Archives par mot-clé : Δημήτρης Μητροπάνος

«Κλαίει απόψε η γειτονιά» στο τελευταίο αντίο

Συγγενείς και φίλοι θα τον αποχαιρετήσουν στις 2 το μεσημέρι στο ΑΝεκροταφείο

«Τα τραγούδια είναι δημιούργημα των συνθετών και των στιχουργών. Δικαιωματικά τους ανήκει η εξουσία»
Ολη η Ελλάδα «μένα παράπονο» και «μένα χαμόγελο πικρό» αποχαιρετά σήμερα τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον αναντικατάστατο στυλοβάτη του λαϊκού τραγουδιού, τον αυθεντικό άνθρωπο, τον αληθινό άνδρα.
Από τις 10 το πρωί η σορός του βρίσκεται στο παρεκκλήσι του ΑΝεκροταφείου για όσους επιθυμούν να τον αποχαιρετήσουν, να τον ευχαριστήσουν για όσα πρόσφερε, να του αφήσουν ένα λουλούδι, να του δείξουν πως τον θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο.

Δυστυχώς σαυτήν τη μάζωξη ο Μητροπάνος θα είναι πρωταγωνιστής, αλλά δεν θα τραγουδήσειΠόσο περίεργο ακούγεται όλο αυτό; Γιατί στη συνείδηση του κάθε Ελληνα Μητροπάνος και τραγούδι πάνε πάντα μαζί. Κι έτσι θα συνεχίσει να είναι, ακόμη κι αν λείπει η φυσική του παρουσία
Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί στις 2 το μεσημέρι. Εκεί η οικογένεια του τραγουδιστή, οι συγγενείς, οι φίλοι θα του πουν το τελευταίο αντίο. Ενα «αντίο» για έναν άνθρωπο που τίμησε το όνομά του, την τέχνη του αλλά και την πατρίδα του, αφού μέσα από τη δωρική φωνή του η Ελλάδα ταξίδεψε σολόκληρο τον κόσμο. Η οικογένειά του παρακαλεί αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν για την ενίσχυση του Κέντρου Υποδοχής Αλληλεγγύης Ιδρύματος Αστέγων στην Εθνική Τράπεζα, στον λογαριασμό 064/48000015.


ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
«Εγώ όταν ξεκίνησα, τα τραγούδια υπήρχαν στον δρόμο»

Στον Δημήτρη Μητροπάνο δεν άρεσαν ιδιαίτερα οι συνεντεύξεις. Ειδικά εκείνες που γίνονται αναγκαστικά στο πλαίσιο της προώθησης μιας δουλειάς. Pour’ αυτό και στις σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις του ήταν λιγομίλητος, φειδωλός στα λόγια. Αντιθέτως απολάμβανε ιδιαίτερα τις συζητήσεις με ανθρώπους που ένιωθε ότι μπορούσε να επικοινωνήσει. Εκεί, ανοιγόταν και μιλούσε από καρδιάς, διατυπώνοντας με πάθος τις απόψεις του χωρίς υπεκφυγές. Και φυσικά ο Δημήτρης Μητροπάνος ήταν πάντα ο κατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσει για το ελληνικό τραγούδι, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του. Παραθέτουμε λοιπόν κάποιες δηλώσεις που είχε κάνει σε συνεντεύξεις του.

«Εδώ και 15 χρόνια δεν υπάρχουν τραγούδια γιατί οι δημιουργοί είναι αυτοί που σίγησαν. Τραγουδιστές έχουμε και πολύ καλούς. Αλλά δεν έχουμε δημιουργούς. Τα σημερινά παιδιά είναι δυστυχή, γιατί ψάχνουν με το τσιγκέλι να βρουν καλά τραγούδια. Εγώ όταν ξεκίνησα, τα τραγούδια υπήρχαν στον δρόμο…».

«Τα τραγούδια είναι δημιούργημα των συνθετών και των στιχουργών. Δικαιωματικά τους ανήκει η εξουσία. Οταν είχαν τον πρώτο λόγο οι συνθέτες, σαφώς τα πράγματα ήταν καλύτερα για το ελληνικό τραγούδι. Από ένα σημείο και μετά οι εταιρείες βρήκαν βολικό να κάνουν απόλυτους πρωταγωνιστές εμάς τους τραγουδιστές, οι τραγουδιστές τσιμπήσαμε το δόλωμα, δίχως να σκεφτούμε ότι χωρίς ρεπερτόριο είμαστε τίποτα…».

«Το τραγούδι είναι μια σύνθετη υπόθεση, θέλει παρέα. Αυτή η απομόνωση τώρα, που όλα τα παιδιά έχουν στο σπίτι τους κομπιούτερ και ηχοσύστημα δεν θα φτιάξει ποτέ λαϊκό τραγούδι. Το λαϊκό τραγούδι δεν είναι κλασική μουσική, θέλει ψυχή, πόνο και μοίρασμα. Αμα διαβάσεις ιστορίες το πώς γράφανε οι παλιοί, θα καταλάβεις. Μαζευόντουσαν π.χ. πέντε-έξι, ο Παπαϊωάννου, ο Μπιθικώτσης και λέγανε »σήμερα θα πάμε στου Τσιτσάνη ». Και πηγαίνανε, κάθονταν, τρώγανε, πίνανε, πιάναν τα μπουζούκια τους και σκαρώνανε μελωδίες και στιχάκια. Τώρα ο καθένας ζει μόνος του. Πώς να γίνει το τραγούδι;».

«Και στις μέρες μας γράφονται καλά τραγούδια κι από αυτά ορισμένα θα αντέξουν στον χρόνο. Μπορεί λιγότερα απ’ Le,τι στις περασμένες δεκαετίες, αλλά κάποια θα μείνουν. Πριν από δύο δεκαετίες είχαμε την εμφάνιση των τραγουδοποιών που έδωσαν νέο αίμα και φλόγα στο τραγούδι μας και τους χρωστάμε πολλά. Οι αφοί Κατσιμίχα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Διονύσης Τσακνής, ο Νίκος Πορτοκάλογλου και άλλα παιδιά προσέφεραν αρκετά. Οταν είσαι νέος, ακούς πολλά και διαφορετικά πράγματα. Κάπου εκεί γύρω στα είκοσι σου χρόνια αρχίζεις και κατασταλάζεις. Εκεί σε αυτή τη φάση γυρνάς πίσω, ψάχνεσαι και ανακαλύπτεις. Αυτό μας έχει δείξει η ζωή. Είτε στην ξένη είτε στην ελληνική μουσική, οι περισσότεροι νέοι στην αρχή ακούνε υποπροϊόντα. Την καλή μουσική συνήθως την ανακαλύπτουν αργότερα…».

«Τα ριάλιτι και οι τηλεοπτικοί διαγωνισμοί ταλέντων γίνονται για να τα βλέπει ο κόσμος και να γελάει. Πάνε κάτι άσχετοι και κρίνουνε το φόρεμα της τραγουδίστριας και πως δεν πρέπει να είναι ο τραγουδιστής κοντός ή χοντρός ή φαλακρός γιατί είναι, λέει, αντιαισθητικό. Οπα! Εν αρχή η φωνή και μετά πάμε για τα υπόλοιπα. Δεν κατάλαβα δηλαδή πρέπει να είμαστε όλοι Ρουβάδες; Εντάξει ο Ρουβάς έτυχε να είναι αυτό που είναι, και μπράβο του. Πέρα από κει, τι γίνεται…;».

source : ethnos.gr

"Έφυγε" ο Δημήτρης Μητροπάνος

Ο Δημήτρης Μητροπάνος, από τις πλέον χαρακτηριστικές λαϊκές φωνές του ελληνικού τραγουδιού, σίγησε το πρωί της Τρίτης έπειτα από έμφραγμα που υπέστη. Το τελευταίο διάστημα ο ερμηνευτής είχε δώσει σκληρή μάχη για να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.

Ευτύχησε στο διάστημα της καριέρας του να ερμηνεύσει όχι μόνο μεγάλους συνθέτες και ποιητές και στιχουργούς αλλά κυρίως τα τραγούδια τους να τα κάνει δικά του. Απλός, δωρικός, ουσιαστικός, χωρίς τερτίπια και κόλπα δώρισε τη φωνή του στα τραγούδια και κυρίως στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και έπειτα από παρότρυνση του Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον οποίο γνώρισε σε μία συγκέντρωση της εταιρείας του θείου του, στην οποία τραγούδησε, επισκέφτηκε την Κολούμπια. Εκεί ο Τάκης Λαμπρόπουλος του γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, δίπλα στον οποίο θα δουλέψει στα «Ξημερώματα».

Τον Ζαμπέτα τον μνημονεύει ως μεγάλο του δάσκαλο και δεύτερο πατέρα. Όπως έχει δηλώσει, «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα». le 1966 ο Μητροπάνος συναντάται για πρώτη φόρα με τον Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεύει μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

le 1967, ο Μητροπάνος ηχογραφεί τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του τραγουδιού «Χαμένη Πασχαλιά», το οποίο όμως λογοκρίθηκε από τη Χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Στην πορεία που χάραξε στον δρόμο του λαϊκού έντεχνου, le 1972 είναι ένας σημαντικός σταθμός: ο συνθέτης Δήμος Μούτσης και ο ποιητής-στιχουργός Μάνος Ελευθερίου κυκλοφορούν τον «Άγιο Φεβρουάριο», με ερμηνευτές τον Μητροπάνο και την Πετρή Σαλπέα, σηματοδοτώντας έναν σταθμό στην ελληνική μουσική.

Τον Ιούλιο του 1999, ο Μητροπάνος και ο Μούτσης θα ξαναβρεθούν επί σκηνής στο Ηρώδειο με τη Δήμητρα Γαλάνη και τη σοπράνο Τζούλια Σουγλάκου για δύο μουσικές βραδιές στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Οι συναυλίες αυτές ηχογραφούνται ζωντανά και κυκλοφορούν σε διπλό CD δύο μήνες αργότερα.

Ακολουθούν «Ο Δρόμος για τα Κύθηρα» του Γιώργου Κατσαρού και «Τα συναξάρια» του Γιώργου Χατζηνάσιου, έργα υψηλής ποιότητας αλλά και μεγάλης απήχησης στην ελληνική κοινωνία.

Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Γιώργος Ζαμπέτας, Mikis Theodorakis, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Τάκης Μουσαφίρης («Εμείς οι δυο» κ.α.), Χρήστος Νικολόπουλος («Πάρε Αποφάσεις» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου), Γιάννης Σπανός («Ο Μητροπάνος τραγουδάει Σπανό») ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’80.

Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου (με το τραγούδι «Για να σεκδικηθώ») και Νίκου Πορτοκάλογλου («Κλείνω κι έρχομαι») αναδεικνύουν εκείνη την εποχή την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του και προαναγγέλλουν μια στροφή στον τρόπο ερμηνείας του, που θα οδηγήσει σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.

Οι συνεργασίες με τον Μάριο Τόκα και τον Φίλιππο Γράψα («Η εθνική μας μοναξιά» και «Παρέα με έναν ήλιο») συνδυάζουν τη λαϊκή υφή και συναίσθημα με τη πιο βαθιά έννοια στίχων και τη χρησιμοποίηση λέξεων πιο επιτηδευμένων. En même temps, η απήχηση των τραγουδιών στην κοινωνία και η εμπορική επιτυχία αναδεικνύουν αυτές τις δημιουργίες ως εργαλεία αλλά και συμπτώματα της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας.

Η πολύ σημαντική συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο με τον δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, αποτελεί στροφή του ερμηνευτή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού.

Ο Μητροπάνος συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια, με τραγούδια των Μικρούτσικου, Κορακάκη, Μουκίδη, Παπαδημητρίου κ.α. στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000.

Από τις τελευταίες δουλειές του Θεσσαλού αοιδού ξεχωρίζει το «Πες μου ταληθινά σου» σε μουσική Στέφανου Κορκολή και στίχους Ελεάνας Βραχάλη και Νίκου Μωραΐτη, αλλά και η ζωντανή ηχογράφηση «Υπάρχει και το ζεϊμπέκικο», από το πρόγραμμαωδή στον εθνικό χορό της Ελλάδας μαζί με τους Θέμη Αδαμαντίδη και Δημήτρη Μπάση, καθώς επίσης και ο δίσκος «Στη Διαπασών», ο οποίος περιέχει 12 λαϊκά τραγούδια και μια μπλουζ μπαλάντα. Από τα τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζει το τραγούδι «Η εκδρομή» του Γιάννη Μηλιώκα, το οποίο γράφτηκε για την επιστροφή του ερμηνευτή στη δισκογραφία έπειτα από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Τον Ιούνιο του 2011, με το άλμπουμ «Εδώ είμαστε» ο Σταμάτης Κραουνάκης και ο Δημήτρης Μητροπάνος, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη δισκογραφία. Η πρώτη αυτή κοινή τους δισκογραφική δουλειά αποτελούσε προσφορά του «Βήματος» προς τους αναγνώστες του…

Το ιατρικό ανακοινωθέν
Από οξύ πνευμονικό οίδημα εξέπνευσε ο Δημήτρης Μητροπάνος. Σε ανακοίνωση, που εκδόθηκε από το νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ, αναφέρεται:

«Ο ασθενής Δημήτριος Μητροπάνος διεκομίσθη στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ σήμερα το πρωί λόγω οξέως διαρροϊκού συνδρόμου και εμέτων. Στη συνέχεια παρουσίασε αιφνιδίως δύσπνοια.

Μετεφέρθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου αντιμετωπίστηκε για οξύ πνευμονικό οίδημα από το οποίο και κατέληξε την 11η πρωινή».

source : tovima.gr