All posts by litt le mac

Uncategorized

Egon Wolff's Paper Flowers, At the Ilisia Theater

Ilisia theater will present in alternating repertoire the play "The inspector is coming", Egon Wolff's work titled "Paper Flowers" each Monday and Tuesday, from 8 October 2012.

Chilean author Egon Wolff's masterpiece "Paper Flowers", will be presented by Katerina Lechou and Aris Servetalis, directed by Kostas Filippoglou, which is in the final stretch of rehearsals with the two protagonists, in order to discover and illuminate the aspects of this very special work.

It is a gritty and poetic exploration of human nature in search, claims, begs and defeats in the struggle for love, acceptance, imposition and dominance. A revealing anatomy of the never-ending battle of the sexes, of classes, of ideologies and diversity, that makes up this beautiful and wild world.

The performance of "Paper Flowers" at "Ilisia", goes up translated by Eva Bitha, scenery- costumes by Yannis Metzikof, lighting by Melina Masha, special constructions of Guy Stefanos, music by Lost Bodies and with the artistic collaboration of Frosos Korrou. The production is by Dimitris and Thodoris Marosoulis. Photographs by Thomas Chrysochoidis. Artistic direction Grigoris Valtinos.

Για τo έργο
 H πρώτη παράσταση των «Χάρτινων Λουλουδιών» δόθηκε στο Σαντιάγκο το 1970 και από πολλούς θεωρήθηκε το καλύτερο έργο του Wolff, αφού αντανακλά στο σύνολό τους τα «κλειδιά» της οπτικής του: το κοινωνικό χάσμα ανάμεσα στην τάξη των προνομιούχων και το περιθώριο, την πάλη ανάμεσα στα άτομα και την απομόνωση των ανθρώπων στον μικρόκοσμό τους, τη βία που ασκεί η ίδια η κοινωνία, αλλά και την ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη και τρυφερότητα. Ο ποιητικός λόγος του έργου εμπλουτίζει την ισχυρή δομή και το σύγχρονο ύφος της δραματουργικής του Wolff. Οι μεταφορές και τα σύμβολα χρησιμοποιούνται στην κάθε σκηνή προοδευτικά μέχρι να θεμελιωθούν σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και προκαλούν τον θεατή να εμπλακεί συναισθηματικά στην ανηλεή σύγκρουση των δυο ηρώων. Ο Μπαρακούντα είναι ένας από τους “Los rotos”, ένας φτωχοδιάβολος, περιθωριακός, άστεγος, απελπισμένος. Όμως είναι και πονηρός, χειριστικός, εντελώς άκαρδος. Εισβάλει στο σπίτι της Εύας που είναι το αντίθετό του: πολιτισμένη, εκλεπτυσμένη, ειλικρινής και ξεκάθαρη. Η σύγκρουση ανάμεσά τους θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε και γι’ αυτό το διαμέρισμα της Εύας γίνεται τελικά ένα παγκόσμιο πεδίο μάχης.


Για τoν συγγραφέα
Εgon Wolff
Ο Εgon Wolff γεννήθηκε το 1926 στο Σαντιάγκο της Χιλής, από Γερμανούς γονείς, που πίστευαν στη συντηρητική διαπαιδαγώγηση και την προσήλωση στις παραδοσιακές αξίες και ηθική, πεποιθήσεις που οδήγησαν τον πατέρα Wolff στην απόφαση να βάλει τον γιο του σε στρατιωτική σχολή, από την ηλικία των 14 years, προκειμένου να τον απομακρύνει από την καλλιτεχνική φύση του που ήδη διαφαινόταν. Όμως η πλούσια βιβλιοθήκη της μητέρας του και ιδιαίτερα τα βιβλία του Τόμας Μαν, του Κάφκα, του Τζέημς Τζόις και του Γουίλιαμ Φώκνερ, είχαν ήδη ασκήσει τη δική τους επιρροή στον νεαρό Egon, που έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το λυκόφως» σε ηλικία 16 years. Μια σοβαρή πνευμονία που πέρασε και η εύθραυστη υγεία του δεν μπορούσαν παρά να ματαιώσουν τα σχέδια του πατέρα του για στρατιωτική καριέρα κι έτσι ο Egon Wolff σπούδασε χημικός μηχανικός. Εργάστηκε για αρκετά χρόνια σ’ αυτόν τον τομέα, στον χώρο του εμπορίου και της βιομηχανίας, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να συναναστραφεί ανθρώπους από διάφορα στρώματα της κοινωνίας και να κατανοήσει στην ουσία του το ζήτημα της «ταξικής διαφοράς» που θα αποτύπωνε αργότερα στα έργα του. Παράλληλα άρχισε να καλλιεργεί τη θεατρική γραφή, επηρεασμένος κυρίως από τους Αρθουρ Μίλλερ και Τενεσί Ουίλλιαμς. Πηγή της έμπνευσής του και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του ήταν η Carmen Pena, την οποία και παντρεύτηκε το 1953. The 1960 κέρδισε την υποτροφία Fulbright και παρακολούθησε τη Δραματική Σχολή του Yale. Μόνο μετά την ηλικία των 53 ετών ο Wolff ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη συγγραφή, παρότι από το 1979 δίδασκε στο Escuela de Teatro στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο. Βαθιά πολιτικοποιημένος, δεν μπορούσε παρά τα περισσότερα έργα του να αντανακλούν την ένταση που υπήρχε στη Χιλή ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Όταν το πρώτο έργο του Wolff «Η Επαυλη με τις κουκουβάγιες» ανέβηκε το 1958, η Χιλή απολάμβανε μια δημοκρατική περίοδο, αλλά οι εντάσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις ήταν έντονες, όπως και στις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής: στην ύπαιθρο ανάμεσα στους αγρότες και τους μεγαλοκτηματίες και στις πόλεις ανάμεσα στους εργάτες και τη μεσαία τάξη, μια συνεχής διαπάλη που εκδηλώθηκε ειδικότερα μετά τις εκλογές και τη νίκη του Σαλβαντόρ Αλιέντε το 1970, χρονιά που ανέβηκαν στο Σαντιάγκο τα «Χάρτινα Λουλούδια». Εργα του Egon Wolff έχουν μεταφραστεί σε 19 γλώσσες και έχουν παρουσιαστεί σε 27 Countries. Αλλα έργα του: «Οι Εισβολείς» (1963), «Μίλα μου για τη Λάουρα» (1985), «Πρόσκληση σε δείπνο» (1993), «Πίσω από την κλειστή πόρτα» (2000), «Το Σταυροδρόμι» (2000), «Η σύσταση» (2003).

Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη
Κώστας Φιλίππογλου
Ο Κώστας Φιλίππογλου ξεκίνησε τις θεατρικές του σπουδές στην Αθήνα και συνέχισε την εκπαίδευσή του στο εξωτερικό με δασκάλους όπως ο Πήτερ Μπρουκ, η Αριάν Μνουσκίν, και θεατρικούς οργανισμούς όπως το Théâtre de Complicité. From the 1985 εργάστηκε ως ηθοποιός κυρίως με την ομάδα «Θέαμα» του Γιάννη Κακλέα και το «Θέατρο του Νότου» στο Αμόρε. From the 1999, δουλεύει κυρίως στο εξωτερικό με τη θεατρική ομάδα της Complicite, παίρνοντας μέρος στις παραστάσεις και τα εργαστήρια της ομάδας στη Μ. Βρετανία, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. From the 1997 έχει διδάξει υποκριτική και θέατρο τόσο στην Ελλάδα, ως επίκουρος καθηγητής στο θεατρικό τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών, όσο και στο εξωτερικό στα εργαστήρια της Complicite, στο ΜΑΤΑΝ του Ισραήλ, στις ΗΠΑ στο Lee Strasberg Institute, στο Actor’s Studio, στο Actor’s Center κ.α.

The 2011-2012 σκηνοθέτησε και έπαιξε στην παράσταση «Πολιτική Ανυπακοή» που παίχτηκε στο «Ιδρυμα Κακογιάννης» στην Αθήνα και στο θέατρο «Αρτος» στη Λευκωσία. Επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο «Ορέστης-Ηλέκτρα 0-1», που παίχτηκε στο Bios στην Αθήνα και στην Κύπρο. Το Φθινόπωρο του 2012 θα παίξει στο Παρίσι στο θέατρο “Bouf du Nord”, τη συλλογική δημιουργία «Η Εκτη Ηπειρος», με δραματουργό τον Daniel Pennac, σε σκηνοθεσία Lilo Baur και παραγωγό τον Peter Brook.

Source : culturenow.gr

Uncategorized

Το μεγάλο μας τσίρκο στο θέατρο Ακροπόλ

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Ακροπόλ, μετά την πολύ επιτυχημένη περιοδεία σε θέατρα όλης της Ελλάδας, παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό, την παραγωγή «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ», τoυ Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε μουσική & διεύθυνση ορχήστρας επί σκηνής Σταύρου Ξαρχάκου. Direction: Σωτήρης Χατζάκης.

They star: George Armenis, Tasos Nousias, Marina Aslanoglou. Τραγουδιστής: Zacharias Karounis

«Το Μεγάλο μας Τσίρκο», το εμβληματικό αυτό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, αποτελεί σταθμό όχι μόνο για το νεοελληνικό θέατρο, αλλά και για τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ελληνική ιστορία.  Μέσα από τραγούδια και σατιρικά και δραματικά επεισόδια, το έργο διατρέχει όλες τις σημαντικές στιγμές της ελληνική ιστορίας: ο αρχαίος κόσμος, το Βυζάντιο, η Τουρκοκρατία, η επανάσταση του 1821, η βασιλεία του Όθωνα, η Μικρασιατική καταστροφή, ο πόλεμος του 1940 είναι ορισμένοι μόνο από τους βασικούς σταθμούς της πορείας που περιγράφονται σ’ αυτό το έργο-ντοκουμέντο, που παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο και επίκαιρο στις μέρες μας όσο ποτέ.

«Το Μεγάλο μας τσίρκο» ανέβηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1973 στο θέατρο Αθήναιον. Ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε τη μουσική της παράστασης και ο Ευγένιος Σπαθάρης επιμελήθηκε τα σκηνικά. Πρωταγωνιστές της παράστασης η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Χρήστος Καλαβρούζος και ο Τίμος Περλέγκας. Ερμηνευτής των τραγουδιών ο Νίκος Ξυλούρης. Η μαζική προσέλευση και η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στο πρώτο ανέβασμα του έργου ενόχλησε το δικτατορικό καθεστώς, που επέβαλε τη διακοπή των παραστάσεων. Μετά την πτώση της δικτατορίας η παράσταση ανέβηκε εκ νέου στο Θέατρο Ακροπόλ.

Τριανταεννέα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση το έργο ανέβηκε ξανά από το ΚΘΒΕ, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Ακροπόλ, με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον κορυφαίο συνθέτη που οι μουσικές του χαρακτήρισαν εκείνη τη πρώτη παράσταση του ΄73, να είναι ο ίδιος παρών στη σκηνή διευθύνοντας την 9μελή του ορχήστρα ενώ το κοινό θα παρακολουθεί τους τωρινούς πρωταγωνιστές: τους Γιώργο Αρμένη, Τάσο Νούσια, Μαρίνα Ασλάνογλου και τον Ζαχαρία Καρούνη στο τραγούδι.

Σκέψεις για το έργο του Καλλιτεχνικού Διευθυντή & Σκηνοθέτη της παράστασης
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι μια μαρτυρία για τη διαχρονία της Εθνικής μας περιπέτειας. Ένα λαϊκό έπος στο οποίο διαγράφονται ανάγλυφα οι αρετές αλλά και οι παθογένειες της φυλής, οι ανατάσεις και οι πτώσεις, οι αγώνες και οι αγωνίες ενός λαού, που φορτωμένος τη βαριά του ιστορία, δοκιμάζει τον βηματισμό του προς τον χρησμό ενός αμφίσημου μέλλοντος. Μια καταβύθιση του Πατριάρχη της μεταπολεμικής δραματουργίας στη «θεία κωμωδία» του ανελέητου ελληνικού αφηγήματος.

Χαρακτηρίστηκε ως «κοινωνικό φαινόμενο» του καλοκαιριού.
In 40 σταθμούς μιας θριαμβευτικής περιοδείας το παρακολούθησαν 100.000 θεατές.
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» επιστρέφει στο «σπίτι» του, 
στο Θέατρο Ακροπόλ, after 39 years.

Source : culturenow.gr

Uncategorized

ActionAid: Organizes an experiential report on life in Africa

«Μπες στην θέση μου» στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων

Μια βιωματική έκθεση διοργανώνει η ActionAid στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, at 9, 10 and 11 November.

Στην έκθεση «Μπες στη θέση μου», οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να βιώσουν τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων ενός φτωχού χωριού στο Κονγκελάι της Κένυας.

Πώς είναι μια αφρικανική κοινότητα; Πώς τρέφονται οι κάτοικοί της; Πόσο μεγάλη είναι μια καλύβα; Τι σημαίνει ψάχνω νερό;

Μέσα σε περίπου 20 minutes, οπτικοακουστικό υλικό, βιωματικές δράσεις και αντικείμενα από την Κένυα θα μεταφέρουν τους επισκέπτες στην πραγματικότητα των κατοίκων της Αφρικής.

Τις συνθήκες ζωής θα μεταφέρουν και οι εθελοντές της ActionAid που έζησαν για μια εβδομάδα στο Κονγκελάι της Κένυας μαζί με οικογένειες κτηνοτρόφων σε μια από τις πιο άνυδρες και απομακρυσμένες περιοχές της χώρας.

Θα είναι εκεί για να δίνουν πληροφορίες και να μεταφέρουν την εμπειρία τους.

Η έκθεση διοργανώνεται με αφορμή τα 40 χρόνια της ActionAid.

Alongside, παρουσιάζεται έκθεση φωτογραφιών με τίτλο: «Η Αφρική μέσα από τα μάτια των εθελοντών» που τράβηξαν εθελοντές της ActionAid από τα ταξίδια αλληλεγγύης.

also, θα προβληθούν πέντε ντοκιμαντέρ με θέμα την Αφρική.

Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τις προβολές στο: www.actionaid.gr/events

«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα «Νίκος Γκάτσος» (Κτίριο «Δ12») και στον προαύλιο χώρο Δ12, Piraeus 100, Gas pedal.

Ωρες λειτουργίας :

Friday 9 November, 15.00 with 22.00
Saturday 10 November, 11.00 with 19.30
Sunday 11 November, 11.00 with 20.00

Η είσοδος στη βιωματική έκθεση κοστίζει 2 euro (δωρεάν για παιδιά).

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου στις 20.30, θα πραγματοποιηθεί γιορτή για τους Ανάδοχους Παιδιού της ActionAid. Εθελοντές και Ανάδοχοι θα μεταφέρουν τους επισκέπτες στην Αφρική. Η είσοδος στην γιορτή είναι ελεύθερη και η εκδήλωση είναι ανοιχτή σε όλους.

Source : tovima.gr

Uncategorized

CRETE ONE "ACCORDING" IN CHANIA

After battles in Tolkien's work, order are the… rides and skewers for Vigo Mortensen, In shooting for "Two Faces of January" alongside Kirsten Dunst

In the beautiful old port of Chania these days the cast of the film "The Two Faces of January" are, As shooting has begun in Crete since last week, From the archaeological site of Knossos and the small village of Kallikratis in the area of ​​Chora of Sfakia.

The first official photo of the film, which is a cinematic transfer of Patricia Haysmith's homonymous novel that was published in '64, With the Trinity of the protagonists Vigo Mortensen, Kirsten Dunst and Oscar Aizak made her appearance on October 1st, making us already look forward to the film that will come out in theaters no earlier than December 2013.
The movie, American, English and French co -production, is Josen Amini's directorial debut (nominee 1997 For an Oscar for the "Wings of Love" and responsible for the "Drive" scenario for the "wings of love"), who also signs the cover of the story – a thriller in which a pair of Americans is involved, A young student and a policeman who accidentally kills one of three.

For the needs of filming in Crete, Production has rented rooms in 4 different hotels in Chania, While in the fortress of the firk they are used up to 15 Cells as a base where all preparation is made before the clack hit (hair, the make -up of the actors, The costumes etc.).
Like any movie that plays in another era and must be faithful to its style and culture, "Two Faces of January" host in the plate cars of the early 1960s: old coach, BMW and Aston Martin of that time, while in… supplies have contributed Heraklion, Athens and Livadia.
The protagonists, however, are circulating with modern cars, As three saab have been made available for their transfer 9-5 Aero and at their disposal they have 3 self -caravan as dressing rooms.
The volume of production completes 10 trucks who have switched to Crete from Athens – each with different equipment (lighting, makeup, stage elements), while van of 9 positions are available to the workshop for his movements (overall, At the workshop they work 143 Greeks and 33 foreigners of different ethnicities).

Light up the port

In the week we are going through, in Chania, Cameras work for shooting in the halepa district, In the monastery of Agia Kyriaki and in the Old Town. The big spin, Nevertheless, will take place on Saturday, So the whole Haniotian port will be illuminated.
With eyes on Crete, Well, We expect the arrival of production in Athens, within about two weeks, In order to turn scenes in the Acropolis and Plaka.
In between, Vigo Mortensen is riding his undisturbed, as we learn, In the alleys of Chania, Enjoys his skewers and beers, that he likes very much, With no one realizing that the charming Dan was a protagonist in the epic trilogy of "Lady of the Rings".

Book
The book "The Two Faces of January", on which the movie is based, Released in Greek by AGRA Publications.

Source : ethnos.gr

Uncategorized

Rug: From the "Port of Havris", in the… Port of Thessaloniki

He directed one of the greatest films of recent years, the "Port of Le Havre" which achieved not only artistic but also commercial success. No introduction needed. For many years now, Finnish director Aki Kaurismäki is rightfully so, one of Europe's leading filmmakers. Along with the award-winning, of Kurdish origin Bahman Gobadi and the German Andreas Dresen, Karourismaki composes a very good triplet of guests for the upcoming 53rd Thessaloniki Film Festival, as announced on Tuesday at noon, has planned tributes to their work.
 
The humanistic, Kaurismaki's minimalist cinema began to be heard in his decade 1980 through the "proletariat trilogy" – "Shadows in Paradise" (1986), "Ariel" (1988) and "The Woman with the Matches" (1990)- where he spoke in a comic-tragic mood about the working class of his homeland. The trilogy of losers followed – "Clouds fly away" (1996), "The Man Without a Past" (2002), "Lights at Dusk" (2006)- where Kaurismaki found reserves of courage and solidarity through stories of misfortune and pain. And of course, at the "Port of Le Havre", his masterpiece, touched with his, abstract but so direct way the problem of illegal immigration.

Subtly combining realism and myth, the layered cinema of Bahman Ghobadi(former assistant to Abbas Kiarostami) it is a cry for justice and freedom. Gobadi made his feature debut with Drunken Horses (2000), the first Kurdish film in the history of Iranian cinema, which won the Camera d'Or at the Cannes Film Festival. Four years later with "And turtles fly" he penetrated the daily life of a group of children living in a Kurdish refugee camp, on the border with Iraq and collect mines, playing a perpetual Russian roulette of death or dismemberment, while the music belonging to Gobadi's great loves, stars both in the movie 'Half Moon' (2006), as in "Who's Afraid of Persian Cats" (2009), which comments on the fact that even today Western music is banned in Iran.

End, the least known in our country but one of the most distinguished representatives of the new generation of German filmmakers, the East German Andreas Dresen always focuses on people through small everyday stories of interpersonal relationships that surprise with their strength and sensitivity. Characteristic films of the: «Cloud 9» (2008, "A Certain Look" category award at the Cannes Film Festival), "Whiskey with Vodka" (2009, directing award at the Karlovy Vary festival), «Grill Point» (2002) and his latest 'Stopped on Track' which won last year's award in the 'A Certain Look' category.

Source : tovima.gr
Uncategorized

David Cronenberg: The collapse of Greece is frightening

Ο καναδός σκηνοθέτης μιλάει στο «Βήμα» για τη νέα του ταινία, την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ντον ΝτεΛίλο «Cosmopolis», για το χρήμα, την τεχνολογία και την οικονομική κρίση

«Πολύ ενδιαφέρον το τρέιλερ της ταινίας», είναι το πρώτο πράγμα που λέω στον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ μετά τις συστάσεις στην ταράτσα του ξενοδοχείου «Noga Hilton» των Καννών. Ο καναδός σκηνοθέτης, ντυμένος στα μαύρα, με αθλητικό παπούτσι και λευκό T-shirt, με κοιτάζει απορημένος. Προσπαθεί να καταλάβει. «Η πρώτη ταινία για το νέο μιλένιουμ» επαναλαμβάνω το μότο και του ζητώ να μου αναπτύξει τη φιλοσοφία της διαφήμισης. Και πέφτω από τα σύννεφα: «Είναι προτιμότερο να μην πιστεύετε πάντα στις διαφημίσεις. Ούτε και στα τρέιλερ».

Μα πώς γίνεται, αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα. Στο κάτω-κάτω δική του ταινία δεν είναι; «Δεν διαφωνώ, όλοι κοιτάξαμε το τρέιλερ, εκφέραμε τις απόψεις μας. Αλλά οι διαφημιστές δουλεύουν πολύ παράξενα. Εχουν στα χέρια τους μια πρώτη ύλη και το αποτέλεσμα της επεξεργασίας που κάνουν για να πουλήσουν το προϊόν πολλές φορές πιάνει στον ύπνο τον ίδιο τον δημιουργό. Αλλες φορές δεν αντιπροσωπεύει την ταινία, άλλες φορές την αντιπροσωπεύει». Ενώ όμως για τον Κρόνενμπεργκ ο στόχος του συγκεκριμένου μηνύματος είναι σήμερα αληθής, δεν ήταν και τόσο αληθής όταν το πρωτοείδε.

«Είναι μια πτυχή της ταινίας – ίσως γι’ αυτό και δεν είχα αντίρρηση» εξηγεί. «Θα έλεγες ότι η ταινία, κατά έναν παράξενο, πολύ ιδιαίτερο τρόπο, είναι ένα ντοκυμαντέρ για την εποχή που η ιστορία λαμβάνει χώρα, στις αρχές του νέου μιλένιουμ. Ομως τίποτε δεν έγινε εκ προθέσεως από την αρχή».

Τι περίπου συμβαίνει λοιπόν στο «Cosmopolis», το οποίο τελικά μοιάζει πάρα πολύ με το κλασικό μυθιστόρημα του Ντον ΝτεΛίλο, όπου και στηρίχθηκε το σενάριο; Βρισκόμαστε στη Νέα Υόρκη στις αρχές της νέας χιλιετίας. Ο Ερικ Πάρκερ είναι ένας 28χρονος οικονομολόγος, αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της Γουόλ Στριτ, who, ενώ ονειρεύεται να ζήσει σε έναν διαφορετικό πολιτισμό του μέλλοντος, βλέπει μια ακαθόριστη σκιά πάνω από τον γαλαξία της αυτοκρατορίας του.

Ολα θα γίνουν κατά τη διάρκεια μιας ημέρας καθώς διασχίζει με το αμάξι του το Μανχάταν για να πάει να κουρευτεί στο παλιό κουρείο του πατέρα του. Τα μάτια του παραμένουν κολλημένα στην ισοτιμία του γεν: ανεβαίνει επικίνδυνα, παρά τις προσδοκίες όλων, καταστρέφοντας τις επενδύσεις του. Κάθε λεπτό που περνά ο Ερικ βλέπει την αυτοκρατορία του να ξεγλιστρά από τα χέρια του. Στο μεταξύ άγριες συμπλοκές ξεσπούν στους δρόμους της πόλης. Ο πραγματικός κόσμος απειλεί το σύννεφο μέσα στο οποίο ο Ερικ ζούσε ως τώρα και η οδύσσειά του κλιμακώνεται.


Το σινεμά της κατανάλωσης
Ηταν οι διάλογοι στο μυθιστόρημα του Ντον ΝτεΛίλο που ώθησαν τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ στη δημιουργία της δικής του «Cosmopolis». «Ως σκηνοθέτης είσαι δραματουργός, δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι ηθοποιούς να μιλούν και να παίζουν. Η πιο γνωστή κινηματογραφική εικόνα είναι του ανθρώπινου προσώπου ενώ μιλά. Διαβάζοντας το μυθιστόρημα του ΝτεΛίλο έβλεπα διαρκώς μπροστά μου, εκστασιασμένος, ηθοποιούς να λένε τα λόγια του. Αυτό ήταν το κλειδί μου, αυτό επιδιώκω και από τους θεατές: να επιτρέψουν στους διάλογους να τους παρασύρουν».

Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι το κοινό «θα απορροφήσει τα πάντα με την πρώτη» λέει ο σκηνοθέτης, αναφερόμενος μάλιστα στην αμέσως προηγούμενη δουλειά του, «Μια επικίνδυνη μέθοδος», επίσης μια ταινία «με διαλόγους από δωμάτιο σε δωμάτιο. Ούτε φυσικά και επιδιώκω από τον κόσμο να βλέπει δύο φορές τις ταινίες μου. Σας εγγυώμαι όμως ότι μετά τη δεύτερη θέαση πολλά πράγματα ξεκαθαρίζουν».

Για τον Κρόνενμπεργκ, έναν ήπιο άνθρωπο που μιλάει αργά και σιγά, είναι μάλλον απογοητευτικό ότι κατά ένα μεγάλο μέρος του ο σύγχρονος κινηματογράφος είναι απλώς καταναλωτικός. «Σαν να τρως ένα γλειφιτζούρι. Οταν το γλειφιτζούρι τελειώνει, το έχεις μεν απολαύσει, αλλά και ξεχάσει. Εμένα ο στόχος μου είναι να κάνω ένα σινεμά που δεν θα παλιώνει με τα χρόνια, αντιθέτως, θα γίνεται όλο και πιο πλούσιο, όλο και πιο βαθύ. For’ αυτό και μου αρέσει να βάζω πολλά στις ταινίες μου».

«Το χρήμα μάς δείχνει ποιοι είμαστε»
«Το χρήμα είναι τεχνολογία και ως γνωστόν η τεχνολογία με ενδιαφέρει» λέει ο Κρόνενμπεργκ. «Σε αντίθεση με τα όσα πολύς κόσμος θεωρεί, η τεχνολογία είναι πέρα για πέρα μια ανθρώπινη κατάσταση, είναι η έκφραση του ανθρώπινου σώματος. Η φωνή, το αφτί, το μάτι, όλα εργαλεία του ανθρώπινου σώματος. Οπως και το χρήμα. Δεν είναι εφεύρεση των ζώων, αλλά του ανθρώπου. Κατά μία έννοια το χρήμα είναι η έκφραση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Το χρήμα μάς δείχνει ποιοι είμαστε. Η οικονομική κρίση που ζούμε δεν είναι κάτι σαν το τσουνάμι στην Ιαπωνία. Δεν είναι μια φυσική καταστροφή, κατασκευάστηκε από ανθρώπους».

Για τον ίδιο η οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει «σε κάτι αισιόδοξο, αν αναγκάσει όλον τον κόσμο να δουλέψει συλλογικά. Λένε ότι αν η Ελλάδα γκρεμιστεί, όλοι θα γκρεμιστούν. Αυτό για μένα είναι καλό, γιατί σημαίνει ότι όλοι θα πρέπει να ψάξουν να βρουν μια λύση ώστε να μην γκρεμιστεί η Ελλάδα. Η κατάρρευση της Ελλάδας τρομάζει» λέει μεταφέροντας την ανησυχία των Ελλήνων του Τορόντο, όπου διαμένει. «Πιστεύω στην αισιοδοξία, αρκεί να μην είναι μια αισιόδοξη φαντασίωση».

Και τα θύματα; Οι παράπλευρες απώλειες; Είναι δύσκολο να καταλάβεις αν στην απάντηση του σκηνοθέτη υπάρχει κυνισμός ή συναίσθημα: «Δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς θύματα και αυτή τη στιγμή ζούμε σε κατάσταση πολέμου. Σίγουρα δεν πιστεύω ότι είναι το τέλος του κόσμου, αλλά ο πόνος και τα βάσανα, αυτά είναι αληθινά».

«Θα βαριόμουν αν ήξερα εκ των προτέρων τι ταινία γυρίζω»
Λίγο πριν από τη συνάντησή μου με τον σκηνοθέτη ο Ρόμπερτ Πάτινσον, που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Ερικ Πάκερ, μου εξομολογήθηκε ότι, μόλις διάβασε το σενάριο και το μυθιστόρημα, είπε στον Κρόνενμπεργκ ότι δίσταζε να δεχθεί τον ρόλο γιατί δεν καταλάβαινε τι ήθελε να πει το μυθιστόρημα. Ο Κρόνενμπεργκ του απάντησε «κανένα πρόβλημα, ούτε εγώ το καταλαβαίνω». Το μνημονεύω στον σκηνοθέτη.

«Αυτό που στην πραγματικότητα είπα είναι ότι δεν χρειάζεται να καταλαβαίνουμε αμέσως τα πάντα, γιατί ούτως ή άλλως υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου πράγματος. Ακόμη και όταν γράφω τα δικά μου πρωτότυπα σενάρια, θα πρέπει πρώτα να γυρίζω την ταινία για να καταλάβω απολύτως για ποιον λόγο την έκανα ή τι ήθελα να πω γράφοντας το σενάριο. Γιατί δεν ξέρω τα πάντα και θα βαριόμουν απίστευτα αν τα ήξερα εκ των προτέρων. Θα ήταν βαρετή η δημιουργία της ταινίας». Το μόνο που θέλει να ξέρει είναι αν βρήκε ενδιαφέρον το βιβλίο και αν η ιδέα της μετατροπής του σε ταινία έχει ίντριγκα, έτσι ώστε και εκείνος να μάθει κάτι παραπάνω ενώ τη γυρίζει.

When & where:
The movie «Cosmopolis»  προβάλλεται στις αίθουσες από την Thursday 27 September σε διανομή Village

Source : tovima.gr

Uncategorized

Early Christian cisterns were discovered in Bulgaria

Bulgarian archaeologists made an important discovery, who brought to light swimming pools dating back to the first centuries of Christianity, in an ancient fortress at Cape Agios Athanasios, in Varna of the Black Sea.

Archaeologists also discovered the foundations of a basilica and a house, which is thought to have been the residence of a local bishop.

In particular, three swimming pools were identified, one of which is inside the basilica and the other two a few meters further and are in the shape of a cross. A source was also revealed, believed to have been used for purification, also a winery, a bathhouse and a pottery kiln.

These are findings that show the style that prevailed in the Byzantine years and early Christian architecture. In fact, the archaeologists argue that the specific findings change the view of the constructions of that era.

Source : protothema.gr