζοι και Ιάπωνες δίπλωναν το χαρτί φτιάχνοντας δώρα για τα παιδιά τους. Κατόπιν με την καθοδήγησή του θα πραγματοποιηθεί εικαστικό εργαστήρι και τα παιδιά θα φτιάξουν το δικό τους έργο. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 8-12 ετών και παρέχεται δωρεάν. Απαραίτητες οι δηλώσεις συμμετοχής.
Που και Πότε
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Πατησίων 44, τηλ. 210 8217724 et 210 8217717). Ωρες διεξαγωγής: 11:00-12: 00 π. µ. la 12:10-13: 10 µ. µ.
source : tovima.gr
Non classé

«Τα άσεμνα» αυστηρά για ενήλικο κοινό

Δύο παραστάσεις αφήγησης λαϊκών παραμυθιών -αυστηρά για ενήλικο κοινό- με τίτλο: «Τα άσεμνα» – Λαϊκά παραμύθια της Αποκριάς φιλοξενεί το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων την Τετάρτη 15 και την Τετάρτη 22 Février.

Ιστορίες από τα βαθύτερα της ανθρώπινης ψυχής, για την περίοδο του χρόνου όπου «τα κάτω έρχονται πάνω» και όλα μπορούν να ειπωθούν. Ένα ταξίδι «στης νύχτας τα ανείπωτα καμώματα» που η μέρα ντροπιάζεται να πει.
Γιατί άραγε ο άνθρωπος αποκαλείται θεριό από μια παρέα ζώων; Ποια είναι η ιστορία της κοπέλας που έμαθε να τιμωρεί τον διάβολο βάζοντας τον στην κόλαση; Ποιες αιτιολογικές απαντήσεις δίνουν τρία ξεχωριστά φιλαράκια που γνωρίζουμε καλά; Τι έκανε άραγε ο Φακής και γιατί τον κυνηγούν; Πώς αρμενίζει κανείς εκεί που δεν μπορεί να ειπωθεί; Αυτά και αλλά λαϊκά παραμύθια του φανταστικού θα ακουστούνε σιγανά για να μιλήσουν ηχηρά…

Αφήγηση: Δημήτρης Β. Προύσαλης
Μουσική συνοδεία: Έφη Ζαϊτίδου (κανονάκι)

Τις Τετάρτες 15/2 & 22/2 à 8.30 μμ

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων

Είσοδος 7 euro

Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων
Φοίβου Ανωγειανάκη-Κέντρο Εθνομουσικολογίας
Διογένους 1-3, Πλατεία Αέρηδων-Πλάκα
Athènes 105 56
Τηλ.-Fax: 210-3250198, 210-3254129, 210-3254119,
www.instruments-museum.gr
melmoke@otenet.gr
info@instruments-museum.gr

source : newsbeast.gr