The German poet who published a poem about Greece in the newspaper "Die Zeit" talks about the new European climate
"Good political luck," Durss Greenbein wished me on the other end of the phone line at the end of our two-hour conversation, which took place two 24 hours before the June 17 election. The 49-year-old multi-award-winning German poet and writer, one of the most important "voices" of his country after reunification, is of particular interest to our country: not only has he translated works of Ancient Greek Literature but he was also one of the seven fellow artists who responded to the recent call of the newspaper "Die Zeit" by writing a poem (the "Ekloge") for Greece.
Mr. Greenbein, I say let's start with your recent poem about Greece in the newspaper "Die Zeit". It works, truth, the inspiration on demand;
"I confess that this is not the way I work. Neither poetry nor any other form of intellectual and artistic expression is good to be produced to order. However, in recent years I have often been asked to write something as a comment or as a reaction either to politics or to the wider social reality, in everything that happens around us. Most of the time I refuse. I am not Bertolt Brecht…».
In this case, why did you accept?;
"All seven poets who responded to the newspaper's invitation share a common interest in Greek history. I personally felt that I had a certain duty towards Greek culture, not only in the ancient but also in the modern. So within this framework I was convinced to do it. Είχε βέβαια και μια σατιρική πτυχή όλο αυτό…».
Ποιος ήταν αλήθεια ο σκοπός σας με αυτό το ποίημα; Ενα σχόλιο, let's say, στο ελληνικό ζήτημα;
«Κοιτάξτε, βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση αρκετά σύνθετη. A poet, a spiritual man, it is certainly in favor of Greece. The ordinary taxpayer, Nevertheless, the head of the family, he probably sees things a little differently. He feels that he should give more and more money for Greece, for the European South to say better, and even in a case with doubtful results. I myself am in favor of human solidarity, I don't believe so much in terms like productivity growth, fiscal discipline or the need for violent reforms. I think the problem would be better solved or even handled differently…».
That is, how;
“I would not be opposed to the establishment of a special tax for the South. We Germans have the experience of Reunification which, I think so, could be applied in this case to North relations – South. There are differences in culture, but if one wants to have hopes of success, must handle the matter with the same patience and generosity that prevailed in the relationship between West and East Germany at the time of Reunification. Even now the taxpayer in my country has to pay a sum for the reconstruction of Germany. This was accepted by the Germans without a problem until now. Only recently have objections been raised because there are now areas in the West that are objectively poorer than the East…».
And you say that a possible tax for the European South would be more easily accepted;
"I'm not saying he would be more easily accepted, I say that I personally find it more efficient. It is my political belief, if you want. I feel the strengthening of the South as a debt of the North, but I prefer it in the form of free sponsorship. Undoubtedly, we rely heavily on the South. In Spain, in Italy, in Greece we escape in the summer after a winter of hard work. We like to go on holiday to the other half of Europe where the climate and lifestyle are different. We need diversity and this is what we must promote. It took me several years to realize that the monetary union idea might not be such a good idea after all…».
From what point of view;
"And from aesthetics. The euro is the ugliest currency we've ever had, national coins were more tasteful… Jokes aside though, I think this was all wrong. Until recently I had a more idealistic view. I thought that as long as there was money and it flowed, that was good. Now I believe that all this money may have ended up hurting the countries of the South. The situation is more or less similar to,what happens in big city families. The second generation finds everything ready and then loses all motivation for initiative, creation, development of economic activity. My peers in West Germany experienced something like this: they had plenty of support and didn't need to do much on their own. Coming from the East, I did not know this. I had no money at all, I had to struggle alone to build something from scratch…».
So you believe in the "lazy" Southern European theory;
"I deeply believe that the Greeks are a dignified and proud people. From now on, it seems that with the advent of the euro, a new type of consumer was created in the South. With the easiest way to get loans developed, your country became over-indebted because consumption went up too much and that's something the northern countries benefited from. They gave loans, so that Southerners could buy goods. Now that's over, except that the Greeks did not take care to develop their own production, nor the service sector. All they did was invest in construction companies or real estate. I saw this with my own eyes some years ago, during his Olympic preparations 2004. Now we see that the Olympic properties remain unfortunately underutilized… The negative consequences of dependence on the flow of the euro were not immediately perceived because it was perceived to be in everyone's interest. Now the money tap is closed, the banks are screaming… Unfortunately, that's not all…».
But what else?;
"The main problem is that relations between peoples are being poisoned. National envy is on the rise and I find that appalling… After all, it's probably not a good idea to lend money to friends…».
So you are against the euro…
"I am in favor of the political union of Europe. I believe in a Europe without borders, which will enhance diversity and cultural exchanges. This I consider essential and constructive and not to push for reforms which are probably not only terribly difficult to implement but also their results are dubious…».
However, monetary union was not a step in the direction of wider integration;
"The truth is that there was one “entanglement” of economies, a mix, and that was a good idea. Cat’ αυτόν τον τρόπο παραμερίστηκε ο κίνδυνος πολεμικών συρράξεων στην Ευρώπη και όλοι πιστεύαμε ότι αυτό ήταν ένα ενδεχόμενο που είχαμε αφήσει οριστικά πλέον πίσω μας. Τώρα όμως βλέπουμε καθαρά τους κινδύνους που έχουν προκύψει. Το ευρώ διασπά, φέρνει αντιμέτωπα τα έθνη. Νομίζω ότι η άμεση βοήθεια από τη μια χώρα στην άλλη, χωρίς την παρέμβαση των Βρυξελλών, θα ήταν πιο αποτελεσματική. Ενα σχέδιο Μάρσαλ, let's say. Εχω δε την εντύπωση ότι η Γερμανία έχει βρεθεί στο στόχαστρο άδικα…».
Τι εννοείτε;
«Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί οι Γερμανοί έχουν τόσο κακό όνομα στην Ελλάδα αφού πραγματικά υπεύθυνο είναι αυτό το γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό σύστημα των Βρυξελλών. Για μεγάλο διάστημα μάλιστα οι Γερμανοί ήταν εγγυητές της καλής εξέλιξης της Ελλάδας, άλλες ήταν οι χώρες που επιζητούσαν την εγκατάλειψή της. Είναι άδικο να παρουσιάζεται η Γερμανία ως εχθρός…».
Υπάρχουν φορές όμως που ακούγονται πράγματα τα οποία προκαλούν την ελληνική κοινή γνώμη. Για τις δηλώσεις του κ. Σόιμπλε, let's say, λίγο πριν από τις εκλογές τι λέτε;
«Ηταν ατυχείς, πράγματι. Επρόκειτο για κατάφωρη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό. Καταλαβαίνω ότι έθιξαν τους Ελληνες στην υπερηφάνεια και στην ισχυρή αίσθηση ανεξαρτησίας που διαθέτουν. Και εγώ αν ήμουν Ελληνας θα με ενοχλούσε αυτό…».
Θα λέγατε ότι υπάρχει ανθελληνικό κλίμα αυτή τη στιγμή στη Γερμανία;
«Μεταξύ ορισμένων ανόητων μόνο. From now on, ο κίτρινος Τύπος, or “Bild” for example, καλλιεργεί πράγματι ένα κλίμα που δεν βοηθά στις καλές σχέσεις. Η αλήθεια είναι πως υπάρχει ο φόβος ότι η διάσωση του Νότου είναι μια ιστορία που κοστίζει όλο και πιο ακριβά. Προσωπικά θεωρώ πως η ανάγκη για ανταλλαγή ενημέρωσης ανάμεσα στις δύο χώρες είναι πιο αναγκαία από ποτέ και απορώ που δεν γίνεται στον βαθμό που χρειάζεται…».
That is;
«Για μένα θα ήταν πολύ χρήσιμο να υπάρξει ένα “δίκτυο” ανταλλαγής ανάμεσα σε πνευματικούς ανθρώπους, καθηγητές πανεπιστημίων και έγκριτους δημοσιογράφους των δύο χωρών έτσι ώστε η κοινή γνώμη τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελλάδα να ενημερωθεί αντικειμενικά και νηφάλια σε όλα τα επίπεδα… Χωρίς εξάρσεις, χωρίς κορόνες, χωρίς δόλο. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στα πανεπιστήμια, παντού. Πάνω απ’ όλα είμαστε λαοί φίλοι και σύμμαχοι…».
Η Ιστορία προειδοποιεί…
Ο Ντουρς Γκρινμπάιν ακούγεται εντυπωσιακά ενημερωμένος για τα καθ’ ημάς: γνωρίζει τα ονόματα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων και των αρχηγών τους, ρωτά με αγωνία για το ενδεχόμενο κοινωνικών αναταραχών στη χώρα μας εξαιτίας της όξυνσης της οικονομικής κρίσης, αλλά παρ’ όλα αυτά πιστεύει ότι θα ήταν σκόπιμο να αναπτυχθεί ένα διμερές «δίκτυο» ανταλλαγής πληροφόρησης με σκοπό την καλύτερη ενημέρωση της κοινής γνώμης τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία. Ο ίδιος ελπίζει να επιστρέψει σύντομα στη χώρα μας. Η προγραμματισμένη διάλεξή του πριν από μερικούς μήνες στο πλαίσιο του Megaron Plus ακυρώθηκε για πρακτικούς, όπως εξηγεί, λόγους αλλά ευελπιστεί ότι σύντομα θα έχει την ευκαιρία να συναντηθεί με το ελληνικό κοινό…
Fri.’ όλο που, as it says, δεν ξέρει καλά το κομματικό τοπίο στην Ελλάδα, ο Γκρινμπάιν σχολιάζει την ενίσχυση της ακροδεξιάς στη χώρα μας. «Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πόσο αριστεροί είναι οι αριστεροί και πόσο δεξιοί είναι οι δεξιοί» λέει. «Ολα αυτά είναι ασαφή. Ωστόσο δεν βλέπω να υπάρχει ένα μιλιταριστικό κίνημα το οποίο πραγματικά θα μπορούσε να οδηγήσει σε δικτατορία. Ακούει κανείς εμπρηστικές φωνές, αλλά τίποτε περισσότερο. Πιστεύω ότι όντως οι άνθρωποι κάτι έχουν μάθει από την Ιστορία τους, αλλά δεν ξέρω αν έχουν μάθει το σωστό. However, η προειδοποίηση της Ιστορίας είναι πολύ έντονη στα κόκαλά τους και γι’ αυτό είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να αφήσουν να έρθει μια δικτατορία. Είναι άλλωστε και ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους κανείς δεν θέλει να απομακρύνει την Ελλάδα από την ομπρέλα σωτηρίας…».
Πότε και πού:
Τίτλοι του Ντουρς Γκρινμπάιν που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά: «Ο Αστρονόμος» (Μικρή Αρκτος, 2012), «Του χιονιού ή ο Ντεκάρτ στη Γερμανία» (Κέδρος, 2007), «Απομακρυσμένη επιγραφή» (Υπερίων, 1997)
Source : tovima.gr
