Category Archives: Uncategorized

Uncategorized

The Culture of the Crisis

In Greece of recession and unemployment, the area of ​​art and creation employs more than 100.000 people

How many people are currently employed in the field of culture?; According to the research of "Vima", based on official agency records, more than 100.000. That's how many people do theater, music, cinema, visual arts, book, those who work in cultural institutions, private and public enterprises, festival, art schools, the technical staff and in general those employed in… behind.
Obviously this number doubles on a practical basis. A very large crowd that is active around culture, the "poor relative" or otherwise one of the biggest victims of the crisis, which, however, participates with a percentage 2,8% in the Gross National Product. The fund is minus and the cuts in the field of culture compose a rather gloomy landscape. Only in the field of music, the Hellenic Society for the Protection of Intellectual Property AEPI is registered 12.746 members. From them 9.051 they are artists. For its part, the Organization for Collective Management of Works and Speech (ΟΣΔΕΛ) αριθμεί 3.000 συγγραφείς, μεταφραστές και άλλους που εργάζονται στον χώρο του βιβλίου, αριθμός που πολλαπλασιάζεται στη βάση δεκαετίας. Specifically, σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπευθύνων του, ο αριθμός όσων έχουν συγγράψει κατ’ αποκλειστικότητα ή έχουν συμμετάσχει στη δημιουργία κάποιου έργου στη διάρκεια των τελευταίων δέκα χρόνων ανέρχεται σε 55.000 people. Κατά την Ελληνική Στατιστική Αρχή ο συνολικός αριθμός απασχολουμένων (επιχειρηματίες, artists, τεχνικοί, διοικητικό προσωπικό, λοιποί εργάτες, ταξιθέτριες κτλ.) σε κρατικά και δημοτικά θέατρα το διάστημα 2010-2011 ήταν 4.284, ενώ ο αριθμός των καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε ομαδικές εκθέσεις το 2011 5.755.
Στον τομέα του κινηματογράφου περίπου 1.700 άνθρωποι εργάζονται σε φεστιβάλ, 980 απασχολούνται σε εταιρείες διανομής και 360 σε κινηματογραφικές αίθουσες, σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Εξακόσια είναι τα μέλη της Ενωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και 180 τα μέλη της Ενωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Σύμφωνα πάντοτε με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου 100 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους γυρίστηκαν το 2011. Παρά τις κρούσεις μας η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών δεν μπόρεσε να μας δώσει στοιχεία για τον αριθμό των ελλήνων σκηνοθετών.
Η Γενική Γραμματεία Πολιτισμού αναφέρει ότι ως τις 31.12.2012 εργάζονταν 6.748 μόνιμοι και αορίστου χρόνου και 3.681 συμβασιούχοι στον τομέα του Πολιτισμού – στοιχεία που ισχύουν ανά τρίμηνο αλλά παρουσιάζουν μικρές διαφοροποιήσεις.
Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων απαρτίζει το διδακτικό προσωπικό επαγγελματικών σχολών δραματικής τέχνης, χορού, Logistical upgrade of cultural spaces, μουσικών σχολών, ωδείων – overall 9.408 κατά το διάστημα 2010-2011 according to the Greek Statistical Authority. Σύμφωνα με την ίδια Αρχή, επίσης το 2010, 1.932 εργαζόμενοι απασχολούνταν σε βιβλιοθήκες. Αν προστεθούν τα παραπάνω νούμερα, έχουμε περίπου 100.000 people. Αραγε όλοι αυτοί καταφέρνουν να εξασφαλίζουν τα προς το ζην;
«Αδύνατον να ζήσεις γράφοντας βιβλία»
«Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να ζήσει κανείς μόνο γράφοντας βιβλία» μας λέει η 46χρονη συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου. «Οι χρυσές δεκαετίες του 1980 and his 1990, όπου η λογοτεχνία ήταν μπεστ σέλερ και ο συγγραφέας ήταν κοινωνικά καταξιωμένος, έχουν περάσει. Οι πωλήσεις των βιβλίων έχουν μειωθεί σε δραματικό βαθμό και είναι φυσικό. Παλαιότερα έβλεπε κανείς κάποιους ανθρώπους στις τράπεζες με ένα βιβλίο στο χέρι. Σήμερα όλοι έχουν ένα απλανές βλέμμα: κοιτάνε μπροστά σαν να μην κοιτούν τίποτα».
Η ίδια προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους, περισσότερο προσοδοφόρους, για να κάνει εκείνο που ξέρει να κάνει – «διότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάποια άλλη δουλειά». Εχει, for example, έτοιμα δύο θεατρικά έργα (ένα για μικρούς και ένα για μεγάλους) που σκοπεύει σύντομα να τα παρουσιάσει και να ζητήσει συνεργασία από ομάδες που πιθανόν θα ενδιαφερθούν. Η Αμάντα Μιχαλοπούλου διδάσκει επίσης δημιουργική γραφή στο Μουσείο Ηρακλειδών αλλά και στην πολιτιστική εταιρεία της Κηφισιάς Πύρνα, ενώ κάνει και ιδιωτικά μαθήματα δουλεύοντας μαζί με ομάδες. «Νομίζω ότι αυτή η επιλογή μου σχετίζεται ψυχικά με την ανάγκη επικοινωνίας που νιώθω» εξηγεί. «Στην πεζογραφία έχεις πάντα ένα “κράτημα”, πρέπει να περιμένεις για να μιλήσεις. Το μόνο που θα μπορούσε να με κάνει να ανησυχήσω είναι ότι με όλα αυτά η δημιουργική ενέργεια πάει αλλού – και όχι στο γράψιμο. Εχω όμως τη βασική ελπίδα και αίσθηση ότι οι δραστηριότητες αυτές δουλεύουν υπέρ της γραφής. Είναι μια ελαφριά μετατόπιση των δραστηριοτήτων μου. Και όταν κάποιοι με ρωτούν “μα καλά, πώς είναι δυνατόν να γράφεις με τέτοια απελπισία τριγύρω;”, τους απαντώ: Τότε είναι που πιάνω το μολύβι».
«Απλώς εξασφαλίζω το φαγητό μου»
Η 59χρονη εθνική μας τραγωδός Λυδία Κονιόρδου θεωρεί ότι το θέατρο και ο μεγάλος αριθμός όσων το υπηρετούν από πολλές και διαφορετικές πλευρές δεν ταρακουνήθηκαν τόσο από την οικονομική κρίση. «Μόνιμες θέσεις δεν υπήρχαν ποτέ στο θέατρο, Δουλεύαμε κυρίως βάσει έργων και πάντα ψάχναμε για δουλειά. Βεβαίως οι δουλειές έχουν μειωθεί, τα πολυπρόσωπα έργα επίσης, οι ευκαιρίες είναι λιγότερες, ωστόσο στο τοπίο υπάρχει ένα ξεκαθάρισμα: οι καλές παραστάσεις πηγαίνουν καλά και επιβιώνουν».
Η Λυδία Κονιόρδου συμφωνεί ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας αριθμός θεάτρων δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον πληθυσμό. «Το ότι λειτουργούν, however, σημαίνει ότι κάποιοι παίρνουν χρήματα από αυτή τη δουλειά» προσθέτει. Κατά τη γνώμη της οι μεγάλοι χαμένοι στον θεατρικό χώρο αυτή την περίοδο είναι οι νέοι: «Υπάρχει μεγάλη προσφορά από τους νέους, τα παιδιά δύσκολα απορροφώνται και περισσότερο πληρώνουν για να δείξουν τη δουλειά τους παρά αμείβονται».
Η ίδια αισθάνεται τυχερή που συμμετέχει σε μια παράσταση όπως η «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον στο Εθνικό Θέατρο. «Ο μισθός που παίρνω από το Εθνικό με τις μειώσεις που έχω υποστεί είναι περίπου ο ίδιος που έπαιρνα όταν καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν ο Νίκος Κούρκουλος. Είναι μάλλον χαμηλός σε σχέση με τα χρόνια που βρίσκομαι στο θέατρο, αλλά από την εποχή που μαθήτευσα στον Κάρολο Κουν έχω μάθει να ζω με αυτά που βγάζω. Με τα χρήματα που παίρνω από το Εθνικό και από τις διδασκαλίες υποκριτικής (SS.: διδάσκει στο Κέντρο Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί» και σε δραματικές σχολές) μπορώ να εξασφαλίζω το φαγητό μου. Εχω εγκαταλείψει την κεντρική θέρμανση, ζεσταίνομαι με μια σόμπα πετρελαίου όπως τότε που ήμουν φοιτήτρια στα Εξάρχεια, έχω ελαχιστοποιήσει τη χρήση του αυτοκινήτου και κινούμαι με ένα “παπάκι” του ’80 και… δεν μπορώ να πληρώσω τα χαράτσια, τις εφορίες και τα λοιπά. Απλά κάνω πως δεν υπάρχουν».
«Η κρίση δεν κάνει υψηλή τέχνη»
Για τον 55χρονο εικαστικό καλλιτέχνη Τάσο Μαντζαβίνο η κρίση δεν πρόκειται να αναδείξει τα καλά έργα και τους αξιόλογους καλλιτέχνες. «Η κρίση χτυπάει αυτούς που έχουν πάρει την τέχνη στα σοβαρά. Τα χυδαία εμπορικά έργα παραμένουν εμπορικά. “Τιμωρείται” η καλή ζωγραφική, με τους συλλέκτες να εμφανίζονται σαν… μαυραγορίτες και να ζητούν να πατήσουν πάνω στην ανάγκη του καλλιτέχνη για να αγοράσουν φθηνά έργα» λέει. «Κατά τη γνώμη μου η κρίση δεν κάνει υψηλή τέχνη. Εκτός αν μιλάμε για ήρωες». Ο ίδιος δεν γνωρίζει συναδέλφους του που αντιμετωπίζουν ακραίες καταστάσεις φτώχειας, αλλά είναι σίγουρος πως επιβιώνουν μόνον όσοι έχουν φροντίσει να έχουν ένα κομπόδεμα στην άκρη.
«Δεν θεωρώ ότι οι νέοι σκηνοθέτες διαφέρουν σε οτιδήποτε από άλλους νέους εργαζόμενους από άλλους χώρους, υπό το πρίσμα ότι όλοι αυτοί υπόκεινται σε μεγάλες περιόδους ανεργίας, εργασιακές συνθήκες με κακοπληρωμένες αποδοχές, χρωστούμενα που παραγράφονται και μια βιομηχανία υπό κατάρρευση» μας λέει ο 31χρονος κινηματογραφιστής Γιώργος Ζώης.
«Στην περίπτωσή μου, λόγω της πορείας των ταινιών μου, μπορώ και ζω από το επάγγελμά μου εξαιτίας εργασιακών προτάσεων που μου έγιναν μετά τα φεστιβάλ και των βραβείων και των πνευματικών δικαιωμάτων από το εξωτερικό. Αλλά αυτό δεν έγινε από καμία επιχειρηματική οικονομική ανάπτυξη ούτε αποτελεί μια αχτίδα φωτός για τους νέους στους καιρούς μας. Δεν θέλω να χαρίσω την τυχαία ατομική μου πορεία ως άλλοθι σε ένα ξεπεσμένο σύστημα που αγωνιά να ωραιοποιήσει εκβιαστικά την πραγματικότητα από μεμονωμένες εξαιρέσεις. Η ελληνική καθημερινότητα δεν χωράει κανέναν μας».
Λογοτεχνικές βραδιές… χωρίς έναν καφέ
Η περιρρέουσα απελπισία δεν εμπόδισε τον 41χρονο μεταφραστή Δημήτρη Αλεξάκη, γιο του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη, να δημιουργήσει μαζί με μια νέα ομάδα συνεργατών – τη γυναίκα του, ηθοποιό και σκηνοθέτρια Φωτεινή Μπάνου, τον κοινωνιολόγο Αρη Ασπρούλη και τη θεατρολόγο Τέτα Αποστολάκη – τον χώρο πολιτιστικών δράσεων Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη (Κύπρου 91Α), όπου τις δεκαετίες του 1960 and his 1970 επισκευάζονταν και συναρμολογούνταν ασπρόμαυρες τηλεοράσεις. Το Κέντρο άνοιξε τις πύλες του στο κοινό τον Νοέμβριο του 2012.
«Δημιουργήσαμε κάτι καινούργιο σε μια εποχή όπου όλα είναι εναντίον» λέει ο Δημήτρης Αλεξάκης. «Και συνειδητοποιούμε ότι μήνα με τον μήνα η κρίση βαθαίνει ολοένα πιο πολύ. Ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά, for example, στις λογοτεχνικές βραδιές που διοργανώνουμε από όσους παραμένουν επί τρεισήμισι ώρες με διάθεση για συζήτηση και συμμετοχή, χωρίς όμως να παίρνουν ούτε έναν καφέ. Και αυτό για εμάς είναι καταστροφικό, καθ’ ότι έχουμε ποντάρει να βγάλουμε τα έξοδά μας από το μικρό μπαρ του χώρου. Κακά τα ψέματα. Χρειάζεται πάθος και να διακινδυνεύσει κανείς την όποια οικογενειακή περιουσία για να καταφέρει να επιβιώσει σε αυτόν τον χώρο δημιουργώντας κάτι καινούργιο αυτή την εποχή. Εμάς μας στήριξαν οι γονείς μας, που δεν ήταν πλούσιοι, αλλά θεώρησαν ότι τίθεται ζήτημα αξιοπρέπειας. Και ό,τι κερδίζουμε το διαθέτουμε στον χώρο. Yes, “μπαίνουμε μέσα” κάθε μήνα και έχουμε και μικρό παιδί, αλλά είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που κάνουμε και δεν σκοπεύουμε να το σταματήσουμε. Απλά περιορίζουμε συνεχώς τα έξοδά μας».
Source : tovima.gr
Uncategorized

Ανθρωποι-πουλιά 8.000 years

Αναπαραστάσεις της Μητέρας – Θεάς, games, συμβολικά αντικείμενα επικοινωνίας ή πειραματισμοί νεολιθικών ανθρώπων στην προσπάθειά τους να εξερευνήσουν το ανθρώπινο σώμα;

Το θέμα παραμένει ανοιχτό για τους αρχαιολόγους που μελετούν τα 300 και πλέον πήλινα ειδώλια τα οποία βρέθηκαν στη νεολιθική θέση Κουτρουλού Μαγούλα στη Φθιώτιδα, αριθμός ιδιαίτερα σημαντικός και από τους μεγαλύτερους της περιόδου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Ειδώλια βρίσκονται και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ανατολία και στα Βαλκάνια, όμως τόσο ο αριθμός όσο και η ποικιλία των τύπων κάνουν την Κουτρουλού Μαγούλα να ξεχωρίζει λένε οι αρχαιολόγοι που ασχολούνται με την περιοχή.
Τα ειδώλια έχουν μέγεθος που ποικίλλει, from 3 to 12 εκατοστά σε μήκος. Κατασκευάζονταν με πολλούς τρόπους. Ενας πολύ συνηθισμένος ήταν αυτός του κεντρικού πήλινου πυρήνα, γύρω από τον οποίο προσέθεταν άλλα κομμάτια πηλού για να δημιουργήσουν τα μέλη του σώματος.
Βρέθηκαν σε διάφορα σημεία των περίπου 40 στρεμμάτων που καταλαμβάνει η νεολιθική θέση μία από τις μεγαλύτερες της περιόδου που έχει εντοπιστεί- ακόμα και σε θεμέλια σπιτιών.
Η ποικιλία των μορφών τους δίνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες, καθώς συχνά δεν δηλώνεται το φύλο, ενώ αρκετά έχουν σχήμα ανθρώπου – πουλιού, που κάποιες φορές καταλήγει σε τετράποδη βάση. Τα παραπάνω συνηγορούν πως η χρήση τους δεν είχε μόνο αισθητικούς σκοπούς, αλλά ότι αντικατοπτρίζουν κάτι πολύ περισσότερο: τον πολιτισμό, την κοινωνία και την ταυτότητα των νεολιθικών κατοίκων στην Κουτρουλού Μαγούλα.
Η θέση κατοικήθηκε στη Μέση Νεολιθική Περίοδο (about 5800-5300 e.g.) από μερικές εκατοντάδες ανθρώπων, που έχτισαν προσεγμένα σπίτια από πέτρα και πλιθιά, με πέτρινα υποστρώματα δαπέδων. Αξιοσημείωτο είναι, also, το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε και αργότερα, την Εποχή του Χαλκού και τα Μεσαιωνικά Χρόνια.
Η ανασκαφή ξεκίνησε το 2001 από την επίτιμη διευθύντρια του ΥΠΑΙΘΠΑ Νίνα Κυπαρίσση. From the 2010 διενεργείται στο πλαίσιο του νέου προγράμματος συνεργασίας της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και του Πανεπιστημίου του Southampton, μέσω της Βρετανικής Σχολής Αθηνών.
Source : ethnos.gr
Uncategorized, Book

To save the good book, its price must be reduced

Eleven bibliophile blogs in joint letter to publishers asking them to reduce book prices. They recognize , of course, that lately most publishers have reduced the prices of older books by making very tempting offers.

But the problem of modern books remains, whose price ranges between 15-20 euro, which in the days of crisis they consider to be prohibitive.
In addition, these bibliophile bloggers point out that publishers are in danger of falling into the "publish what sells" logic, which in the long run will destroy literature.

The signatories of the letter point out that they understand "the various difficulties, from obligations to employees, the cost of paper, rights burdens, of translations and so on within the particularities of the Greek market with its linguistic limitations and the small population" , but they emphasize that "again the book, precisely in the present crisis, we must spread it as a good and not as a luxury of the few".

They therefore suggest to the publishers to take "a courageous step: reduction in the price of new securities, so as not to stop the creative expression of all of them, among whom, always, there are talents that should not be wasted, because he will have qualified out of sheer necessity, the ephemeral and the salable".

The letter of the eleven blogs

“Ladies and gentlemen editors,

requested, both for you and for us bibliophile bloggers, is to increase readability in a Greece, who reads less and less.

The main problem in recent years is the crisis. An acute and multi-layered crisis. Your business has been invaded, but in a stratified manner it is now reflected in the largest part of Greek society and affects it, respectively proportionately and nevertheless dramatically, the lives of all of us. When unemployment and plummeting incomes have soared to their highest rates in decades, the main priority of course can only be the defense of Dignity in everyday life with all that it must include in conditions of Democracy: Health, Roof, Food, Education, Freedom.

For the bibliophiles of this country, which in the majority of them is not a privileged part, that lives outside of common economic reality, the book is a very important asset included in the above, which cannot and should not be included in their list, which will be reduced or cut completely, because precision often makes it unapproachable.

If with the offers, the bazaars, turning to the old titles and going back to the libraries seems like a good solution, what will happen with the new titles?;

They will concern fewer and fewer; And if this is consolidated as a forced condition in the crisis, we will go from publishing flood to publishing ebb, whose required characteristics will be described with the phrase we issue the,what can be depreciated;

Objections to the price of the book had been heard in the past, both by readers and by experts in the field, journalists and critics. When an average book costs €15-20, most people will prefer to watch a movie at the cinema, which costs much less than €10 or the same money to spend on another kind (entertaining) outlet.

The same is unfortunately true for the e-book. Where the price should be much lower, since the issuance costs are lower, slight differences are observed compared to the printed book. The reader would be logical, which has the corresponding device, to be motivated to buy intangibles, while he who has not, to find motivation to follow the development.
 Before we get to the sad and fundamentally anti-civilization point, that is, to completely annihilate the number of readers, let you try, the publishing houses, as this obligation primarily falls to you, a brave step: reduction in the price of new securities, so as not to stop the creative expression of all of them, among whom, always, there are talents that should not be wasted, because he will have qualified out of sheer necessity, the ephemeral and the salable.

 The book, today, it is expensive and prevents its purchase. This is the reality, which however, you, you can change.

 As readers, bloggers and citizens, we ask you for the biggest possible reduction and, if you do, us first, we will support her.

We understand the various difficulties, from your obligations to employees, the cost of paper, rights burdens, of translations and so on within the particularities of the Greek market with its linguistic limitations and the small population, but then again the book, precisely in the present crisis, we must spread it as a good and not as a luxury of the few.

Our blogs, always welcoming and without any kind of exchange, we worked and we are working, of course, as… book advertisers! Especially those that transcend the ephemeral…

 We can continue serving Literature together with you (and any other kind of reason) and contributing to its survival, if you also want to go ahead with it, which we now urgently ask of you: low prices on everything and especially on new books, without changing their aesthetics and quality.

Sincerely

bookworm,  Book cafe, Reading, Vaults, Anagnostria, Thalis' blog, Read-for-a-Life, Desperado, Kangaroo, Degas Reading Club, Spring Agreement".

Source : tovima.gr

Uncategorized

Manhattan Medea by Dea Loer at Apo Michanis Theatre

The new performance of the Theater Company Co-Epi (+,X) Dea Loer's Manhattan Medea will premiere at Apo Michanis Theater on 4 Of March 2013. The direction is by Efi Theodorou and the actors: Pantelis Dentakis, Andreas Kontopoulos and Ioanna Pappa.

For 25 only performances.

The modern version of Medea, written it 1999, by German author Dea Loher takes place in Manhattan. Medea and Jason are no longer children of kings or descendants of gods living in Corinth but illegal immigrants who have been forced to flee Europe. They have left behind their homeland in flames, in search of the New World, expecting to build their lives there from scratch. And they will do anything to survive and claim a better life. Their dreams are shattered in the melting pot of the American metropolis, and Jason abandons Medea for the daughter of a wealthy businessman, the young and rich Claire. On the eve of the wedding, Medea appears, determined to bring him back to her home on 5th Avenue at any cost and nothing will ever be the same.
Dea Loher's very interesting venture with elaborate language, poetic and deeply human, it wonderfully combines the ancient with the modern, speaking in today's language about all that the ancient myth deals with: the passion for life, the diversity, xenophobia, the struggle of the sexes, the passion, the oath, greed, the injustice, love, the betrayal.

Translated by George Depastas
Directed by Efi Theodorou
Scenery Nikos Anagnostopoulos
Costumes Ioanna Tsami
Lighting by Sakis Birbilis
Performed by the actors Pantelis Dentakis, Andreas Kontopoulos, Ioanna Pappa

Photos
Stamatis Abatis

A few words about the author
Dea Loher (Dea Loer)

Dea Lauer is one of the most important German voices in the field of playwriting. Her plays have been translated and performed in many countries around the world: Australia, Switzerland, France, England, Hellas, Finland, Denmark, Poland, Czech Republic and Latin America. Born in 1964 in Bavaria. After finishing studies in German literature and philosophy in Munich, lived for some time in Brazil. He returned to Berlin, where he worked in radio and studied playwriting at the Hochschule der Künste under Heiner Müller and Yaak Karsunke.

He has written the plays: “At the Black Lake” (By Lake Schwarzer See, 2012), thieves (Thieves, 2010), The last fire (The Final Fire, 2008), “Life on Praça Roosevelt” (Life on the Praça Roosevelt, 2004),
“innocence” (Innocence, 2003), “Magazine of Happiness” (in seven parts, 2001), “The third sector” (2001), “Klara's circumstances” (2000), “Manhattan Medea” (1999), “Adam Spirit” (1998), “Blaubart – Hope of women” (1997), “Strange house” (1995), “Leviathan” (1993), “tattoo” (1992),”Olga Raum”, (1992).
She has won numerous awards for her various works.

Source : culturenow.gr

Uncategorized

Oscar 2013: It doesn't get more boring

Daniel Day-Lewis writes History, "Life of Pi" wins the most awards and two Austrians are the European winners. But the 85th Oscar ceremony was sluggish and uninteresting. Good thing Tarantino was there too!

With the third Oscar of his career that he received for "Lincoln" by Steven Spielberg, Daniel Day-Lewis wrote his own chapter in the history of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences on Sunday 24 February. The Irish actor is the first actor in the 85 years of the institution that manages to win three awards in the category of the first male role (ahead of his awards for My Left Foot and Blood Will Be Spilled).
"It was actually me playing Margaret Thatcher while Meryl Streep was Steven Spielberg's first choice for Lincoln," said Day-Lewis, prompted by the fact that another acting legend Meryl Streep, last year's winner for "Iron Lady" announced his name and presented him with the award.
Too bad this historic moment for those who are at least interested in the history of these awards, coincided with one of the most unpleasant, boring and tired ceremonies we have seen in recent years. Poor humor, many public relations (the thank you speeches were a non-stop copy paste in which the names were simply changed), few surprises and a new presenter, Seth MacFarlane, who quite simply could not communicate with the public.
The big favorite in the category of the best film was "Operation: Argo” by Ben Affleck and this movie, finally (as we all expected) he won. The moment was also special for the History of the Oscars because the envelope was opened at the White House by the First Lady of the USA Michelle Obama who appeared on the giant screen of the Dolby Hall having taken the floor from the actor Jack Nicholson who had gone up on stage.
Ben Affleck, whose name was absent from the category of Oscar nominees for best director, took the stage to accept his award and was joined not only by Grant Hesloff and George Clooney as co-producers of "The Operation :Argo" but also all the actors of the film who were in the room. Among them Alan Arkin (candidate for the second male role) and music composer Alexandre Desplaiss (Oscar nominee for music)
The Oscars were shared again this year. With the exception of "Mythical Creatures of the South" who won nowhere, all of the other eight films in contention for the Best Picture Oscar won an award. Quantitatively speaking, "Life of Pi" by Ang Lee is the one that won the most, that is, four: Direction, visual effects, music (Michael Dana) and photography (Claudio Miranda). Ang Lee who may be one of the kindest people in world cinema spoke with sincerity and warmth thanking all the actors of his film as well as his homeland, Taiwan, which as he said "contributed significantly to the creation of this film."
 
One place down, in the three awards, tie "Argo" which, in addition to best film, also won the adapted screenplay award (Chris Terio) and editing and Tom Hooper's Les Miserables musical won Best Supporting Actress (Anne Hathaway – the favourite), makeup and sound mixing.
However, this year's award is also a great moment for Austria, since two Austrian artists picked up a gilded statuette each for different films: director Michael Haneke picked up the Oscar for best foreign language film for "Love" and his compatriot, Christoph Waltz as supporting actor for Quentin Tarantino's Django Unchained. It is the second to win after "Insolent Bastards", also a film by K. Tarantino.
Tarantino himself gave by far the best thank you when he took the stage to accept Charlize Theron and Dustin Hoffman's second career original screenplay Oscar for 'Django the Punisher' (the first was for "Pulp fiction"). You really felt like something was finally happening. Explosive and passionate as the dialogues he writes on paper and the images he creates on the screen, Tarantino raised his hand and made the victory sign (V) declared that it is the year of writers. "If we will remember "Django the Punisher" after 20 years this will be due to his heroes" said Tarantino far from modestly but yes, he was right.
An award was even given to "Zero dark thirty" by Kathryn Bigelow who actually shared the sound editing with "Skyfall"_ something that has happened for years at the Oscars. "Skyfall" won another Oscar for best song, exactly as expected. The live performance of "Skyfall" by Adele, it was one of the most beautiful moments of the evening.
Regarding David O.'s "Optimism Guide". Russell counted eight nominations but ultimately won only in one category* of the award's strongest: First female role for her 22 chroni Jennifer Lawrence, who on her way to the stage almost fell to the floor because of the huge off-white dress she was wearing and which definitely didn't fit her.  Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ξέρει πώς να στηρίζει τις νέες δυνάμεις υποκριτικής και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο ότι η Λόρενς (nominated once again in the same category for "Heart of Winter" belongs to these forces.
Regarding award show host Seth MacFarlane, his humor did not seem to touch the audience in the hall judging by the minimal laughter and applause. The evil was evident from the start when in his attempt to make fun of himself as the worst host of the Oscars, MacFarlane pulled it off. Captain Kirk appeared on the hall's giant screen (William Shatner) of the legendary TV series "Star Trek" who appeared to scold him and tell him that he ruined the award. No one was laughing. Like nobody laughed when MacFarlane threw a small bottle of whiskey at George Clooney sitting in the front row.
As if that wasn't enough, Mac Farlane brought the Ted doll to the stage from the film of the same name he wrote and directed a few years ago with Mark Wahlberg as a man who is "chased" by a teddy bear. But the bear's jokes on the Oscars stage with Mark Wahlberg again belonged to another event, even if the one about the Jews of the Oscars made any sense.
On the occasion of 50 years of life of the cinematic James Bond, Shirley Bassey came on stage and sang the legendary "Goldfinger" with playback, causing rather embarrassment, something that was not done with the appearance of Barbra Streisand who to honor her friend, music composer Marvin Hamlis (he died last year) sang "The way we were" live and blew the room away.
Another shot that "sat" well at the ceremony (from the few) was the appearance of the entire cast of Les Misérables singing on stage. Because of this film, the musical had its honor at the Oscars this year with Catherine Zeta-Jones again singing "All that jazz" from "Chicago" ,a film for which he won the Oscar for Best Supporting Actor. And this one with playback though…
A snapshot with real meaning, which could really make you drool was 15-year-old Inocente's appearance on stage, of an immigrant who had lived for nine whole years homeless in America before she managed to escape her demons through paint and canvas. Her life became the short documentary "Inocente" by the couple Sean Fine and Andrea Nix Fine and this documentary won the Oscar yesterday. Innocente's appearance on stage with her directors made me feel for the first time the real world inside this year's Oscars.
All the awards
Best Movie
Business: Argo
First Male Role
Daniel Day Lewis (Lincoln)
First Female Role
Jennifer Lores (Guide to optimism)
Second Male Role
Christoph Waltz (Django the Punisher)
Second Female Role
Anne Hathaway (The Wretched)
Direction
Ang Lee (The Life of Pi)
Adapted script
Business :Argo
Script written straight for the screen
Django, the punisher
Cartoon
Brave
Best foreign language movie
Love
Photo address
Life of Pi
Montage
Business: Argo
Scenography
Lincoln
Suits
Anna Karenina
Makeup
The miserable ones
Music
Life of Pi (Michael Dana)
Song
"Skyfall" by Adele, Paul Epworth for the film of the same name
Audio mixing
The miserable ones
Sound editing
Heavy rain
Zero Dark Thirty
Visual effects
Life of Pi
Documentary
Searching for Sugar Man
Short length
«Curfew»
Short animations
«Paperman»
Short documentary
"Innocent"
Source : tovima.gr
Uncategorized

Νέο μυθιστόρημα με τον Τζέιμς Μποντ ετοιμάζει ο Γουίλαμ Μπόιντ

Θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο από τα βρετανικά βιβλιοπωλεία

Μια νέα περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τον Σεπτέμβριο του 2013 ανακοίνωσε το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ, που διαχειρίζεται την περιουσία και τα πνευματικά δικαιώματα του έργου του βρετανού συγγραφέα-πατέρα του θρυλικού κατασκόπου. Μυστικός κρατείται ακόμη ο τίτλος όπως και η πλοκή του νέου μυθιστορήματος, πάντως το Ίδρυμα αποκάλυψε ότι «θα έχουμε μια επιστροφή στην εποχή του κλασικού Μποντ, με πρωταγωνιστή έναν 45χρονο 007, στο 1969».
Εξήντα χρόνια κλείνουν εφέτος από την έκδοση της πρώτης ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ. Ο βρετανός Ίαν Φλέμινγκ (1908-1964), journalist, αξιωματικός και συγγραφέας, ήταν ήδη ώριμος όταν πρωτοκυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς, το Casino Royal το 1953. Μέχρι τον θάνατό του 11 χρόνια αργότερα, είχε γράψει συνολικά 12 μυθιστορήματα και δύο συλλογές διηγημάτων με κεντρικό χαρακτήρα τον μυστικό πράκτορα Τζέιμς Μποντ.
Η επιτυχία των μυθιστορημάτων ήταν εξαιρετική και η βιομηχανία του κινηματογράφου την εκμεταλλεύτηκε δεόντως. Η πρώτη ταινία με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ, ο «Δόκτωρ Νο», γυρίστηκε το 1962. Έκτοτε οι εκδοτικές και οι κινηματογραφικές εκδοχές του ήρωα βαδίζουν μαζί, ενισχύοντας η μία την άλλη. Το «Skyfall», η τελευταία ταινία της σειράς, γνώρισε κριτική και εισπρακτική επιτυχία άνευ προηγουμένου. Οι κριτικοί την χαρακτήρισαν την καλύτερη ταινία του Τζέιμς Μποντ ενώ ορισμένοι θεωρητικοί την αποκάλεσαν κινηματογραφικό δοκίμιο για τη δυστοπία. Κάτι το ανατρεπτικό στόρι, κάτι η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, κάτι που συνηθίσαμε πια τον ξανθό Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο, κάτι η εμπνευσμένη επιλογή του υπόλοιπου καστ… η ταινία σημείωσε παγκόσμιες εισπράξεις που υπερέβησαν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια καταλήγοντας η πιο επικερδής ταινία «Τζέιμς Μποντ» όλων των εποχών.
Από την πλευρά του, το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ έχει κάθε συμφέρον να διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον για τις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ, που έχουν πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Μετά τον θάνατο του συγγραφέα του, ο Μποντ έχει αναστηθεί αρκετές φορές από την πένα άλλων συγγραφέων α λα μανιέρ ντε Ίαν Φλέμινγκ, όμως το εγχείρημα δεν είναι πάντοτε επιτυχημένο. Συγγραφείς χωρίς μεγάλη εμπειρία και προσωπικό ύφος μιμούνται πιο πρόθυμα τον Φλέμινγκ, αλλά αν είναι ατάλαντοι το αποτέλεσμα είναι άνευρο και πλαδαρό. Ικανοί συγγραφείς με αρκετούς δικούς τους τίτλους εγγυώνται καλύτερα κείμενα, όμως δύσκολα αποφεύγουν τον πειρασμό να πειραματιστούν με τον ήρωα του Φλέμινγκ δίνοντάς του προεκτάσεις που μπορεί να αιφνιδιάζουν δυσάρεστα το κοινό, όπως ο αμερικανός συγγραφέας θρίλερ Τζέφρι Ντίβερ που έγραψε την Carte Blanche (2011), την κατά σειρά 37η ιστορία του Τζέιμς Μποντ, μεταφέροντας τον ήρωα στον 21ο αιώνα.
Τη νέα περιπέτεια θα υπογράφει ο 61χρονος βρετανός Γουίλιαμ Μπόιντ, συγγραφέας καταξιωμένος που έχει δοκιμαστεί και στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τρία μυθιστορήματά του, το ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα εποχής Το γαλάζιο απόγευμα (Ωκεανίδα, 1997) και τα αστυνομικά Η απειλή (Ωκεανίδα, 2007) και Τοπικές καταιγίδες (Μεταίχμιο, 2010). Βραβευμένος με τα βραβεία Whitbread και Somerset Maugham, είναι επίσης ασκημένος στο σενάριο – ιδιαίτερα σημαντικό προσόν στη συγκεκριμένη περίπτωση.
«Στρατολογημένοι» από το Ίδρυμα ήταν στο παρελθόν οι πεζογράφοι Κίνγκσλεϊ Έιμις, Κρίστοφερ Γουντ, Τζον Γκάρντνερ, Ρέιμοντ Μπένσον και ο Σεμπάστιαν Φοκς που έγραψε το -κατά γενική ομολογία επιτυχημένο- Devil May Care (2008) για τον εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων από τη γέννηση του Φλέμινγκ.
Σχετικά με την ανάθεση της συγγραφής, ο Μπόιντ είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2012 ότι δέχτηκε αμέσως την πρόταση γιατί τη θεώρησε μια «φανταστική, συναρπαστική πρόκληση». He said, in fact, ότι ήταν εξοικειωμένος με τον Φλέμινγκ, μιας και τον είχε χρησιμοποιήσει ως χαρακτήρα στο δικό του μυθιστόρημα Any Human Heart (2002) που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker.
Θα αποδειχτεί ο Μπόιντ διάδοχος του Φλέμινγκ καταλληλότερος από τους προηγούμενους; Η Κορίν Τέρνερ, διευθύντρια των Εκδόσεων Ίαν Φλέμινγκ, θεωρεί ότι ο Μπόιντ συνδυάζει, όπως ο Φλέμινγκ, τη λογοτεχνικότητα με την απήχηση σε ένα ευρύ κοινό και ότι γράφει το είδος των μυθιστορημάτων που θα έγραφε σήμερα ο Ίαν Φλέμινγκ, αν ζούσε.
Οι φανατικοί του μυθιστορηματικού Μποντ μπορούν να ελπίζουν σε έναν καλογραμμένο, περίπλοκο, πολυεπίπεδο ήρωα, πολύ πιο ενδιαφέροντα από τον «καρτουνίστικο χαρακτήρα» που παρουσιάζουν οι ταινίες – τουλάχιστον αυτό υποσχέθηκε ο Γουίλιαμ Μπόιντ.
Το μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά από τις εκδόσεις Jonathan Cape τον Σεπτέμβριο στη Βρετανία και από τις εκδόσεις HarperCollins τον Οκτώβριο στις ΗΠΑ.
Source : tovima.gr
Uncategorized

Νίκος Πορτοκάλογλου και Φίλιππος Πλιάτσικας, for 4 εμφανίσεις στο Passport

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου και ο Φίλιππος Πλιάτσικας, επιστρέφουν στον Πειραια ύστερα από τις sold out εμφανίσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για τέσσερις μοναδικές παραστάσεις στο Passport, κάθε Σάββατο από τις 9 Of March 2013.

Τι κοινό έχουν οι Φατμέ με τους Πυξ Λαξ;
Η Νέα Σμύρνη με τους Άγιους Ανάργυρους;
Η γενιά του ’80 με την γενιά του ’90;
Η Λάρισα με το Βόλο;
Οι παλιές αγάπες με τα ψέματα;
Ο άσωτος υιός με την Στίλβη;
Η δίψα με τα χρυσόψαρα;
Η μοναξιά με τη θάλασσα;
Είναι δύο κόσμοι άσχετοι, ξένοι, αντίθετοι η συν-πληρώνονται;
Θα προκύψει δηλαδή σύν-θεση, συν-δυασμός η απλώς συν-κόλληση;
Θα υπάρξει αληθινή συν-άντηση, συν-αίνεση, συν-τονισμός, συν-κίνηση;

Θα δείξει σύν-τομα…

Source : culturenow.gr