His plan was called el Systema.

A few years later, 250.000 (!) children learned music, and school orchestras began to be formed. Orchestras across the country surpassed the 100 and of these the 90 they are symphonic !

The best of these young musicians gather in central orchestras, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, the 28-year-old conductor Gustavo Dudamel, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.

Edgar grew up in one of the roughest neighborhoods in Caracas. He was afraid to leave his house and afraid to come back. Only music could distract him from the bad situation he was experiencing. He went to his neighborhood El Sistema branch and asked for a trumpet. They couldn't find him. But they gave him a bassoon. Now, Edgar believes that bassoon saved his life. El Sistema could be the name of a revolutionary organization from the 1930s. Perhaps this comes to mind because El Sistema was born and developed in Venezuela, a country that fought for many years for its independence but also for the abolition of totalitarian regimes.

El Sistema is a thought born in the mind of Jose Antonio Abreu, of an economist who loved people and music more than anything else. Abreu believed that, however poor a man may be, if he can access the music, his life will change. And he turned out to be absolutely right.

In 1975 Jose Antonio Abreu tried to create one orchestra where the musicians, instead of each studying alone, they would all study together.

There was already a similar experience in Venezuela, where school students would go after school to large halls and prepare their homework for the next day together.

This was not some kind of innovation in the way of studying. Simply, most parents worked late and, if the children returned to their neighborhoods, they would avoid studying as a result of which the country maintains its low educational level.

Additional, crime and drug use were rampant. So, the children were in danger at every step. Abreu was able to find children who had some musical talent as well as teachers from all over Venezuela.

His first orchestra, its National Youth Symphony Orchestra Venezuelas, was created on 12 of February 1975 and gave her first concert on 30 April of the same year.

Very quickly he connected with other orchestras and also recorded with many well-known conductors. THE orchestra it soon became a magnet for many young people. Very soon more and more people wanted to study Tchaikovsky, Mozart or Berlioz and almost everyone wanted to attend her concerts orchestras.

Any outside observer would think that all this effort would have no chance of success.

Abreu and his colleagues argued that they would succeed.

Their central message to the youth of the whole country was "Play and fight".

But the first ones who had to fight for the success of the program were themselves. They put all their energy and all their faith into’ this purpose.

Four years after her timid beginning orchestras, at 20 of February 1979, ο Abreu παίρνει το πράσινο φως να επεκτείνει το πρόγραμμα. Τώρα μπορεί κάθε πόλη ή και κάθε γειτονιά να δημιουργήσει τη δική της orchestra που θα αποτελείται από παιδιά και νέους. Each child will choose an instrument, he will take it for free and meet with the rest of the children in large halls to study under the direction of the best teachers in the country. Naturally, the program went through enormous difficulties.

Its funding was reduced in times of crisis – it spent several n Venezuela– causing Abreu and his team to fight hard to keep it alive.

But today, El Sistema, which is now developed into nucleos (cores), is under his supervision 150 youth orchestras and 70 children's orchestras, που βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Venezuelas. The country's best musicians are channeled into orchestra young Simon Bolivar, which is also the central one orchestra of the program. Το πρόγραμμα Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό.

Η ενθάρρυνση των παιδιών να κρατήσουν το σώμα τους ενεργό την ώρα που παίζουν, είναι ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης του προγράμματος. At the age of five, τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, usually wooden flutes and percussion. At the same time they also join a choir, έτσι ώστε να αρχίσουν να συνηθίζουν στην ομαδική δουλειά. At the age of seven, τα παιδιά μπορούν να πάρουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό τους όργανο. Μπορούν να αλλάζουν όργανα, but they are not encouraged to do so often. Η αρχική τους εκπαίδευση περιλαμβάνει τραγούδι και μελέτη του οργάνου.

Συχνά συγκεντρώνονται στο παίξιμο μίας και μόνο νότας έτσι ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση της ποιότητας του ήχου για το όργανό τους. There are three levels of daily study: Στο πρώτο, children work with the whole orchestra, in the second they play in smaller ensembles and in the third they study individually. At all these levels, each child's teacher is the same. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η διαδικασία εκμάθησης να προχωράει πιο γρήγορα, καθώς ο δάσκαλος γνωρίζει από νωρίς τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία κάθε μαθητή.

Οι μαθητές παίζουν μπροστά σε κοινό όσο το δυνατόν περισσότερο, πράγμα που μειώνει το άγχος της έκθεσης καθώς η συναυλία γίνεται φυσικό μέρος της καλλιτεχνικής διαδικασία. also, οι νέοι μουσικοί ενθαρρύνονται να παρακολουθούν άλλες ορχήστρες νέων έτσι ώστε να παίρνουν έμπνευση από αυτούς. Από πολύ νωρίς τα παιδιά παίζουν και με άλλες ορχήστρες πέρα από τη δική τους. Μάλιστα συμμετέχουν ακόμη και στην orchestra Simon Bolivar, in which the best musicians of the country become regular members.

Ο βασικός σκοπός του El Sistema είναι να δημιουργήσει την αίσθηση της ασφάλειας και της χαράς στους νέους μουσικούς, χτίζοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή τους μέσα από την αίσθηση της αξίας του ατόμου μέσα στην ομάδα. Η πειθαρχία δεν είναι το βασικότερο κομμάτι της διαδικασίας αλλά, όταν δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης, considered a useful tool. Η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική. Children participate for themselves, τους φίλους και τους δασκάλους τους.

Χωρίς σκληρή δουλειά από την πλευρά των μαθητών, the program would be headed for certain failure. Nevertheless, η διασκέδαση και το παιχνίδι δεν ξεχνιέται ποτέ.

Η μεγάλη πλειονότητα των δασκάλων και των στελεχών κάθε πυρήνα, προέρχεται από παλαιότερους σπουδαστές του προγράμματος. Είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν καλύτερα τους στόχους και τις ανάγκες της διαδικασίας, είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν πώς αισθάνονται οι νέοι μουσικοί. Οι δάσκαλοι ασχολούνται με κάθε παιδί ξεχωριστά.

Αν κάποιο παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, they go to his house to see what's going on. Ο στόχος τους δεν είναι να κάνουν παρατήρηση στο παιδί, αλλά να συζητήσουν μαζί του τους λόγους για τους οποίους δεν ήρθε στα μαθήματα,so that they make it feel better.

Often, οι πυρήνες προσαρμόζουν κατά ένα ποσοστό τη λειτουργία τους στις ανάγκες των παιδιών. Το El Sistema έχει πλέον μια σειρά από συγκεκριμένους κανόνες, που μέσα στα χρόνια λειτουργίας του, have proven effective. For example, σε μουσικό επίπεδο, οι υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν βρει ότι είναι καλύτερα να επιλέγουν την απλούστερη δυνατή ενορχήστρωση, έτσι ώστε να παίζουν μαζί όλα τα παιδιά και να βγάζουν πολύ δυνατό ήχο.

Of course, η ενορχήστωση αλλάζει όσο τα παιδιά ανεβαίνουν επίπεδο. Όμως ο δυνατός ήχος που παράγεται από πολλά όργανα που παίζουν μαζί παραμένει. As her manager says orchestraς νέων Simon Bolivar, Gustavo Dudamel, «όταν παίζουμε για παράδειγμα την Πέμπτη του Beethoven, η Πέμπτη γίνεται το πιο μεγάλο και πιο σημαντικό ζήτημα του κόσμου». Οι ορχήστρες ασχολούνται με τα έργα των γνωστών και μεγάλων κλασικών συνθετών αλλά και με πολλά έργα από το ρεπερτόριο των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, που είναι άλλωστε και πολύ πιο κοντά στους ήχους που έχουν τα παιδιά στο αυτί τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Το πρόγραμμα συνεργάζεται πολύ στενά με τους γονείς των παιδιών.

When a child turns two or three years old, οι υπέυθυνοι του προγράμματος συναντούν τους γονείς του και τους εξηγούν όλες τις λεπτομέρειες και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν. Όταν τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, οι δάσκαλοι μιλούν στους γονείς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά και να τα ενθαρρύνουν στη μελέτη τους. Από τη στιγμή που ένα παιδί αποφασίζει να μπει σε μια orchestra, he gets a scholarship. Αυτό αποτελεί τιμή για την οικογένειά του αλλά έχει και πρακτική αξία: το παιδί δεν θα χρειαστεί πλέον να φύγει από το πρόγραμμα επειδή πρέπει να δουλέψει.

Το El Sistema ξεκίνησε περισότερο από αγάπη στα παιδιά και λιγότερο από αγάπη στη μουσική. Η έμφαση βρίσκεται στην ανάπτυξη της κοινότητας και στην αλληλεγγύη. The teachers, οι μαθητές και οι γονείς βρίσκονται σε μια ατμόσφαιρα αλληλοσεβασμού και αγάπης που τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Μέσα σε μια χώρα που πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές, το να νιώθει κανείς ότι κρατάει τη ζωή του στα χέρια του είναι πολύ θετικό πράγμα. Και τα παιδιά του El Sistema όχι μόνο νιώθουν ότι μπορούν να ζήσουν όσο όμορφα θέλουν, αλλά και ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Η αναγνώριση Οι περισσότερο παγκόσμιοι οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει το El Sistema ως ένα σπουδαίο κοινωνικό πείραμα στο βαθμό που κατόρθωσε να μειώσει τη φτώχεια και να ανεβάσει το μορφωτικό επίπεδο του λαού της Venezuelas. But at the same time, it is also a great music learning program. Countries like Argentina, Australia, Bolivia, Brazil, Canada, η Κόστα Ρίκα, Cuba, Ecuador, Peru, η Σκοτία και πολύ πρόσφατα οι περισσότερες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, θέλησαν να το δοκιμάσουν. Ίσως κανείς δεν περίμενε πριν από μερικά χρόνια ότι μια χώρα που έχει περάσει από δεκάδες μεγάλα προβλήματα, like the Venezuela, could be a model for so many countries.

On a purely musical level, νέοι που ξεκίνησαν μέσα από το El Sistema βρέθηκαν μέσα στα χρόνια σε μερικές από τις καλύτερες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. But also the central one orchestra of the program, or orchestra young Simon Bolivar, is considered today as one of the most important. Gustavo Dudamel has also played a major role in this development, ο διευθυντής της orchestras, που ξεκίνησε κι αυτός ως ένας σπουδαστής του προγράμματος. Dudamel was born on 1981 in a family of musicians. Ο πατέρας του ήταν τρομπονίστας και η μητέρα του δασκάλα ωδικής. Το κύριο όργανό του ήταν το βιολί αλλά πολύ γρήγορα, at just fourteen years old, began to study conducting orchestrawith Jose Antonio Abreu himself as a teacher.

Ο Dudamel άρχισε να κερδίζει τον ένα διαγωνισμό μετά τον άλλο και πολύ γρήγορα η αξία του αναγνωρίστηκε από μαέστρους όπως ο Claudio Abbado και ο sir Simon Rattle. Έχει ηχογραφήσει τέσσερις δίσκους με την orchestra new Simon Bolivar and several more with other orchestras.

Από τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι διευθυντής της Φιλαρμονικής του Los Angeles, με την οποία ερμήνευσε στην εναρκτήρια βραδιά την Πρώτη συμφωνία του Gustav Mahler, έργο που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε dvd αλλά και μέσω του i-tunes. Naturally, ο Dudamel δεν εγκατέλειψε την orchestra young Simon Bolivar, with which it will continue to appear throughout the world. THE orchestra έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων φεστιβάλ κι έχει εμφανιστεί στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, όχι μόνο επειδή αποτελεί το προϊόν ενός τόσο σημαντικού κοινωνικού πειράματος, but also because it is one of the most dynamic musical ensembles. Σε μια κοινωνική πραγματικότητα που κάνει τους ανθρώπους να απομονώνονται όλο και περισσότερο, σε έναν κόσμο όπου η καχυποψία έχει αντικαταστήσει τη διάθεση για επικοινωνία, or orchestra νέων Simon Bolivar αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική. Για να νιώσει κανείς πόση χαρά μπορεί να κρύβει η αγάπη για τη μουσική και πάνω απ’ όλα πόση ελπίδα μπορεί να έχει το να μοιράζεσαι αυτή την αγάπη, he just has to listen to them perform Danzon No 2 by Arturo Marquez.

Or even more, to see them, while hunched over their sheet music, to stand up at the explosive finale.

Click HERE for the two VIDEOS

1. Simón Bolívar Youth Orchestra of Venezuela

2. Incredible high school musicians from Venezuela!