I tried to distinguish from the difference in their presentation, the importance they had on the particular level of stairs.
Αναρωτήθηκα ποιά ήταν η διαφορετικότητα τους με την ανάγκη συνύπαρξής εδώ στο πρώτο πλατύσκαλο μετά από τρία σκαλοπάτια και με αντίθετη κατεύθυνση το ένα από το άλλο, σαν να ήθελαν γυρισμένη την πλάτη τους.
Το δίλημμα μου με τον ιστό που απλώνονταν στα πέλματα επιδιώκοντας την αδράνεια του βηματισμού μου, που προσπαθούσε να με εμποδίσει, was growing up.
Ήταν έντονο το συναίσθημα της ανυπομονησίας μου ν’ I discovered what I was looking for. Μου χάριζε έτσι την ανάλογη αποφασιστικότητα για να στραφώ βηματίζοντας προς το διάδρομο στα δεξιά μου, where as I got closer, έπαιρνε το χρωματισμό που ήθελε να έχει στα μάτια μου.
Vibrations, I thought.
Ενεργειακές δονήσεις από χρονικές παλμικές συχνότητες θα δημιουργήσουν διαγράμματα με τον ανάλογο χρωματισμό, προσπαθώντας να μου αποκαλύψουν ένα μέρος απ’ αυτό που αναζητούσα.
Ο διάδρομος που είχα αποφασίσει να διανύσω σε μια προσπάθεια αποκάλυψης του λόγου ύπαρξης του, ήταν στρωμένος με πλάκες γαλάζιες κι αρμούς που φωσφόριζαν δίνοντας την εντύπωση, ότι η κάθε πλακά του διάδρομου είναι ανεξάρτητη η μια από την άλλη.
Ίσως με αυτό το τρόπο ήθελαν στη ματιά μου να δώσουν μια ερμηνεία, ότι το κάθε πάτημα μου, it had some separate significance from that of the simple corridor.
To the right I could see a door that did not touch the corridor, as independent from everything I was going through.
All as separate, but they were showing one.
Like a series of events dependent on each other to reveal the final result.
It was half open with lighting inside as well, that I could barely distinguish the colors.
I gently pushed it open, προσπάθησα να διακρίνω κάτι που θα έπρεπε να προσέξω στο εσωτερικό του προστατευόμενου χώρου.
Η ματιά μου έπεσε πάνω σε μια μορφή που έστεκε όρθια με γυρισμένη την πλάτη σε εμένα σαν ν’ απέφευγε την αποκάλυψη του προσώπου της.
Αυτό που μου επέτρεπε να υποθέσω στην προσωρινή σκέψη μου, ήταν ότι ήθελε να προσέξω την παρουσία της γνωρίζοντας ότι αγνοώ την αλήθεια της.
He urged me to sharpen my attention by acknowledging my ignorance.
– In a village somewhere once upon a time, I heard her starting to tell me.
– Υπήρχε μια σπηλιά όπου όλοι όσοι είχαν κάποιο σοβαρό πρόβλημα μπορούσαν να επισκεφτούν και αναφέροντας το πρόβλημα τους, λάβαιναν μια απάντηση για την επίλυση του με σωφροσύνη. Everyone heard a voice, μα ποτέ κανείς δεν είχε δει το πρόσωπο που τους μιλούσε. Ήξεραν πως κάποιος ζούσε μέσα εκεί και φρόντιζαν καθημερινά να του πηγαίνουν τροφή για την επιβίωση του, respecting his advice.
Κάποια ημέρα μαζευτήκαν όλοι όσοι είχαν συμβουλευτεί την φωνή του στην πλατεία και με πρόφαση το ενδιαφέρον τους – for the existence of this man – αποφάσισαν να λύσουν την περιέργεια τους για την όψη του. Μαζεύτηκαν όλοι έξω από την σπηλιά ζητώντας του να φανεί και να τον ασπαστούν για το καλό που τους είχε κάνει. The caveman did not deny them, όπως δεν του είχε αρνηθεί ν’ ακούει το κάθε πρόβλημα τους με υπομονή όταν πήγαιναν να το συμβουλευτούν. Όταν φάνηκε στην είσοδο της σπηλιάς όλοι γύρισαν τα πρόσωπα τους αλλού αποφεύγοντας την ασχήμια του κι έφυγαν απογοητευμένοι για αυτό που αντίκρισαν. Ο άνθρωπος αυτός γνωρίζοντας από πριν την αντίδραση τους μπήκε ξανά με ηρεμία μέσα στη σπηλιά χωρίς να είναι έκπληκτος. He knew each of them individually, αφού του είχαν εκμυστηρευτεί πολλά περισσότερα από όσα θα του έλεγαν αν δεν άκουγαν μόνο την φωνή του.
Τους ήξερε πολύ περισσότερο από ότι οι ίδιοι τον εαυτό τους, since his only occupation was them, έχοντας λυμένο το πρόβλημα της δική του επιβίωσης.
Έτσι περίμενε υπομονετικά το τέλος του χωρίς να διαμαρτυρηθεί για την αντίδραση που είχαν. Μη επισκεπτόμενοι ποια την σπηλιά για να τον συμβουλευτούν, μα και χωρίς τροφή για να ζήσει.
Η σιωπή της μου δήλωσε ότι είχε ολοκληρώσει αυτό που ήθελε να ακούσω επιμένοντας να κρύβει το πρόσωπο της και προκαλώντας με να κάνω τις δικές μου σκέψεις.
Κάποιες φορές εμπιστευόμενοι περισσότερο τις αισθήσεις μας αποκλείουμε την επαφή με το βαθύτερο που σου προσφέρει το συναίσθημα.
Το αίσθημα έχοντας πάντα την ενδιάμεση διαδρομή που καταλήγει στην διέγερση του συναισθήματος κάποιες φορές φέρνει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που του αναλογούν.
Η λογική στην προσπάθεια της να ισορροπήσει την θεμιτή πραγματικότητα αποτυγχάνει σαν ενδιάμεσος παράγοντας σωστών συμπερασμάτων διαστρεβλώνοντας την αλήθεια.
Δεν γνώριζα αν το πρόσωπο της μορφής αυτής ήταν άσχημο η όμορφο, μα με κάποιο τρόπο μου είχε αποκαλύψει ότι η κάθε αίσθηση είχε ξεχωριστή σημασία.
That perhaps the most useful thing is to balance them with each other, rather than allowing one to prevail over the other.
In this search I had decided through this woman's gaze, I definitely had to not jump to conclusions.
Σαν συλλέκτης να μαζέψω ότι θα μου δινόταν και αφού τα εκθέσω κάπου όλα μαζί, να δώσω όλη την προσοχή μου και καταλήξω στην αλήθεια που διακρίνω.

I stood a little longer hoping that I would find something more in this room to aid my search.
Out of the corner of my eye and turning my body to leave, I noticed her sideways glance.
He had heard me, he had smelled me , μα δεν με είχε δει και αφού της ήταν αδύνατο να με ακουμπήσει ή να με γευτεί, δεν αντιστάθηκε στο πειρασμό να ρίξει μια λοξή ματιά.
The balance of the senses, have their own distinct degree of difficulty, even in conceptual entities.
Everything that is produced by us, είναι ευάλωτο έχοντας αδυναμίες και προδίδουν έτσι, ότι προέρχεται ως δημιούργημα του ανθρώπινου νου.
Η επιστροφή στο πλατύσκαλο δεν μου έδωσε πολλά περιθώρια σκέψης καθώς παρατηρούσα εντυπωσιασμένος τις πλάκες κάτω από τα πόδια μου να πάλλονται, λες και αισθανόντουσαν την παρουσία του κάθε βήματός μου και ταλαντεύονταν ίσως προσπαθώντας να ισορροπήσουν το φορτίο μου.

Charalambos Bastas
Research writer