L'interprète phare de la chanson grecque et le troubadour sensible de la jeune génération révèlent leur parenté musicale à travers l'interprétation de leurs tubes classiques ainsi que de chansons connues ou "méconnues" qu'ils "habillent" pour la première fois avec leur propre voix.: des pièces intemporelles Théodorakis, Hadjidaki, Petit, Vail, Dala et coll.. dans la poésie tripolitaine, Eleftheriou, John, Brecht, Hikmet etc..

Maria Farandouri-Christos Thebeos: l'"interprète idéal" de Mikis Theodorakis, présence de premier plan dans la chanson artistique grecque mais aussi dans le répertoire international correspondant (de Kurt Weill à Lucio Dalla) rencontre le troubadour sensible de la jeune génération, partenaire de Thanos Mikroutsikos, dans un concert spécial où "les chansons et leur vérité construisent des ponts entre passé et présent et deviennent l'occasion de voyages interprétatifs inédits".

Samedi 7 Avril, à 8.30 la nuit, dans la salle Christos Lambrakis – quatre ans après leur première collaboration au Athens Concert Hall avec les chansons "Love and Death" en musique M. Theodorakis – les deux grands artistes se réunissent sur scène pour révéler la marque « commune » de leur héritage musical. Pour interpréter non seulement sélectionné, leurs succès classiques ainsi que des chansons connues qui pour la première fois « s'habillent » avec leur propre voix, ainsi que d'autres, moins connu – sinon "méconnu" – dont ils tentent de souligner la grandeur dans ce cas.

Le duo est accompagné d'un orchestre composé des solistes d'élite Takis Farazis. (piano), Thymio Papadopoulos (croûte), Γιάννη Αγγελόπουλο (τύμπανα), Πέτρο Βαρθακούρη (contrebasse), Βάσω Δημητρίου (κιθάρες). Η ενορχήστρωση είναι του Τάκη Φαραζή. Τον ήχο επιμελείται ο Γιώργος Κορρές και τους φωτισμούς ο Γιώργος Κλαδούρης.

Η εκδήλωση αποτελεί συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής και της Cricos Productions.

Τραγούδια «διαχρονικής αξίας», εμπνευσμένα, στο σύνολό τους, από την καταλυτική γραφή σημαντικών ποιητών και στιχουργών, Ελλήνων και ξένων (Νίκου Καββαδία, Μανόλη Αναγνωστάκη, Κώστα Τριπολίτη, Manos Eleftheriou, Οδυσσέα Ιωάννου, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ναζίμ Χικμέτ κ.ά. Alors, Par exemple, Maria Farandouri livre encore une fois avec la caractéristique, sa riche voix de contralto "Qui est ma vie", "Drôle d'enfant" ou "Vieilles rues" de Mikis Theodorakis, τον «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι, το «Αντινανούρισμα» της Ελένης Καραΐνδρου και την «Ελένη» του Θάνου Μικρούτσικου, αναμετριέται όμως και με τη «Θεσσαλονίκη» του τελευταίου.

Όντας η πρώτη ερμηνεύτρια του Μπρεχτ στην ελληνική δισκογραφία, τραγουδά το «Mack the knife» απ’την «Όπερα της Πεντάρας» ή το «Άννα μην κλαις» από τη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ» του Θ. Petit. Ενώ στη μνήμη του πρόσφατα χαμένου Λούτσιο Ντάλα – συνεργάτη της στο παρελθόν – ερμηνεύει τον περίφημο «Caruzo» του. Ο Χρήστος Θηβαίος μοιράζεται με το κοινό του Μεγάρου προσωπικές του επιτυχίες όπως το «Βροχή μου», τα «Αμλετ της Σελήνης», «Δεν είμαι άλλος» ή τραγούδια από τον «Σταυρό του Νότου» του Θάνου Μικρούτσικου ενώ αποδίδει με πάθος, δύναμη και λυρισμό την «Όμορφη πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη.

«Τα τραγούδια κι η αλήθεια τους είναι ό,τι μας ενώνει με το Χρήστο Θηβαίο. Οι αξίες ζωής που κρύβονται πίσω από στίχους καταλυτικούς και βαθειά φιλοσοφημένους, αξίες που δεν χάθηκαν στο χρόνο.

Ανεξάρτητα από την ηλικία τους, από την ευρεία ή όχι αναγνωρισιμότητά τους, αυτά τα τραγούδια προσπαθούμε να εντάσσουμε και οι δύο στο ρεπερτόριό μας» δηλώνει η Μαρία Φαραντούρη, αναφερόμενη στη συναυλία αλλά και τη «μουσική συγγένειά» της με τον σύγχρονο τραγουδοποιό και χαρισματικό ερμηνευτή «σε επίπεδο έκφρασης, αισθητικής και περιεχομένου».

Συγγένεια που αποκαλύφθηκε σκηνικά για πρώτη φορά το 2008 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όπου ο Χρήστος Θηβαίος συνεργάστηκε δισκογραφικά για πρώτη φορά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας τραγούδια από τέσσερις κύκλους τραγουδιών του συνθέτη – μεταξύ άλλων και από το «Ένας Όμηρος» σε στίχους του Ιρλανδού Μπρεντάν Μπεχάν (σε ελληνική απόδοση από τον Βασίλη Ρώτα). Από αυτόν τον κύκλο του 1966 – που πρωτοερμήνευσε η Μ. Faraduri – θα ακουστούν έξι τραγούδια και στη συναυλία αυτή ("Septembre je me souviens", «Θα σου στείλω μάνα», «Άνοιξε το παράθυρο», «Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό», «Είμαι Άγγλος νιός και τυχερός» και «Γελαστό παιδί»).

Από την πλούσια εργογραφία του συνθέτη έχουν ακόμη επιλεγεί τα κομμάτια «Επιβάτης», «Στη νύχτα σου δοσμένος» και «Απόστημα» από το δίσκο «Επιβάτης» του 1981 σε στίχους του σημαντικού ποιητή-στιχουργού Κώστα Τριπολίτη, τα «Δρόμοι παλιοί» (από το δίσκο «Μπαλάντες» του 1975 σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη), «Ποιός τη ζωή μου» (από τα «Τραγούδια του αγώνα» του 1974 σε ποίηση Μάνου Ελευθερίου), «Ομορφη πόλη» (από τον ομώνυμο δίσκο του 1962, σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη), «Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν» (σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου).

Στο πρόγραμμα της συναυλίας, πρωταγωνιστική θέση έχει το συνθετικό έργο του Θάνου Μικρούτσικου. Από την εποχή των «Πολιτικών Τραγουδιών» (1975) απ’ όπου θα ακουστούν «Η πιο όμορφη θάλασσα» σε στίχους Ναζίμ Χικμέτ και «Τους έχω βαρεθεί» σε στίχους Βολφ Μπίρμαν, από την «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ» (1978) («Αννα μην κλαις») και τον «Σταυρό του Νότου» (1979) σε ποίηση Νίκου Καββαδία («Πικρία», «Θεσσαλονίκη», «Λύχνος του Αλαδίνου», «Willie»)έως τον πιο πρόσφατο «Αμλετ της Σελήνης» (2002) απ’ όπου θα ακουστεί το ομώνυμο κομμάτι αλλά και τα «Song Blues» (στ.:K. Τριπολίτης) και «Δεν είμαι άλλος» (στ.: Μάνος Ελευθερίου). Άρρηκτα συνδεδεμένα με το ύφος και το ήθος της εκδήλωσης, και τα τραγούδια «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι (από τους «Αντικατοπτρισμούς» του 1993, σε στίχους Νίκου Γκάτσου) και «Αντινανούρισμα (Παιδί μου μην κοιμάσαι)» της Ελένης Καραίνδρου (από τη «Μεγάλη αγρύπνια» του 1972). Οι σατιρικοί μπρεχτικοί στίχοι της μπαλάντας «Mack the knife» σε μουσική Κουρτ Βάιλ από την «Όπερα της πεντάρας» και του «Alabama song» από την εμβληματική «Άνοδο και την πτώση της πόλης Μαχαγκόνυ». Όπως και «Ο χρόνος που μετράει» σε μουσική Λούτσιο Ντάλα (και στίχους Διονύση Σαββόπουλου από το άλμπουμ του «Το ξενοδοχείο», 1997) αλλά και ο μελωδικός «Caruzo» του που η Μαρία Φαραντούρη είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1991, σε ντουέτο με τον Δ. Σαββόπουλο για το άλμπουμ «17 songs».

source : culturenow.gr

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» παρουσιάζουν τη « Μαντάμ Σουσού » του Δημήτρη Ψαθά και στην Αθήνα, μετά την τεράστια επιτυχία που σημειώνει στη Θεσσαλονίκη! De la 25 Απριλίου η αξεπέραστη κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά ανεβαίνει στον «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», réalisé par Giorgos Armenis, με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Κώστα Σαντά στο ρόλο του Παναγιωτάκη.

Πρόκειται για το μοναδικό ανέκδοτο θεατρικό κείμενο του Ψαθά, που γράφτηκε το 1942 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από την κα Κατερίνα –Κατερίνα Ανδρεάδη– (Σουσού) και τον Αιμίλιο Βεάκη (Παναγιωτάκη), με τον Σπύρο Μουσούρη στο ρόλο του Καντακουζηνού, σημειώνοντας πρωτοφανή θρίαμβο μέσα στην ιταλογερμανική κατοχή.

Το ρόλο της Σουσούς στο θέατρο ερμήνευσε επίσης η Μαίρη Αρώνη (1946), η Άννα Παναγιωτοπούλου (1998), στον κινηματογράφο η Μαρίκα Νέζερ (1948), στο ραδιόφωνο η Γεωργία Βασιλειάδου (1950) και στην τηλεόραση η Άννα Παϊταζή (1972) και η Άννα Παναγιωτοπούλου (1983). Εκτός από τον Αιμίλιο Βεάκη, εξίσου σπουδαίοι ηθοποιοί ερμήνευσαν και το ρόλο του Παναγιωτάκη: Κώστας Ραυτόπουλος (1946), Βασίλης Λογοθετίδης (1948), Ιάκωβος Ψαρράς (1972), Θανάσης Παπαγεωργίου (1982) και Σταύρος Παράβας (1998).

Ο Δημήτρης Ψαθάς παρουσίασε τη «Μαντάμ Σουσού» για πρώτη φορά ως ευθυμογράφημα σε συνέχειες από τις στήλες του προπολεμικού εβδομαδιαίου περιοδικού «Θησαυρός» (1939-1941) με τίτλο «Βίος και πολιτεία της Μαντάμ Σουσούς» με τεράστια επιτυχία, αργότερα έκανε μία συρραφή των αυτοτελών περιπετειών της και την εξέδωσε σε βιβλίο (1941), κατόπιν έγραψε το θεατρικό έργο (1942), ακολούθησε η κινηματογραφική ταινία (1948) που δεν σώζεται στις μέρες μας, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 η «Μαντάμ Σουσού» παρουσιάζεται στο ραδιόφωνο από τη Γεωργία Βασιλειάδου. Fin, ακολούθησε το τηλεοπτικό σίριαλ σε σενάριο πάντα του ίδιου του συγγραφέα (1972 et 1986), όλα με τεράστια επιτυχία.

ΥΠΟΘΕΣΗ
Ο Βούθουλας και το Κολωνάκι. Ο νεοπλουτισμός και η απότομη προσγείωση της «νεόπτωχης» ελληνικής πραγματικότητας. Η «ντεκαντάνς» και οι αυταπάτες των μεγαλείων και της καλοπέρασης. Αλλά και τα κακέκτυπα των «σουσούδων» που συναντάμε γύρω μας. Όλα αυτά, μέσα από την πένα του Δημήτρη Ψαθά, σε μια εξαιρετικά εύστοχη κωμωδία που μοιάζει επίκαιρη όσο ποτέ.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Είχε ήλιο. Η Θεσσαλονίκη ήταν χαρούμενη, γεμάτη φως, και σαν κοριτσάκι με άσπρα καλτσάκια και μαύρα λουστρινένια παπούτσια, άφησε το λάπτοπ κι έπαιζε κουτσό, σχοινάκι, γύρω-γύρω όλοι και να το, να το το δαχτυλίδι. Τι ομορφιά… Τι ευγένεια, τι σκέρτσο και καμάρι, τι παιδική αθωότητα.

Πήγαινα να συναντήσω τον Σωτήρη, τον φίλο μου, τον Διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Έπινε τον καφέ του μαζί με την αγαπημένη μας Έρση Δρίνη στον «Ρωμιό». Κάθισα μαζί τους, αφού βέβαια προηγήθηκαν τα τρία σταυρωτά φιλιά του Σωτήρη και οι τρελές αγκαλιές της Έρσης μου.

– Bien, Γιώργο, θα μου κάνεις ένα έργο του Ψαθά;
– Ποιο απ’ όλα, ρώτησα.
– Τη Μαντάμ Σουσού.
– Α μπα, Non, δεν μου αρέσει.
– Το έχεις διαβάσει;
– Non.
– Ε, διάβασέ το και τα λέμε.

Και να ’μαι την άλλη μέρα στο γραφείο του Διευθυντή, να μιλάμε για τη Μαντάμ Σουσού. Για τις Σουσούδες του σήμερα, για τους νεόπλουτους που αυτοπροβάλλονται με το εγώ τους, υποτιμώντας τους άλλους, πιστεύοντας ότι οι ίδιοι ανήκουν σε μια ανώτερη τάξη, περιφρονώντας ό,τι δεν προέρχεται από αυτή.

Τι ανοησία, τι κουφιοκεφαλιά, να αρνείσαι την τάξη σου, τη λαϊκή σου καταγωγή, τα ήθη και τα έθιμα του λαού σου, τι απέραντη βλακεία… Να ξοδευόμαστε για πρόσκαιρη εξουσία, ψευτοαξιώματα πασπαλισμένα με χρυσόσκονη και σαν φτιασιδωμένες μαϊμούδες να χοροπηδάμε κάνοντας τούμπες στα περσικά χαλιά των σαλονιών, παίζοντας με τις ηθικές αξίες, την Ιστορία και τον πολιτισμό μας. Κάπου εδώ είπα το ναι.

Oui, θα ανεβάσω το έργο του μεγάλου μας κωμωδιογράφου Δημήτρη Ψαθά και αυτό γιατί το ταλέντο του διαισθάνθηκε τον κίνδυνο του νεοέλληνα, τη ροπή του στο δήθεν, στο σνομπ, σε μια χρονολογία που η χώρα έβγαινε από έναν φασιστικό πόλεμο και από έναν εμφύλιο, από τον ερχομό των αμερικάνων με το σχέδιο Μάρσαλ και την Ούνρα, που γέμισε την επαρχία με παρδαλά βρακιά, γάλα σκόνη και αλμυρό φυστικοβούτυρο.

Πολλά είπα, αλλά δεν σας κρύβω ότι με πνίγει το δήθεν, το παρεμπιπτόντως και η ξιπασιά μας.
Ας δούμε το κοριτσάκι με τα άσπρα καλτσάκια, τα λουστρινένια παπούτσια, να παίζει ανέμελο, πλημμυρισμένο στο φως και ας υποκλιθούμε, δίνοντας όρκο ότι θα προστατεύσουμε την όμορφη εικόνα.

Ευχαριστώ, πρώτα απ’ όλα, τον Διευθυντή και το ΔΣ του ΚΘΒΕ, τη βοηθό σκηνοθέτη Αγγελική Κίτρινη, τη χορογράφο Αλεξάνδρα Τσοτανίδου, τους συναδέλφους μου ηθοποιούς, τους τεχνικούς και όσους μόχθησαν γι’ αυτό το ανέβασμα. Πάνω απ’ όλα, την κυρία Φωτεινή Μπαξεβάνη, τον Κώστα Σαντά, τον Βασίλη Ευταξόπουλο, τον Δημήτρη Σιακάρα και τη Μαριάννα Παπασάββα.

Κλείνοντας, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σκηνογράφο μας Γιάννη Μετζικώφ και βέβαια στον σπουδαίο μουσικό της Χώρας μας Γιώργο Χριστιανάκη.

Καλή διασκέδαση.
Με αγάπη
Γιώργος Αρμένης

source : culturenow.gr