The actor - now 30 years old - speaks with teenage enthusiasm about his participation in Bob Wilson's "Odyssey" at the "National Theatre", με συγκρατημένο θυμό για τους πολιτικούς και την κατάσταση στη χώρα, ενώ αποφεύγει να μιλήσει για την προσωπική του ζωή, γιατί όπως λέει: «Πάντα δημιουργούνται σενάρια».

The world-famous Bob Wilson has cast you for "Odyssey", which uploads to "National". You passed an audition;
I also passed an audition, like all the Greek theater, including many friends and acquaintances! It was a wonderful day, with many hours of waiting, but it was worth it. At the audition I read a text from "The Odyssey", I did a kinesiology exercise and sang a song.

What do you think Wilson saw in your face?;
Only he knows this. I heard him, in any case, to say "I like the preacher boy", because my voice sounded like a papa. What such a great artist can see in such a short period of time, like him, no one can know. A wink to do immediately, from his experience, it can tell who you are and where you come from. For all of us it is a pleasant confirmation that he chose us. All the cast members are great characters and our relationships are flawless. Είναι μια τρομερά ευχάριστη συγκυρία αυτό που ζούμε φέτος.

Θεωρείτε ότι έπειτα από αυτές τις τόσο ποιοτικές δουλειές, η ταμπέλα «sex symbol», that some at the beginning of your career were quick to stick to you, has begun to fade;
I have never dealt with this term – if we accept that it actually exists. It is purely promotional and a "magazine type" label. The mistake we made in Greece is that at some point we wanted to separate the commercial ones from the quality ones. Αυτά δεν υπάρχουν. Είναι μόνο στο μυαλό μικρών ανθρώπων. Η τέχνη είναι μία και την κάνεις όσο καλύτερα μπορείς. Κάτι το οποίο είναι καλλιτεχνικό, μπορεί να καταλήξει εμπορικό. Something that starts as a commercial, may not "go". Labeling, I consider it small.

We saw you star in Anna Vissi's video clip "Tyranniemai". Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Ήταν μεγάλη τιμή να κάνω αυτήν τη δουλειά με την Άννα Βίσση, η οποία μου έκανε την πρόταση. Είναι μία τεράστια μορφή για την Ελλάδα, ένας τόσο ωραίος και ποιοτικός άνθρωπος, που έχει «οργώσει» το χώρο στον οποίο βρίσκεται. Είχαμε γνωριστεί σε κοινές παρέες και στο κέντρο όπου εμφανιζόταν. Δεν θέλω να ακούω τίποτα αρνητικό για τη Βίσση… Είναι η αδυναμία μου!

Πριν από λίγες ημέρες κλείσατε τα 30. Τι σηματοδοτεί για εσάς το γεγονός ότι μπήκατε στα πρώτα –άντα της ζωής σας;
Τίποτα παραπάνω από φοβερή ενέργεια και όρεξη για δουλειά και δημιουργικότητα.

Εσείς έχετε βρει την «Ιθάκη» σας;
Yes, την έχω βρει, αλλά δεν θα σας πω κάτι παραπάνω γι’ αυτό.

Source : yupiii.gr

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έγραψε ένα κείμενο στο protagon.gr για όλα όσα τον απασχολούν, μεταξύ αυτών είναι η πολιτική σκηνή της Ελλάδας αλλά και η μοναξιά στην προσωπική του ζωή.

Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα του κειμένου του:

ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ
Είναι Δευτέρα βράδυ…
Πρόσφατα χωρισμένος για άλλη μια φορά, χαζεύω στο internet, ενώ ακούω το Hurt του Johnny Cash.
Έκλεισα τα 38. Υπαρξιακά, crisis, age, πού πάω, τι κάνω και όλα τα συναφή.
Έμπνευση σε τέλμα.
Κούραση από την ταινία βγαίνει άφθονη και μια μικρή απογοήτευση που δεν το πάλεψα ώστε να μην είμαι τώρα πάλι μόνος…
Προσπαθώ να το ξορκίσω όλο, σκεπτόμενος την επιτυχία της ταινίας και την αναζήτηση της επόμενης…
Καπνίζω ασταμάτητα… Πρέπει να κάνω τσεκ-άπ.
Μεγαλώνω και γίνομαι υποχόνδριος…
Μου λείπει λίγο, αλλά δεν θα πάρω. Θα γίνουν πάλι τα ίδια.

(…)

ΦΟΒΟΣ
Απέραντος.
Προχθές στη συνέντευξη με τη Στάη (η οποία παρεμπιπτόντως ήταν τόσο όμορφη, γοητευτική και δυναμικά άψογη) μου έγινε η εξής ερώτηση…
Φοβάσαι Χριστόφορε;
Λίγο μετά στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν πως είπα τη μισή αλήθεια…
Η άλλη μισή είναι πως τρέμω…
Έλλη τρέμω. Αυτό έπρεπε να πω.
Τρέμω που βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους ένα βήμα πριν φάνε τις σάρκες τους…
Τρέμω όταν ακούω τη λέξη «εμφύλιος».
Τρέμω που η σκέψη και η λογική έχουν γίνει πολυτέλεια λίγων.
Τρέμω όταν συνειδητοποιώ πως το μίσος γίνεται κόμμα με οπαδούς που ολένα και αυξάνονται…
Τρέμω που εντέλει η άλλη φύση μας είναι τόσο κτηνώδης.
Όση και η βλακεία μας.
Και ιδιαίτερα τρέμω όταν ανακαλύπτω πως εντέλει το δίκιο του ενός δεν αναιρεί το δίκιο του άλλου…
Κάπου διάβασα πως αυτό είναι και η τραγωδία της δημοκρατίας…
Αυτά έπρεπε να πω στη Στάη…
Μα, γιατί δεν τα είπα;
Ανακαλύπτω για χιλιοστή φορά πως το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά όταν γράφω και διαφορετικά όταν μιλάω σε κάμερα…
Άλλος ρόλος εκεί, άλλος εδώ.
Εικόνα εκεί. Σκέψη εδώ.

Διαβάστε όλο το κείμενοhere

Source : yupiii.gr

The anthology of 79 of her poems in English

As soon as she appeared and the presence of Kiki Dimoula was noticed in the packed "Alexandra Trianti" hall of the Athens Concert Hall on Tuesday afternoon (29/1) the first scattered applause also fell. When the spotlights lit up her white hair, not a few stood to applaud the 81-year-old poet as she slowly climbed the steps leading to the stage. "It would be the first time he stayed in one place for that long without smoking" and he finally succeeded.

Not in her case, it is probably needless to mention that a significant part of the youth who read it fanatically was also waiting for it in the audience. After all, "you don't need an occasion to honor Kiki Dimoulas" as the writer Yiannis Efstathiadis said at the beginning of the event (which was made in honor of this "unique literary artist" as her translator Cecile Inglesi Margellou called her, on the occasion of the publication of an anthology of her poems in the English language.

The evening indeed, beyond the expected good reasons, she also had an air of extroversion without necessarily referring to the ambassadors who attended her. Recently - after the poet's recent interview that was featured on the front page of the "International Herald Tribune" and republished by the "New York Times" - a lot has been said, even the magic word "Nobel" was heard.

One had the impression, however, that he was attending an event that had a specific goal and was part of a strategy, even if in some places it was unnecessarily pompous. Declared purpose of the bilingual edition with the 79 poems by Kiki Dimoulas under the title "The Brazen Plagiarist" (The brazen plagiarist) by Margellos World Republic of Letters (MWRL) of Yale University Press, is the worldwide recognition and award of her work.

"I bow to the incomparable national poetess of Greece who is now also a world poetess," said the director of Yale University Press, John Donatich, in a taped message, calling it a "shame" that only "the 3% of titles circulating in the US correspond to translated literature'.

The translator Cecile Inglesi Margellou highlighted the importance of translation - a "deep political act" - in the evolution of culture and the approach to otherness "because give and take is a relationship of two-way and constantly renegotiated parity". In addition, MWRL's special publishing series under the imprint of Yale University Press was created at the end of it 2007 precisely to alleviate "the appalling absence of great world literature in the English language". It is characteristic that in Greece the percentage of translated literature corresponds to 40% of the titles.

To them 50 so far titles in this series, the 10% it concerns books by Greek writers, a percentage that becomes particularly important if one considers that they are somehow co-located in it 19 different languages. "The Greeks have things to offer to the world beyond our ancient heritage," she said, referring to the wish of her husband Dori - who celebrated his sixtieth birthday on Tuesday - "that we publish Kiki in English, one of the largest modern intellectual capitals of the place". She also said that The New Yorker and Vanity Fair magazines want to interview the poet.. Finally, he mentioned the long-distance "difficult but exciting" translation adventure he had with the American poet Rika Lesser, who surprisingly does not speak any Greek.

At the event, a video excerpt from the "Monogram" of Giorgos and Iros Sgourakis was shown, with the poet talking about her childhood and youth in Kypseli, holding a fan in her hand (whole, shortly, on the NET), while the actresses Katerina Didaskalou and Marina Psalti read her poems in English and Greek respectively.

The attendees, including, they heard the poem "Melancholia" by Kiki Dimoulas set to music by Nikos Xydakis (from the "Erebos" collection with which she herself appeared in the letters 1956), the first part of "Two short poems about a riddle and a road" from the collection "On the Tracks" (1963) composed by Tassos Rossopoulos and Christos Papageorgiou (with the cinematographic instructions of Argyris Papadimitropoulos) to improvise on his piano "commenting" on the poet's verses.

Yiannis Efstathiadis, who moderated the evening said, referring to whether and to what extent Dimoula's poetry can be set to music, that "in musical terms her poetry is a contradiction" as she "removes the music so that the sounds of the words can be heard so as to remind us that there is not only the time of music but also the music of time".

Kiki Dimoula took the floor after about two hours during which she watched the various artistic transformations where "everyone translated my poetry with their own inspiration and their own notes". "The translator is a co-creator" he emphasized, among other things, and "must mend the cracks in the writing" where the other language is more generous. "Cécile Inglesi Margellou's flexible translation brought together the two-faced essence of the words giving a certificate of translation legitimacy". It is "a translation so transparent that the reflection of the native language breathes from underneath," he said.

She quietly wondered if "there was poetry before the creation of the world and fear" in yet another personal testimony to the essence of her art. He wished "to save the poverty of our lives from shocking events". He thanked God "for hiding himself from us" and concluded that poetry is probably "a kind of ark to save us from the deluge of so many truths".

Read her poems, he especially thanked the many academics who attended the event and was delighted by the audience's long standing ovation at the end. He's still enjoying it, with a restrained and melancholic character.

Zeta Makripoulia spoke to the Cypriot magazine "Omicron" and the journalist Yiannis Chatzigeorgiou, for the theater, love, the psychological transitions experienced as a child, the possibility of a child without being married and to what extent she is bothered by the harsh criticisms leveled at her.

The presenter and actress spoke about the psychological transitions she experiences from time to time: "I have many “black ones” periods, I am particularly moody and where I am very happy I can “I fall” and suddenly see me very happy again after a while. However, the reverse also happens. Generally, Nevertheless, at the end of all my thoughts, I like to have a positive outlook on things. And in the end, I think I'm an optimistic person", explain and complete: "Although then I didn't know exactly what was happening to me - in general, I was a very closed child and I think it's because of that-  I was very low-key since I was little, ενώ πάντα θυμάμαι ότι περνούσα και φάσεις στις οποίες ήμουν πιο “σκεπτική” και μελαγχολική. Αυτό το βλέπω και τώρα από τη ζωή μου. Ακόμη και όταν είμαι πολύ χαρούμενη και θεωρώ πως δεν έχω κανένα πρόβλημα, η μουσική που βάζω για παράδειγμα για να ακούσω στο σπίτι μου είναι πολύ μελαγχολική -πιο slow, πιο lounge, δεν θα βάλω ποτέ να ακούσω, for example, κάτι πιο bit».

Still, η Ζέτα Μακρυπούλια αναφέρθηκε και στα παιδικά της χρόνια και τις αναμνήσεις που έχει από αυτά: «Τώρα που τα σκέφτομαι, θα σου έλεγα επίσης πως δεν ήμουν από τα παιδιά που έκαναν πάρα πολλές ατασθαλίες ή από τα παιδιά εκείνα που έφευγαν απ το σπίτι τους και γύριζαν την επόμενη μέρα -δεν έκανα τέτοια πράγματα. Ήμουν πάρα πολύ τυπική σε οτιδήποτε αφορούσε στην οικογένειά μου για να μην τους στεναχωρέσω, δεν έβγαινα πάρα πολύ -προτιμούσα να μένω στο σπίτι. Θυμάμαι ότι οι φίλες μου πήγαιναν σε café, σε σινεμά, αλλά εγώ δεν ήμουν τέτοιο παιδί, δεν πήγαινα ποτέ σε αυτά. Ίσως να ήμουν παραπάνω απ΄όσο πρέπει κλεισμένη στον εαυτό μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιο παράπονο ή ότι μου έλειψε κάτι πολύ. Πιθανότατα να μην είχα κι εγώ την ανάγκη του να βγαίνω ή να κάνω κάτι άλλο -δεν ένιωθα πάντως ότι καταπιεζόμουν από κάτι».

Κατά πόσο τη βοήθησε η επαφή της με τον ψυχολόγο, να ανακαλύψει περισσότερο τον εαυτό της; «Πολύ! Ανακάλυψα για ποιο λόγο είμαι κλειστός σαν άνθρωπος, τις άμυνες μου, όλους τους μηχανισμούς μου, για ποιο λόγο αντιδρώ με συγκεκριμένο τρόπο σε δύσκολες καταστάσεις της ζωής μου ή ακόμη και γιατί δεν αντιδρώ όταν κάποιος μπορεί να με προσβάλει ή να μου μιλήσει άσχημα». And that, άραγε τη βοηθά να αντιμετωπίζει και τις σκληρές κριτικές που της γίνονται; «Η δουλειά αυτή είναι μία άλλη ψυχολογία, είναι σαν να κάνεις ψυχανάλυση από μία άλλη πλευρά. Is, Nevertheless, έτσι αυτή η δουλειά και αυτό είναι κάτι που μαθαίνεις μέσα στα χρόνια: Το γιατί γράφονται κάποια πράγματα, γιατί λέγονται. Και επίσης, η αλήθεια έχεις χάσει πια τόσο πολύ το νόημά της -αφού βγαίνει ο καθένας και λέει ό,what does he want- while, many times, πίσω από όλα αυτά κρύβονται πάρα πολλά, πολλοί λόγοι, πολλά συμφέροντα. Δεν μπαίνω πια στη διαδικασία να ασχοληθώ με όλα αυτά. Ούτε και να στεναχωρεθώ. Σε αυτά τα θέματα είμαι της άποψης ότι ο καιρός δείχνει πάντα την αλήθεια, ενώ όσοι λένε βλακείες θα τη βρουν μπροστά τους αυτή την αλήθεια. Παλαιότερα στενοχωριόμουνα. But, ξέρεις, όταν ζεις σε μία κλειστή κοινωνία όπως είναι η οικογένεια, το σχολείο και οι φίλοι, μαθαίνεις με αυτούς, συνεννοείσαι, είσαι καλά με αυτούς τους ανθρώπους, όταν υπάρξει κάποιο πρόβλημα το λες και το λύνεις, ενώ όταν ξαφνικά βγαίνουν κάποιοι άλλοι που δεν σε ξέρουν καν και λένε για σένα περίεργα πράγματα, τρομάζεις στην αρχή και λυπάσαι γιατί μέχρι τότε πίστευες πως όλα λειτουργούν όπως στην κλειστή κοινωνία στην οποία μεγάλωσες. Ε, δεν είναι έτσι. Άργησα να το μάθω αυτό, αλλά τώρα πια το έμαθα».

Στο τρέιλερ της «Ακτής Πειραιώς» όπου ο Ζουγανέλης ρωτάει τον Μιχάλη «Κύριε Χατζηγιάννη, πότε θα παντρευτείτε;», το κοινό γελάει. Πώς αντέδρασε, όμως όταν το είδε και η Ζέτα; «Γέλασα, γιατί είναι ωραίο να σατιρίζεται πια αυτό το πράγμα -όπως και στα «Βαφτίσια» υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Και μου αρέσει που κι εμείς οι ίδιοι έχουμε την άνεση να το σατιρίσουμε όλο αυτό. Νομίζω ότι αυτό δείχνει προς τα έξω ότι το έχουμε χειριστεί με όλους τους τρόπους, e, ας το διασκεδάσουμε κιόλας».

Still, η Ζέτα Μακρυπούλια αποκάλυψε ότι θα έκανε ένα παιδί, ακόμη και εκτός γάμου. «Θα το έκανα. It can, Nevertheless, μετά να έκανα και το γάμο. Θέλω να πω, ότι ο γάμος δεν είναι προϋπόθεση για να κάνω παιδί. Και δεν έχω στο μυαλό μου αυτή την ιεραρχία που λέει πως το να θέλει κάποιος να κάνει παιδί θα πρέπει προηγουμένως να έχει παντρευτεί, όπως συνέβαινε παλιά».

Alongside,  δεν δίστασε να μιλήσει και για την προδοσία στο ερωτικό κομμάτι της ζωής της: «Ερωτικά δεν νομίζω να έχω προδοθεί ποτέ. Ή τουλάχιστον δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Σε φιλικό, Nevertheless, επίπεδο θυμάμαι, γιατί δίνω μεγάλη βάση στη φιλία και, when something like this happens, εμένα με πονάει πάρα πολύ», ενώ αποκάλυψε αν μετάνιωσε για κάποιες σχέσεις που έκανε στο παρελθόν: «Είναι πολύ βαριά κουβέντα αυτή. Οι επιλογές που κάνουμε δεν γίνονται ερήμην μας. Τις κάνουμε και πρέπει να γνωρίζουμε κάποια στιγμή γιατί κάνουμε κάποιες σχέσεις -πάσης φύσεως σχέσεις».

End, τι γνώμη έχει η ίδια για τον εαυτό της όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη; «Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και δεν νιώθω και πολύ όμορφη. Emotions are the language that the body uses to communicate its needs, Nevertheless, μία γυναίκα φτιαχτεί, περιποιηθεί τον εαυτό της, θα νιώσει όμορφα. Έτσι κι εγώ, in the same way, νιώθω όμορφα».

Source : yupiii.gr