Ανέσυρα πάλι από τις παλιές μου σημειώσεις ένα ποιηματάκι, και θέλω να το δημοσιεύσω, μια και είμαι σε μια περίοδο ανοίγματος ψυχής και εκμηστηρεύσεων. Γράφω και δυο λόγια για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε, για να θυμίσω σε δικούς μου ανθρώπους και για να μοιραστώ τα συναισθήματά μου με όσους τους αγγίξει το θέμα.
C'était son été 1983. Βρισκόμουν στο εξοχικό μας με την γυναίκα μου την Πέπη και τα δυο παιδιά μου, les petits, 8 Marie et 3 Kostas a ans.
Εκείνο το βράδυ είχα μεγάλη στενοχώρια, γιατί η Μαρία είχε αρρωστήσει και το θερμόμετρο είχε χτυπήσει τα 40. Η Πέπη ήταν όλο ανησυχία και παρόλον ότι ήταν μια από τις συνηθισμένες καταστάσεις που περνούν τα μικρά παιδιά, la situation nous avait beaucoup affectés. Όλοι ξέρουμε ότι είναι άλλο πράγμα να εκλογικεύεις μια κατάσταση που αφορά τα άλλα παιδιά και άλλο να την βιώνεις εσύ στα δικά σου παιδιά.
Mon incapacité à faire quoi que ce soit, για να ανακουφίσω το παιδί μου και να ηρεμήσω την Πέπη με οδήγησε στο να γράψω το ποιηματάκι που σας παρουσιάζω σήμερα.
calme-toi et arrête
donne-moi ta petite main
pour éteindre ton feu.
Et’ si quelque chose te fait mal maintenant
mon cœur, ne sois pas une ombre
je ‘maman ‘voici ta mère.
Oeuf, ne le gratte pas,
donne-moi le temps de regarder
doux yeux noisette
me perdre dans leur regard
effacer tout sens
Ma fierté, la fièvre
ça te brûle, ça te drogue
tes lèvres sont serrées
et mon cœur fond
Comment’ tiens ma poupée
laisse la maladie t'abattre
un article du New York Times ou le reportage "No Respect" dans’ depuis’ ton corps est la vie
avec ruse pour sucer;
Bonne chance pour courir
disperser la vieille myrrhe
n’ ouvre les yeux
briller tout autour
