Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι η ερωτική λογοτεχνία, έπειτα από αρκετά χρόνια που βρισκόταν στον πάγο, έχει πάρει τα πάνω της.
Την αρχή έκαναν οι εκδόσεις Μεταίχμιο, επανεκδίδοντας μερικά από τα αριστουργήματα του είδους. Ακολούθησαν οι εκδόσεις Πατάκη, που με το “Πενήντα Αποχρώσεις Του Γκρι”, έκαναν την επιτυχία της χρονιάς που φεύγει, για να ολοκληρώσουν τον κύκλο οι εκδόσεις Τουλίπα και η τριλογία “Crossfire”.

 Και ενώ όλοι οι υπόλοιποι εκδοτικοί αναζητούν το βιβλίο εκείνο που θα μπορέσει να κάνει την διαφορά και να ξεχωρίσει, ώστε να γίνει το απόλυτο αναγνωστικό φετίχ, οι εκδόσεις Λιβάνη έρχονται με τη σειρά τους να μας παρουσιάσουν το πρώτο βιβλίο της τριλογίας “Ογδόντα Ημέρες”, δημιούργημα δύο πολύ διάσημων όπως λέγεται συγγραφέων, οι οποίοι κρύβουν την ταυτότητα και τις συνδυασμένες τους προσπάθειες, πίσω από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, Vina Jackson.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την ζωή της Σάμερ Ζάχοβα ή για να είμαστε πιο ακριβείς, γύρω από την σεξουαλική της ζωή και ταυτότητα, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει, ποια πραγματικά είναι και τι είναι αυτό που αποζητά, ώστε να αισθανθεί ολοκληρωμένη. Η σχέση της με τον Ντάρεν, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που χρειάζεται και έτσι, αποφασίζει να τον αφήσει. Αυτό που δεν εγκαταλείπει όμως ποτέ, είναι το βιολί της και η μουσική που βγαίνει από αυτό, κάτι που την φέρνει στην έκταση εκείνη που θα ήθελε να την οδηγήσει και μια ερωτική σχέση. Τότε είναι που εμφανίζεται ο Ντόμινικ, ένας γοητευτικός άντρας που έχει τις δικές του εμμονές και ανάγκες, ο οποίος γοητεύεται από την Σάμερ που του γίνεται εμμονή. Όταν το βιολί της Σάμερ καταστρέφεται, ο Ντόμινικ, προσφέρεται να το αντικαταστήσει με αντάλλαγμα, ένα κονσέρτο μόνο για εκείνον, κάτι που η Σάμερ δέχεται χωρίς σκέψη. Τότε είναι που ανάμεσά τους ξεκινά ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να τους οδηγήσει αμφότερους στα άκρα καθώς, η απόλαυση και η ικανοποίηση, δεν έρχονται χωρίς κόστος στην τόσο παράξενη και ιδιόμορφη σχέση τους.

Πριν πω περισσότερα, θα πρέπει να τονίσω ότι το “Ογδόντα Ημέρες”, δεν είναι ένα ανάγνωσμα για όλους. Η αισθητική και η φιλοσοφία του, παραπέμπουν σε εκείνη του Μαρκήσιου Ντε Σαντ γι’ αυτό, όσοι τον έχετε διαβάσει και σοκαριστήκατε από την γραφή του, καλύτερα να επιλέξετε κάτι άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους υπέρμετρα ρομαντικούς που δεν μπορούν να δεχτούν την σκοτεινή πλευρά της σεξουαλικής φύσης του ανθρώπου, δεν την κατανοούν και δεν την καταλαβαίνουν, όχι απλά γιατί δεν τους ταιριάζει αλλά, γιατί αρνούνται να δεχτούν ότι για μερικούς ανθρώπους, αυτή είναι η αλήθεια της καθημερινότητάς τους. Κακά τα ψέματα… το βιβλίο μιλάει για τον φετιχισμό και τον ορισμό της υποταγής και άσχετα από το ότι, όσον αφορά το περιγραφικό σκέλος, δεν καταφεύγει σε προκλητικές ακρότητες, είναι σε θέση να σοκάρει έναν πιο συντηρητικό αναγνώστη. Προς θεού, δεν εννοώ ότι πρέπει να είσαι χαλαρών ηθών για να σου αρέσει αλλά, όπως και να το κάνουμε, πρέπει να είσαι αυτό που λένε, open minded.

Η σχέση της Σάμερ και τον Ντόμινικ, κάθε άλλο παρά συμβατική είναι. Besides, σκοπός των συγγραφέων δεν είναι να εξερευνήσουν τόσο τα συναισθηματικά κίνητρα κι ερεθίσματά τους αλλά, την σκοτεινή μεριά της ανθρώπινης φύσης και σεξουαλικότητας, μάρτυρας των οποίων είναι και οι ίδιοι. Και οι δυο τους, κυριεύονται από ένστικτα τα οποία είναι πάνω από αυτούς αναζητώντας μια μορφή ηδονής που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υποταγή αλλά και τον πόνο. Αλλά όσον αφορά το μεταξύ τους παιχνίδι, η σχέση τους, είναι δούνε και λαβείν, μέχρι την στιγμή τουλάχιστον που το να προκαλέσουν ο ένας τον άλλον οδηγώντας τον στα άκρα, τους κατευθύνει σταδιακά στο χείλος του γκρεμού. Όμως στο επίκεντρο βρίσκεται κατ’ εξοχήν η Σάμερ, η οποία είναι λιγότερο συνειδητοποιημένη από τον Ντόμινικ, πιο πρόθυμη να φτάσει στα άκρα, ρισκάροντας ακόμα και την ίδια την πνευματικότητά της και την ψυχική της ισορροπία. Φτάνει στα όριά της και δεν διστάζει να τα ξεπεράσει μάλιστα, στην προσπάθειά της να κατανοήσει ποια πραγματικά είναι και τελικά αναρωτιέμαι… αυτό οφείλεται στην αδυναμία της να ελέγξει τα πάθη της ή στην αστείρευτη τόλμη της που ασυνείδητα την οδηγεί στο να δοκιμάσει τα πάντα, προκειμένου να απορρίψει ότι δεν της ταιριάζει;

Κατά την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, προσπαθούσα να αποφασίσω αν τελικά, μου άρεσε ή όχι. Ολοκληρώνοντάς το κατέληξα στο συμπέρασμα πως ναι, μου άρεσε και μάλιστα ιδιαιτέρως, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Το ψυχολογικό προφίλ των κεντρικών χαρακτήρων αν και ακραίο, δεν είναι μη ρεαλιστικό, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η καθημερινότητα, είναι ίδια με τη δική τους και δεν μπορούμε να τους ακυρώνουμε. On the other, η αφήγηση γίνεται με τέτοιον τρόπο που έχουμε τη δυνατότητα, σε ένα πρωτοπρόσωπο επίπεδο αφήγησης να δούμε, τόσο την οπτική της ίδιας της Σάμερ, κατανοώντας σε βάθος τα συναισθήματά της και τους λόγους των αποφάσεών της, όσο και ένα τριτοπρόσωπο επίπεδο, που μας επιτρέπει να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα των γεγονότων, πως αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις οι περιφερειακοί χαρακτήρες, ο ίδιος ο Ντόμινικ και οι απλοί παρατηρητές, βλέποντας ουσιαστικά την ίδια κατάσταση, μέσα από διαφορετικά και πολλαπλά πρίσματα, όπως ακριβώς στην πραγματική ζωή.

Η ροή της αφήγησης είναι σταθερά ανοδική, με σημεία κορύφωσης και χαλάρωσης, εξισορροπώντας έτσι το σύνολο ώστε να διατηρεί μεν κάποια στοιχεία προκλητικότητας, χωρίς ωστόσο να αγγίζει τα όρια του πρόστυχου, προκαλώντας τα όρια του αναγνώστη, σεβόμενη προφανώς το γεγονός ότι δεν θα είναι όλοι όσοι πέσει στα χέρια τους εξίσου ανοιχτόμυαλοι. Η γραφή των συγγραφέων διακρίνεται από μια αδιαμφισβήτητη δυναμική, που συναρπάζει και σε καθηλώνει από την πρώτη, μέχρι και την τελευταία γραμμή. Η παθιασμένη με την μουσική Σάμερ και ο τρόπος που αυτή την κυριεύει και κατευθύνει τα βαθύτερα ένστικτά της, είναι τουλάχιστον γοητευτικός, όπως και ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να αναδυθεί η σκοτεινή πλευρά του καταλυτικού πάθους και της ανάγκης μερικές φορές, ορισμένων ανθρώπων, να κάνουν την ηθική, συναισθηματική και σεξουαλική υπέρβαση, προκειμένου να φτάσουν στα όρια της απόλαυσης, έστω κι αν ρισκάρουν ακροβατώντας πάνω σε μια πολύ λεπτή και ακαθόριστη διαχωριστή γραμμή. Αν μη τι άλλο, ένα μυθιστόρημα έκπληξη.

Από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Source : culturenow.gr

The Benaki Museum presents the exhibition in the main building "Balkan Wars 1912-1913 – The beginning of the Greek twentieth century”. The exhibition will be presented by 12 December 2012 until 10 February 2013. The opening will take place on 10 December 2012.

More information:

The historical exhibition The beginning of the Greek twentieth century: Balkan Wars, 1912-1913 consists of rare photographs, relevant archival material and historical relics, which aim at projecting the war of the Greeks and Greece the 1912-1913, highlighting mainly the patriotic effort together with the anguish that it contained.

Through anecdotal material relating to the fallen volunteers of the wars 1912-1922, the sensitive concept of war offering and sacrifice is mapped. End, a special section of the exhibition presents the city of Thessaloniki during the Balkan Wars.

Η Sony Pictures Animation και η Feelgood παρουσιάζει σε 3D το «Ξενοδοχείο για Τέρατα» που θα κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες την Thursday 6 December 2012.

Ξενοδοχείο για Τέρατα
Εκεί που τα τέρατα πάνε για να χαλαρώσουν
or
Αν είσαι Τέρας, διάβαινε!

Η Sony Pictures Animation μας ανοίγει τις πόρτες του πιο καλά κρυμμένου ξενοδοχείου όλων των εποχών, εκεί όπου οι όροι φιλοξενίας και τουρισμού έχουν αντιστραφεί και ένας κοινός θνητός είναι κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτος. «Το Ξενοδοχείο για Τέρατα» διευθύνει ο Δράκουλας, ένα αληθινό τέρας ευγενείας, ο οποίος προσπαθεί με νύχια και δόντια (είναι άλλωστε προικισμένος και στις δύο κατηγορίες) να εξασφαλίσει για τον Φρανκεστάιν, την Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, τον Λυκάνθρωπο και άλλα μυθικά τέρατα του σινεμά πολύτιμες στιγμές ηρεμίας, μακριά από το αφόρητο και επικίνδυνο ανθρώπινο είδος.

Την αστεία και πρωτότυπη αυτή ιστορία σκηνοθετεί ένα από τα πρωτοπόρα και υποσχόμενα μυαλά στον χώρο του animation, o Genndy Tartakovksy, who, όπως και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας του, αποδεικνύεται ένας αξέχαστος οικοδεσπότης.  Η ευφάνταστη σκηνοθεσία, η αξιοποίηση των χαρακτήρων μέσα από το εντυπωσιακό 3D, οι καλοδουλεμένες κωμικές λεπτομέρειες και η φροντίδα να μην χαθεί ούτε στιγμή ο ρυθμός των σπαρταριστών διαλόγων προσφέρουν εκτός από μια συναρπαστική τρισδιάστατη κωμωδία για όλη την οικογένεια, μια μοναδική εμπειρία που θα αλλάξει τη γνώμη μας για τον Δράκουλα, τους φίλους τους, αλλά και για τις δυνατότητες του animation.

Σύνοψη
Καλώς ήλθατε στο “Ξενοδοχείο για Τέρατα”, το πολυτελές θέρετρο του Δράκουλα, όπου τα τέρατα και οι οικογένειές τους μπορούν να ξεδώσουν ελεύθερα, μακριά από την ανεπιθύμητη ανθρώπινη παρουσία.  Ο Δράκουλας έχει καλέσει για ένα Σαββατοκύριακο μερικά από τα πιο διάσημα τέρατα του κόσμου, τον Φράνκεσταϊν και τη Νύφη του, τη Μούμια, τον Αόρατο Άνθρωπο, μια οικογένεια λυκανθρώπων και πολλούς άλλους για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα 118α γενέθλια της κόρης του Μέιβις. Για τον Δράκουλα, η φιλοξενία όλων αυτών των θρυλικών τεράτων κάθε άλλο παρά πρόβλημα είναι. Nevertheless, το ιδανικό αυτό σκηνικό κινδυνεύει να καταρρεύσει εξαιτίας της παρουσίας ενός κοινού θνητού, ο οποίος ανακαλύπτει εντελώς τυχαία το θέρετρο και ξετρελαίνεται με την Μέιβις.

Source : culturenow.gr

The French director of the film "Body to Body", of a love story in a time of crisis, it talks about its contradictions and the golden ratio between quality and commercialism

"Don't call me an artist!» shouts Jacques Audiard. "It's a very difficult word and I can't define it. For’ that's why I prefer the term “creative”, word more tangible and specific. The creator constructs something, what exactly does the artist do?;». Writer Craig Ferguson and I sit in a room at the Carlton Hotel in Cannes a few days after the world premiere of Audiard's latest film Body to Body last May. There the wonderful Marion Cotillard plays a whale trainer who loses her legs after an accident but finds the will to live again after meeting a lonely sidewalk boxer (Matias Senerts), who circulates on the French Riviera with his minor son.
Although the term "artist" does not like Odyar, "Body to Body" is an artistic film. I point out to him that at the press conference the day before he had referred to cinema using the phrase "art form". "You're right," he replies immediately. "What should I do?, I am full of contradictions! But when I hear them call me a poet… what can i say; I'm not a poet. Rimbaud and Verlaine were poets, me not".
For "Body to Body" Odyar and Ferguson used many scattered ideas from the latter's collection of short stories. "I was interested in telling a love story in a crisis situation," says Jacques Audiard, whose previous film, "The Prophet", liked it a lot in Greece. "Crisis at all levels, not only the economic one. People who eat from the garbage, people who have lost their legs, children growing up without a family. In the novel “They kill the horses when they get old” of Horace McCoy, which refers to the period of the great crisis of '29, people had to dance themselves to the death in order to survive. Today they will have to fight until the end on the road. But they still kill the horses when they get old, it is not so; In a crisis man's only weapon is his physical strength. In a crisis instinct again prevails".
For Jacques Audiard cinema is a very democratic art but it still remains an industry. A film critic he holds in high esteem once told him that there are two doors you can walk through to enter the world of cinema: one big and pop and one small, better quality. "The ideal is to enter a little bit of both. You have to think about the audience when you write, not just yourself.  For me, fer’ they said, when you decide to end a tragic movie with a tragedy, you suffer from a lack of imagination".

When & where:
The movie "Body to Body" is shown in theaters from 29 November distributed by Seven Films.

Source : tovima.gr