Tag Archives: Uncategorized

Uncategorized

The country of "Never- Never" moves to Thessaloniki

The story of Peter Pan directed by G. Kalantzopoulos at KTHBE

And who hasn't dreamed, like peter pan, to never grow up; Who, he really didn't want to remain a child and, why not, to move to the land of Never-Never; That is why the story of Peter Pan remains eternally charming for adults and children. It is no coincidence that he returns to the scene, this time of the State Theater of Northern Greece, to charm her audience again. Based on the play by James Matthew Barry, the show is staged by Yiannis Kalatzopoulos, who also wrote the text.

After re-reading the original, after seeing and re-watching the animated films but also with actors, after flipping through comics, Yiannis Kalatzopoulos, as he says "I recalled to my memory what,what had i seen, i had heard, or I had thought about’ this unlikely bobber who didn't want to grow up, I talked to educators and psychologists and at some point I felt ready to go’ start". Thus his arrangement began to take shape. He admits he struggled because the myth is so powerful, so charming. Don't forget that on the journey that Peter Pan suggests we follow him, takes us to Neverland, where pirates live, fairies, mermaids and Indians while gold dust helps solve our problems…

"So I decided to leave too, and go myself to the land of Never-Never", points out, “so I can meet the Lost Children and the Pirates. Without thinking about it, I left my coffee half finished and ran to wash up, to comb my hair, and then start the journey…». And so, somewhere between the land of Peter Pan and the “unknown and magical land that dwells within us, the show was made", he concludes and invites us to follow him.
The text and direction are by Yiannis Kalatzopoulos, the sets and sets and costumes by Katerina Papageorgiou, the music of Giorgos Kazantzis, the choreography of Katerina Andriopoulou, the videos of Yiannis Piralis, the musical teaching of Nikos Voudouris and the lighting of Tasos Dailidis. They play: Thanos Feretzelis, Ioanna Payatakis, Yannis Kalantzopoulos, Eva Oikonomou-Vamvaka, Lucia Vassiliou, Thanasis Dislis, Christos Stylianou, Marianna Tandou, Yannis Tsatsaris, Yannis Tsiakmakis, Anne Tsolakidou, Marina Hatziioannou.

"Peter Pan" at the Royal Theatre – White Tower Square. The premiere of the show will be given on Sunday 4 Of March. For the public, the performances will be given every Sunday at 11.00 and on 15.00. For reservations: 2315 200200.

Source : tovima.gr

Uncategorized

March comes with Jazz and Literature

Series of live events, book presentations and photo exhibition

A series of four events on the theme of the relationship between Jazz and Literature and a jazz photography exhibition will be hosted at RIFIFI restaurant-bar (Emm. Benaki 69A, Expiration)  every Thursday in March. The aim of the events is the presentation of literary books inspired by jazz or books that reflect the aesthetic climate of the musician of this genre. The presentation of the books is accompanied by live music from jazz groups and singers.

The books to be presented are 'Who Still Listens to Jazz;» (Cedar) of John N. Bascozu (1 March). It is presented by the author himself and the band Swing Shoes plays with the participation of the singer Irini Dimopoulou. The second book to be presented (8 Of March) it is probably the best text that talks about jazzmen who wrote history, that of Geoff Dyer “And yet, nicely…» (Papyrus). Presented by Thanasis Minas and performed by the band Human Touch. The third book to be presented (15 Of March) is the "Marseille Trilogy" Jean – Claude Izzo (City), which reflects the jazz atmosphere of the detective book. Presented by Giorgos – Ikaros Babasakis and the band John Floros plays- Music soup. The month will close with the presentation (22 Of March) of Jack Kerouac's book Peak (Attempt), indicative of the love the beats had for jazz. Presented by Thanasis Minas and G. Micky Pantelus plays Basque.

At the RIFIFI site, the photo exhibition "Jazz moments" by Andreas Zaharatos with photos of Greek and foreign jazz artists who gave concerts in our country is presented throughout the month.

All events start after 10pm.

Details of the books that will be presented:

THURSDAY 1 MARCH

Yannis N. Bascozos – Who still listens to jazz?; and other strange stories

Cedar, 2011

(the author presents it)

"Music is your experience, your thoughts, your wisdom, if you don't live it, it will not come out of your horn", said Charlie Parker.

Οι περισσότερες ιστορίες σε αυτό το βιβλίο ακολουθούν την αντίστροφη φορά: η εμπειρία, οι σκέψεις, οι πράξεις των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν διαμορφώνονται, κατά έναν ανεξήγητο λόγο, μέσα από τις μουσικές.

Μουσικές πολλών ειδών που γίνονται αφηγηματικό πεδίο πάνω στο οποίο κυλούν ιστορίες ανθρώπων καθημερινών.

Ιστορίες που μιλούν για παράταιρες φιλίες, δύσκολες σχέσεις, ξαφνικούς, μικρούς και άλλοτε προδομένους έρωτες, μικρές κακίες, μεγάλες προσδοκίες. Ιστορίες για ανθρώπους που βγάζουν τη γλώσσα σ’ The,τι δεν ταιριάζει με αυτούς και για άλλους, που είναι οι πιο πολλοί και υποχωρούν μπροστά σε μια κοινωνία που απλώς τους ανέχεται.

Ανάμεσα στις ανθρώπινες συμπληγάδες, άλλοτε κυρίαρχη, άλλοτε συνοδευτική, ακόμα και σιωπηλή, λάμπει, everything, η μουσική.

THURSDAY 8 MARCH

Geoff Dyer – And yet, nicely… Ενα βιβλίο για την τζαζ

μετάφραση: Δανάη Στεφάνου

Papyrus, 2008

(το παρουσιάζει ο Θανάσης Μήνας)

Λέστερ Γιανγκ, Θελόνιους Μονκ, Μπαντ Πάουελ, Μπεν Ουέμπστερ, Τσαρλς Μίνκους, Αρτ Πέπερ, Ντιουκ Ελινγκτον, Ντίζι Γκιλέσπι…: ο συγγραφέας φιλοτεχνεί πορτρέτα δημιουργών που σφράγισαν με τη μουσική τους την εξέλιξη της τζαζ. Το ρήμα «φιλοτεχνεί» χρησιμοποιείται στην κυριολεξία του· ο Ντάιερ δεν παραθέτει απλώς βιογραφικά στοιχεία, ούτε αναπτύσσει με τη γλώσσα του μουσικοκριτικού κάποιες θεωρητικές απόψεις για το έργο τους, αλλά καταφεύγει στη μυθοπλασία και στην ποιητική γλώσσα για να μπορέσει να αναπλάσει τον βιωματικό χώρο στον οποίο γεννήθηκε η μουσική τους. Αποδεχόμενος ότι η τυπική κριτική, ως διαμεσολαβητής μεταξύ του δημιουργού και του ακροατή, λειτουργεί συνήθως ως ένα απλό υποκατάστατο που αδυνατεί να αναδείξει την ουσία, την ψυχή του έργου, ο Ντάιερ μιλάει για την τζαζ με τον τρόπο του δημιουργού, συνδυάζοντας την κριτική και τη μυθοπλασία.

Ο Ντάιερ «γράφει» σαν ένας μουσικός της τζαζ: η πρώτη ύλη που χρησιμοποίησε είναι ρήσεις μουσικών, πληροφορίες για τη ζωή τους από διάφορες πηγές, μα και φωτογραφίες μουσικών στη σκηνή. Αυτές είναι οι «σταθερές» του, που λειτουργούν όμως ως αφετηρία ενός δημιουργικού αυτοσχεδιασμού ο οποίος τον οδηγεί στο χώρο της μυθοπλασίας, κατά τον ίδιο τρόπο που ένας μουσικός της τζαζ στηρίζεται στις «σταθερές» της μουσικής του παράδοσης για να αυτοσχεδιάσει. Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί το φωτογραφικό υλικό: «παρόλο που απαθανατίζει μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η βιωμένη διάρκεια της εικόνας επεκτείνεται αρκετά δευτερόλεπτα πριν και μετά από αυτή την ακινητοποιημένη στιγμή για να συμπεριλάβει […] The,τι μόλις συνέβη ή ό,τι πρόκειται να συμβεί…» Ο Ντάιερ μετασχηματίζει λοιπόν εικόνες, ήχους και πληροφορίες σε τέχνη του λόγου για να βοηθήσει τον αναγνώστη -που κάποιες στιγμές νιώθει ότι γίνεται ακροατής, ότι «διαβάζει ήχους»- να αφουγκραστεί την ψυχή του Λέστερ Γιανγκ, του Θελόνιους Μονκ ή του Μπαντ Πάουελ, να «ακούσει» την ψυχή της τζαζ.

THURSDAY 15 MARCH

Ζαν – Κλωντ Ιζζό – Η τριλογία της Μασσαλίας

(Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Το τσούρμο. Soléa)

μετάφραση: Ριχάρδος Σωμερίτης, Αλέξης Εμμανουήλ

City, 2011

(το παρουσιάζει ο Γιώργος- Ικαρος Μπαμπασάκης )

Με τον τίτλο «Η τριλογία της Μασσαλίας» επανεκδόθηκαν σε έναν τόμο τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας», «Το τσούρμο», «Solea», με ήρωα τον Φαμπιό Μοντάλ, αυτόν τον ευαίσθητο αστυνόμο, απόγονο μεταναστών, εχθρό της βίας, που αγαπά την ποίηση, την τζαζ, το ψάρεμα, τις γυναίκες και την πόλη του, τη Μασσαλία: μια πόλη σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, το μεγάλο λιμάνι της Γαλλίας.

Η Μασσαλία, με το λιμάνι και τους ανθρώπους της, τους δρόμους και τα κορίτσια της, εκεί όπου διασταυρώνονται γάλλοι ρατσιστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, φανατικοί ισλαμιστές, ενώ η σκιά της Μαφίας απλώνεται παντού, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για νουάρ ιστορίες.

Και ο ήρωας, γεμάτος αμφιβολίες για τον εαυτό του, πάντα αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την περιπλάνηση του στους δρόμους της χαμένης αθωότητας. Παλεύοντας μεταξύ νοσταλγίας και ανταρσίας, δρα για χάρη της συντροφικότητας και της φιλίας με την ίδια πάντοτε ανθρωπιά.

Ο Ιζζό, τέκνο της «λαθρομετανάστευσης» κι αυτός, όπως και ο Ζιντάν, χάρισε στην πόλη του κάτι που η πόλη του τού ανταποδίδει τώρα με αγάπη και ευγνωμοσύνη: μια νέα εικόνα, μια νέα ζωή. Εναν μύθο. «Ζηλεύω τη Μασσαλία. Πολύ θα το ‘θελα να βρω μια μέρα το μπαρ του Φονφόν -καλή του ώρα- και να του φωνάξω: “Patron, un pastis!”». Στη μνήμη του Ιζζό.

THURSDAY 22 MARCH

Τζακ Κέρουακ – Pic

μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Attempt, 2008

(το παρουσιάζουν ο Γιάννης Μπασκόζος και ο Θανάσης Μήνας)

Ο μικρός Πικ το σκάει με τη βοήθεια του μεγάλου του αδελφού από το σπίτι της θείας του στη Βόρεια Καρολίνα. Πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη, και από εκεί καταλήγουν στην πολυπόθητη Καλιφόρνια. Ο Τζακ Κέρουακ μοιάζει να αναπολεί το ρομαντισμό της παλαιάς αμερικανικής παράδοσης, και να της παραδίδει το τελευταίο του συγγραφικό τέκνο: ένα καινούριο είδος Χάκλμπερρυ Φινν, που αποτελεί ένα ήδη ολοκληρωμένο, τελειωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης.

Το κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού μηδέν ή αλλιώς του ατελέσφορου της απόπειρας διαφυγής από τον εφιάλτη του Μπαρμπα-Σαμ.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής τού ίδιου του Τζακ Κέρουακ . Οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού τοπίου παραμένουν.

Source : tovima.gr

Uncategorized

The winners of the 84th Academy Awards!

"The Artist" by French director Michel Azanavicius dominated this year's Oscars, winning five awards in the main categories, while the movie "Hugo", which had the most nominations, won the same number of awards.

Martin Scorsese's childhood adventure took the awards for Art Direction, the Photography, the Best Special Effects, the Best Sound, and the Best Sound Effects.
"Hugo" had the most nominations, 11 in the number, however "The Artist", with 10 nomination, an ode to the silent film era, dominated, as expected, in the most important categories.

Meryl Streep won the Oscar for Best Actress for her performance in 'The Iron Lady' (The Iron Lady), in which she plays former British Prime Minister Margaret Thatcher.
The same film took, also, the award for Best Makeup by Mark Coulier and J. Roy Hiland.
It is Streep's third Golden Globe and first since 30 years, although he has the record with 17 nominations for the most coveted award in the film industry.

Octavia Spencer won Best Supporting Actress for her portrayal of the sassy housekeeper in The Maids (The Help), που απεικονίζει ιστορίες μαύρων Αφρο-αμερικανίδων που δούλευαν για πλούσιες λευκές οικογένειες στον Μισισιπή την πρώιμη εποχή του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων.

Η 39χρονη Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία θεωρείτο το φαβορί, δεν ήταν ποτέ πριν στο παρελθόν υποψήφια για Όσκαρ.

Στον Κρίστοφερ Πλάμερ απονεμήθηκε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία “Οι Πρωτάρηδες” (Beginners) σε σκηνοθεσία Μάικ Μιλς, όπου υποδύεται έναν γηραιό άνδρα, ο οποίος αποκαλύπτει και αποδέχεται την ομοφυλοφιλία του.
So, ο 82χρονος καναδός Πλάμερ, βετεράνος κινηματογραφικός και θεατρικός ηθοποιός, έγινε ο γηραιότερος ηθοποιός που έχει βραβευθεί ποτέ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Ήταν υποψήφιος μόνο μια φορά στο παρελθόν.

Η ταινία “Ένας Χωρισμός” (A Separation) σε σενάριο και σκηνοθεσία του ιρανού Ασγάρ Φαρχαντί πήρε το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας. Είναι η πρώτη ιρανική ταινία που λαμβάνει βραβείο της Αμερικανικής Ακαδημίας.
Η ταινία πραγματεύεται το διαζύγιο ενός ζευγαριού και θίγει τις παραδόσεις, τις σχέσεις ανδρών-γυναικών και την λειτουργία της δικαιοσύνης στο σύγχρονο Ιράν.
Θεωρείτο φαβορί στην κατηγορία, αφού απέσπασε αρκετά βραβεία στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι η δεύτερη ιρανική ταινία που έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο αυτό της Αμερικανικής Ακαδημίας και η πρώτη που κερδίζει.

Ο σκηνοθέτης Φαρχαντί, παραλαμβάνοντας το βραβείο, δήλωσε ότι «αυτή τη στιγμή μας βλέπουν πολλοί Ιρανοί σε όλο τον κόσμο και φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ χαρούμενοι».

Ο Γούντι Άλεν πήρε το βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” (Midnight in Paris), ενώ το βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου μοιράστηκαν οι Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φάξον και Τζιμ Ρας για την ταινία “Οι Απόγονοι” (The Descendants).

Το βραβείο για το Καλύτερο Μοντάζ πήραν οι Άνγκους Ουόλ και Κερκ Μπάξτερ για το φιλμ “Το Κορίτσι με το Τατουάζ” (The girl with the dragon tattoo) σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και το βραβείο για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι πήρε ο Μπρετ Μακένζι για το “Man or Muppet” (στην ταινία The Muppets).

Το “Rango” πήρε το βραβείο Καλύτερης ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, ενώ στην ταινία “Undefeated”, σε σκηνοθεσία Ντάνιελ Λίντσεϊ και Τ. Τζ. Μάρτιν, απονεμήθηκε το βραβείο για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ.

Στις λιγότερο προβεβλημένες κατηγορίες, το βραβείο για το Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους πήρε το “Saving Face” της τιμημένης με Emmy πακιστανής δημοσιογράφου Σαρμίν Ομπάιντ-Τσινόι και του αμερικανού Ντανιέλ Τζανγκ, ένα φιλμ με θέμα τις γυναίκες-θύματα επιθέσεων με οξύ στο Πακιστάν.

Το βραβείο για την Καλύτερη ταινία Κινουμένων Σχεδίων μικρού μήκους το “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore”, σε σκηνοθεσία Ουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Όλντενμπεργκ, ενώ το βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους έλαβε το φιλμ “The Shore”, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τέρι Τζορτζ.

Η 84η τελετή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, με παρουσιαστή τον βετεράνο Αμερικανό κωμικό Μπίλι Κρίσταλ, μεταδόθηκε απευθείας τηλεοπτικά σε πάνω από 200 Countries.

Ο κατάλογος των νικητών των βραβείων Όσκαρ:

Καλύτερη ταινία: “The Artist”
Α’ Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ για την ταινία “Η Σιδηρά Κυρία”
Α΄ Ανδρικός Ρόλος: Ζαν Ντιζαρντέν για την ταινία “The Artist”
Second Female Role: Οκτάβια Σπένσερ για την ταινία “Οι Υπηρέτριες”
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Πλάμερ για την ταινία “Οι Πρωτάρηδες”
Best director: Μισέλ Αζαναβίσιους για την ταινία “The Artist”
Best cartoon movie: “Rango”
Best original script: “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”
Best scenario adapted: “Οι Απόγονοι”
Καλύτερη διεύθυνση: “Hugo”
Καλύτερη Φωτογραφία: “Hugo”
Καλύτερα κουστούμια: “The Artist”
Best documentary: “Undefeated”
Καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: “Saving Face”
Best editing: “Το Κορίτσι με το τατουάζ”
Best foreign language movie: “Ένας Χωρισμός”
Καλύτερο μακιγιάζ: “Η Σιδηρά Κυρία”
Καλύτερη πρωτότυπη μουσική: “The Artist”
Καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι: “Μan or Muppet”
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore”
Best short film: “The Shore”
Καλύτερος ήχος: “Hugo”
Καλύτερα ηχητικά εφέ: “Hugo”
Καλύτερα οπτικά εφέ: “Hugo”

Source : nooz.gr

Uncategorized

NTNG : Singles are buried in…Public!

The State Theater of Northern Greece presents the satirical music-theatre performance "The Unmarried Died...in the Public", directed by Hieroklis Michaelidis, in the Society of Macedonian Studies. The premiere of the show will be given on Friday 11 November, at 9.00 p.m.

The Bachelorettes are back – as are the Troika- occupying the Central stage of the Society of Macedonian Studies of KTHBE, with new satirical reserves, mentally cut in color (i.e. sip) and with a performance of radical populism and irrationality adapted to the new, theatrical conditions of the Dania of the South. (Loans with "e" from "loans").

Wiser, so sadder, responding to the call of the motherland, they come once more, with European air and oriental fiscal laziness, to highlight the advantages of the race, with a floating rate of laughter, or sweet melancholy. Although addicted to the sixth dose, they take the methadone of satire and proceed with the intention of becoming a DEKO of the future with a human face, which will put the burden on development.

With vitriolic prose and music-dance numbers they renew last year's memorandum having an outstanding debt to the nation to contrast comedy and smile with the general depression.

Source : culturenow.gr

Uncategorized

Papadiamantis and for the 2012

Performances based on his texts continue in theaters inside and outside of Athens

If the 2011 it was dedicated to Alexandros Papadiamantis, due to the centenary of his death (3/1/1911), the 2012 it seems to be a continuation of the anniversary. At least this is proven through the ever-increasing number of performances staged on the Athenian stages or repeated in and outside the capital, as is the festival "Dream on the wave" which will (again)is premiering, this time at the Acropolis Theater, at 13 Of March, with Thanasis Sarandos. A little earlier, at 3 "Dark Tales" begins in March, a performance based on three dramatized short stories of his edited and directed by Stamatis Bandouna.

"I think especially in this day and age, with the economic but above all the moral crisis, the search for the lost Greek identity is what stimulates the viewer above all. He wants to see and hear the Greek language. He wants to remember that in addition to debt, Greece has also produced people who touched our souls very deeply", says Thanasis Sarandos who directs "Dream on the Wave" and performs the monologue. "The world seeks the purity and truth of Papadiamantis", adds as his experience of the Skiathite poet begins with his engagement with the "American, which he uploaded three years ago, a show that recently completed its cycle. “I noticed that if the audience was older in the beginning, little by little, more and more young people began to come".

Takis Chrysikakos is aimed at viewers of all ages as well as high school students, through "The flower of Gialos", one of the top short stories of Alexandros Papadiamantis turned into a theatrical monologue by Errico Belier. The performance directed by Mania Papadimitriou, has taken to the stage of the Anesis theatre, and will be played for two more weekends (25-26/2 and 3-4/3, at 18.00). "We also give some shows for high school students, who also taught him. I admit that to such a difficult audience as teenagers, not even a whisper is heard. Even their teachers are surprised by the behavior of the students", says the actor who bows to Papadiamantis' linguistic richness "with the 13.500 words, at a time when young people talk to few". And in times as difficult as our current ones, I feel like I'm resisting by letting the richness of Papadiamantis be heard".

Since its inception, the theater season 2011-2012 defined by a series of works by Papadiamantis: Αρχής γενομένης από τη «Φόνισσα» που επέλεξε για να σκηνοθετήσει ο Στάθης Λιβαθινός στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, με την Μπέττυ Αρβανίτη. Τη «Νοσταλγό» προτείνει η σκηνή της Eλεύθερης Εκφρασης, στη σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη με τη Μαίρη Ιγγλέση, ενώ ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης συνεχίζουν, until 28 February, με τους «Φτωχούς και Αγιους», μια σύνθεση από διηγήματά του που διασκεύασαν (στο θέατρο Βασιλάκου).

End, «Οι έµποροι των εθνών» που ανέβηκαν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη και τώρα παίζονται στο θέατρο Αυλαία. Την παράσταση της ομάδας OΠΕRA σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αµπαζής «Αληθινός, είχε απαξιώσει το χρήμα και τις υλικές αξίας. Μαχητής για τα ελληνικά ήθη και την ελληνική ταυτότητα, με λόγο πολιτικό, εκφράζει και σήμερα την εποχή μας. Αλλωστε», θυμίζει ο Θανάσης Σαράντος, «είχε ζήσει τη χρεοκοπία επί Τρικούπη και τη σπατάλη στην προετοιμασία της Ολυμπιάδας». Ο tempora o mores…..

Source : tovima.gr

Uncategorized

Martha Argerich: A living legend of the piano at the Athens Concert Hall

Undoubtedly dominant among the great pianists of the 20th century and one of the most shocking performers of recent...
50 years, η Μάρθα Άργκεριχ, she has the world at her feet and the piano at her command: turns it into an eerie cascade of colors, she has a disarmingly carnal and tender relationship with him and her sound combines mysterious clarity,  rhythmic intensity and spontaneity that is riveting.

Martha Argerich comes to Athens with the musical "family" she has created for years, with members of the great star soloists, accomplished performers, but also young musicians who have stood out. Misha Maisky (cello), Steven Kovacevic (piano), Yuri Basmet (viola and conducting), Reno Capyson and Lia Petrova (violin), Dora Bakopoulou, Akane Sakai, Lily Maisky, Alexander Mogilevsky, Julia Zaikina (piano), Alexandros Kapelis (piano), Takis Kapogiannis (contrabass), Sergey Nakariakov (trumpet), Dimitris Desyllas and Andreas Farmakis(crust), participate and collaborate with Argerich in three concerts with music from the 18th century, in the 19th and 20th centuries. The camera, Orchestra of the Friends of Music conducted by Yuri Basmet on the first day and Gerard Corsten on the following two.

The three-day program includes:

works of Saint-Saëns (Septet for piano, trumpet, two violins, viola, cello and double bass, work 65), Schumann(Quintet for piano and strings, work 44), Mozart (Sinfonia Concertante for violin, viola and orchestra in E flat major K364) and Shostakovich (Concerto no. 1 for piano and trumpet, work 35) on Saturday 10/3, Mozart(Andante & Variations for piano four hands, K501 and Piano Concerto in B flat major, KV 456)), Ravel ('My mother the goose' for four hands), Shostakovich(Concertino for two pianos, work 94), Schumann(Fantasy pieces, work 73), Kabalevsky(Concerto for piano and orchestra no.4, work 99(of Prague) and Haydn(Cello Concerto No.1 in C major Hob.VIIb.1) on Sunday 11/3 and Stravinsky (The Rite of Spring for four pianos and two percussion instruments) and Bach(Concerto for two pianos and orchestra BWV 1060, Concerto for three pianos and orchestra, BWV 1064 and Concerto for Four Pianos and Orchestra BWV1065 on Monday 12/3.

Great sponsor of Camerata, Orchestra of Friends of Music for the period 2011-2013 is the Alexandros S. Charitable Foundation. Onassis.

Argerich resides on the high peaks of the world of virtuosos. Her fans are running out of superlatives to talk about her, her competitors turn into fanatical fans and wait patiently outside her dressing rooms. In her concerts, one sees scenes from other places and times: respectable gentlemen running down the aisles with bouquets in hand, famous musicians to applaud wildly from their stands, choleric critics to surrender with awkward smiles.

Argerich has qualities that are rarely combined in one person: pianist with unimaginable technical agility, charismatic woman with an enigmatic life, unassuming performer whose mother tongue is music and that's what makes her stand out. There are many great pianists who do wonders, but few have mastered that uninhibited naturalness in expression that allows them to inhabit the music rather than perform it.

Born in Buenos Aires, made her first appearance in 5 of years and up to 16 it had won her first prizes in major European competitions. At first he followed the usual international career, but as it matured it turned into a universe, to a model and "legislator", unpredictable, generous, indomitable, with a volcanic temperament and surprising attitudes by the conventional standards of the world of great performers. "A wonderful painting without a frame", as Daniel Barenboim says about her.

Martha Argerich's mature identity emerged from a paradoxical combination: indifference to reputation, money and career and an excruciating loneliness she feels when she is alone on stage. On this ground she created institutions to collaborate with her distinguished colleagues, to support and highlight young musicians and build musical "families".

With her signature it is made by 2002 το Martha Argerich Project, which lasts 3 weeks, as part of the Lugano Festival, where the "family" gathers every year with its permanent and new members and in Buenos Aires, from 1999, the Martha Argerich International Competition with herself as the president of the jury. From the same year, the Martha Argerich Music Festival takes place in southern Japan and in Lucerne, Switzerland, in collaboration with Claudio Abado, the piano days and workshops for the promotion of new pianists.

Like other legendary performers – Pablo Casals, Vladimir Horowitz- Argerich never got over stage fright. "There are times when I have terrible panic attacks, the most incredible things pass through my mind, a full hall, it's scary. My knees are shaking, i have chills, I feel like I'm going to collapse", she confessed in the excellent portrait made of her by the French director Georges Casot, the 2002 and is released on DVD by the Medici Arts company.

That is why her solo recitals are rare,  that's why she often hides behind her rich and thick hair on stage and that's why she "converses" with the composers when she plays and isolates herself in the dialogue between them: “I prefer not to joke with Schumann, but i think he likes me. With Chopin it is not always easy, he's probably a little jealous of me. Prokofiev loves me very much, he never sets traps for me".

With a shock began her relationship with the piano: it was 6 years old and her mother took her to the Colon Theater in Buenos Aires, in the piano concerto no. 4 by Beethoven with Claudio Arau, "I had fallen asleep and suddenly I heard the trills in the second part, I shuddered, an electric shock went through me, I refuse to play this concerto, I'm afraid what will happen, it's so important to me".

In 9 of, before playing a Mozart concerto, he knelt down and thought: “if I'm wrong on a note, i will die". Perfectionism has followed her ever since. "I always doubt it, I'm always unsure, i'm looking. If one is too satisfied or abandoned to the routine, it's a disaster".

Misha Maisky, who has been working with her since 2002 in Lugano he says that “working with Martha Argerich is like life: it is not easy, she can be very unpredictable and very irritating. But it is what,what more wonderful thing can happen to you. She is unbelievably gifted, to an almost desperate extent".

And the American critic, Alex Ross notes that in Argerich's performances one gets the feeling, "how the pianist abandons the idea of ​​a grand performance and is as if playing for herself and slowly emerges a rare performance. It saves many composers from the usual excesses of virtuosos and restores their essence, makes them sound new, contemporaries, with bold tones. The way the piano responds to Argerich's touch is a natural phenomenon that defies interpretation, it is like the surface, a revelation".

Source : culturenow.gr

Uncategorized

Sanades and Word of Mouth at the Athens Concert Hall

The distinctive polyphonic girl group and the distinguished duo of Greek beatboxers collaborate on a new a capella music
show that explores the limits of the human voice through unpredictable arrangements of songs from around the world (from Tsitsani to Shakira and from Kurt Weill and Cohen to Rage Against the Machine)

The polyphonic female group Sanades and the human beatbox duo Word of Mouth, two new Greek groups with different musical origins but (public) trademark the "superplane" of the voice (and the microphone) their, capable of overpowering any musical instrument and contending with any genre of music, soundly invade the Concert Hall for an unexpected a capella performance that will take place on Saturday 3 Of March, at 9 in the evening in the Banquet Hall.

A project representative of their three-year collaboration, with a renewed repertoire and plenty of humor, with experiments of their own compositions and arrangements of songs from all over the world: Greek and foreign, traditional and modern, classical and rock, from Tsitsani to Shakira and from Kurt Weill and Cohen to Rage Against The Machine and Phoebo Delivoria. True to their goal of exploring the limits of the human voice, Sanades (Look at Kurtis, Maria Kotti, Sophia Sarri, Mariastella Tzanoudaki) and Word of Mouth (The Boy Dad, bitman) create once again a sound universe of their own that contracts and expands, condensing the polyphonic tradition, modern experimentation and hip hop culture. Aiming for audience participation in an original music game where anything is possible…

The show - directed by Kellys Karahaliou - is part of the "New Trends - New Creators" Section of the Bridges Series directed by Dimitris Maragopoulos.

The a cappella – beatbox project των Σανάδων και των Word of Mouth βγάζει τον ήχο που μια ορχήστρα, μερικά drum machine, scratches και μια γυναικεία χορωδία μπορούν να παράγουν στο σύνολό τους, χωρίς όμως τη χρήση μουσικών οργάνων! Except for the human voice.

Mata Kurtis, Maria Kotti, Sofia Sarri and Mariastella Tzanoudaki, four singers introduced to polyphonic traditional culture, and El Pap Chico and Bitman, οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι του human beatbox στην Ελλάδα – της τέχνης αναπαραγωγής ρυθμών και μελωδιών με τη χρήση μόνο του ανθρώπινου στόματος – join forces once again for a show "musically uncomplicated and scenically entertaining" where beatboxing sounds natural and effortless over traditional songs of Greece and the Balkans (όπως στο θρακιώτικο παραδοσιακό τραγούδια «Αλεξανδρής», στο παραδοσιακό της Δράμας «Μαύρο Γεράκι», ένα χανιώτικο Συρτό πάνω σε στίχους κρητικών μαντινάδων αλλά και της Μαρίας Κώτη, in Bulgarian "Zora se a zazorila" and "Izgrejala jasna zvezda"), in African American religious songs («Down to the river to pray»), or Mexican traditional ("The Llorona") but also well-known rebetika («Ο Καϊξής» των Απόστολου Χατζηχρήστου-Γιώργου Φωτιάδη και «Σαν απόκληρος γυρίζω» του Βασίλη Τσιτσάνη).

The musical wandering of the two bands in the vast paths of music continues with top songs of important modern classics, ποπ και ροκ συνθετών και τραγουδοποιών όπως συμβαίνει με τα: «Mack the knife» από την «Όπερα της πεντάρας» των Κουρτ Βάιλ-Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Ma Matutinum» (2005) του Βέλγου Νίκολας Λενς, «Hallelujah» (1984) του Λέοναρντ Κοέν, «Mountains o’things» (1988) της Τρέισι Τσάπμαν αλλά και το «Bullet in the head», γραμμένο το 1992 από τους αμερικανούς ρόκερς-ράπερς Rage Against The Machine.

Ενώ δεν λείπουν ορισμένα περίφημα κινηματογραφικά σάουντρακς όπως τα: «Amara me» σε μουσική Νίνο Ρότα (an Italian fado from the movie “Film of love and anarchy, 1973), "Belleville rendez-vous" by Benoit Charest-Sylvain Sommet - arrangement by Mata Kurtis - from the animated film "The Belleville Trio" by 2003 and "La despedida" written and composed by Shakira especially for the film "Love in the Cholera Years" 2008, commissioned by the author of the novel of the same name, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Στο a capella-beatbox πρόγραμμα των Σανάδων-Word of Mouth εντάσσονται, end, διασκευές εξαιρετικά σύγχρονων τραγουδιών Ελλήνων δημιουργών της έντεχνης μουσικής – όπως «Το σκοτάδι των δύο» (2010) by Phoebus Delivorias – but also originals, their own compositions («Step into the light»), beatbox improvisations and medleys.

The vocal group Sanades was created in October 2007 στην Αθήνα και σήμερα αποτελείται από τέσσερις τραγουδίστριες με διαφορετικές μουσικές καταβολές. Καθοριστική για τη δημιουργία του σχήματος ήταν η συμμετοχή των μελών του στα σεμινάρια που διοργανώνει ο Ρος Ντέιλι και το μουσικό εργαστήρι Λαβύρινθος στην Κρήτη. Οι ζωντανές εμφανίσεις των Σανάδων ξεκίνησαν με τη συμμετοχή τους στο Muse Festival το Δεκέμβρη του 2007 στον Ιανό. Ακολούθησε μια σειρά εμφανίσεων σε διάφορες μουσικές σκηνές της Αθήνας. In July of 2008 εμφανίστηκαν στο Θέατρο Βράχων με τους Χαϊνηδες και τους Mode Plagal.

Η ηχογράφηση της συναυλίας αυτής κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2008 στο διπλό cd «Η Κάθοδος των Σαλτιμπάγκων». Από τo 2009 η συνεργασία τους με το beatbox σχήμα Word of Mouth τους δίνει την δυνατότητα να παρουσιάσουν με επιτυχία σειρά μουσικών παραστάσεων. Οι τέσσερις τραγουδίστριες, μέσα από τα μονοπάτια των πολυφωνικών παραδόσεων, πειραματίζονται με δικές τους συνθέσεις και διασκευάζουν από Απόστολο Καλδάρα μέχρι Dr. John.

Οι Word of Mouth είναι οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι του human beatbox στην Ελλάδα, δηλαδή της τέχνης αναπαραγωγής ρυθμών και μελωδιών με τη χρήση μόνο του ανθρώπινου στόματος. Έχουν εμφανιστεί ως επίσημοι ομιλητές στα πλαίσια του TEDx Athens 2011 προωθώντας την «γλώσσα» του beatbox, του Παγκόσμιου διαγωνισμού Beatbox Battle (Βερολίνo 2009), του Ελληνικού Φεστιβάλ, του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και ανοίξει συναυλίες καταξιωμένων hip hop ξένων καλλιτεχνών στην Ελλάδα, όπως οι Snoop Dogg (US), Phi-Life Cypher (UK), Lords of the Underground (US) και Beat Assaillant (US).

Η μόνιμη συνεργασία τους από το 2009 με το πολυφωνικό συγκρότημα Σανάδες σε διασκευές από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο ανέδειξε τις δυνατότητες της μουσικής σύνδεσης φωνής και beatbox, με σειρά πετυχημένων παραστάσεων στην Αθήνα και την περιφέρεια («A capella Stories» στο Θέατρο Δίπυλον, «Είναι τρέλα το A capella» στην Αθηναΐδα κ.ά.). Οι φωνητικές ικανότητες των μελών του σχήματος έχουν χρησιμοποιηθεί σε σειρά διαφημιστικών για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, σε ειδικά γεγονότα αλλά και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών. Οι Word of Mouth έχουν δημιουργήσει την πρώτη Beatbox Academy στην Ελλάδα στην οποία διδάσκουν τα μυστικά και την τεχνική του beatbox. Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2012.    

Source : culturenow.gr