All posts by IN ThessnA

Thessalonica: Κραυγή αγωνίας για 80.000 μέτρα φίλμ

Οι εκκλήσεις του 86χρονου κινηματογραφιστή για τη διάσωση του αρχείου του, φαίνεται για πρώτη φορά να πιάνουν τόπο
Επί δέκα χρόνια απευθύνεται σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς στην ελληνική επικράτεια προκειμένου να πετύχει την διάσωση του κινηματογραφικού του αρχείου. Ως σήμερα δεν είχε πάρει καμία απάντηση. Η πρόσφατη μείωση των συντάξεων και το τέλος ακινήτων που καλείται να πληρώσει για τον χώρο που φυλάσσει το αρχείο του έφεραν τον 86χρονο κ.Νίκο Μπιλιλήέναν από τους ιστορικότερους κινηματογραφιστές επικαίρων της χώρας μας, να σκέφτεται να παρατήσει οριστικά την προσπάθειά του.
«Μέσα στο αρχείο υπάρχουν ιστορικά ντοκουμέντα από την νεότερη ιστορία της πόλης και όλης της χώρας.Όπως η επίσκεψη του προέδρουΝτε Γκωλthe 1963 στη Θεσσαλονίκη, ο σεισμός της Μεγαλόπολης το 1965, το δημοψήφισμα της Χούντας το 1973 ή ακόμα και ιστορικές κινηματογραφικές στιγμές, όπως μια ανατύπωση κάποιας εκ των πρώτων κινηματογραφικών προβολών των αδερφώνΛυμιέρ» λέει στο «Βήμα». Συνολικά το υλικό με ιστορικά κινηματογραφημένα στιγμιότυπα που καλύπτουν την νεότερη ιστορία της Ελλάδας, from 1911 έως το 1990, ξεπερνά τα 80.000 μέτρα φιλμ. «Σε αυτά πρέπει να προστεθούν χιλιάδες ελληνικές και ξένες ταινίες, φωτογραφίες από την αθλητική ιστορία της πόλης και άλλα πολλά».
Πριν από λίγες μέρες ο κ. Μπιλιλής έστειλε ανοικτή επιστολή προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κοινοποιώντας την κατάστασή του, καθώς και τον κίνδυνο τον οποίο διατρέχει το αρχείο του. Από ό,what does it look like, για πρώτη φορά μετά από τόσες προσπάθειες, κάποιοι εμφανίστηκαν πρόθυμοι να τον ακούσουν. «Την Τετάρτη είχα συνάντηση με τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου της Θεσσαλονίκης. Συζητήσαμε την προοπτική το αρχείο να μεταφερθεί στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Δεν πήρα καμία συγκεκριμένη δέσμευση, όμως τουλάχιστον για πρώτη φορά κάποιος δέχτηκε να με συναντήσει και φάνηκε να ενδιαφέρεται για το θέμα» emphasizes.
Όπως λέει στο «Βήμα» στόχος του από όλη αυτή την ιστορία δεν είναι να βγάλει χρήματα. «Το αρχείο αυτή τη στιγμή σαπίζει. Εμένα η σύνταξη μου είναι πολύ χαμηλή, για τον αποθηκευτικό χώρο πρέπει να πληρώσω το τέλος ακινήτων που αγγίζει τα 600 euro. Δύο πράγματα ζητάω μόνο. Πρώτον, την διάσωση του αρχείου σε κατάλληλο χώρο όπου να μπορεί να προστατευτεί από την υγρασία. Υπολογίζω ότι απαιτείται χώρος περίπου 400 sq.m. Και δεύτερον, την άμεση αξιοποίηση του. Δε θέλω το αρχείο να πάει από μία αποθήκη σε μια άλλη. Το μόνο που ζητάω είναι την απόδοση των πνευματικών δικαιωμάτων από το υλικό»αναφέρει στο Βήμα.
Πριν ο δήμος της Θεσσαλονίκης δείξει καταρχήν ενδιαφέρον για την αξιοποίηση του κινηματογραφικού υλικού ο κ. Μπιλιλής είχε φτάσει σε τέτοια απελπισία που είχε αποφασίσει να κάνει κάτι που ως τώρα αρνιόνταν πεισματικά. «Ο στόχος μου ήταν το αρχείο να μείνει εντός Ελλάδας. Όμως είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο απογοήτευσης που πλέον σκεφτόμουν να απευθυνθώ στο εξωτερικό».
Σαν κινηματογραφιστής σταμάτησε να εργάζεται από το 2000. Όμως ακόμα και σήμερα δηλώνει έτοιμος να πάρει την κινηματογραφική κάμερα στον ώμο και να τραβήξει πλάνα, «αρκεί να υπάρχει κάποιο σημαντικό γεγονός.
Ας ελπίσουμε ότι η περίοδος ισχνών αγελάδων -σε όλα τα επίπεδα- που διανύουμε να μην αποτρέψει τη διάσωση ενός κομματιού της κινηματογραφικής μας ιστορίας.
Source : tovima.gr

Αυτοκτόνησε ο Don Cornelius του Soul Train

Ακόμα ένα πλήγμα για τον κόσμο της τζάζ
O Ντον Κορνίλιους ο δημιουργός του μεγάλου αμερικάνικού τηλεοπτικού show Soul Train αποφάσισε να τερματίσει την ζωή του σήμερα στο Χόλιγουντ.
Το σπίτι του βρισκόταν στο γνωστό Mulholland Drive και η αστυνομία έκρινε ότι πρόκειται για αυτοκτονία.
Πρώτος σχολίασε τον θάνατο του ο για πολλά χρόνια συνεργάτης του Quincy Jones που είπε ότιείναι θλιμμένος και σοκαρισμένοςγια τον χαμό αυτού του γίγαντα της μουσικής.
Το soul Train ξεκίνησε στο Σικάγο και μετά μεταδιδόταν σε όλες τις ηνωμένες Πολιτείες ως το 2006. Οι θεατές γνώρισαν καλλιτέχνες όπως οι Aretha Franklin, Marvin Gaye και Barry White και γνώρισαν τα είδη της R&B, soul και hip-hop και άλλα.
Source : protothema.gr

The triumph of Clelia Gluck in the first world revival at the Athens Concert Hall

THEexciting operain his three actsChristoph Willibald von Gluck in first world revival 250 years after its premiere it will be presented inAthens Concert HallherTuesday 14 and on Wednesday 15 February 2012 at 20.00 at night.
An international co-production starting fromOpera Househer journey on European stages, and inCovent Garden (Linbury Studio).
The operaThe Triumph of Clelia, it is bold and demanding for its time, written for the opening of the Teatro Comunale in Bologna, it was abandoned and forgotten after a few performances, the 1763. Διακόσια πενήντα χρόνια αργότερα αναβιώνει με μια εντυπωσιακή παραγωγή στο Μέγαρο Μουσικής στο πλαίσιο του Κύκλου Μετατροπίες.
A challenging 21st century show meets the great music of the 18th century, with two dynamic signatures, that promise a spectacle of freshness and inspiration: του Νάιτζελ Λάουρι στη σκηνοθεσία και του αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου στη διεύθυνση της Καμεράτα, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής, με όργανα εποχής.
The artistic direction of the production is Giuseppe Sigismonti de Risio. The scenery is by Nigel Lowry, the costumes and the realization of the scenography by Paris Mexi, οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου και η μουσική προετοιμασία της Μάτας Κατσούλη και του Μάρκελλου Χρυσικόπουλου.
Η συναρπαστική όπερα σε τρεις πράξεις του Γκλουκ, to a libretto by Pietro Metastazio, is a co-production of "Et in Arcadia ego" and the Athens Concert Hall and is presented in Athens with the support of the European Union, στο πλαίσιο του προγράμματος Πολιτισμός και σε συνεργασία με την «Tuttiall’ Opera – TAO» και την The City of London Sinfonia. Θα συνεχίσει τη διαδρομή της στο Linbury Studio του Covent Garden, τον Ιούνιο του 2012 and on other European stages with an excellent cast of Greek and foreign singers specializing in 18th century music. The work is presented through a new critical edition from the Bologna manuscript, which was made specifically for the needs of this production.
The title role is performed by the French soprano Hélène Lecour (Hélène LeCorre), the mezzo-soprano Mary Ellen Nezi as Horatio, the Turkish soprano Burtsou Ouyar in Larissa(Burcu Uyar), the mezzo-soprano Irene Karagianni as Tarquinio, Porsinna by tenor Vassilis Kavaias and Mannio by Artemis Bogri (mezzo).
THETriumph of Clelia, a war adventure inspired by the legendary pages of Roman history, it has everything: the mythical art of castrati, the boundless virtuosity of bel canto, the baroque drama, the novelties of the galante style. Gluck, for the glamorous opening of the Teatro Comunale, he collaborates with Pietro Metastazio, one of the most important librettists/poets of all time, he writes demanding music, μουσική για δεξιοτέχνες σολίστες και οδηγεί τους πρωταγωνιστές του στα όρια της φωνητικής και της δραματικής τους αντοχής.
The Camerata-Orchestra of the Friends of Music made the first world recording of the work in the summer of 2011, under the musical direction of Giuseppe Sigismondi de Risio for the German company MDG. The album will be released internationally in March 2012 while it will be available on the days of the Megaros performances.
Fascinating and poetic Nigel Lowry, challenging director, με μεγάλη εμπειρία σε σύγχρονες και τολμηρές παραγωγές στα σπουδαιότερα θέατρα της Ευρώπης, proposes a particularly emotional and impressive reading of the work and with an aesthetic that creates the analog standards of our time to understand it: intrigue, διπλωματία, διαφθορά δια της ιδεολογίας, φανατισμός χωρίς ηθική.
Ιδανική συνάντηση του Λάουρι με τον βραβευμένο με ECHO KLASSIC Γιώργο Πέτρου, a highly sensitive musician specializing in the repertoire of this era, with the participation of the now internationally renowned Camerata-Orchestra of the Friends of Music.
The occasion: The Teatro Comunale of Bologna wanted an impressive premiere. His impresario sought out Gluck who had already written 30 operas, ήταν διάσημος στις σκηνές της Ευρώπης και είχε αρχίσει να μεταμορφώνει την όπερα προσθέτοντας όλο και περισσότερα δραματικά στοιχεία. Gluck, despite not having close ties to Bologna, accepted, but he preferred to use other librettos by Metastasius, suggested Olympiad, but the theater insisted on Clelia's Triumph. It had spectacular scenes that would show the technical excellence of the theater and an original text that would declare that the new stage was innovating.
Η πλοκή: Η Ρωμαία ευγενής Κλέλια αιχμαλωτίζεται από τον Ετρούσκο βασιλιά Πορσίννα, ο οποίος πολιορκεί τη Ρώμη. Ο Ταρκίνιος, Ρωμαίος αξιωματικός, πολεμάει στο πλευρό του Πορσίννα, in the hope that he will win the throne of Rome and the love of Clelia. By deceit and machinations, deceives the Roman soldier Horatio, beloved of Clelia and provokes the fatal confrontation: Etruscans and Romans clash on the Tiber bridge. Clelia with her courage and high principles will save her city and Gluck will sign a hymn to female heroism and the triumph of love.
The show: 14 May 1763. The opera was a success, but it was not a triumph. The more anxious audience responded to some tracks, appreciate the new musical idiom, the rich and sophisticated orchestration, but conservative audiences wanted more conventional spectacles. The costumes were by Antonio Galli da Bibiena, of the architect who had also designed the theater and had become the envy of the other architects of the city, which had been organized to discredit the opera. Clelia was performed several times during that period with the theater always full. Gluck supervised the rehearsals of the first three performances, as stipulated in the contract and left town.
The sequel: Clelia was abandoned after the Bologna performances. Her directing requirements, her vocal difficulties, το γεγονός ότι θεωρήθηκε ένα έργο γραμμένο για μια περίσταση, την καταδίκασαν στην αφάνεια. The 1904 ανακαλύφθηκε ένα χειρόγραφο αντίγραφο της παρτιτούρας της σε ένα αυστριακό μοναστήρι, but no one paid attention and it ended up in the archives of the Brussels Conservatory. From there he retrieved it 1963 Gianpietro Tidori and wanted to publish it for the 200 years of the Communal Theatre. He had an accident. The manuscript was finally published on 2008 from the publishing house Baerenreiter, in all of Gluck's.
The composition: THEGluck(1714-1787) set a drama of Metastasios to music (1698-1782) and made an opera that is at its core the voice, voice of masters, who sing a variety of impressive arias. Clelia's character is complex and multidimensional, sometimes heroic, sometimes scared, sometimes moody and sometimes silent, enables him to compose a nuanced musical dialogue and as in almost all of them 35 his operas, so to her, speaks to the public about responsibility, about the personal and moral transformations of man through the great historical events. Έζησε και ο ίδιος σε εποχή πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας, η αμερικανική και η γαλλική επανάσταση, οι ναπολεόντειοι πόλεμοι επηρέασαν τη γραφή του και άλλαξαν δραματικά την όπερα.
In Italian with Greek subtitles
 
 Source : culturenow.gr

ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ : Η σήραγγα «έδειξε» ναό

Είναι του 10ου αιώνα, ο πρώτος αυτής της εποχής που βρέθηκε στην περιοχή και ήρθε «στο φως» έπειτα από έργα στον Κίσαβο

Ενας ναός της μεσοβυζαντινής περιόδου, ο μοναδικός που εντοπίστηκε στην περιοχή, με μεταγενέστερης χρονολόγησης νεκροταφείο, ανασκάπτεται στην κοιλάδα των Τεμπών, στο πλαίσιο των εργασιών για τη διάνοιξη των σηράγγων στον Κίσαβο. Τα πρώτα στοιχεία για τον βυζαντινό ναό παρουσίασε σε εκδήλωση του σωματείου για το περιβάλλον «Δρυάς», που έγινε στη Λάρισα, η αρχαιολόγος, αναπληρώτρια προϊσταμένη της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Σταυρούλα Σδρόλια.
«Βρέθηκαν ίχνη από δύο κτιστές τράπεζες ιερού βήματος, τόσο στην κεντρική κόγχη όσο και στη νότια, δείγμα ότι υπήρχε τελευταία διαμορφωμένο παρεκκλήσιο», είπε η κ. Σδρόλια στο «Εθνος» και συμπλήρωσε: «η βόρεια στοά σώζεται σε χαμηλότερο επίπεδο και παρουσιάζει ίχνη παλιότερης φάσης σε σχέση με εκείνη του υπόλοιπου κτιρίου».
Ο ναός χρονολογείται στον 10ο και 11ο αιώνα και δεν αποκλείεται να καταστράφηκε από φωτιά κατά την περίοδο της κατάκτησης των φράγκων το 1024. Ανήκει στον τύπο του δρομικού ναού με περίστωο, διαστάσεων 12Χ11,60 μέτρα, που φέρει στα ανατολικά 3 ημικυκλικές κόγχες. Στον περιβάλλοντα χώρο του ναού βρέθηκε νεκροταφείο και ανασκάφτηκαν πολλοί τάφοι, αρκετοί από τους οποίους είναι επιμελημένης κατασκευής, που δείχνει ότι το κοιμητήριο είχε οργάνωση και διάρκεια.
«Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί 50 τάφοι, ενώ η ανασκαφή συνεχίζεται και τόσο οι πολλαπλές ταφές όσο και η συχνή παρουσία μικρών παιδιών μπορούν να αποδοθούν σε επιδημία ή άλλη καταστροφή», ανέφερε η κ. Σδρόλια.Από τα λιγοστά ευρήματα των τάφων, φαίνεται ότι χρονολογούνται στον 12ο αι., ενώ ο ναός μπορεί να τοποθετηθεί στην αμέσως προγενέστερη περίοδο.
Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν πως η έλλειψη κεραμικών και άλλων ευρημάτων στον ναό δυσκολεύουν στη χρονολόγηση του και εκτιμούν ότι θα έχουν ασφαλή συμπεράσματα όταν ολοκληρωθεί η ανασκαφή και προχωρήσει η μελέτη του υλικού. «Το σημαντικό είναι πως αποτελεί τον πρώτο ναό αυτής της εποχής που εντοπίστηκε στην περιοχή των Τεμπών, και είναι δελεαστική η υπόθεση της σύνδεσής του με την επισκοπή του Λυκοστομίου (Τέμπη), που αναφέρεται στις βυζαντινές πηγές από τον 10ο αιώνα και δεν έχει ταυτιστεί μέχρι σήμερα, ενώ είναι γνωστό ότι μεταφέρεται αργότερα ?μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα- στον Πλαταμώνα», δήλωσε η κ. Σδρόλια.
Ο ναός βρίσκεται στα ανατολικά του μεγάλου και σπουδαίου βυζαντινού πανδοχείου και σε απόσταση μόλις 15 μέτρων από αυτό. Το πανδοχείο είναι ένα μεγάλο, ορθογώνιο οικοδόμημα, μήκους 27 μέτρων και πλάτους 7 meters, με τοίχους πλάτους 1 μέτρου, κτισμένο στη θέση ρωμαϊκού σταθμού. Η κατασκευή του πανδοχείου τοποθετείται στην εποχή του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842), και μάλιστα κάτω από το συγκρότημα εντοπίστηκαν ίχνη ελληνιστικής κατοίκησης και τμήμα νεκροταφείου.
Το χάνι, έκτασης 500 τ.μ., πρόσφερε ανάσα ξεκούρασης, καλό φαγητό και κρασί στους ταξιδιώτες που περπατούσαν σχεδόν 3 ώρες με τα πόδια μέσα στην κοιλάδα, για να φτάσουν στη Λάρισα ή στη Βόρεια Ελλάδα.
Source : ethnos.gr

14the Thessaloniki Documentary Festival: Οι πρώτες εικόνες

Σημαντικά ντοκιμαντέρ σκηνοθετών όπως οι Βέρνερ Χέρτζογκ, Τζαφάρ Παναχί και Πατρίσιο Γκουσμάν θα προβληθούν από τις από τις 9 until 18 Of March.
Με μια υποψηφιότητα για τα προσεχή Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, αποκαλυπτικές μαρτυρίες και ένα θέμα που κυριαρχεί ακόμη στην επικαιρότητα των αμερικανικών ΜΜΕ, το ντοκιμαντέρ «Paradise Lost 3: Purgatory»ofΤζο ΜπέρλιντζερandΜπρους Σινόφσκι, ολοκληρώνει την τριλογία που ξεκίνησε το 1996 με το «Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hill» και συνεχίστηκε το 2000 με το «Paradise Lost: Revelations».

Το φιλμ ρίχνει φως στους αποτρόπαιους φόνους τριών παιδιών στο Ουέστ Μέμφις του Aρκάνσας σε μια υπόθεση, που έγινε γνωστή ως «West Memphis Three» και πήρε τεράστιες διαστάσεις στα ΜΜΕ, κυρίως εξαιτίας του πρώτου ντοκιμαντέρ των δημιουργώναποτέλεσμα ήταν η επανεξέταση του θέματος, με νέα στοιχεία (βασισμένα σε DNA). Almost 16 χρόνια αργότερα, η εμμονή για την φανέρωση της αλήθειας και η ακτιβιστική διάθεση των σκηνοθετών, καταγράφθηκε στο «Paradise Lost 3: Purgatory» με ένα απροσδόκητο (για τα δεδομένα του δικαστικού συστήματος) φινάλε: Οι τρεις νεαροί που είχαν κατηγορηθεί για τις δολοφονίες αποφυλακίστηκαν στο τέλος του 2011 λόγω έλλειψης στοιχείων και ζουν ελεύθεροι.

Το «Paradise Lost 3: Purgatory» δεν είναι το μόνο ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στο αμερικανικό δικαστικό σύστημα καθώς ακόμα μια υπόθεση δολοφονίας που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, βρίσκεται στην καρδιά του «Into the Abyss: A Tale of Death, a Tale of Life»που σκηνοθέτησε ο διακεκριμένος γερμανός σκηνοθέτηςΒέρνερ Χέρτσογκ. Ο φακός του παρακολουθεί την ιστορία του 28χρονου Μάικλ Πέριπου καταδικάστηκε σε θανατική ποινή και του συνεργού τουΤζέισον Μπερκέτπου εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης. Σε αυτή την περίπτωση όμως, ο Χέρτζογκ δεν αμφισβητεί την ενοχή των κατηγορούμενων. Επικεντρώνεται στον αντίκτυπο της υπόθεσης στα συγγενικά πρόσωπα τόσο των δολοφονημένων, όσο και των καταδικασθέντων.
Ορμώμενος από το προσωπικό ενδιαφέρον του για την αστρονομία, ο χιλιανός σκηνοθέτηςΠατρίσιο Γκουσμάν με το «Nostalgia for the light»υπέγραψε ένα ασυνήθιστο πολιτικό σχόλιο για την καταπιεσμένη υπό το καθεστώς Πινοσέτ, Χιλή. Αστρονόμοι, αρχαιολόγοι, αλλά και συγγενείς των «εξαφανισμένων» θυμάτων της δικτατορίας, εξερευνούν το παρελθόν, ο καθένας από τη δική του σκοπιά και με φόντο την έρημο της Ατακάμα,
Τέσσερις αντίποδες της Γης (ΑργεντινήΚίνα, ΧιλήΡωσία, USA – Αφρική, Ισπανία -Νέα Ζηλανδία) καθηλώνουν το θεατή με όλες τις «ηχηρές» αντιθέσεις και ομοιότητές τους στο «Vivan Las Antipodasτου πολυβραβευμένου δημιουργούΒίκτορ Κοσακόφσκι και τέλος ένα εκ των έσω μανιφέστο ενάντια στο απολυταρχικό ιρανικό καθεστώς, έτσι όπως το βιώνει για ένα 24ωρο από την καθημερινότητά του οΤζαφάρ Παναχί, διακηρύσσει η ταινίαThis is not a film: εν αναμονή της ετυμηγορίας για την έφεσή του, εγκλωβισμένος σε κατοίκον περιορισμό, ο Παναχί γίνεται πρωταγωνιστής μπροστά στην κάμερα του ομότεχνού του Μοχτάμπα Μιρταχμάσμπαλλά και συν-σκηνοθέτης, μέσω του iPhone του, σε μια θαρραλέα πράξη διαμαρτυρίας, αφιερωμένη στους ιρανούς κινηματογραφιστές.
Να σημειωθεί ότι οι ταινίες χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή ΈνωσηΕυρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013.

Source : tovima.gr

BOOK : Φρίντα Κάλο. Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας: Λίντε Ζάλμπερ

Η βιογραφία της σπουδαίας και διάσημης ζωγράφου Φρίντα Κάλο γραμμένη απο την Λίντε Ζαλμπερ με τίτλο Φρίντα ΚάλοΗ ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας, κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Μελάνι.
«Δεν είμαι άρρωστη. Είμαι σπασμένη. Αλλά είμαι ευτυχισμένη όσο μπορώ να ζωγραφίζω»
«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα». Έτσι χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της Φρίντα Κάλο. Ο χαρακτηρισμός ωστόσο θα μπορούσε να αναφέρεται στην ίδια τη ζωγράφο με τα φανταχτερά, πολύχρωμα μεξικάνικα φορέματά της πάνω από ένα σώμα σακατεμένο, γεμάτο πόνο, αλλά και άγρια λαχτάρα για τη ζωή. ‘Αλλοι την χαρακτήρισαν «Αγία της γυναικείας τέχνης». ‘Αλλοι γνωρίζουν κυρίως τη θυελλώδη ερωτική της ζωή, το πάθος της για τον έρωτα της ζωής της, τον Μεξικανό ζωγράφο Ντιέγο Ριβέρα, τον οποίο παντρεύτηκε δύο φορές, αλλά και τους πολλούς εραστές της, άντρες και γυναίκες, ανάμεσα στους οποίους και ο εξόριστος τότε στο Μεξικό Λέον Τρότσκι. Κυρίως όμως, η Φρίντα Κάλο είναι μια από τις σπουδαιότερες ζωγράφους του 20ού αιώνα, η πρώτη ίσως, που τόλμησε να παραβιάσει τους ανδρικούς κανόνες που όριζαν ως τότε την τέχνη και μία από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής της που κατάφερε να ζήσει με τόση ελευθερία και ένταση ξεπερνώντας τον πόνο και την ασθένεια και αποκαλύπτοντας απόλυτα τον εαυτό της μέσα από το έργο της.
Ούτε ο Ντεραίν, ούτε εσύ, ούτε εγώ, κανένας μας δε μπορεί να φτιάξει ένα κεφάλι όπως το φτιάχνει η Φρίντα.
Πάμπλο Πικάσο
Η τέχνη της σίγουρα δεν είναι η τέλεια μέθοδος να ανακαλύψει κανείς τον εαυτό του και, ασχέτως εξωτερικής εμφάνισης να τον κάνει ωραιότερο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Ένα πλησίασμα στον εαυτό μας, σε αυτό που μπορεί να γίνει, στο «όχι ακόμα»τίποτα δε θεωρείται τελειωτικό, όλο κάτι προστίθεταιμια αναζήτηση της φόρμας η οποία, όταν βρεθεί, ανταποκρίνεται στην αισθητική του Γιέιτς: «όλα μεταμορφώνονται, αλλάζουν τελείως. Προκύπτει μια φρικτή ομορφιά.»
Κάρλος Φουέντες, Εικονογραφημένο ημερολόγιο, 1995
Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Η Λίντε Ζάλμπερ διδάκτωρ Ψυχολογίας και ψυχοθεραπεύτρια γεννήθηκε το 1944 στο Τυτζ της Πομερανίας και εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Ειδικότητά της η σχέση ανάμεσα στη ζωή και το έργο ενός καλλιτέχνη. From the 1983 ζωγραφίζει. Συγγραφέας των μονογραφιών: Αναίς Νιν (1992) και Μάρλεν Ντήντριχ (2001) και της βιογραφίας Χίλιες και μία γυναίκες, η ιστορία της Αναίς Νιν. Το βιβλίο της Λου Αντρέας Σαλομέ, η βιογραφία μιας μοιραία γυναίκας, (2005)  κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.
Source : culturenow.gr

Ντίνος Χριστιανόπουλος: "Τα βραβεία σας είναι πολύ ζαχαρωμένα"

Σε προαναγγελθέν (εδώ και δεκαετίες…) φιάσκο κατέληξε η απόπειρα να «τιμηθεί» από το κράτος ο θεσσαλονικιός ποιητής
Πόσο «τιμητικό» είναι να σε βραβεύει το σημερινό ελληνικό κράτος, ταπεινωτικά γονατισμένο από την πολιτική, οικονομική και ηθική χρεοκοπία; Και πόσο διατεθειμένος είναι ένας«στριμμένος άνθρωπος»όπως αυτοχαρακτηρίζεται ο θεσσαλονικιός ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλοςνα γίνει περιστασιακό μιντιακό έκθεμα; Ακόμη κι αν η ξεθωριασμένη στον χάρτη ευρωπαϊκή επαρχία μας ανθούσε πολιτιστικά από τη Γαύδο ως τις Πρέσπες, πάλι ο Χριστιανόπουλος θα έβγαζε περιπαικτικά τη γλώσσα σε κάθε βράβευση. Δικό του έπαθλο είναι η 60ετής σχέση του με τους αναγνώστες και τους διψώντες για την τέχνη. Ωστόσο το κατείχε ήδη, πολύ προτού τον αναζητήσουν στην Ανω Πόλη οι κομίζοντες το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων του υπουργείου Πολιτισμούκαι κατά το λαϊκώς λεγόμενον «φάνε πόρτα»…
«Τι να τους πω τώρα; Γιατί με βραβεύσατε; Δεν το ξέρατε ότι δεν θα δεχόμουν; Το ήξεραν, αλλά κάναν την παλαβή. Σκέφτηκαν ότι μπορεί και να δεχόμουν» σχολίασε ο 82χρονος λογοτέχνης μετά το προαναγγελθέν (εδώ και δεκαετίες) φιάσκο της περασμένης Δευτέρας. Με λόγια δικά του, παραφρασμένα«τι να τα κάνω τα βραβεία σας, είναι πολύ ζαχαρωμένα, ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα…»και λοιπά, γνωστά και με τη μουσική του Διονύση Σαββόπουλου.
By the way, αυτή η μουσική δεν του αρέσει του Χριστιανόπουλου. Απαξιοί γενικώς τη μελοποίηση ποιημάτων. Και δεν σταματά να κατακεραυνώνει όσους ομότεχνους δεν είναι του γούστου του. Πολλοί σήκωσαν τον λίθο του αναθέματος. Ποιος είναι αυτός που κριτικάρει τον Ελύτη, τον Σεφέρη (αμφότεροι νομπελίστεςτυχαίο;), τον Ρίτσο, τον Βασιλικό, την ελληνική ποίηση μετά το ’70 συλλήβδην; λένε. Δεν προσέχουν ότι ζυγίζει το σύνολο ενός έργου«Ο Ρίτσος, με όλες τις φτήνιες που έχει στα γραπτά του, έχει γράψει τον εκπληκτικότερο στίχο που έχω διαβάσει από ποιητή και που λέει: “Ο ουρανός αρχίζει από το ψωμί”».

Οι γάτες, ο Καβάφης και ο Τσιτσάνης
Παιδί του Κατηχητικού μέχρις ότου αμάρτησε εκδίδοντας την πρώτη ποιητική συλλογή του, herΕποχή των ισχνών αγελάδων(1950), πρώην βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης ως το 1965, σχολαστικός επιμελητής εκδόσεων, πολιτιστικός τροχονόμος της πόλης με το περιοδικό «Διαγώνιος» ως το 1983 και τη «Μικρή Πινακοθήκη» («για 25 χρόνια ήμουν δούλος των ζωγράφων»), ο Χριστιανόπουλος έχει ρίξει άγκυρα στη στεριά, σχεδόν αταξίδευτος. Στο Τσινάρι, δίπλα στο κάστρο, παρέα με τις γάτες του, τη μια αγαπησιάρικες, την άλλη ακατάδεκτες.
Ασκητική ζωή, λίγα έσοδα, ένα απερίφραστο «όχι» πριν από χρόνια στην πρόταση να κάνει τα χαρτιά του για να λάβει «λογοτεχνική σύνταξη». Και συνεχής έκθεση: εκδηλώσεις, ομιλίες, εκατοντάδες συνεντεύξεις τον κρατούν ισορροπιστή πάνω στο κύμα της δημοσιότητας.
Πιονιέρος της ομοφυλοφυλικής ποίησηςο ίδιος θα έλεγε απλά «ερωτικής» -, μικρότερος δήλωνε μαθητής του Καβάφη«Αυτός ήταν οπαδός της ηδονής, εγώ είμαι οπαδός της χριστιανικής αγωνίας».Τα καρφιά στο σπίτι του κρατούν γερά δύο μεγάλες φωτογραφίες του Αλεξανδρινού και του Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Χριστιανόπουλος ανέβηκε ακόμη και στο ρεμπέτικο πάλκο για να τραγουδήσει, αντιδιαστέλλοντας τη γνήσια εσωτερική του ανάγκη στην ενοχλητικά ισχνή ερμηνεία του.
The 1979 εναντιώθηκε σε όσα τον μπαρουτιάζουν με το κωδικοποιητικό μανιφέστο «Εναντίον»: τις επιχορηγήσεις, το κράτος, τις εφημερίδες, τις κλίκες, τους κουλτουριάρηδες, τις ιδεολογίες, τις ατομικές φιλοδοξίες. Και, certainly, τις βραβεύσεις:«Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικάκαι κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας».
From the 1998 ο μοναχικός δημιουργός δεν δημοσιεύει ποιήματα. Και αξιώνει«να μη με θέλουν σαν τα μούτρα τους, μόνο και μόνο επειδή μαγαπούνε».
Αφελείς ή ματαιόδοξοι;
Μόλις 21 ετών ήταν το 1981 ο Νίκος Δαββέτας, πρόεδρος της κρατικής επιτροπής που έλαβε την παρακινδυνευμένη απόφαση να βραβεύσει τον Χριστιανόπουλο, όταν δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα. Πού; Στο περιοδικό «Διαγώνιος»! Λέτε να μη γνώριζε τις απόψεις του διευθύνοντος το περιοδικό; Μήπως δεν είχε αντιληφθεί την τροχιά του κειμένου-καταπέλτη «Εναντίον» το οποίο είχε εξαπολυθεί στη δημοσιότητα μόλις δύο χρόνια νωρίτερα; Προς τι λοιπόν η ετεροχρονισμένη εμμονή;
Δύο απαντήσεις υπάρχουν στο εύλογο ερώτημα. Είτε οι βραβεύοντες είναι καλόπιστα αλλά και καταπληκτικά αφελείς, ασυλλόγιστοι, άδολοι οπαδοί, είτε συνειδητά αποφάσισαν να ρίξουν μια ζαριά: να «μείνουν στην Ιστορία» ως οι άνθρωποι που «αυτοί έπεισαν στα γεροντάματα τον Χριστιανόπουλο» να… βραβευθεί. Αν συμβαίνει το πρώτο, έχει καλώςο οπαδισμός τυφλώνει σε γηπεδικές και λογοτεχνικές κερκίδες. Αν όμως συμβαίνει το δεύτερο, οι βραβεύοντες ύψωσαν ένα μικρό άχρηστο λοφάκι ματαιοδοξίας τα χώματα του οποίου τούς καταπλάκωσαν γρήγορα με σχετικό πάταγο στην επικοινωνιακή χώρα των Λωτοφάγων.
Ισως κάτι περισσότερο να είχαν διαβλέψει τα μέλη της προηγούμενης κρατικής επιτροπής, όπως αποκάλυψε τώρα ο ίδιος ο ποιητής«Και πέρσι, με πρόεδρο τον Μαστροδημήτρη, επρότειναν να με βραβεύσουν, αλλά ο άνθρωπος όταν του εξήγησα κατάλαβε και δεν προχώρησε».Μπορεί και να μη ζήλεψαν τα αμφιλεγόμενα εύσημα όσων δήθεν θα έκανανγια ένα σύντομο φεγγάριτον Χριστιανόπουλο τρέχον νόμισμα, νεοελληνιστί «talk of the town».

Σπαράγματα δημόσιου λόγου
* «Από το ‘98 που έχω να γράψω ποιήματα, έχω την εντύπωση ότι τα πήρε ο Θεός και με άφησε έτσι. Και δεν μπορώ να διαμαρτυρηθώ. Ηθελε πια να μου την κόψει την έμπνευση; Να μου την κόψει, βρε αδερφέ!».
* «Η Θεσσαλονίκη ήταν οβρέικια. Ας μην το ξεχνούμε. Αλλά κι η Αθήνα – κάτσε καλά – ήταν αρβανίτικια. Απάνω σε ξένους λαούς χτίστηκε αυτό που λέμε ελληνισμός».
* «Ζω με λιγότερα από 600 ευρώ χωρίς να θέλω πολυτέλειες, αυτοκίνητα και σπίτια. Και με ολίγους παράδες μπορώ και ζω».
* «Η ομοφυλοφιλία είναι μια παθολογία που δεν θεραπεύεται από τους γιατρούς, θεραπεύεται με την αυτογνωσία».
* «Ο Καβάφης είχε πετάξει 180 ποιήματα, που ενώ αυτός τα θεωρούσε σαβούρες, ήρθαν οι φιλόλογοι – η μεγάλη μάστιγα της νεοελληνικής λογοτεχνίας –, τα βρήκαν πολύ σπουδαία και τα πρόσθεσαν μαζί με τα καλά».
Source : tovima.gr