Ο σαξοφωνίστας της τζαζ Τζέιμς Μούντι, ένας δεξιοτέχνης του αυτοσχεδιασμού που έγινε πιο πολύ γνωστός για το τραγούδι του «Moody’s Mood for Love,» πέθανε στο Σαν Ντιέγκο έπειτα από δεκάμηνη μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας. Ήταν 85 années.

Ο Μούντι πέθανε την Πέμπτη (Victoire historique à Kalamaria pour Giannis Dardamanelis et) στον Ξενώνα του Ινστιτούτου του Σαν Ντιέγκο για την Καταπραϋντική Φροντίδα, όπου είχε εισαχθεί νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, ανέφερε η συζυγός του, Λίντα Μούντι, σε μία ανάρτηση στην ιστοσελίδα του. Γεννημένος στην Τζόρτζια και μεγαλωμένος στο Νιου Τζέρσι, ο Μούντι έγινε ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της αμερικανικής τζαζ. Έπαιξε με τον Ντίζι Γκιλέσπι, τον Λάιονελ Χάμπτον και τον Μπι Μπι Κινγκ και ήταν υποψήφιος για τέσσερα βραβεία Γκράμι, την υψηλότερη διάκριση της μουσικής βιομηχανίας των ΗΠΑ.Ο Μούντι άρχισε να ηχογραφεί στα τέλη της δεκαετίας του 1940, αφού υπηρέτησε στο στρατό στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και συνέχισε να συνθέτει και να παίζει μουσική και στη δεκαετία του 2000. Έπαιζε και τα δύο είδη σαξόφωνου καθώς και φλάουτο και είναι γνωστός για το «Moody’s Mood for Love,» μια αυτοσχεδιαστική εκδοχή του δημοφιλούς τραγουδιού κατά τη δεκαετία του 1930, «I’m in the Mood for Love.» Ωστόσο ο Μούντι ηχογράφησε περισσότερα απο 60 άλμπουμ. Αργότερα έπαιξε μουσική με το Κουαρτέτο Τζέιμς Μούντι. le 2007, το Κέντρο Κένεντι στην Ουάσινγκτον απένειμε στον Μούντι το βραβείο του «Living Jazz Legend».kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη η έκθεση «Πόλη, Νοσταλγία μου. Οι Ρωμιοί της Πόλης ξαναθυμούνται». Οι αναμνήσεις 47 Ρωμιών, που σε διάφορα χρονικά διαστήματα εγκατέλειψαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη, μεταναστεύοντας στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, ζωντανεύουν μέσα από την έκθεση «Πόλη, Νοσταλγία μου: Πρόσφυγες που νοσταλγούν. Οι Ρωμιοί της Πόλης ξαναθυμούνται», η οποία μετά την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα μεταφέρεται και στη Θεσσαλονίκη. Η έκθεση θα φιλοξενηθεί 11-18 Δεκεμβρίου το Συνεδριακό Κέντρο «Ευάγγελος Μελισσάρης» του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού (Νέα Μοναστηρίου 117), ενώ τα εγκαίνιά της θα γίνουν το προσεχές Σάββατο, à 6.00 το απόγευμα.Στην έκθεση, που οργανώθηκε από το Ίδρυμα Ανταλλαγέντων Λοζάνης και με τη στήριξη του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσα ?stanbul 2010, παρουσιάζονται μέσα από μαγνητοσκοπημένο και γραπτό υλικό στιγμιότυπα από τη ζωή 47 Ρωμιών της Πόλης, που αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους και σήμερα ζουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Γεγονότα τραγικά, όπως τα Σεπτεμβριανά, που στιγμάτισαν τον πολιτικό βίο της Τουρκίας, εξανάγκασαν τους περισσότερους Ρωμιούς της Πόλης να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.Σκοπός της έκθεσης, όπως αναφέρουν οι διοργανωτές της, είναι να συμβάλει στην τεκμηρίωση μιας ιστορικής πραγματικότητας, c'est, της πνευματικής, οικονομικής και κοινωνικής ακμής μιας ομάδας Ρωμιών, που έφυγαν, και τους οποίους και η Πόλη, με τη σειρά της, νοσταλγεί.Η έκθεση συνοδεύεται από ένα ομότιτλο βιβλίο στο οποίο περιλαμβάνονται οι απαντήσεις των 47 Κωνσταντινουπολιτών σε ερωτήσεις σχετικά με τα βιώματά τους στην Πόλη, την ημερομηνία και τους λόγους που τους ανάγκασαν να φύγουν, τις σπουδές τους, τις οικογένειες και τις καταβολές τους.Εξάλλου, με βάση τις μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις και το υλικό που συγκεντρώθηκε δημιουργήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Πόλη, Νοσταλγία μου» σε σκηνοθεσία του Ταχσίν Ίσμπιλεν. Στο ντοκιμαντέρ αυτό φαίνεται καθαρά η νοσταλγία των Ρωμιών που λένε: «Η Πόλη είναι η πατρίδα μου, επιθυμώ το κάθε τι της».www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Γκαίτε τη λάτρεψε σαν το «μικρό Παρίσι». Σ’ αυτή μεγαλούργησαν ο Μπαχ και ο Μέντελσον, ενώ υπήρξε γενέτειρα σπουδαίων προσωπικοτήτων από το χώρο των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών, με πιο διάσημους τους Βάγκνερ και Λάιμπνιτς.Από εδώ ξεκίνησε, το φθινόπωρο του 1989, η «ειρηνική επανάσταση» των πολιτών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ), που με βασικό σύνθημα «Εμείς είμαστε ο λαός» πλημμύρισαν τους δρόμους της χώρας, διεκδικώντας περισσότερη «ελευθερία», συμβάλλοντας, έτσι, στην πτώση του «καθεστώτος».Η Λειψία -περί ης ο λόγος- υπήρξε ανέκαθεν σπουδαίο εμπορικό κέντρο, με πλούσιο πολιτισμό και μεγάλη παράδοση στις επιστήμες. Παρά τις καταστροφές που υπέστη κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και την υποβάθμισή της την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιοποίησε, μετά την πτώση του Τείχους, τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και εξελίχθηκε -20 χρόνια μετά την ενοποίηση της Γερμανίας- σε περιφερειακή «πρωτεύουσα» της οικονομίας, του πολιτισμού και των Γραμμάτων.Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η Λειψία -αριθμεί λίγο παραπάνω από μισό εκατομμύριο πληθυσμό και βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο της Λειψίας- απέσπασε πρόσφατα δύο άκρως τιμητικές διακρίσεις από ισάριθμες -διεθνώς- αναγνωρισμένες εφημερίδες. Αφενός από τους «Financial Times», που αξιολόγησαν με «άριστα» την ακολουθούμενη στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης της πόλης κι αφετέρου από τους «New York Times», που την κατέταξαν στην πρώτη δεκάδα των πόλεων διεθνώς, που αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να παρακολουθήσει τα μουσικά και καλλιτεχνικά της δρώμενα.Την περασμένη εβδομάδα, ομάδα Ελλήνων δημοσιογράφων από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκε στη Λειψία, με πρωτοβουλία του γενικού προξενείου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, και είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και να συνομιλήσει με φορείς της πόλης και εκπροσώπους των τοπικών ΜΜΕ για το οικονομικό «θαύμα» της πόλης, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, καθώς επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα σε Λειψία και Θεσσαλονίκη, που από το 1984 είναι αδελφοποιημένες.«Με την πτώση του Τείχους και την ενοποίηση της Γερμανίας, η Λειψία βίωσε τις τραγικές συνέπειες της αποβιομηχανοποίησης. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έμειναν μόλις 12.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία από τις 115.000 που υπήρχαν μέχρι τότε. Τεράστια εργοστάσια έκλεισαν και βιομηχανίες μονάδες μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο πληθυσμός της πόλης υποχώρησε αισθητά, πέφτοντας στους 400.000 κατοίκους, γεγονός που αποδίδεται στην μετανάστευση πολλών κατοίκων της πόλης σε αστικά κέντρα της δυτικής Γερμανίας. Ολόκληρες περιοχές μετατράπηκαν σε φαντάσματα. Η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 23%», ανέφερε ο αντιδήμαρχος της Λειψίας, Αντρέας Μίλερ.συνέχεια: …. www.kathimerini.gr